Απόδοση στα ελληνικά: Απολλόδωρος - Terrapapers |

Πώς μια Λέξη Λατρείας Έγινε Λέξη Ντροπής.

Για πάνω από έναν αιώνα, το επιστημονικό αφήγημα για τις θρησκείες της αρχαιότητας περιλάμβανε σχεδόν αδιαμφισβήτητα ένα στοιχείο, την ύπαρξη γυναικών που, στο όνομα θεοτήτων όπως η Ίσταρ, η Αστάρτη ή η Αφροδίτη, πρόσφεραν το σώμα τους μέσα σε ναούς ως πράξη λατρείας. Η μελετήτρια Stephanie Lynn Budin, στο έργο της The Myth of Sacred Prostitution in Antiquity, ανέτρεψε συστηματικά αυτή την εικόνα, δείχνοντας πως πρόκειται για κατασκευή που δεν στηρίζεται πουθενά σε στέρεα αρχαιολογικά ή επιγραφικά θεμέλια, αλλά σε μια αλυσίδα παρανοήσεων, μεταφράσεων που φόρτωσαν λέξεις με νόημα που δεν είχαν και πολεμικής ρητορικής μεταξύ πολιτισμών που ήθελαν ο ένας να δείξει τον άλλον ως ηθικά κατώτερο.

Η αφετηρία του μύθου εντοπίζεται συνήθως στον Ηρόδοτο, που περιέγραψε την Βαβυλώνα ως τόπο όπου κάθε γυναίκα όφειλε άπαξ στη ζωή της να προσφερθεί σε άγνωστο μέσα στο ναό της Αφροδίτης. Η Budin δείχνει πως ο Ηρόδοτος έγραφε ως ταξιδιώτης που περιέγραφε την «αλλόκοτη Ανατολή» σε ένα ελληνικό κοινό, με όλες τις μεγεθύνσεις και τις γενικεύσεις που συνοδεύουν τέτοιες αφηγήσεις. Μεταγενέστεροι συγγραφείς, όπως ο Στράβων για την Κόρινθο, αντέγραψαν και διόγκωσαν το ίδιο μοτίβο, χωρίς τεκμήρια πέρα από τη φήμη. Πριν όμως προχωρήσουμε στις συγκεκριμένες πηγές, αξίζει να δούμε ποιες ακριβώς ήταν οι θεές γύρω από τις οποίες χτίστηκε ο μύθος, και τι σήμαινε πραγματικά η λέξη κλειδί, «ιερόδουλη».

Οι θεές που βρίσκονταν στο επίκεντρο ήταν η Ίσταρ και η Αφροδίτη. Για να κατανοήσουμε γιατί ο μύθος προσκολλήθηκε ακριβώς σε αυτές τις δύο θεότητες, χρειάζεται να δούμε τι πραγματικά αντιπροσώπευαν, πέρα από τη στενή ταύτιση με το ερωτικό στοιχείο που επικράτησε αργότερα.

Η Ίσταρ, γνωστή στους Σουμέριους ως Ινάνα, είναι η αρχαιότερη καταγεγραμμένη θεά για την οποία διαθέτουμε γραπτές μαρτυρίες, με λατρεία που ανάγεται στην Ουρούκ ήδη από το τέλος της τέταρτης χιλιετίας π.κ.ε. Δεν ήταν απλώς θεά του έρωτα, ήταν ταυτόχρονα θεά του πολέμου, της γονιμότητας, της βασιλικής εξουσίας και της πλάνης, μια οντότητα με πλήρη κυριαρχία στο χάος και στην τάξη μαζί. Στο έπος του Γκιλγκαμές εμφανίζεται να ζητά τον ήρωα σε γάμο και, όταν εκείνος αρνείται, στέλνει τον Ταύρο του Ουρανού να καταστρέψει την πόλη του, μια σκηνή που δείχνει καθαρά πως η δύναμή της δεν περιοριζόταν στον έρωτα αλλά εκτεινόταν στην τιμωρία και στην πολεμική βία. Ονομαζόταν «Βασίλισσα του Ουρανού» και το σύμβολό της, το οκτάκτινο άστρο, συνδεόταν με τον πλανήτη Αφροδίτη πολύ πριν αυτός πάρει το ελληνικό του όνομα. Η ιερότητά της λοιπόν ήταν σύνθετη, δεν αναγόταν σε ρόλο σεξουαλικής προσφοράς αλλά σε κυριαρχία πάνω στη ζωή, στη μάχη και στη γονιμότητα της γης.

Η Αφροδίτη, από την άλλη, είναι μια από τους Δώδεκα Ολύμπιους, με δύο εκδοχές καταγωγής και στις δύο ήδη πλήρως ενταγμένη στην ελληνική θεϊκή γενεαλογία. Στην ομηρική παράδοση είναι κόρη του Δία, με ενεργό ρόλο στον Τρωικό πόλεμο και δεσμούς με τον Άρη και τον Ήφαιστο. Στην Ησιόδεια Θεογονία γεννιέται από τον αφρό της θάλασσας, όταν ο Κρόνος ρίχνει εκεί τα γεννητικά όργανα του πατέρα του Ουρανού, γεγονός που συμβαίνει πριν καν γεννηθεί ο ίδιος ο Δίας, δηλαδή η θεά προηγείται χρονικά ολόκληρης της ολύμπιας γενιάς. Σε πόλεις όπως η Σπάρτη λατρευόταν ως «Αρεία», δηλαδή πολεμική, οπλισμένη Αφροδίτη, ένα στοιχείο που συνήθως παραλείπεται. Με άλλα λόγια, η Αφροδίτη δεν ήταν απλώς «θεά του σεξ», ήταν μια πολυδιάστατη θεότητα που ένωνε τον έρωτα με την εξουσία, τον πόλεμο και την ίδια τη ζωτική δύναμη του κόσμου.

Το ενδιαφέρον είναι πως και οι δύο θεότητες, ακριβώς επειδή συνδύαζαν τόσο ισχυρά τη σεξουαλικότητα με την εξουσία, έγιναν εύκολος στόχος για όσους ήθελαν αργότερα να αναγάγουν όλη αυτή τη σύνθετη λατρεία σε ένα μόνο, ευκολοχώνευτο και ηθικά καταδικαστέο στοιχείο, το σεξουαλικό. Η αναγωγή αυτή δεν ήταν ουδέτερη περιγραφή, ήταν επιλογή που αφαιρούσε επίτηδες τη διάσταση της δύναμης και της κυριαρχίας από γυναικείες θεότητες, αφήνοντας μόνο την εικόνα της διαθέσιμης σάρκας.

Τα προσωνύμια της Αφροδίτης.

Αν θέλουμε να δούμε πόσο μακριά ήταν στην πράξη η αρχαία Αφροδίτη από τη σημερινή, στενή εικόνα της «θεάς του σεξ», αρκεί να κοιτάξουμε τον κατάλογο των προσωνυμίων με τα οποία λατρευόταν σε διαφορετικές πόλεις.
Κάθε προσωνύμιο δήλωνε ποια όψη της δύναμής της επικαλούνταν οι λάτρεις της σε μια συγκεκριμένη περίσταση, χωρίς να είναι απλώς ένα ποιητικό στολίδι.

Ως «Ουρανία» επικαλούνταν την υπερκόσμια, θεϊκή της διάσταση, ο Πλάτων στο Συμπόσιο τη συνδέει με έναν ανώτερο, πνευματικότερο έρωτα, αν και αυτή είναι η φιλοσοφική ανάγνωση ενός συγκεκριμένου ομιλητή, όχι καθολικός ορισμός της λατρείας. Ως «Πάνδημος» επικαλούνταν κάτι εντελώς διαφορετικό από ό,τι υποδηλώνει σήμερα η λέξη. Σύμφωνα με τον Παυσανία, ο Θησέας ίδρυσε τη λατρεία της Πανδήμου στην Αθήνα μαζί με την Πειθώ όταν ένωσε τους διάσπαρτους δήμους σε μία πολιτική κοινότητα, δηλαδή η «Πάνδημος» ήταν αρχικά η Αφροδίτη που ανήκει σε όλο τον λαό, η θεά της πολιτικής συνοχής, όχι η «κοινή γυναίκα» που έγινε αργότερα στα χείλη μεταγενέστερων ερμηνευτών. Η ίδια η Πειθώ, θεότητα του πειστικού λόγου και της συμφιλίωσης, λατρευόταν τόσο στενά δεμένη με την Αφροδίτη ώστε σχεδόν λειτουργούσε ως ιδιότητά της.

Άλλα προσωνύμια δείχνουν διαστάσεις που σήμερα σπάνια συνδέουμε μαζί της, ως «Μηχανῖτις» ήταν η επινοητική, αυτή που εμπνέει τα τεχνάσματα του έρωτα, ως «Ἐπιστροφία» έστρεφε τον άνθρωπο προς τον πόθο, ενώ ως «Ἀποστροφία» έκανε ακριβώς το αντίθετο, απομάκρυνε από τον ανεξέλεγκτο ή παράνομο πόθο, κάτι που δείχνει πως η ίδια θεά μπορούσε να λειτουργεί και ως δύναμη ρύθμισης, όχι μόνο πρόκλησης.

Ως «Νυμφία» προστάτευε τη νύφη και τη μετάβαση στον γάμο, ως «Μιγωνῖτις» τη συζυγική ένωση, με τον Παυσανία να αναφέρει πως στην Ερμιόνη παρθένες και χήρες που θα ξαναπαντρεύονταν θυσίαζαν σε αυτήν πριν τον γάμο. Ως «Μορφώ» τιμούσαν την ομορφιά και το καλοσχηματισμένο σώμα, με το σπαρτιατικό της άγαλμα να την παρουσιάζει καθιστή, καλυμμένη με πέπλο και με δεμένα πόδια, εικόνα δεσμού και σταθερότητας παρά ελευθεριότητας. Ως «Ἀμβολογήρα» καθυστερούσε τα γηρατειά, συνδέοντάς την με τη ζωτικότητα και την ανανέωση, ενώ ως «Μελαινίς», η Μαύρη Αφροδίτη, τιμούνταν στην Κόρινθο, στην Αρκαδία και στη Βοιωτία με αναφορά, κατά τον Παυσανία, στο σκοτάδι μέσα στο οποίο συνηθίζονται οι ερωτικές ενώσεις.

Η πολεμική της διάσταση δεν εξαντλείται στην «Αρεία». Ως «Ὡπλισμένη» απεικονιζόταν ένοπλη, ως «Νικηφόρος» έφερε τη νίκη, και ως «Συμμαχία» λατρευόταν στη Μαντίνεια σε σχέση με τη συμμετοχή της πόλης στη ναυμαχία του Ακτίου. Ως θαλάσσια θεότητα, λόγω της μυθικής γέννησής της από τον αφρό, γινόταν «Εὔπλοια» της καλής πλεύσης, «Ποντία» της ανοιχτής θάλασσας και «Λιμενία» προστάτιδα των λιμανιών, με τα δύο τελευταία προσωνύμια να συνυπάρχουν στο ιερό της στην Ερμιόνη. Σε αυτά προστίθενται τα τοπωνυμικά προσωνύμια που δηλώνουν απλώς την έδρα κάθε τοπικής λατρείας, όπως Κύπρις και Παφία, Κυθέρεια, Κνιδία, Κωλιάς, Ἐρυκίνη, Ἰδαλία και Ἀκραία, καθώς και τα ποιητικά όπως Διωναία, Ἀφρογενής, Χρυσέη και φιλομμειδής.

Πέρα από τα λατρευτικά προσωνύμια, η ίδια αυτή διεύρυνση της Αφροδίτης βρίσκει και φιλοσοφική επιβεβαίωση. Ο Εμπεδοκλής, στο φιλοσοφικό του ποίημα γύρω στο 450 π.κ.ε., την ονομάζει «Χαρά» και «Αφροδίτη», την Φιλότητα, μια από τις δύο κοσμικές δυνάμεις που κινούν το σύμπαν του, εκείνη που ενώνει τα τέσσερα στοιχεία σε αρμονία, σε αντιδιαστολή με το Νεῖκος που τα διασπά. Δεν πρόκειται για ποιητική μεταφορά, ο Εμπεδοκλής θεωρούσε τη Φιλότητα-Αφροδίτη πραγματική, υλική δύναμη, κανείς θνητός δεν μπορεί να τη δει με τα μάτια, μόνο να την κατανοήσει με τον νου. Η θεά γίνεται εδώ όνομα για την ίδια τη συνεκτική δύναμη του κόσμου, όχι απλώς θεότητα του πόθου.

Το σύνολο αυτών των επικλήσεων δείχνει μια θεότητα πολύ πιο σύνθετη από τη μεταγενέστερη, μονοδιάστατη εικόνα της. Η Αφροδίτη ήταν πόθος αλλά και περιορισμός του πόθου, σωματική ένωση αλλά και θεσμός του γάμου, ομορφιά αλλά και αντίδοτο στη φθορά του χρόνου, ιδιωτική έλξη αλλά και πολιτική συνοχή, θάλασσα και ασφαλές ταξίδι, ακόμα και πολεμική δύναμη και νίκη, ακόμα και συνεκτική δύναμη του ίδιου του σύμπαντος. Ακριβώς αυτή η πολυπλοκότητα είναι που αγνοήθηκε όταν μεταγενέστεροι ερμηνευτές αναζήτησαν στη λατρεία της μόνο ένα στοιχείο, το σεξουαλικό, για να το συνδέσουν με την υποτιθέμενη «ιερή πορνεία».

Το κλειδί της παρεξήγησης βρίσκεται στην ίδια τη λέξη. Η «ιερόδουλη» (ελληνικά ἱερόδουλος, από το ἱερός και το δοῦλος) σήμαινε τον δούλο ή την δούλη που είχε αφιερωθεί σε έναν ναό, σε πολλές περιπτώσεις απελεύθερο ή απελευθερωμένη που περνούσε πλέον στην υπηρεσία της θεότητας αντί σε ιδιώτη κύριο. Ήταν, με άλλα λόγια, ναϊκός υπηρέτης, όχι λατρευτικός τίτλος σεξουαλικής προσφοράς. Σε σουμεριακά κείμενα η ίδια η θεά Ινάνα αποκαλείται «ιερόδουλη» του θεού Αν, μια έκφραση αφοσίωσης χωρίς καμμία υπόνοιας εμπορίας του σώματος.

Η επιγραφική μαρτυρία και οι απελευθερώσεις των Δελφών.

Η ιδέα ενός ανθρώπου που ανήκει νομικά σε θεότητα έχει βαθιές ρίζες στην ελληνική σκέψη. Στις πινακίδες της Γραμμικής Β από την Πύλο, χρονολογημένες γύρω στο 1400-1200 π.κ.ε., βρίσκουμε ήδη τη φράση “te-o-jo do-e-ro” (“θεοῖο δοῦλος”), κυριολεκτικά “δούλος του θεού”. Ο ίδιος ο Michael Ventris, που αποκρυπτογράφησε τη Γραμμική Β το 1952, σημείωσε πως οι περισσότεροι από τους καταγεγραμμένους δούλους στην Πύλο φέρονται ακριβώς με αυτόν τον τίτλο, μια κατηγορία ξεχωριστή από τους απλούς ιδιωτικούς δούλους. Περίπου 1.000-1.200 χρόνια αργότερα, η ίδια αυτή ιδέα αποκρυσταλλώνεται σε συγκεκριμένη, τυποποιημένη νομική φόρμουλα, στους Δελφούς έχουν βρεθεί περίπου χίλιες τριακόσιες επιγραφές απελευθέρωσης δούλων, χρονολογημένες κυρίως ανάμεσα στο 200 π.κ.ε. και το 100 μ.κ.ε., όπου ο ιδιοκτήτης “πουλά” εικονικά τον δούλο του στον θεό, συνήθως στον Απόλλωνα, ώστε η πώληση να μην μπορεί ποτέ να ανατραπεί και ο δούλος περνά έτσι στην κατοχή της θεότητας, πράγμα που στην πράξη σήμαινε μερική ή πλήρη ελευθερία. Πάνω από έξι στις δέκα από αυτές τις επιγραφές αφορούν γυναίκες. Αυτή είναι η κυριολεκτική, τεκμηριωμένη σημασία της λέξης ἱερόδουλος: άνθρωπος που πέρασε, μέσα από μια νομική πλασματική πώληση, στην “ιδιοκτησία” ενός θεού προκειμένου να ελευθερωθεί από έναν ιδιώτη κύριο. Καμία από τις χιλιάδες αυτές επιγραφές δεν αναφέρει σεξουαλική υπηρεσία ως όρο ή σκοπό της αφιέρωσης. Το τυπικό αφιέρωσης προϋπήρχε στην ελληνική σκέψη ως πρακτική κατά χίλια περίπου χρόνια πριν από τη συγκεκριμένη νομική πρακτική των Δελφών.

Η ίδια η Budin επισημαίνει πως ο όρος ἱερόδουλος στην πραγματικότητα κάλυπτε τουλάχιστον τρεις διαφορετικές πρακτικές στον αρχαίο κόσμο: μια αιγυπτιακή, μια μικρασιατική/ανατολική και αυτή ακριβώς την ελληνική πρακτική της απελευθέρωσης μέσω αφιέρωσης σε ναό. Το πρόβλημα, όπως δείχνει η ανάλυσή της για τον Στράβωνα, που αποτελεί περίπου το ένα τέταρτο όλων των κλασικών πηγών για το ζήτημα, είναι ότι αυτός συγχέει τη δική του, σύγχρονή του πρακτική απελευθέρωσης στην Κόρινθο με μια παλαιότερη, θρυλική παράδοση για «ιερές πόρνες» που ο ίδιος δεν είχε δει ποτέ από πρώτο χέρι. Τρεις ξεχωριστές, τοπικά προσδιορισμένες σημασίες της ίδιας λέξης συμπτύχθηκαν έτσι σε μία, και η πιο σκανδαλώδης από τις τρεις επικράτησε στη μεταγενέστερη φαντασία, ακριβώς επειδή ήταν η πιο εντυπωσιακή να διηγηθεί κανείς.

Σόλων, η Πάνδημος και η λέξη «πόρνη».

Χρειάζεται εδώ μια δεύτερη διάκριση, εξίσου σημαντική με την πρώτη, η «πόρνη» και η «ιερόδουλη» δεν είναι καν η ίδια λέξη, ούτε προέρχονται από την ίδια ρίζα, παρότι στη σύγχρονη γλώσσα έχουν σχεδόν συγχωνευτεί σε συνώνυμα. Η «πόρνη» ανάγεται στο ρήμα πέρνημι, «πουλώ», και δήλωνε αρχικά τη γυναίκα σκλάβα που είχε πουληθεί σε αγορά, όχι μια λατρευτική ιδιότητα. Η σύγχυση των δύο όρων στα σύγχρονα λεξικά, όπου η «ιερόδουλη» εμφανίζεται ως λόγιο συνώνυμο της «πόρνης», είναι η ίδια η απόληξη της διαδικασίας που περιγράψαμε παραπάνω, όχι η ανεξάρτητη επιβεβαίωσή της.

Στην κλασική Αθήνα, ο νομοθέτης Σόλων συνδέεται παραδοσιακά με την ίδρυση δημόσιων οίκων ανοχής επανδρωμένων με αγορασμένες σκλάβες, καθώς και με την ίδρυση ναού αφιερωμένου στην Αφροδίτη Πάνδημο. Όπως όμως είδαμε παραπάνω στα προσωνύμιά της, η «Πάνδημος» δεν σήμαινε αρχικά «κοινή γυναίκα», αλλά «της ενωμένης πόλης», σύμφωνα με τον Παυσανία, μια πολιτική και όχι σεξουαλική επίκληση. Η μετέπειτα ταύτισή της με τον αγοραίο έρωτα και τα σπίτια ανοχής φαίνεται δευτερογενής, προϊόν της ίδιας διαδικασίας απλούστευσης που εξετάσαμε ήδη, μιας πολύπλοκης θεϊκής ιδιότητας που ανάχθηκε σε ένα μόνο, ευκολονόητο στοιχείο.

Η ιστορία της εταίρας Φρύνης δείχνει από άλλη οπτική πόσο στενά συνδέονταν, στη λαϊκή φαντασία, το σώμα, η ομορφιά και το θείο. Κατηγορούμενη για ασέβεια, σύμφωνα με τη γνωστή παράδοση σώθηκε όταν ο συνήγορός της αποκάλυψε το σώμα της μπροστά στους δικαστές, που δίστασαν να καταδικάσουν σε θάνατο μια γυναίκα της οποίας η ομορφιά έμοιαζε να φέρει τη σφραγίδα της ίδιας της Αφροδίτης. Η ιστορία, όπως παραδόθηκε κυρίως από μεταγενέστερους ρήτορες και ανεκδοτολόγους, λέει περισσότερα για το πώς η ελληνική φαντασία συνέδεε την ομορφιά με το θείο παρά για μια θεσμοθετημένη πρακτική ιερής πορνείας. Η Φρύνη ήταν εταίρα, όχι ιερόδουλη με τη λατρευτική έννοια του όρου και η υπόθεσή της ανήκει περισσότερο στην ιστορία της αθηναϊκής ρητορικής και στην κοινωνική θέση των εταίρων παρά στην ιστορία των ναών.

Ο Πίνδαρος, ο Ξενοφών και η «Μύλιττα» του Ηροδότου.

Το πιο συχνά επαναλαμβανόμενο «τεκμήριο» για την ιερή πορνεία στον ελληνικό κόσμο αφορά την Κόρινθο και αξίζει να το δούμε από κοντά, ακριβώς επειδή δείχνει τον μηχανισμό της παρανόησης εν δράσει. Η ιστορία λέει πως ο αθλητής Ξενοφών ο Κορίνθιος, πριν αγωνιστεί στους Ολυμπιακούς του 464 π.κ.ε., έταξε στην Αφροδίτη πως αν νικούσε θα της αφιέρωνε γυναίκες και πως μετά τη νίκη του ο Πίνδαρος συνέθεσε προς τιμήν του ένα σκόλιο όπου αναφέρεται σε μια «αγέλη» νεαρών γυναικών που ο Ξενοφών οδήγησε στο ιερό της θεάς. Το πρόβλημα είναι πως το ίδιο το ποίημα του Πινδάρου δεν λέει πουθενά ρητά ότι αυτές οι γυναίκες θα λειτουργούσαν ως πόρνες μέσα στον ναό. Αυτή η ερμηνεία προστέθηκε αιώνες αργότερα από τον Αθήναιο, συγγραφέα του τρίτου αιώνα μ.κ.ε., που παραθέτει το απόσπασμα του Πινδάρου μέσα σε δικό του σχόλιο και εξηγεί πως στην Κόρινθο υπήρχε τάχα η συνήθεια να αφιερώνονται πόρνες στη θεά όταν εισακούγονταν οι προσευχές. Ο Αθήναιος όμως έγραφε επτακόσια περίπου χρόνια μετά τα γεγονότα, χωρίς να τα έχει ζήσει ο ίδιος.

Η Budin υποστηρίζει πως το ποίημα του Πινδάρου περιγράφει πιθανότατα μια μορφή ιερής απελευθέρωσης δούλων, μια αφιέρωση γυναικών στην υπηρεσία του ναού με την έννοια που είδαμε παραπάνω για τη λέξη ἱερόδουλος, όχι κυριολεκτική εκδιδόμενη λατρεία. Το ίδιο ισχύει, σύμφωνα με την ανάλυσή της, και για τον Στράβωνα, που αναφέρεται επίσης στην υποτιθέμενη κορινθιακή «ιερή πορνεία» αλλά με τρόπο που η Budin χαρακτηρίζει συγκεχυμένο, πιθανότατα προϊόν παρανόησης τοπικών εθίμων παρά αυτόπτη μαρτυρία. Αξίζει να σημειωθεί πως το συμπέρασμα αυτό, ότι δηλαδή δεν υπήρξε ποτέ θεσμοθετημένη ιερή πορνεία στην Κόρινθο, το συμμερίζονται και άλλοι ερευνητές πριν από την Budin, ακόμη κι αν διαφωνούν μαζί της σε επιμέρους σημεία της ανάλυσης.

Η απόσταση του Αθήναιου από όσα σχολιάζει δεν είναι μόνο χρονική, είναι και γεωγραφική και πολιτισμική. Καταγόταν από τη Ναύκρατη της ελληνιστικής Αιγύπτου και έζησε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του στη Ρώμη, γράφοντας τους Δειπνοσοφιστές του μέσα σε ένα κοσμοπολίτικο, αυτοκρατορικό περιβάλλον με τελείως διαφορετική αντίληψη για την πορνεία, τη θρησκεία και τη δουλεία απ’ ό,τι είχε η αρχαϊκή και κλασική Ελλάδα. Σχολίαζε δηλαδή μια τελετουργία μιας άλλης πόλης, μιας άλλης εποχής και ενός άλλου πολιτισμικού πλαισίου, όχι κάτι που γνώριζε από πρώτο χέρι ή έστω από κοινή παράδοση των τόπων του. Αυτή η διπλή απόσταση, χρόνου και τόπου, κάνει την ερμηνεία του ακόμη πιο επισφαλή ως ιστορική μαρτυρία, όσο κι αν η σχολιαστική του παρέμβαση έμεινε τελικά η πιο επιδραστική ανάγνωση του ποιήματος του Πινδάρου.

Ανάλογη επανεξέταση κάνει η Budin και στο πιο διάσημο απόσπασμα όλων, εκείνο όπου ο Ηρόδοτος περιγράφει τη βαβυλωνιακή συνήθεια κάθε γυναίκα να συνευρίσκεται άπαξ στη ζωή της με άγνωστο μέσα στο ιερό της θεάς που ο ίδιος αποκαλεί με το ασσυριακό όνομα «Μύλιττα». Η αφήγηση είναι γραφική και λεπτομερής, με άμαξες, σκοινένια στεφάνια και γυναίκες που περιμένουν επί χρόνια αν δεν είναι αρκετά όμορφες, όμως ο Ηρόδοτος δεν υπήρξε ποτέ αυτόπτης μάρτυρας. Έγραφε ως Έλληνας περιηγητής που ανέμειξε προφορικές διηγήσεις, δικές του υποθέσεις για μια «αλλόκοτη» ξένη θρησκεία και το γνωστό λογοτεχνικό μοτίβο του «ανάποδου κόσμου» της Ανατολής. Η ίδια η απουσία οποιασδήποτε βαβυλωνιακής, σφηνοειδούς επιγραφής που να επιβεβαιώνει έστω και κατά προσέγγιση μια τέτοια καθολική υποχρέωση είναι ενδεικτική. Ο μύθος επιβίωσε όχι επειδή τεκμηριώθηκε, αλλά επειδή ήταν η μοναδική εκτενής περιγραφή που είχαν στη διάθεσή τους γενιές μεταγενέστερων αναγνωστών, και επομένως αντιγράφηκε, μεταφράστηκε και σχολιάστηκε σαν να ήταν αδιαμφισβήτητο γεγονός.

Αξίζει τέλος μια διευκρίνιση για μια λέξη που επιστρέφει συνεχώς σε αυτές τις πηγές: η «εταίρα». Η ίδια η λέξη, θηλυκό του «εταίρος», σήμαινε απλώς «σύντροφος», χωρίς καμία αναγκαστική ερωτική χροιά, ίδια ρίζα με το «εταιρεία». Στην πράξη δήλωνε μια συγκεκριμένη, ξεχωριστή κοινωνική κατηγορία, μορφωμένες γυναίκες, ικανές συχνά σε μουσική, ρητορική και συζήτηση, που συνόδευαν άνδρες σε συμπόσια όπου οι «νόμιμες» σύζυγοι δεν είχαν πρόσβαση, με μεγαλύτερη αυτονομία, επιλογή συντρόφων και κοινωνική κινητικότητα από τις κοινές πόρνες. Όταν λοιπόν ο Στράβων γράφει ότι το ιερό «πλείους ἢ χιλίας ἱεροδούλους ἐκέκτητο ἑταίρας» (κατείχε πάνω από χίλιες ιερόδουλες εταίρες), χρησιμοποιεί δύο συγκεκριμένες λέξεις, ἱερόδουλος και ἑταίρα, για μορφωμένες, σχετικά ανεξάρτητες συντρόφους, όχι για σκλάβες ενός οργανωμένου πορνείου, μια ακόμη απόχρωση που χάνεται όταν η φράση μεταφράζεται απλά ως «ιερές πόρνες».

Ο Παυσανίας περιγράφει ένα εντελώς διαφορετικό πρότυπο πρόσβασης στη λατρεία της Αφροδίτης, στο ιερό της στη Σικυώνα. Εκεί, γράφει, μπαίνει μέσα μόνο μια γυναίκα νεωκόρος, στην οποία πλέον δεν επιτρέπεται καμία σχέση με άνδρα, και μία παρθένος με ετήσια ιεροσύνη, γνωστή ως «λουτροφόρος». Όλοι οι υπόλοιποι λάτρεις βλέπουν τη θεά μόνο από την είσοδο και προσεύχονται από εκεί, χωρίς καν να εισέρχονται στον χώρο, «μετὰ τοῦτο ἤδη τὸ τῆς Ἀφροδίτης ἐστὶν ἱερόν. ἐσίασι μὲν δὴ ἐς αὐτὸ γυνή τε νεωκόρος, ᾗ μηκέτι θέμις παρ’ ἄνδρα φοιτῆσαι, καὶ παρθένος ἱερωσύνην ἐπέτειον ἔχουσα: λουτροφόρον τὴν παρθένον ὀνομάζουσι: τοῖς δὲ ἄλλοις κατὰ ταὐτὰ καὶ ὁρᾶν ἀπὸ τῆς ἐσόδου τὴν θεὸν καὶ αὐτόθεν προσεύχεσθαι.» (Παυσανίας 2.10.4 ) Δεν υπάρχει καμία νύξη σεξουαλικής πρόσβασης ή αφιερωμένων γυναικών με τέτοιο ρόλο, αντίθετα, μια από τις πιο αυστηρές λατρευτικές πρακτικές που περιγράφει ο ίδιος περιηγητής σε ολόκληρο το έργο του.

Η επιρροή του Ηροδότου δεν σταματά στην Κόρινθο ή στη Βαβυλώνα.

Η Budin αφιερώνει ένα ολόκληρο κεφάλαιο του βιβλίου της στο πώς η ίδια αφήγηση μεταναστεύει, αιώνες αργότερα, σε εντελώς διαφορετικό τόπο. Ο Λουκιανός, σατιρικός συγγραφέας του δεύτερου αιώνα μ.κ.ε., περιγράφει στο έργο του Περί της Συρίης Θεού μια σχεδόν πανομοιότυπη τελετουργία στη φοινικική Βύβλο, με γυναίκες να προσφέρονται σε ξένους στο ιερό της Αστάρτης. Η ομοιότητα με την αφήγηση του Ηροδότου για τη Βαβυλώνα είναι τόσο μεγάλη, ώστε η Budin τη διαβάζει σχεδόν ως λογοτεχνικό αφιέρωμα στον «πατέρα της ιστορίας», μια συνειδητή ή ασυνείδητη απήχηση ενός ήδη καθιερωμένου λογοτεχνικού μοτίβου παρά ανεξάρτητη μαρτυρία μιας πραγματικής τελετής. Στο ίδιο κεφάλαιο εξετάζεται και η απόκρυφη «Επιστολή Ιερεμία», ένα ιουδαϊκό κείμενο που περιγράφει ανάλογες πρακτικές ανάμεσα στις Χαλδαίες γυναίκες, με τρόπο που και αυτό φαίνεται να αντλεί, άμεσα ή έμμεσα, από το ίδιο ηροδότειο πρότυπο. Το συμπέρασμα της Budin είναι πως δεν έχουμε εδώ τρεις ανεξάρτητες μαρτυρίες που επιβεβαιώνουν η μία την άλλη, όπως συχνά παρουσιάζεται το επιχείρημα, αλλά ένα και το αυτό αφήγημα που ταξίδεψε, άλλαξε τόπο και όνομα θεάς, και ξαναγράφτηκε από συγγραφείς που δεν είχαν κανένα καλύτερο τεκμήριο από τον προκάτοχό τους.

Ένα ακόμη σημείο όπου ο μύθος φαίνεται να βρίσκει «επιβεβαίωση» είναι η Παλαιά Διαθήκη, όπου ο εβραϊκός όρος qedesha που σήμαινε κυριολεκτικά «η αφιερωμένη» ή «η αγία», έχει παραδοσιακά μεταφραστεί ως «ιερή πόρνη». Στο Δευτερονόμιο απαγορεύεται ρητά να υπάρχει qedesha ανάμεσα στις κόρες του Ισραήλ, ενώ σε άλλα σημεία, όπως στη Βασιλειών, βασιλείς όπως ο Ασά και ο Ιωσίας εμφανίζονται να διώχνουν τέτοιες μορφές από τον ναό της Ιερουσαλήμ. Ο προφήτης Ωσηέ συνδέει ρητορικά την qedesha με την πορνεία στο πλαίσιο της κατηγορίας του κατά της ειδωλολατρίας, ενώ στη Γένεση η Θάμαρ αποκαλείται qedesha από έναν περαστικό που την μπερδεύει με κάτι άλλο, σε μια αφήγηση όμως που αφορά οικογενειακή απάτη, όχι περιγραφή τελετουργίας.

Η Budin, όπως και άλλοι σύγχρονοι βιβλικοί μελετητές, υποστηρίζει πως πολλά από αυτά τα χωρία λειτουργούν μεταφορικά. Οι προφήτες συχνά περιγράφουν την αποστασία του λαού από τον Θεό ως «πορνεία» προς άλλες θεότητες, χωρίς αυτό να σημαίνει πως υπήρχε κυριολεκτικά θεσμοθετημένη ιερή πορνεία στους ναούς της περιοχής. Η ταύτιση της qedesha με την «ιερή πόρνη» φαίνεται να είναι, για μια ακόμη φορά, προϊόν μετάφρασης που φόρτωσε στη λέξη μια σεξουαλική διάσταση που δεν διέθετε αναγκαστικά η ίδια, ακολουθώντας το ίδιο μοτίβο που είδαμε ήδη με τον ελληνικό όρο ἱερόδουλος.

Η ίδια αβεβαιότητα αποτυπώνεται ήδη στην ελληνική μετάφραση της Εβδομήκοντα, γύρω στον τρίτο με δεύτερο αιώνα π.κ.ε. Στο Δευτερονόμιο 23:17-18, ο μεταφραστής δεν αποδίδει την qedesha με μία μόνο λέξη, τη διπλασιάζει ερμηνευτικά: πρώτα ως «πόρνη» και «πορνεύων», τους γενικούς όρους της κοινής πορνείας, και αμέσως μετά ξεχωριστά ως «τελεσφόρος» και «τελισκόμενος», όρους δανεισμένους από τη γλώσσα των ελληνικών μυστηρίων (τελετή, τελεσιουργία, οι «τετελεσμένοι» μυημένοι), χωρίς καμία αναγκαστική σεξουαλική χροιά. Ο ελληνιστικός μεταφραστής, με άλλα λόγια, δεν ήταν βέβαιος τι ακριβώς σήμαινε ο εβραϊκός όρος και προτίμησε να καλύψει και τις δύο πιθανές αναγνώσεις, τη σεξουαλική και τη λατρευτική, αντί να διαλέξει μια. Η ίδια αβεβαιότητα που παρατηρούν σήμερα οι βιβλικοί μελετητές υπήρχε λοιπόν ήδη στην αρχαιότητα, στο σημείο ακριβώς όπου η λέξη πέρασε πρώτη φορά από τα εβραϊκά στα ελληνικά.

Φωτογραφία. Στάμνος του Σμίκρου. Συμπόσιο με εταίρες και τον ίδιο τον αγγειογράφο περί το 510 π.κ.ε.

Ο απόστολος Παύλος και η Κόρινθος, τι υποτίθεται ότι είδε.

Η παράδοση θέλει τον Απόστολο Παύλο, φτάνοντας στην Κόρινθο γύρω στο 50-52 μ.κ.ε., να αντικρίζει το περίφημο ιερό της Αφροδίτης με τις χίλιες ιερόδουλες και τις επανειλημμένες αναφορές του στην «πορνεία» στην Α΄ προς Κορινθίους να θεωρούνται αντίδραση σε αυτό ακριβώς το θέαμα. Η χρονολογία όμως το καθιστά αδύνατο. Η ελληνική Κόρινθος, αυτή για την οποία μιλούν ο Στράβων για την εποχή του Κύψελου (7ος αιώνας π.κ.ε.) και οι Αθηναίοι κωμωδιογράφοι του 5ου-4ου αιώνα π.κ.ε., καταστράφηκε ολοσχερώς από τους Ρωμαίους το 146 π.κ.ε. και ξαναχτίστηκε εκατό χρόνια αργότερα, το 44 π.κ.ε., ως ρωμαϊκή αποικία με εντελώς νέο πληθυσμό, κυρίως απελεύθερους και άποικους από τη Ρώμη. Ο περιηγητής Παυσανίας, γράφοντας τον 2ο αιώνα μ.κ.ε., σημειώνει ρητά πως κανείς από τους παλιούς Κορίνθιους δεν ζούσε πια εκεί, παρά μόνο άποικοι σταλμένοι από τη Ρώμη (Παυσανίας 2.1.2). Ακόμα κι ο ίδιος ο Στράβων, γράφοντας γύρω στο 20 μ.κ.ε., μια γενιά πριν τον Παύλο, σημειώνει πως στην κορυφή του Ακροκορίνθου υπήρχε πια μόνο ένας μικρός ναός (8.6.21), όχι το πλούσιο ιερό των χιλίων ιεροδούλων που περιγράφει για το παρελθόν.

Το σημαντικότερο όμως είναι πως ο ίδιος ο Παύλος, στην Α΄ προς Κορινθίους, δεν κατονομάζει πουθενά το ιερό της Αφροδίτης, τις ιερόδουλες, ή κάποια συγκεκριμένη λατρευτική πρακτική. Μιλά για «πόρνας» (πόρναι), τον όρο που ανάγεται στο πέρνημι («πουλάω»), την ίδια ρίζα με την αγοραία πόρνη-σκλάβα που είδαμε στην ενότητα του Σόλωνα, όχι για ἱερόδουλοι ή κάποιον όρο λατρευτικής αφιέρωσης, όπως θα έκανε αν ήθελε να αναφερθεί σε κάτι σχετικό με ναό ή θεά. Η σύνδεση των λόγων του με μια θεσμοθετημένη «ιερή πορνεία» είναι επομένως μεταγενέστερη ερμηνευτική προσθήκη, όχι κάτι που ο ίδιος δηλώνει. Ό,τι πραγματικά αντιμετώπισε μοιάζει να είναι η συνηθισμένη κακοφημία μιας ζωντανής εμπορικής πόλης λιμανιού, όχι μια θεσμοθετημένη λατρευτική πρακτική. Η λατρεία της Αφροδίτης η ίδια δεν είχε εκλείψει, όπως δείχνει και ο Παυσανίας μια γενιά αργότερα περιγράφοντας τον μικρότερο ναό της «Ὁπλισμένης» Αφροδίτης στον Ακροκόρινθο, μόνο ο μεγάλος θεσμός των χιλίων ιεροδούλων της παλιάς, κλασικής πόλης.

Η εκκλησία ως κατήγορος, η πολεμική εναντίον των προχριστιανικών λαών.

Το σημείο όπου η λέξη φόρτωσε αμετάκλητα αρνητικό πρόσημο βρίσκεται στη γραφή των πρώτων χριστιανών συγγραφέων, που είχαν κάθε συμφέρον να παρουσιάσουν την προγενέστερη θρησκεία ως ηθικά διεφθαρμένη, ώστε να δικαιολογηθεί η αντικατάστασή της. Στην κατηγορία αυτή βρίσκονται ο Κλήμης ο Αλεξανδρεύς, ο Ευσέβιος, ο Αρνόβιος, ο Λακτάντιος, ο Αθανάσιος, ο Φιρμικός Ματερνός, ο Αυγουστίνος, ο Σωκράτης Σχολαστικός και ο Σωζομενός, αν και δύο από αυτούς δείχνουν καθαρά πόσο διαφορετικοί μπορούν να είναι οι στόχοι της ίδιας ρητορικής.

Ο Κλήμης ο Αλεξανδρεύς, στον Προτρεπτικό του, γραμμένο γύρω στο 190 μ.κ.ε., δεν στοχεύει σε έναν συγκεκριμένο ναό αλλά σε ολόκληρο το Ελληνικό θεϊκό σύστημα. Αποκαλεί τα Ελευσίνια και τα υπόλοιπα ελληνικά μυστήρια, με μια μόλις φράση, «φόνους και τάφους», και περιγράφει τους ελληνικούς μύθους και τις λατρείες ως ανήθικες, γελοίες και ψευδείς. Ο στόχος του είναι κατηχητικός, να πείσει τον νεοφώτιστο χριστιανό, ίσως πρώην λάτρη των ίδιων θεών, να αποστασιοποιηθεί οριστικά από όσα πίστευε πριν. Παραδόξως, η λεπτομερής γνώση της ελληνικής μυθολογίας που επιδεικνύει τον κάνει σήμερα πολύτιμη πηγή για την ίδια τη λατρεία που πολεμά, ακόμη κι όταν η ερμηνεία του είναι σκόπιμα κακόβουλη.

Ο πιο συγκεκριμένος και καλύτερα τεκμηριωμένος σταθμός, ενάμιση αιώνα αργότερα, είναι ο Ευσέβιος, ιστορικός της εκκλησίας και βιογράφος του Κωνσταντίνου, στο έργο του Βίος Κωνσταντίνου, γραμμένο μετά το 337 μ.κ.ε. Περιγράφει με εμφανή υπερηφάνεια πώς ο αυτοκράτορας κατεδάφισε δύο ναούς της Αφροδίτης, στην Αφάκα του Λιβάνου και στην Ηλιούπολη της Βααλβέκ. Η γλώσσα του δεν είναι ουδέτερη περιγραφή, είναι πολεμική ρητορική. Αποκαλεί το ιερό της Αφάκα «σχολείο διαφθοράς για όλους τους λάτρεις της ακολασίας» και τη θεά «βδελυρό δαίμονα γνωστό με το όνομα Αφροδίτη», ενώ για την Ηλιούπολη γράφει πως επέτρεπαν στις γυναίκες και στις κόρες τους να διαπράττουν «αδιάντροπη πορνεία», πρακτική που σταμάτησε μόνο με αυτοκρατορικό διάταγμα.

Το κρίσιμο σημείο, όπως επισημαίνει και η σύγχρονη φιλολογική έρευνα, είναι πως ακούμε για «ιερή πορνεία» στην Αφάκα ακριβώς και μόνο τη στιγμή που ο Κωνσταντίνος κλείνει τον ναό, όχι πριν. Δεν υπάρχει ανεξάρτητη μαρτυρία εποχής που να επιβεβαιώνει τι πραγματικά συνέβαινε εκεί πριν από την καταστροφή. Ο Ευσέβιος γράφει ως εκκλησιαστικός ιστορικός που πανηγυρίζει μια ήδη τετελεσμένη κατεδάφιση, όχι ως αυτόπτης μάρτυρας μιας τελετουργίας που περιέγραψε εκ των προτέρων. Η «απόδειξη» της πορνείας λειτουργεί εδώ ουσιαστικά ως η αιτιολόγηση της κατεδάφισης, όχι ως προγενέστερη ανεξάρτητη κατηγορία.

Ο Φιρμικός Ματερνός, στο Περί της Πλάνης των Βέβηλων Θρησκειών, γραμμένο γύρω στο 346-350 μ.κ.ε., δηλαδή μόλις μια δεκαετία μετά τον Ευσέβιο, πηγαίνει ένα βήμα παραπέρα. Πρώην ειδωλολάτρης αριστοκράτης της συγκλητικής τάξης, απευθύνεται απευθείας στους αυτοκράτορες Κώνσταντα και Κωνστάντιο Β΄, γιους του Κωνσταντίνου, ζητώντας τους ρητά να χρησιμοποιήσουν τη δύναμη του νόμου για να εξοντώσουν τις παλιές λατρείες. Στο πρώτο μέρος γελοιοποιεί τους θεούς παρουσιάζοντάς τους ως προσωποποιημένα φυσικά στοιχεία, στο δεύτερο περιγράφει τα μυστήρια της Κυβέλης, του Άττη, της Ίσιδας και του Μίθρα με στοιχεία αυτοακρωτηριασμού και αιμομικτικού συμβολισμού, παρουσιάζοντάς τα ως ηθικά εξωφρενικά. Το κείμενό του δεν είναι απλώς περιγραφικό, είναι ανοιχτό κάλεσμα σε κρατική καταστολή.

Ο Κλήμης λοιπόν πολεμά με στόχο την ψυχή του αναγνώστη, ο Ευσέβιος πανηγυρίζει μια ήδη τετελεσμένη κατεδάφιση, ο Φιρμικός στοχεύει στη νομοθεσία του αυτοκράτορα. Τρεις διαφορετικές λειτουργίες της ίδιας ρητορικής, θρησκευτική πειθώ, ιστορική δικαίωση, πολιτική πίεση, μέσα σε διάστημα λίγο πάνω από εκατόν πενήντα χρόνια, όλες όμως αντλούν έμμεσα από τον Ηρόδοτο ή από ελληνιστικές πηγές και όλες χρησιμοποιούν την κατηγορία της τελετουργικής ακολασίας ως όπλο για την ηθική απαξίωση του «ειδωλολατρικού» κόσμου, όχι ως ουδέτερη περιγραφή. Το σχήμα ήταν αποτελεσματικό ακριβώς επειδή δεν χρειαζόταν απόδειξη, μόνο επανάληψη. Όσο περισσότερες γενιές χριστιανών συγγραφέων επικαλούνταν τους προηγούμενους ως αυθεντίες, τόσο πιο στέρεη φαινόταν η κατηγορία, ώσπου έγινε κοινός τόπος. Οι μελετητές του δέκατου ένατου αιώνα, βρίσκοντας τον Ηρόδοτο και τους χριστιανούς απολογητές να συμφωνούν φαινομενικά, δέχτηκαν το αφήγημα χωρίς την κριτική απόσταση που θα απαιτούσε η φύση των πηγών, δηλαδή το γεγονός ότι και οι δύο πλευρές έγραφαν για λαούς που ήθελαν να παρουσιάσουν ως έκφυλους.

Η αναγεννησιακή αναβίωση, «Ιερός» και «Ανίερος» Έρωτας στη ζωγραφική.

Αξίζει μια διευκρίνιση εδώ, γιατί το θέμα εύκολα παρεξηγείται. Κανένας μεγάλος ζωγράφος της Αναγέννησης δεν απεικόνισε κυριολεκτικά «ιερή πορνεία» με την έννοια τελετουργικής εκδιδόμενης λατρείας μέσα σε ναό. Αυτό που πράγματι συνέβη είναι κάτι πιο λεπτό και εξίσου ενδιαφέρον. Είναι η αναβίωση, μέσα από τον νεοπλατωνισμό της εποχής, ακριβώς της δυάδας Ουρανία/Πάνδημος Αφροδίτη που είδαμε παραπάνω στα προσωνύμιά της.

Το χαρακτηριστικότερο παράδειγμα είναι ο πίνακας του Τιτσιάνο Amor Sacro e Amor Profano («Ιερός και Ανίερος Έρωτας»), που ζωγραφίστηκε γύρω στο 1514 για να γιορτάσει έναν βενετσιάνικο γάμο. Ο τίτλος που έμεινε στην ιστορία δόθηκε στο έργο μόλις το 1693, σχεδόν δύο αιώνες μετά τη δημιουργία του και η ακριβής ερμηνεία του παραμένει έως σήμερα αντικείμενο επιστημονικής συζήτησης. Η κυρίαρχη ανάγνωση, που διαμόρφωσε ο ιστορικός τέχνης Erwin Panofsky, θέλει τις δύο γυναικείες μορφές του πίνακα να αναπαριστούν τις «Δίδυμες Αφροδίτες», η ντυμένη, καθιστή μορφή είναι η επίγεια Αφροδίτη Πάνδημος, συνδεδεμένη με τον θεσμό του γάμου και την υλική ευτυχία, ενώ η γυμνή, υψωμένη μορφή είναι η Ουράνια Αφροδίτη, ο ανώτερος, πνευματικός έρωτας που περιγράφει ο Πλάτων στο Συμπόσιο. Ο διάλογος αυτός ήταν ευρέως γνωστός στους σύγχρονους του Τιτσιάνο μέσα από τη λατινική μετάφραση του Marsilio Ficino, ηγέτη της νεοπλατωνικής Ακαδημίας της Φλωρεντίας και πολλοί βενετσιάνοι λόγιοι τον διάβαζαν ακόμη και στο πρωτότυπο ελληνικό κείμενο.

Η ίδια νεοπλατωνική ατμόσφαιρα, με επίκεντρο τον κύκλο του Ficino, τροφοδότησε και το έργο του Sandro Botticelli, ιδίως τη Γέννηση της Αφροδίτης και την Άνοιξη (Primavera), όπου η θεά παρουσιάζεται ως κοσμική αρχή ομορφιάς και αγάπης, όχι ως σεξουαλικό σύμβολο με την υποτιμητική έννοια. Το ενδιαφέρον είναι ότι αυτή η αναγεννησιακή αναβίωση επανέφερε ακριβώς τη σύνθετη, φιλοσοφική Αφροδίτη που η βικτωριανή φιλολογία, τρεις αιώνες αργότερα, θα αναγκάσει ξανά σε μια μονοδιάστατη, ερωτική μόνο ανάγνωση για να τη συνδέσει με τον μύθο της ιερής πορνείας. Η τέχνη, με άλλα λόγια, κράτησε ζωντανή για λίγο την πολυπλοκότητα που η μεταγενέστερη επιστήμη έσπευσε να απλοποιήσει.

Η βικτωριανή επιστήμη κλειδώνει τον μύθο.

Η μετατόπιση του νοήματος της λέξης δεν οφείλεται σε μια μόνο γενιά προκατειλημμένων αναγνωστών, αλλά σε μια σωρευτική διαδικασία λανθασμένων ερμηνειών που διαρκεί πάνω από δύο χιλιάδες χρόνια, με το πιο πρόσφατο και καθοριστικό της στάδιο να τοποθετείται στον δέκατο ένατο αιώνα. Ήδη πριν από τον πιο γνωστό εκπρόσωπο αυτής της σχολής, μελετητές όπως ο Βρετανός C. Staniland Wake, ο John Lubbock και οι Γάλλοι Jacques-Antoine Dulaure και Pierre Dufour είχαν εισαγάγει στη σύγχρονη βιβλιογραφία έννοιες όπως ο «ιερός γάμος», μέσα σε ένα πλαίσιο πρώιμης ανθρωπολογίας που αντιμετώπιζε τους εξωευρωπαϊκούς λαούς ως «πρωτόγονους».

Ο καθοριστικός σταθμός όμως ήρθε με τον σκωτσέζο ανθρωπολόγο James George Frazer, ο οποίος στο πολύτομο έργο του The Golden Bough συγκέντρωσε τεράστιο όγκο παραπομπών για να στηρίξει τη θεωρία περί γονιμικών τελετουργιών σε όλο τον αρχαίο κόσμο, βασισμένος κυρίως σε μεταγενέστερους συγγραφείς όπως ο Στράβων και ο Λουκιανός αντί σε πρωτογενείς μαρτυρίες, υπό την καθοριστική επιρροή του βιβλικού μελετητή William Robertson Smith. Η Julia Assante εντοπίζει την αιτία αυτής της συγκεκριμένης εικόνας στην αντίληψη του δέκατου ένατου αιώνα για τη Μεσοποταμία ως τόπο αφελούς και πρωτόγονης σεξουαλικής ελευθερίας, την οποία δήθεν ήρθαν αργότερα να τιθασεύσουν οι προφήτες της Παλαιάς Διαθήκης.

Η ίδια η Budin είναι προσεκτική σε αυτό το σημείο. Δεν αποδίδει τον μύθο σε συνειδητή κατηγορία εναντίον ενός παρακμιακού «ανατολίτικου λαού», αλλά σε μια μακρά αλυσίδα λανθασμένων ερμηνειών, εσφαλμένων υποθέσεων και ελαττωματικής μεθοδολογίας, με την ορθολογιστική οπτική του δέκατου ένατου αιώνα να αποτελεί τον πιο πρόσφατο κρίκο της, όχι τη γενεσιουργό της αιτία.

Ένα χαρακτηριστικό δείγμα αυτής της διαδικασίας βρίσκεται στο A Dictionary of Greek and Roman Antiquities του 1875, που επιμελήθηκε ο Άγγλος λεξικογράφος και κλασικός φιλόλογος William Smith. Το λήμμα «Hieroduli» ξεκινά με έναν αρκετά ακριβή ορισμό, περιγράφοντας τους ἱερόδουλους ως ανθρώπους και των δύο φύλων αφιερωμένους, σαν δούλους, στη λατρεία κάποιας θεότητας. Στη συνέχεια όμως ο ανώνυμος συντάκτης του λήμματος διαχωρίζει μια ξεχωριστή κατηγορία γυναικών που υποτίθεται πως εκδίδονταν και πρόσφεραν τα έσοδα στον ναό, στηριζόμενος κυρίως στον Ηρόδοτο και στον Στράβωνα, καθώς και σε σύγχρονες μελέτες της εποχής, όπως του Hirt το 1818 και του Kreuser το 1824. Το λήμμα είναι ανυπόγραφο, οπότε δεν μπορούμε να αποδώσουμε την ερμηνεία προσωπικά στον Smith, ο οποίος ήταν πρωτίστως γνωστός ως επιμελητής μεγάλων λεξικών, ανάμεσά τους και σημαντικά βιβλικά και χριστιανικά έργα αναφοράς.

Ο William Smith δεν ήταν τυχαίος συντάκτης. Αυτοδίδακτος στα κλασικά γράμματα, ξεχώρισε τόσο ώστε στο University College του Λονδίνου κέρδισε και τα δύο βραβεία, ελληνικών και λατινικών, και έγινε στη συνέχεια ο πλέον έγκυρος λεξικογράφος της βρετανικής κλασικής παιδείας του δέκατου ένατου αιώνα. Δικά του ήταν επίσης το Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology και το περίφημο Smith’s Bible Dictionary, ενώ αργότερα επιμελήθηκε και Dictionary of Christian Antiquities μαζί με Dictionary of Christian Biography. Χρίστηκε ιππότης το 1892, έναν χρόνο πριν πεθάνει. Η διπλή του ιδιότητα, κλασικός φιλόλογος και συγχρόνως συντάκτης βιβλικών και χριστιανικών έργων αναφοράς, δεν είναι άσχετη λεπτομέρεια. Δείχνει ακριβώς πού συναντήθηκαν, στο ίδιο πρόσωπο και στο ίδιο γραφείο, η ορθολογιστική βικτωριανή φιλολογία και η χριστιανική παράδοση που είχε ήδη φορτίσει αρνητικά τη λέξη ἱερόδουλος αιώνες νωρίτερα. Το λήμμα του λοιπόν δεν ήταν απλώς ένα ακόμη λάθος ανάμεσα σε πολλά, ήταν η υπογραφή του πλέον έγκυρου ονόματος της εποχής πάνω σε ένα σφάλμα που κυκλοφορούσε ήδη και ακριβώς αυτή η υπογραφή το μετέτρεψε από θεωρία σε «γεγονός» για γενιές αναγνωστών.

Αυτό όμως που έχει σημασία δεν είναι το προσωπικό όνομα πίσω από τη γραφίδα, αλλά το γεγονός ότι ένα τόσο επιδραστικό, ευρέως χρησιμοποιούμενο έργο αναφοράς νομιμοποίησε και διέδωσε μια θεωρία που είχε ήδη διαμορφωθεί στη γερμανική και βρετανική φιλολογία, χωρίς νέα τεκμηρίωση πέρα από τις ίδιες, παλιές αρχαίες πηγές. Έτσι η αλυσίδα έκλεισε: ἱερόδουλος έγινε γυναίκα αφιερωμένη σε ναό, έγινε γυναίκα συνδεδεμένη με την Αφροδίτη, έγινε τελικά «ιερή πόρνη», με κάθε ενδιάμεσο βήμα να παρουσιάζεται ως αυτονόητο χωρίς ποτέ να αποδειχθεί.

Ο Τομ Ρόμπινς και η δαιμονοποίηση της Αστάρτης με μια σύγχρονη λογοτεχνική ματιά.

Το ίδιο ερώτημα, η δαιμονοποίηση της γυναικείας φύσης και των προχριστιανικών θεοτήτων της γονιμότητας από τον χριστιανισμό, απασχόλησε και τη σύγχρονη λογοτεχνία, με πιο χαρακτηριστικό ίσως παράδειγμα το μυθιστόρημα του Αμερικανού συγγραφέα Tom Robbins, Skinny Legs and All (1990). Το βιβλίο είναι δομημένο γύρω από τον Χορό των Επτά Πέπλων της Σαλώμης, με κάθε πέπλο που πέφτει να αντιστοιχεί σε μια διαφορετική αυταπάτη που κρατά τους ανθρώπους δέσμιους, ανάμεσά τους η οργανωμένη θρησκεία και η εμμονή με τη μεταθανάτια ζωή εις βάρος της παρούσας. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, δύο από τους χαρακτήρες του μυθιστορήματος, μια κόγχη κοχυλιού και ένα ζωγραφισμένο ραβδί, παρουσιάζονται ως η ιέρεια και ο ιερέας μιας αρχαίας λατρείας της Αστάρτης, σε προσκύνημα προς την Ιερουσαλήμ για την ανοικοδόμηση ενός τρίτου ναού αφιερωμένου στη θεά. Παράλληλα, η πρωταγωνίστρια του μυθιστορήματος παρουσιάζεται ως πνευματική κληρονόμος της βιβλικής Ιεζάβελ, μιας μορφής που η παράδοση έχει δαιμονοποιήσει ως σύμβολο διαφθοράς αλλά που ο Robbins ξαναδιαβάζει ως ιέρεια μιας προγενέστερης, καταπιεσμένης θρησκείας. Η γενική θέση του μυθιστορήματος είναι πως η δυτική κουλτούρα έχει ανάγκη να ξαναβρεί μια υγιέστερη σχέση με τις αρχαίες, θηλυκές αρχές που κάποτε ενσάρκωνε η Αστάρτη, αντί να τις αντιμετωπίζει ως απειλή προς εξορκισμό.

Το ενδιαφέρον είναι πως η λογοτεχνική αυτή διαίσθηση του Robbins αντιστοιχεί σε κάτι πολύ συγκεκριμένο μέσα στο ίδιο το εβραϊκό κείμενο της Βίβλου. Το όνομα της θεάς, Ashtart στα φοινικικά, δεν μεταφέρθηκε ποτέ αυτούσιο στα εβραϊκά ως «Ashtoreth». Οι Εβραίοι γραφείς αντικατέστησαν σκόπιμα τα φωνήεντα της τελευταίας συλλαβής του ονόματός της με τα φωνήεντα της εβραϊκής λέξης bosheth, που σημαίνει «ντροπή» ή «βδέλυγμα», ακριβώς τον ίδιο μηχανισμό που χρησιμοποιούσαν και για άλλες μορφές θεωρούμενες ειδωλολατρικές.

Το αποτέλεσμα είναι πως κάθε φορά που ο σύγχρονος αναγνώστης της Βίβλου συναντά το όνομα «Ashtoreth», διαβάζει στην πραγματικότητα μια λέξη κατασκευασμένη ώστε να ηχεί σαν «ντροπή», ένα γλωσσικό τέχνασμα δαιμονοποίησης πολύ πιο άμεσο και σκόπιμο από την αργή, σταδιακή διαστρέβλωση που είδαμε στην περίπτωση της λέξης ἱερόδουλος. Το ίδιο μοτίβο, δηλαδή η μετατροπή του ονόματος ή του τίτλου μιας θεάς σε συνώνυμο ντροπής, επαναλαμβάνεται έτσι σε τουλάχιστον δύο εντελώς διαφορετικές γλωσσικές παραδόσεις, την ελληνική και την εβραϊκή, κάτι που ο Robbins φαίνεται να είχε διαισθανθεί λογοτεχνικά, ακόμη κι αν το μυθιστόρημά του δεν είναι, ούτε επιδιώκει να είναι, ιστορική μελέτη.

Θα ήταν ανακριβές να παρουσιάσουμε το συμπέρασμα της Budin ως κάτι που εφηύρε η ίδια ή που έγινε αποδεκτό χωρίς καμία περαιτέρω συζήτηση. Η Vinciane Pirenne-Delforge (γεν. 1963, Βέλγιο) είναι ιστορικός των θρησκειών στο Πανεπιστήμιο της Λιέγης, με διδακτορικό ακριβώς πάνω στη λατρεία της Αφροδίτης (1992), δημοσιευμένο ως το βιβλίο L’Aphrodite grecque (Kernos, 1994). Είναι από τις πιο αναγνωρισμένες ειδικούς στο θέμα, συνιδρύτρια και σήμερα διευθύντρια του περιοδικού Kernos, το βασικό διεθνές περιοδικό για την αρχαία ελληνική θρησκεία. Είχε ήδη υποστηρίξει, σε αυτή τη μελέτη της, δεκαπέντε χρόνια πριν από τη Budin, ότι η εικόνα μιας θεσμοθετημένης ιερής πορνείας στην Κόρινθο δεν αντέχει στην εξέταση των πηγών, με βάση τη δική της, συστηματική μελέτη των τοπικών λατρειών της θεάς μέσα από τον Παυσανία. Η Budin δεν εφηύρε λοιπόν το συμπέρασμα, το συνέθεσε και το επέκτεινε σε ολόκληρη τη Μεσόγειο.

Η Julia Assante προχωρά ακόμη παραπέρα, σε επίπεδο ίδιας της γλώσσας. Υποστηρίζει ότι στα σουμερικά και ακκαδικά κείμενα δεν υπήρχε καν ξεχωριστή λέξη για «πόρνη» με τη σημερινή έννοια, κάτι που σημαίνει πως η ίδια η κατηγορία της «ιερής πόρνης» στη Μεσοποταμία δεν είναι απλώς λανθασμένη ερμηνεία μιας υπαρκτής λέξης, όπως είδαμε με το ελληνικό ἱερόδουλος, αλλά έννοια εντελώς ξένη προς τη γλώσσα και τη σκέψη των ίδιων των Μεσοποταμίων, προβολή σύγχρονων κατηγοριών πάνω σε έναν πολιτισμό που δεν τις διέθετε καθόλου. Άλλοι ερευνητές θεωρούν τη θέση αυτή υπερβολική, αλλά η κατεύθυνσή της συμφωνεί απόλυτα με το υπόλοιπο επιχείρημα, όσο πιο προσεκτικά εξετάζεται η γλώσσα των πηγών, τόσο πιο αδύναμη αποδεικνύεται η εικόνα μιας διαδεδομένης, θεσμοθετημένης ιερής πορνείας στον αρχαίο κόσμο.

Ο μύθος της «ιερής πορνείας» δεν δημιουργήθηκε σε μια στιγμή, χτίστηκε σταδιακά και παγιώθηκε μέσα από αιώνες επανάληψης, μέχρι να παρουσιαστεί ως βεβαιότητα. Το πιο αποκαλυπτικό στοιχείο αυτής της ιστορίας είναι ίσως η απουσία των ίδιων των γυναικών. Δεν διαθέτουμε τη δική τους φωνή για να μας πουν ποια ήταν η θέση τους μέσα στους ναούς, τι σήμαινε η αφιέρωσή τους ή πώς αντιλαμβάνονταν τη σχέση τους με τη Θεότητα. Τις γνωρίζουμε μέσα από τα λόγια ανδρών που τις περιέγραψαν, τις κατέταξαν, τις μετέφρασαν και πολλές φορές, τις χρησιμοποίησαν ως σύμβολα της ηθικής παρακμής ενός αντίπαλου πολιτισμού. Είναι, η ιστορία του τρόπου με τον οποίο η εξουσία μπορεί να αλλάξει το νόημα μιας λέξης και μαζί με τη λέξη, τη μνήμη των ανθρώπων που αυτή περιέγραφε.

@ Aliki Alisa

Το άρθρο βασίζεται ελεύθερα στο έργο της Stephanie Lynn Budin, “The Myth of Sacred Prostitution in Antiquity” και τη σύγχρονη επιστημονική συζήτηση γύρω από το ζήτημα (Vinciane Pirenne-Delforge & Julia Assante).

Get more from Apollodoros in the Substack app

Available for iOS and Android

Get the app

— Δικτυογραφία:

Ο Μύθος της Ιερής Πορνείας | Τerrapapers

https://terrapapers.com/mythos-tis-ieris-porneias/

Απόδοση στα ελληνικά: Απολλόδωρος - Dawn Lester | 15 Ιουνίου 2026

Είναι σαφές ότι υπάρχει μια αυξανόμενη συνειδητοποίηση των σοβαρών προβλημάτων που παρουσιάζει η «θεωρία των μικροβίων».

Ωστόσο, παρά τη συνειδητοποίηση αυτών των προβλημάτων, πολλοί άνθρωποι εξακολουθούν να έχουν απορίες, κάτι που, σε κάποιο βαθμό, είναι κατανοητό, καθώς η προπαγάνδα σχετικά με τα «μικρόβια» είναι βαθιά ριζωμένη. Πιθανότατα όλοι πιστεύαμε κάποια στιγμή στη ζωή μας ότι τα «μικρόβια» προκαλούν ασθένειες, όμως για μερικούς από εμάς η ικανότητα να αποστασιοποιηθούμε από αυτή την προπαγάνδα ήρθε πιο εύκολα απ’ ό,τι για άλλους.

Τα τελευταία 6 χρόνια (και συνεχίζουν) έχουν στρέψει την προσοχή στους «ιούς», με αποτέλεσμα όλο και περισσότεροι άνθρωποι να συνειδητοποιούν ότι δεν έχει αποδειχθεί ποτέ ότι αυτά τα σωματίδια υπάρχουν όπως περιγράφονται ή ότι προκαλούν ασθένειες όπως ισχυρίζεται.

Αυτό όμως αφήνει τους ανθρώπους με ερωτήματα σχετικά με τα βακτήρια, τα οποία, σε αντίθεση με τους «ιούς», είναι πραγματικά και υπάρχουν, αν και ούτε για αυτά έχει αποδειχθεί ποτέ ότι προκαλούν ασθένειες όπως ισχυρίζεται.

Σημείωση: Όπως πάντα, δεν αρνούμαι ότι οι άνθρωποι βιώνουν συμπτώματα· αυτό είναι ένα εντελώς ξεχωριστό ζήτημα.

Σκοπός μου στα άρθρα μου είναι να θέσω ερωτήματα και να επισημάνω ότι είναι η κατηγοριοποίηση και η ερμηνεία των εμπειριών των ανθρώπων από τους ιατρούς της συμβατικής ιατρικής – και ακόμη και από πολλούς «εναλλακτικούς» θεραπευτές – που πρέπει να εξεταστούν με διαφορετικό μάτι. Αυτή η διαφορετική προσέγγιση απαιτεί να βλέπουμε τα συμπτώματα μέσα από ένα πρίσμα που βασίζεται στην κατανόηση του πώς λειτουργεί πραγματικά το σώμα, αντί για το συμβατικό μοντέλο «πολέμου» στο οποίο όλοι έχουμε μάθει να πιστεύουμε.

Αλλά αυτό το μοντέλο «πολέμου» είναι θεμελιωδώς λανθασμένο. Το κυρίαρχο ιατρικό σύστημα συνεχίζει να αποδεικνύει όχι μόνο την αναποτελεσματικότητά του, αλλά και την ικανότητά του να προκαλεί βλάβη, όπως καταδεικνύεται από το φαινόμενο της ιατρογένεσης, το οποίο έχω αναλύσει σε αρκετά προηγούμενα άρθρα.

Βακτηριακές τοξίνες

Λέγεται ότι τα βακτήρια προκαλούν «ασθένειες» μέσω ορισμένων διαφορετικών μηχανισμών, ένας από τους οποίους, όπως υποστηρίζεται, είναι η έκκριση «τοξινών»· ας εξετάσουμε λοιπόν τα υποτιθέμενα «αποδεικτικά στοιχεία» για αυτόν τον ισχυρισμό.

Η επικρατούσα άποψη σχετικά με την «ανακάλυψη» των βακτηριακών τοξινών περιγράφεται σε ένα άρθρο του 2002 στο περιοδικό Journal of Endotoxin Research με τίτλο: Endotoxin and anti-endotoxin: The contribution of the schools of Koch and Pasteur: Life, milestone-experiments and concepts of Richard Pfeiffer (Berlin) and Alexandre Besredka (Paris) («Ενδοτοξίνη και αντι-ενδοτοξίνη: Η συμβολή των σχολών του Koch και του Pasteur: Η Ζωή, τα πειράματα-ορόσημα και οι ιδέες των Richard Pfeiffer (Βερολίνο) και Alexandre Besredka (Παρίσι))

«…Ο Richard Pfeiffer, συνεργαζόμενος με τον Koch στο Βερολίνο, συνέλαβε διανοητικά και πειραματικά την έννοια της ενδοτοξίνης ως θερμοσταθερού βακτηριακού δηλητηρίου, υπεύθυνου για τις παθοφυσιολογικές συνέπειες των τότε επικρατουσών μολυσματικών ασθενειών, όπως η τυφοειδής πυρετός και η χολέρα.»

(Δεν είμαι σίγουρη ότι το «να διαμορφώσει κανείς μια έννοια» είναι το ίδιο με το να ανακαλύψει πραγματικά έναν μηχανισμό δράσης.)

Το περιοδικό «Journal of Endotoxin Research» είναι προφανώς μεροληπτικό υπέρ της ύπαρξης των ενδοτοξινών, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι τέτοιες ουσίες υπάρχουν όπως περιγράφονται. Άλλωστε, ολόκληρος ο κλάδος της «ιολογίας» βασίζεται στη μελέτη σωματιδίων των οποίων η ύπαρξη, όπως περιγράφεται, δεν έχει αποδειχθεί ποτέ· γι’ αυτό πρέπει να διατηρούμε ανοιχτό μυαλό και να χρησιμοποιούμε την κρίση μας όταν εξετάζουμε τις επικρατούσες εξηγήσεις για τις «βακτηριακές τοξίνες».

Ένα από τα προβλήματα που αντιμετώπισα κατά την έρευνα αυτού του θέματος είναι ότι οι περισσότερες από τις αρχικές εργασίες είναι στα γερμανικά και στα γαλλικά. Δεν μιλάω άπταιστα καμία από αυτές τις γλώσσες, οπότε δεν μπορώ να διαβάσω τις αρχικές εργασίες για να εξετάσω τα κεφάλαια «Μέθοδοι» και να μάθω τι ακριβώς περιελάμβαναν τα πειράματα. Επομένως, αναγκάστηκα να βασιστώ σε αγγλόφωνα άρθρα που έχουν γραφτεί για αυτές τις αρχικές μελέτες.

Αν και τα αγγλόφωνα άρθρα που βρήκα δεν περιγράφουν τα πειράματα λεπτομερώς, μπορούμε ωστόσο να αντλήσουμε κάποιες πληροφορίες από το περιεχόμενό τους. Για παράδειγμα, το προαναφερθέν άρθρο του 2002 για τις ενδοτοξίνες αναφέρεται σε ένα σεμινάριο του A. Wolff, φοιτητή και συνεργάτη του Richard Pfeiffer, ο οποίος,

«…μίλησε για τους χυμικούς και κυτταρικούς μηχανισμούς της λοίμωξης και της ανοσίας και επιβεβαίωσε τον ιδιαίτερο ρόλο των ενδοτοξινών σε μια θανατηφόρα λοίμωξη από χολέρα».

Στη συνέχεια, το άρθρο προσθέτει ότι ο ίδιος δήλωσε:

«…κατά τη διάρκεια κάθε λοίμωξης υπάρχουν πάντα βακτήρια που πεθαίνουν, αλλά ο θάνατος του ζώου επέρχεται αποκλειστικά μέσω των προϊόντων που έχουν καταστεί απορροφήσιμα από τον οργανισμό λόγω της βακτηριολύσης».

Η βακτηριολύση σημαίνει «την καταστροφή ή τη διάλυση των βακτηριακών κυττάρων».

Αυτές οι δηλώσεις υπονοούν ότι υπάρχει κάτι εγγενές στα βακτήρια που προκαλεί βλάβη στους ζωντανούς οργανισμούς· αυτό όμως δεν έχει αποδειχθεί ποτέ, παρά τους ισχυρισμούς που περιέχονται σε αυτά τα άρθρα. Ο θάνατος των βακτηριακών κυττάρων δεν αποτελεί απόδειξη μιας παθογόνου διαδικασίας. Τα κύτταρα πεθαίνουν συνεχώς· αυτό είναι φυσιολογικό, αν και μπορούν επίσης να πεθάνουν ως αποτέλεσμα βλάβης που προκαλείται από δηλητήρια.

Ένα από τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε είναι ότι δεν γνωρίζουμε ποιες ουσίες χρησιμοποίησαν οι ερευνητές για να προκαλέσουν τα αποτελέσματα που παρατήρησαν, οπότε δεν γνωρίζουμε ποιοι συγχυτικοί παράγοντες εμπλέκονταν. Προφανώς χρησιμοποιήθηκαν διάφορες ουσίες, αυτή είναι η φύση αυτών των πειραμάτων, μόνο που τα αποτελέσματα αυτών των ουσιών παραβλέπονται πάντα, όπως εξηγεί ο Dr Harold Hillman, κυτταροβιολόγος, στο άρθρο του: «Η Κυτταροβιολογία Βρίσκεται Σήμερα σε Δύσκολη Θέση»:

«Κατά τη διάρκεια μιας ερευνητικής καριέρας που διαρκεί πάνω από 50 χρόνια, κατέληξα στο συμπέρασμα ότι οι ακόλουθες διαδικασίες είναι ακατάλληλες για τη μελέτη της βιολογίας των ζωντανών κυττάρων σε άθικτα ζώα και φυτά: υποκυτταρική κλασμάτωση· ιστολογία· ιστοχημεία· ηλεκτρονική μικροσκοπία· μελέτες πρόσδεσης· χρήση προσδετών· ανοσοκυτταροχημεία· τομές ιστών· τεχνικές διάσπασης· αφυδάτωση· βαθιά κατάψυξη· λυοφιλίωση· βρασμός· χρήση εξωκυτταρικών δεικτών· μελέτες υποδοχέων· μετρήσεις patch clamp· ανεπαρκείς βαθμονομήσεις. Οι κύριες αντιρρήσεις ως προς αυτές τις διαδικασίες είναι: (i) μεταβάλλουν κατά τρόπο εμφανή και σημαντικό τις ιδιότητες των υπό μελέτη ιστών· (ii) αγνοούν τον δεύτερο νόμο της θερμοδυναμικής· (iii) παράγουν τεχνητά φαινόμενα, πολλά από τα οποία είναι δισδιάστατα· (iv) δεν έχουν δημοσιευτεί ποτέ κατάλληλες διαδικασίες ελέγχου για αυτές.»

Σημειώστε την αναφορά στις «μελέτες υποδοχέων»!

Ο λόγος για τον οποίο εφιστάται η προσοχή στους υποδοχείς οφείλεται στο σχόλιο ενός άρθρου του 2003 με τίτλο «Innate immune sensing and its roots: the story of endotoxin» (Η ανίχνευση του έμφυτου ανοσοποιητικού συστήματος και οι ρίζες της: η ιστορία της ενδοτοξίνης), το οποίο αναφέρει, υπό τον τίτλο «Βιολογικός ορισμός της ενδοτοξίνης»,

«Είναι από καιρό γνωστό ότι οι ουσίες που παράγουν βιολογική δράση σε εξαιρετικά αραιή συγκέντρωση συχνά λειτουργούν αλληλεπιδρώντας με συγκεκριμένους υποδοχείς υψηλής συγγένειας, οι οποίοι συνδέονται γενικά με ένα σύστημα ενίσχυσης σήματος. Επομένως, η ύπαρξη ενός «υποδοχέα ενδοτοξίνης» υποψιάστηκε από τις πρώτες κιόλας ημέρες μετά τον χημικό χαρακτηρισμό του LPS. Λαμβάνοντας υπόψη τις παρόμοιες επιδράσεις που προκαλούνται από το LPS και πολλά άλλα μικροβιακά συστατικά, ήταν λογικό να υποτεθεί ότι μια οικογένεια υποδοχέων θα μπορούσε να αναγνωρίζει μικροβιακά συστατικά, και να ελπίζουμε ότι η διαλεύκανση του υποδοχέα του LPS θα μπορούσε να ανοίξει το δρόμο για την προώθηση της κατανόησής μας σχετικά με τη μικροβιακή παθογένεση.»

Το LPS σημαίνει λιποπολυσακχαρίτης.

Είτε η υπόθεση είναι «λογική» είτε όχι, δεν έχει αποδειχθεί η ύπαρξη υποδοχέων όπως περιγράφεται, όπως εξήγησε ο Dr Hillman.

Τι συμπεράσματα μπορούμε λοιπόν να βγάλουμε όσον αφορά τις «ενδοτοξίνες»;

Το προαναφερθέν άρθρο του 2003 εξηγεί:

«Η ανακάλυψη, το 1886, από τον Ludwig Brieger (1849–1919), ότι τα μικρόβια παράγουν και εκκρίνουν τοξικά προϊόντα, τα οποία ονομάζονται «τοξίνες», αποτέλεσε μια περαιτέρω επιστημονική πρόοδο⁸. Η τοξίνη της διφθερίτιδας και η τοξίνη του τετάνου ήταν από τα πρώτα βακτηριακά δηλητήρια που ταυτοποιήθηκαν.»

Αυτός ο ισχυρισμός παρουσιάζει τα ίδια προβλήματα με αυτά των άρθρων που αναφέρθηκαν προηγουμένως, δηλαδή ότι δεν έχει αποδειχθεί στην πραγματικότητα ότι τα «μικρόβια» είναι παθογόνα και παράγουν τοξίνες με σκοπό να προκαλέσουν ασθένειες.

Ένα από τα προβλήματα είναι ότι καμία βακτηριακή «ασθένεια» δεν πληροί τα αξιώματα του Koch, ειδικά το πρώτο αξίωμα που ορίζει ότι τα μικρόβια πρέπει πάντα να εντοπίζονται σε άτομα που πάσχουν από την ασθένεια που υποτίθεται ότι προκαλούν και ποτέ να μην εντοπίζονται σε υγιή άτομα που δεν πάσχουν από την ασθένεια που υποτίθεται ότι προκαλούν.

Αυτό το αξίωμα βασίζεται σε ορθή λογική. Εάν κάτι αποτελεί την «αιτία» μιας «ασθένειας», θα πρέπει πάντα να εντοπίζεται σε άτομα που πάσχουν από την εν λόγω ασθένεια και ποτέ σε άτομα που δεν πάσχουν από αυτήν.

Τα αξιώματα του Koch έχουν επικριθεί και θεωρούνται πλέον μη εφαρμόσιμα, ειδικά σε σχέση με αυτό που αναφέρεται ως «ασυμπτωματική ασθένεια», η οποία αποτελεί ένα παράλογο φαινόμενο· οι ασθένειες, εξ ορισμού, διαγιγνώσκονται με βάση τα συμπτώματα που εκδηλώνουν.

Ένα άλλο πρόβλημα είναι ότι οι αρχικοί ερευνητές δεν γνώριζαν ότι ο οργανισμός περιέχει φυσιολογικά βακτήρια που μας ωφελούν αντί να μας βλάπτουν. Είτε δεν γνώριζαν είτε αγνόησαν το έργο επιστημόνων όπως ο Antoine Béchamp, οι οποίοι δεν συμμερίζονταν την ίδια άποψη όσον αφορά τον ρόλο των βακτηρίων.

Τέτανος

Το προαναφερθέν άρθρο του 2003 αναφέρεται στον τέτανο ως μία από τις πρώτες «βακτηριακές τοξίνες» που ταυτοποιήθηκαν, αλλά τι ακριβώς ταυτοποίησαν;

Ανακάλυψα ένα άρθρο του Αυγούστου 1919 με τίτλο: «Έκθεση βακτηριολογικής έρευνας για τον τέτανο που διεξήχθη για λογαριασμό της Επιτροπής του Υπουργείου Πολέμου για τη Μελέτη του Τέτανου», το οποίο αναφέρει:

«Από ένα απροσδόκητα μεγάλο ποσοστό – 20 τοις εκατό – των πληγών ανδρών που δεν παρουσιάζουν ενδείξεις τέτανου, το B. tetani μπορεί να ανιχνευθεί σε κάποιο στάδιο κατά τη διάρκεια της διαδικασίας επούλωσης.»

Αυτό αποτελεί ισχυρή απόδειξη ότι το B. tetani (Clostridium tetani, όπως ονομάζεται σήμερα) δεν μπορεί να είναι ο αιτιολογικός παράγοντας του τετάνου, διαφορετικά θα ήταν πάντα παρόν σε τέτοιες περιπτώσεις. Επιπλέον, όμως, αυτή η απόδειξη παρέχει σημαντική υποστήριξη στο μοντέλο του «εδάφους» (terrain paradigm), το οποίο υποστηρίζει ότι τα βακτήρια βοηθούν τις διαδικασίες επούλωσης, κάτι που εξηγεί την παρουσία τους «κατά τη διάρκεια της διαδικασίας επούλωσης».

Ένα βίντεο σχετικά με τον τέτανο μπορείτε να βρείτε στην ενότητα μελών της ιστοσελίδας της Dr.Sam Bailey

Ωστόσο, σε ιδιωτική επικοινωνία, ο Dr. Mark Bailey μου επιβεβαίωσε ότι, κατά τη διάρκεια της έρευνας για το βίντεό τους, δεν βρήκαν καμία απόδειξη ότι ο τέτανος προκαλείται από το Clostridium tetani, τον υποτιθέμενο αιτιολογικό παράγοντα του τέτανου, και ότι αυτή η «ασθένεια» δεν πληροί τα Αξιώματα του Koch. Σε απάντηση στην ερώτησή μου σχετικά με την έρευνά τους, δήλωσε τα εξής και μου επέτρεψε ευγενικά να τα παραθέσω στο άρθρο μου:

«Η έρευνά μας αποκάλυψε ότι η παρουσία του Clostridium tetani δεν συσχετίζεται με την εκδήλωση του τετάνου, ο οποίος αποτελεί κλινικό σύνδρομο. Με άλλα λόγια, ένα άτομο με πλήρως εκδηλωμένο τέτανο μπορεί να μην παρουσιάζει κανένα ίχνος αυτού του συγκεκριμένου βακτηρίου στην πληγή του και, αντιστρόφως, ένα άτομο με μεγάλη ποσότητα του βακτηρίου σε μια πληγή δεν εμφανίζει τέτανο. Επιπλέον, κάθε μέρα προκαλούνται εκατομμύρια πληγές, το C. tetani είναι πανταχού παρόν στο περιβάλλον μας, και όμως σχεδόν κανένας από εμάς δεν αναπτύσσει ποτέ τέτανο.»

Τα περισσότερα «πειράματα» που υποτίθεται ότι αποδεικνύουν την «μόλυνση» περιλαμβάνουν την έγχυση υλικού από άρρωστα ζώα σε άλλα ζώα, τα οποία στη συνέχεια αρρωσταίνουν, κάτι που ισχυρίζεται ότι παρέχει την «απόδειξη» της παθογόνου φύσης του υπό έρευνα «παράγοντα». Ωστόσο, αυτά τα πειράματα δεν παρέχουν αυτή την απόδειξη. Αντίθετα, απλώς καταδεικνύουν ότι η έγχυση διαφόρων επιβλαβών ουσιών σε ζώα προκαλεί την ασθένειά τους και συχνά τον θάνατό τους.

Αυτό που αποδεικνύουν αυτά τα πειράματα είναι ότι η κατάσταση του οργανισμού επηρεάζει την υγεία μας.

Τι γίνεται όμως με τη σήψη; Δεν προκαλείται αυτή από μια επικίνδυνη βακτηριακή τοξίνη;

Σήψη

Σύμφωνα με το ενημερωτικό δελτίο του ΠΟΥ για τη Σήψη του Μαΐου 2024,

«Η σήψη είναι μια απειλητική για τη ζωή κατάσταση που εμφανίζεται όταν το ανοσοποιητικό σύστημα του οργανισμού παρουσιάζει μια ακραία αντίδραση σε μια λοίμωξη, προκαλώντας δυσλειτουργία οργάνων (4). «Η αντίδραση του οργανισμού προκαλεί βλάβη στους ίδιους τους ιστούς και τα όργανα του και μπορεί να οδηγήσει σε καταπληξία, πολυοργανική ανεπάρκεια και, ενίοτε, θάνατο, ειδικά αν δεν διαγνωστεί έγκαιρα και δεν αντιμετωπιστεί άμεσα.»

Με άλλα λόγια, ο ΠΟΥ ισχυρίζεται ότι μια «λοίμωξη» αποτελεί απαραίτητο προάγγελο της σήψης, η οποία πυροδοτεί μια «ακραία αντίδραση» από το ανοσοποιητικό σύστημα του οργανισμού. Όμως, ο οργανισμός δεν διαθέτει «ανοσοποιητικό σύστημα» όπως αυτό περιγράφεται, διότι ο οργανισμός είναι ευφυής και γνωρίζει ότι δεν υπάρχουν εξωτερικοί εισβολείς «μικρόβια» για να καταπολεμήσει.

Το ενημερωτικό δελτίο ισχυρίζεται επίσης ότι,

«Η σήψη προκαλείται συνήθως από βακτηριακές λοιμώξεις, αλλά μπορεί να είναι αποτέλεσμα και άλλων λοιμώξεων, όπως ιών, παρασίτων ή μυκήτων.»

Με άλλα λόγια, δεν υποστηρίζεται ότι η σήψη είναι αποκλειστικά βακτηριακή. Ωστόσο, σίγουρα δεν προκαλείται από «ιούς».

Ένα άρθρο του 2013 με τίτλο «Σοβαρή σήψη και σηπτικό σοκ» ισχυρίζεται ότι,

«Η σήψη είναι ένα από τα παλαιότερα και πιο αινιγματικά σύνδρομα στην ιατρική.»

Η αναφορά στη σήψη ως σύνδρομο είναι αξιοσημείωτη, διότι ένα σύνδρομο ορίζεται ως «μια ομάδα σημείων και συμπτωμάτων». Με άλλα λόγια, δεν είναι απλώς «μια λοίμωξη» ή μια αντίδραση σε «μια λοίμωξη». Ενδιαφέρον παρουσιάζει επίσης το σχόλιο στο άρθρο ότι,

«…με την έλευση των σύγχρονων αντιβιοτικών, η θεωρία των μικροβίων δεν εξηγούσε πλήρως την παθογένεση της σήψης: πολλοί ασθενείς με σήψη πέθαναν παρά την επιτυχή εξάλειψη του αιτιολογικού παράγοντα. Έτσι, οι ερευνητές πρότειναν ότι ήταν ο ξενιστής, και όχι το μικρόβιο, που καθοδηγούσε την παθογένεση της σήψης.»

Ωστόσο, παρά τα παραπάνω, η σήψη αντιμετωπίζεται συνήθως με αντιβιοτικά, όπως προκύπτει από το ενημερωτικό δελτίο του ΠΟΥ, το οποίο αναφέρει, υπό τον τίτλο «Θεραπεία»,

«Η έγκαιρη χρήση αντιμικροβιακών φαρμάκων για τη θεραπεία βακτηρίων, παρασίτων, μυκήτων ή ιών είναι απαραίτητη για τη βελτίωση των εκβάσεων της σήψης.»

Το άρθρο του 2002 σχετικά με τις Ενδοτοξίνες, το οποίο αναφέρθηκε στην αρχή αυτού του άρθρου, αναφέρει:

«Λόγω του σημαντικού ρόλου που διαδραματίζουν οι ενδοτοξίνες κατά τη διάρκεια του σηπτικού σοκ, η βασική και η κλινική έρευνα στον τομέα της πρόληψης και της θεραπείας έχει επικεντρωθεί εδώ και πολύ καιρό στα αντισώματα κατά των ενδοτοξινών.»

Το πρόβλημα με αυτή τη δήλωση είναι η αναφορά στα «αντισώματα», η ύπαρξη των οποίων εξαρτάται εξ ολοκλήρου από τη «θεωρία των μικροβίων» και την ιδέα ότι τα «μικρόβια» εισβάλλουν στον οργανισμό και πρέπει να καταπολεμηθούν από το αμυντικό σύστημα του οργανισμού. Αυτό το αμυντικό σύστημα ονομάζεται «ανοσοποιητικό σύστημα», το οποίο, όπως υποστηρίζεται, περιλαμβάνει «μαχητές» κατά των εισβολέων μικροβίων με τη μορφή «αντισωμάτων». Ωστόσο, τα αντισώματα είναι στην πραγματικότητα διαφορετικοί τύποι πρωτεϊνών που εκτελούν σαφώς διάφορες λειτουργίες, αν και για καμία από αυτές δεν έχει αποδειχθεί ότι περιλαμβάνει την «καταπολέμηση μικροβίων».

Ο οργανισμός αποτελεί το φυσικό περιβάλλον διαφόρων τύπων βακτηρίων που εκτελούν σημαντικές λειτουργίες, κυρίως ως «ομάδα καθαρισμού» του οργανισμού. Μία από τις σημαντικότερες λειτουργίες τους αφορά τη διάσπαση και την απομάκρυνση τοξινών και αποβλήτων, γεγονός που εξηγεί γιατί «εντοπίζονται» σε κατεστραμμένους ιστούς εντός του οργανισμού· βρίσκονται εκεί για να βοηθήσουν στην απομάκρυνση της βλάβης, ώστε να αναπτυχθεί νέος ιστός.

Αξίζει να σημειωθεί η σημαντική παραδοχή που περιλαμβάνεται στο ίδιο το ενημερωτικό δελτίο του ΠΟΥ, σύμφωνα με την οποία:

«Η σήψη που αποκτάται σε περιβάλλοντα υγειονομικής περίθαλψης αποτελεί ένα από τα συχνότερα ανεπιθύμητα συμβάντα κατά τη διάρκεια της παροχής φροντίδας και επηρεάζει (sic) εκατοντάδες εκατομμύρια ασθενείς παγκοσμίως κάθε χρόνο.»

Η αναγνώριση ότι τα περιβάλλοντα υγειονομικής περίθαλψης, ιδίως τα νοσοκομεία, αποτελούν έναν από τους κύριους χώρους όπου εμφανίζεται η σήψη, θα πρέπει να σημάνει σοβαρό συναγερμό.

Ως αιτία αυτής της κατάστασης αναφέρονται τα «ανθεκτικά στα φάρμακα παθογόνα». Ωστόσο, αυτή η εξήγηση είναι ανεπαρκής, καθώς παραβλέπει το γεγονός ότι τα αντιβιοτικά είναι εξαιρετικά τοξικά και συμβάλλουν στην κακή υγεία των ασθενών, χωρίς να επιλύουν τα προβλήματα.

Είναι πιθανό τα αντιβιοτικά να αποτελούν πηγές «δηλητηρίασης» που οδηγούν σε σήψη;

Μια πραγματική κατανόηση της σήψης μπορεί να επιτευχθεί μόνο μέσα από το πρίσμα του παραδείγματος του «εδάφους» (terrain paradigm), το οποίο επιδιώκει να κατανοήσει τους συγκεκριμένους αιτιολογικούς παράγοντες που εμπλέκονται στην εμπειρία των συμπτωμάτων κάθε ατόμου.

Συνοψίζοντας

Δεν υπάρχουν αποδείξεις ότι τα βακτήρια είναι η αιτία οποιασδήποτε ασθένειας. Αυτό θέτει σοβαρά ερωτήματα σχετικά με την ιδέα ότι οι «τοξίνες» τους εμπλέκονται στις παθολογικές διεργασίες. Η αρχική έρευνα βασίστηκε στις υποθέσεις ότι τα βακτήρια είναι παθογόνα. Ως εκ τούτου, δεν διερευνήθηκε καμία άλλη κατεύθυνση έρευνας. Ούτε υπήρξε καμία έρευνα για να διερευνηθεί ποιος είναι ο πραγματικός ρόλος αυτών των ουσιών που αναφέρονται ως «βακτηριακές τοξίνες».

Κατά τη γνώμη μου, η οποία βασίζεται στην κατανόησή μου για το παράδειγμα του εδάφους και τις λειτουργίες των βακτηρίων στον οργανισμό, αυτό που ονομάζεται «βακτηριακές τοξίνες» είναι τα υποπροϊόντα της αποδόμησης του σωματικού ιστού που έχει υποστεί βλάβη από τοξίνες. Αυτά τα προϊόντα αποδόμησης είναι «τοξικά» επειδή περιέχουν τις τοξίνες που προκάλεσαν την αρχική βλάβη στους ιστούς. Με άλλα λόγια, το έδαφος υποβαθμίστηκε αρχικά από τοξίνες, πιθανώς χημικής φύσης.

Τα βακτήρια συμβάλλουν στις διαδικασίες που μειώνουν το επίπεδο τοξικότητας, δεν το προκαλούν.

Dawn 🌹

Αν σας άρεσε αυτό το άρθρο, μοιραστείτε το, εγγραφείτε για να λαμβάνετε περισσότερο περιεχόμενο.

Get more from Apollodoros in the Substack app

Available for iOS and Android

Get the app

—Δικτυογραφία:

Bacterial Toxins, Tetanus & Sepsis - by Dawn Lester

Dawn’s Writings

Bacterial Toxins, Tetanus & Sepsis

It’s clear that there’s a growing awareness of the serious problems with the ‘germ theory…

Read more

5 months ago · 108 likes · 26 comments · Dawn Lester

Απόδοση στα ελληνικά: Απολλόδωρος - Harold Hillman | 29 Ιουνίου 2011

Η Κυτταρική Βιολογία βρίσκεται Σήμερα σε Δεινή Θέση

Harold Hillman

Εργαστήριο Εφαρμοσμένης Νευροβιολογίας Unity
76, Epsom Road, Guildford, Surrey, GU1 2BX, Ηνωμένο Βασίλειο
Ηλεκτρονική διεύθυνση: harold.hillman@btinternet.com

Περίληψη

Κατά τη διάρκεια μιας ερευνητικής σταδιοδρομίας που διήρκεσε περισσότερο από 50 χρόνια, κατέληξα στο συμπέρασμα ότι οι ακόλουθες διαδικασίες είναι ακατάλληλες για τη μελέτη της βιολογίας των ζωντανών κυττάρων σε άθικτους ζωικούς και φυτικούς οργανισμούς:

Υποκυτταρική κλασμάτωση· ιστολογία· ιστοχημεία· ηλεκτρονική μικροσκοπία· μελέτες πρόσδεσης· χρήση προσδετών (ligands)· ανοσοκυτταροχημεία· τομές ιστών· τεχνικές που προκαλούν διαταραχή της ιστικής δομής· αφυδάτωση· βαθιά κατάψυξη· λυοφιλίωση· βρασμός· χρήση εξωκυττάριων δεικτών· μελέτες υποδοχέων· μετρήσεις με τη μέθοδο του patch-clamp· ανεπαρκείς διαδικασίες βαθμονόμησης.

Οι κύριες αντιρρήσεις μου απέναντι σε αυτές τις διαδικασίες είναι οι εξής:

• (i) Μεταβάλλουν σημαντικά και σε μεγάλο βαθμό τις ιδιότητες των ιστών που μελετώνται.

• (ii) Αγνοούν τον δεύτερο νόμο της θερμοδυναμικής.

• (iii) Παράγουν τεχνουργήματα (artifacts), πολλά από τα οποία είναι δισδιάστατα.

• (iv) Δεν έχουν δημοσιευθεί επαρκείς διαδικασίες ελέγχου για την αξιολόγηση της εγκυρότητάς τους.

Έχω περιγράψει εναλλακτικές διαδικασίες και έχω υποστηρίξει ότι οι μη ικανοποιητικές μέθοδοι θα πρέπει να εγκαταλειφθούν.

Έχω διατυπώσει την υπόθεση ότι η χαμηλή ποιότητα της κυτταρικής βιολογίας κατά τον 20ό αιώνα και μέχρι σήμερα αποτελεί τον λόγο για τον οποίο η ιατρική έρευνα απέτυχε να ανακαλύψει τις χημικές μεταβολές που προκαλούν την έναρξη των ασθενειών. Ως εκ τούτου, δεν έχει καταστεί δυνατή η ανάπτυξη μιας ορθολογικής προσέγγισης για την έγκαιρη παρέμβαση στις σχετικές χημικές διεργασίες.

Το Επιστημονικό μου Υπόβαθρο

Παραθέτω συνοπτικά το επιστημονικό μου υπόβαθρο, προκειμένου να καταδείξω ότι διαθέτω την απαιτούμενη εκπαίδευση και εμπειρία στη συμβατική κυτταρική βιολογία, τη νευροβιολογία και τη φυσιολογία, ώστε να εξετάσω το συγκεκριμένο ζήτημα με βάση τις καθιερωμένες επιστημονικές αρχές.

Είμαι κάτοχος πανεπιστημιακών τίτλων σπουδών του Πανεπιστημίου του Λονδίνου στην Ιατρική και τη Φυσιολογία, καθώς και διδακτορικού διπλώματος στη Βιοχημεία.

Υπηρέτησα ως Reader of Physiology (ανώτερη ακαδημαϊκή βαθμίδα στη Φυσιολογία) στο Πανεπιστήμιο του Surrey από το 1968 έως τη συνταξιοδότησή μου το 1995. Από το 1970 έως το 1995 διετέλεσα Διευθυντής του Εργαστηρίου Εφαρμοσμένης Νευροβιολογίας Unity στο ίδιο πανεπιστήμιο και συνέχισα τις δραστηριότητές του και μετά τη συνταξιοδότησή μου.

Διετέλεσα επίσης ιατρικός σύμβουλος της Βρετανικής Ένωσης για τη Σχιζοφρένεια (Schizophrenia Association of Great Britain) από το 1990 έως το 1993.

Από το 1960 έχω δημοσιεύσει περίπου 160 ολοκληρωμένες ερευνητικές εργασίες και έξι βιβλία σχετικά με την κυτταρολογία, τη νευροβιολογία και την ανάνηψη.

Υπήρξα ιδρυτής και αρχισυντάκτης του επιστημονικού περιοδικού Resuscitation από το 1970 έως το 1985.

Προοίμιο

Η παρούσα ανοικτή επιστολή προς τους κυτταρικούς βιολόγους αφορά πολύ σημαντικά σφάλματα που έχουν διαπραχθεί από τις αρχές του 20ού αιώνα και, δυστυχώς, εξακολουθούν να διαιωνίζονται και στον 21ο αιώνα (Hillman, 1972· Hillman and Sartory, 1980· Hillman, 1986· 2008).

Έχω παρουσιάσει στοιχεία που δείχνουν ότι έχει δημοσιευθεί τόσο μεγάλος όγκος ερευνητικών εργασιών χαμηλής ποιότητας, ώστε έχει δημιουργηθεί μια τεράστια αδράνεια, η οποία αντιστέκεται στη δημοσίευση ερευνητικών εργασιών υψηλότερης ποιότητας.

Μεγάλο μέρος της σημερινής επιστημονικής συναίνεσης στον συγκεκριμένο τομέα είναι εσφαλμένο.

Κατά συνέπεια, το παρόν μήνυμα απευθύνεται κυρίως στους νέους ερευνητές που ξεκινούν την επιστημονική τους σταδιοδρομία στις αρχές του 21ου αιώνα και οι οποίοι δεν έχουν ακόμη πραγματοποιήσει και δημοσιεύσει ερευνητικές εργασίες βασισμένες σε μεθοδολογικά προβληματικές διαδικασίες.

Ελπίζω ότι θα έχουν την απαραίτητη δύναμη βούλησης ώστε να εξετάσουν κριτικά την επικρατούσα επιστημονική αντίληψη και να πραγματοποιήσουν πειράματα υψηλότερης ποιότητας.

Σκοποί της κυτταρικής βιολογίας

Οι σκοποί της κυτταρικής βιολογίας έχουν οριστεί ως η περιγραφή των δομών και των χημικών ενώσεων των ζωντανών ιστών, καθώς και των μεταξύ τους σχέσεων, χωρίς αυτές να επηρεάζονται σημαντικά από τις διαδικασίες που χρησιμοποιούνται για τη μελέτη τους (Hillman and Sartory, 1980).

Ο ορισμός αυτός εμπεριέχει τη θεμελιώδη παραδοχή ότι τα δεδομένα που προκύπτουν από τη μελέτη ζωντανών, άθικτων οργανισμών είναι περισσότερο έγκυρα από εκείνα που προέρχονται από νεκρούς ή υποβληθέντες σε επεξεργασία οργανισμούς.

Στις σχετικές επεμβάσεις περιλαμβάνονται:

Η θανάτωση· η μονιμοποίηση· η πρόκληση καταστολής ή αναισθητοποίησης· η εκχύλιση· η αφυδάτωση· η θέρμανση· η κατάψυξη· ο εγκλεισμός· η τομή· η χρώση· η χημική επεξεργασία· η έκθεση σε τοξικές ουσίες.

Αυτό δεν σημαίνει κατ’ ανάγκην ότι η έκθεση σε αυτούς τους παράγοντες ή η εφαρμογή αυτών των χειρισμών καθιστά τις αντίστοιχες μεθόδους άνευ αξίας. Σημαίνει, όμως, ότι όταν τα αποτελέσματα που προκύπτουν χωρίς τη χρήση τους έρχονται σε αντίθεση με εκείνα που προκύπτουν μετά τη χρήση τους, θα πρέπει να προτιμώνται τα πρώτα.

Επιπλέον, επιβάλλεται στους ερευνητές μια υποχρέωση, η οποία μέχρι σήμερα έχει σε μεγάλο βαθμό αγνοηθεί: να πραγματοποιούν ολοκληρωμένα πειράματα ελέγχου για να εξετάζουν τις επιδράσεις κάθε χημικής ουσίας και κάθε πειραματικού χειρισμού στα αποτελέσματα των μελετών τους.

Οι Schleiden και Schwann (1838) διατύπωσαν την άποψη ότι όλοι οι ιστοί αποτελούνται από κύτταρα.

Σήμερα, η σημαντική αυτή γενίκευση διατυπώνεται με τη σύγχρονη επιστημονική ορολογία, σύμφωνα με την οποία το κύτταρο αποτελεί τη «λειτουργική» μονάδα του ιστού.

Η αρχή αυτή ισχύει τόσο για τους μονοκύτταρους οργανισμούς όσο και για τους πολυκύτταρους οργανισμούς (Metazoa).

Στους πολυκύτταρους οργανισμούς, όπως και στους αποικιακούς οργανισμούς, όλα τα κύτταρα συνδέονται μεταξύ τους. Ορισμένα διαχωρίζονται από λεπτά στρώματα υγρού, δηλαδή από το εξωκυττάριο διαμέρισμα, ενώ άλλα βρίσκονται τόσο κοντά μεταξύ τους, ώστε το ενδιάμεσο αυτό διαμέρισμα σχεδόν εξαφανίζεται.

Το εξωκυττάριο διαμέρισμα των πολυκύτταρων οργανισμών περιλαμβάνει:

• Το διάμεσο υγρό.

• Το πλάσμα.

• Τη λέμφο.

• Τα ενδοφθάλμια υγρά.

• Τα ορώδη υγρά.

• Τα αρθρικά υγρά.

Όλα αυτά τα υγρά έχουν παρόμοια χημική σύσταση.

Είναι εξαιρετικά σημαντικό να κατανοήσουμε πόση ενέργεια καταναλώνεται κατά τον διαχωρισμό των ιστών σε κλάσματα εμπλουτισμένα με συγκεκριμένους κυτταρικούς τύπους ή με συγκεκριμένα κυτταρικά οργανίδια (Hillman, 1972).

Συνήθως, οι ερευνητές συμπεριφέρονται σαν να μην εκλύεται καθόλου ενέργεια κατά τη διάρκεια αυτών των διαδικασιών ή σαν να μην έχει καμία επίδραση στη χημεία των ιστών.

Γενικά Συμπεράσματα

Α. Οι περισσότερες διαδικασίες που χρησιμοποιούνται στην έρευνα της κυτταρικής βιολογίας έχουν αγνοήσει τον δεύτερο νόμο της θερμοδυναμικής (Atkins, 1994).

Β. Τα πειράματα ελέγχου για την αξιολόγηση των επιδράσεων των αντιδραστηρίων και των πειραματικών χειρισμών στα αποτελέσματα των μελετών υπήρξαν σε εξαιρετικά μεγάλο βαθμό ανεπαρκή.

Γ. Οι ηλεκτρονικοί μικροσκοπιστές έχουν αγνοήσει τις απαιτήσεις της στερεομετρίας και οι περισσότερες από τις φαινομενικές δομές που έχουν εντοπίσει αποτελούν τεχνουργήματα των διαδικασιών προετοιμασίας των δειγμάτων (Hillman and Sartory, 1980).

Επιλέγουν τις εικόνες που παρουσιάζουν, αντί να δημοσιεύουν αντιπροσωπευτικές εικόνες. Προτιμούν τα αποτελέσματα που προκύπτουν από την εναπόθεση μεταλλικών αλάτων σε σχέση με εκείνα που προέρχονται από τη μελέτη ζωντανών, μη μονιμοποιημένων κυττάρων.

Δ. Τα μόνα οργανίδια που υπάρχουν στο κυτταρόπλασμα είναι οι πυρήνες, οι οποίοι περιέχουν πυρηνίσκους, και τα μιτοχόνδρια (Hillman and Sartory, 1980).

Ε. Αρκετές δομές που παρατηρούνται σε μη μονιμοποιημένους ιστούς με τη χρήση φωτονικής μικροσκοπίας έχουν αγνοηθεί, επειδή δεν είναι ορατές με την ηλεκτρονική μικροσκοπία (Πίνακας 4).

ΣΤ. Θα πρέπει να χρησιμοποιηθούν νέες τεχνικές μικροσκοπίας υψηλής διακριτικής ικανότητας με φωτονικό μικροσκόπιο, προκειμένου να εξεταστούν οι δομές που έχουν περιγραφεί με την ηλεκτρονική μικροσκοπία (Πίνακας 7).

Τεκμηρίωση των Συμπερασμάτων

Α. Ο δεύτερος νόμος της θερμοδυναμικής

Ο νόμος αυτός ορίζει ότι σε ένα κλειστό σύστημα, στο οποίο ανταλλάσσεται ενέργεια αλλά όχι ύλη με το περιβάλλον του, κάθε μεταβολή της εντροπίας πρέπει να συνοδεύεται από μεταβολή της ελεύθερης ενέργειας.

Τα ζωντανά συστήματα είναι ανοικτά συστήματα. Αυτό σημαίνει ότι ανταλλάσσουν ελεύθερα τόσο ενέργεια όσο και ύλη με το περιβάλλον τους.

Ιδανικά και θεωρητικά, θα θέλαμε να μελετούμε τους ζωντανούς οργανισμούς. Ωστόσο, ο μεταβολισμός τους μεταβάλλεται με ρυθμούς τόσο ταχείς, ώστε οι μεταβολές αυτές είναι δύσκολο να μετρηθούν. Επιπλέον, οι μεταβολικές οδοί και οι κύκλοι είναι τόσο αλληλεξαρτώμενοι μεταξύ τους, ενώ οι πειραματικές διαδικασίες ενδέχεται να επηρεάζουν τις παραμέτρους που μετρώνται.

Για τον λόγο αυτό, σχεδόν όλα τα βιοχημικά πειράματα πραγματοποιούνται σε συστήματα που είναι σε μεγάλο βαθμό κλειστά.

Η ενέργεια που παράγεται μέσα στο σύστημα δεν μπορεί να διαχυθεί γρήγορα, επειδή αυτό περιβάλλεται από υλικά με χαμηλή θερμική αγωγιμότητα, όπως το νερό, ο πάγος, το πλαστικό, το γυαλί, ο αέρας και το κενό.

Στον Πίνακα 1 παρατίθεται ένας κατάλογος των μεταβολών της εντροπίας και της ελεύθερης ενέργειας που προκαλούνται από διάφορες χημικές και πειραματικές διαδικασίες.

Φυσικά, η προσθήκη ελεύθερης ενέργειας οδηγεί τις χημικές αντιδράσεις σε νέους ρυθμούς και νέες καταστάσεις ισορροπίας, οι οποίες αποκλίνουν από εκείνες που επικρατούν στον άθικτο, ζωντανό ζωικό ή φυτικό οργανισμό.

Επομένως, καταρχήν, καμία από αυτές τις διαδικασίες δεν θα πρέπει να χρησιμοποιείται για τη μελέτη των ζωντανών οργανισμών, εκτός εάν και μέχρις ότου οι επιδράσεις τους στις παραμέτρους του υπό μελέτη ιστού εξεταστούν ποσοτικά.

Είναι πραγματικά αξιοσημείωτο το γεγονός ότι οι βιοχημικοί που εφαρμόζουν τις συνήθεις εργαστηριακές πρακτικές δεν έχουν αναρωτηθεί με συστηματικό και διεξοδικό τρόπο ποιες επιδράσεις έχουν οι καθιερωμένοι πειραματικοί χειρισμοί στους ιστούς και στις παραμέτρους που μετρούν.

Φαίνεται επίσης ότι έχουν παραβλέψει όσα επιβάλλει ο δεύτερος νόμος της θερμοδυναμικής σχετικά με την ομογενοποίηση και τη φυγοκέντρηση.

Επιπλέον, μοιάζουν να έχουν ξεχάσει την καθοριστική σημασία των πειραμάτων ελέγχου.

Πίνακας 1. Επιδράσεις των πειραματικών διαδικασιών στην εντροπία και την ελεύθερη ενέργεια των χημικών αντιδράσεων στους ιστούς

Πρέπει να επισημανθεί ότι οι περισσότερες πειραματικές παρεμβάσεις μεταβάλλουν την εντροπία του συστήματος και ενδέχεται να μεταβάλλουν και την ελεύθερη ενέργεια.

Η υποκυτταρική κλασμάτωση παρουσιάζει δύο ακόμη σοβαρά προβλήματα.

Είναι γνωστό ότι το μίγμα της αντίδρασης θερμαίνεται τόσο κατά την ομογενοποίηση όσο και κατά τη φυγοκέντρηση. Οι βιοχημικοί προσπαθούν να αποτρέψουν το φαινόμενο αυτό ψύχοντας τον ομογενοποιητή με πάγο ή με συστήματα ψύξης.

Ωστόσο, η ψύξη αυτή μειώνει την αρχική θερμοκρασία του μίγματος. Δυστυχώς, όμως, αυξάνει το ιξώδες του, όπως γνωρίζει κάθε σκιέρ. Κατά συνέπεια, παράγεται περισσότερη θερμότητα.

Η προσδοκία είναι ότι η ψύξη αυξάνει τον ρυθμό απαγωγής της θερμότητας προτού αυτή προλάβει να επηρεάσει το υπό μελέτη σύστημα.

Η προσδοκία αυτή δεν μπορεί να ελεγχθεί πειραματικά, αλλά μοιάζει με προσπάθεια να κλείσουμε την πόρτα του στάβλου αφού έχει ήδη φύγει το άλογο.

Το άλλο πρόβλημα της φυγοκέντρησης αφορά τη φυγόκεντρο δύναμη (g) που εφαρμόζεται.

Η δύναμη στην οποία αναφέρονται οι βιοχημικοί είναι εκείνη που ασκείται στο κέντρο του σωλήνα. Ωστόσο, η πραγματική δύναμη μεταβάλλεται ανάλογα με την απόσταση του συγκεκριμένου τμήματος του σωλήνα φυγοκέντρησης, στο οποίο βρίσκεται το κλάσμα, από τον άξονα περιστροφής.

Επομένως, η δύναμη διαφέρει σημαντικά σε διαφορετικά σημεία του σωλήνα.

Δεν είναι καθόλου παράξενο, λοιπόν, το γεγονός ότι διαφορετικά τμήματα των ομογενοποιημάτων εμφανίζουν διαφορετικές χημικές δραστηριότητες, αφού υποβάλλονται σε διαφορετικά ποσά ενέργειας.

Β. Υποκυτταρική Κλασμάτωση

Πρέπει να καταλήξουμε στο συμπέρασμα ότι ελάχιστα από τα πειράματα που πραγματοποιούνται in vitro έχουν ελεγχθεί επαρκώς.

Έτσι, ενώ μπορεί να παρέχουν ποιοτικές πληροφορίες για τα ζωντανά συστήματα, δεν μπορούν να προσφέρουν ποσοτικές πληροφορίες σχετικά με τους ρυθμούς ή τις ισορροπίες, για παράδειγμα, των ενζυμικών αντιδράσεων, των μεταβολικών οδών ή των βιοχημικών κύκλων.

Η διάχυση, η ομογενοποίηση, η φυγοκέντρηση και η θερμότητα ενδέχεται να προκαλέσουν τη μετακίνηση ενζύμων, ενεργοποιητικών ιόντων και υποστρωμάτων από τις αρχικές τους θέσεις in vivo.

Ενδέχεται επίσης να μεταβάλουν τις συγγένειες των φαρμάκων.

Στην υποκυτταρική κλασμάτωση, ο μοναδικός συνήθης έλεγχος συνίσταται στην άθροιση όλων των δραστικοτήτων στο τέλος της διαδικασίας και στη σύγκριση του συνολικού αποτελέσματος με την ενζυμική δραστικότητα του αρχικού ακατέργαστου ομογενοποιήματος.

Εάν η ανάκτηση κυμαίνεται μεταξύ 60% και 120%, το πείραμα θεωρείται ικανοποιητικό.

Όταν, όμως, η ανάκτηση είναι σημαντικά χαμηλότερη, η ανάκτηση σε κάθε τελικό κλάσμα υπολογίζεται ως ποσοστό του συνόλου που ανακτήθηκε και όχι ως ποσοστό της δραστικότητας του αρχικού ομογενοποιήματος.

Αυτό είναι εξαιρετικά ανεπαρκές, ιδιαίτερα όταν επιχειρείται ο εντοπισμός μιας συγκεκριμένης δραστικότητας σε ένα τελικό κλάσμα.

Από το 1972 επιμένω ότι οι βιολόγοι θα πρέπει να ενδιαφέρονται για τις ιδιότητες ενός οργανιδίου μέσα σε ένα κλάσμα μόνο εφόσον έχουν αποδείξει ότι οι ιδιότητες αυτές αντανακλούν εκείνες του ίδιου οργανιδίου μέσα στον ζωντανό, άθικτο οργανισμό (Hillman, 1979· 1991· 2008· 2009· 2010).

Ωστόσο, κανένας βιοχημικός δεν έχει δηλώσει ποτέ ότι:

• Η υποκυτταρική κλασμάτωση δεν διέπεται από τον δεύτερο νόμο της θερμοδυναμικής.

• Έχουν δημοσιευθεί επαρκή πειράματα ελέγχου.

• Τα πειράματα ελέγχου δεν είναι απαραίτητα.

• Τα αποτελέσματα της κλασμάτωσης αντανακλούν πράγματι τις ιδιότητες του άθικτου ιστού in vivo.

• Οι διαδικασίες κλασμάτωσης δεν επηρεάζουν τις ιδιότητες αυτές.

• Ολόκληρο το ζήτημα είναι ασήμαντο.

Όπως είπε ο Σέρλοκ Χολμς, το αξιοπερίεργο γεγονός ήταν ότι ο σκύλος δεν γάβγισε μέσα στη νύχτα.

Γ. Μικροσκοπία

Όταν ένας ιστός προετοιμάζεται για ιστολογική εξέταση, ιστοχημεία, ηλεκτρονική μικροσκοπία ή ανοσοκυτταροχημεία, πραγματοποιούνται οι ακόλουθες διαδικασίες:

Το ζώο θανατώνεται· ο ιστός αφαιρείται· μονιμοποιείται ή καταψύχεται· εγκλείεται σε κατάλληλο υλικό· τεμαχίζεται· επανυδατώνεται· χρωματίζεται· τοποθετείται σε αντικειμενοφόρο πλάκα με υλικό κάλυψης· και τέλος ακτινοβολείται με φως ή βομβαρδίζεται με δέσμες ηλεκτρονίων.

Ο ζωντανός ιστός δεν θα μπορούσε να επιβιώσει από την αφυδάτωση, τη χαμηλή πίεση, την ακτινοβόληση με ακτίνες Χ και τον βομβαρδισμό με ηλεκτρόνια που πραγματοποιούνται κατά την ηλεκτρονική μικροσκοπία.

Για τον λόγο αυτό, εναποτίθενται άλατα βαρέων μετάλλων, όπως του οσμίου, του βολφραμίου, του μαγγανίου, του ουρανίου ή του μολύβδου, πάνω σε μονιμοποιημένους ιστούς, και στη συνέχεια εξετάζονται αυτές οι εναποθέσεις.

Όταν μελετά κανείς μη μονιμοποιημένους ιστούς μέσα σε φυσιολογικά μέσα, παρατηρεί κύτταρα τα οποία ανταλλάσσουν ουσίες με το περιβάλλον τους υπό συνθήκες που προσεγγίζουν τη φυσιολογική κατάσταση.

Αντίθετα, στις ιστολογικές τομές εξετάζει κανείς τον ιστό μαζί με τα αντιδραστήρια που χρησιμοποιήθηκαν κατά την προετοιμασία του, αλλά χωρίς τα συστατικά του ιστού —συμπεριλαμβανομένου του νερού— τα οποία έχουν διαλυθεί ή εκχυλιστεί από τα χρησιμοποιηθέντα αντιδραστήρια.

Οι ηλεκτρονικοί μικροσκοπιστές εξετάζουν εναποθέσεις αλάτων βαρέων μετάλλων, μαζί με τα υπόλοιπα αντιδραστήρια που χρησιμοποιήθηκαν κατά την προετοιμασία, χωρίς τις ουσίες που απομακρύνθηκαν από αυτά.

Σχεδόν τίποτε δεν είναι ορατό όταν δεν χρησιμοποιούνται άλατα βαρέων μετάλλων για τη χρώση, όπως έδειξε η Weakley με μια εξαιρετική απεικόνιση στο βιβλίο της Beginners Handbook of Electron Microscopy (1972).

Επιπλέον, δεν είναι ορατές οι κυτταρικές δομές που δεν αντιδρούν με τα αντιδραστήρια ή δεν διαλύονται σε αυτά, συμπεριλαμβανομένης της αιθανόλης και της ακετόνης.

Η ηλεκτρονική μικροσκοπία διαθέτει διακριτική ικανότητα έως και 25 φορές μεγαλύτερη από εκείνη της φωτονικής μικροσκοπίας. Με την εισαγωγή της στην επιστημονική έρευνα προέκυψαν τα ακόλουθα νέα ευρήματα:

(α) Οι μεμβράνες γύρω από τα κύτταρα, τους πυρήνες και τα μιτοχόνδρια εμφανίστηκαν ως διπλές δομές με διάταξη σκοτεινή-φωτεινή-σκοτεινή. Ο J. D. Robertson (1959) ονόμασε αυτή την εμφάνιση «τριπλοστιβαδωτή» (trilaminar) και εισήγαγε τον όρο «στοιχειώδης μεμβράνη» (unit membrane). Η δομή αυτή απεικονίζεται ευρύτατα στα επιστημονικά εγχειρίδια.

(β) Παρατηρήθηκε ένα δικτυωτό σύστημα μέσα στο κυτταρόπλασμα, το οποίο ονομάστηκε «ενδοπλασματικό δίκτυο».

(γ) Η ύπαρξη του «σωμάτιου Golgi», που είχε περιγραφεί από τον Golgi το 1898, θεωρήθηκε ότι επιβεβαιώθηκε μέσω της ηλεκτρονικής μικροσκοπίας.

(δ) Παρατηρήθηκαν και άλλα δικτυωτά συστήματα, αποτελούμενα από ακτίνη, τουμπουλίνη, σπεκτρίνη και βιμεντίνη, τόσο με τη χρήση μικροσκοπίας φθορισμού όσο και με την ηλεκτρονική μικροσκοπία.

(ε) Οι φυσιολόγοι διατύπωσαν την υπόθεση ότι η κυτταρική μεμβράνη διασχίζεται από «ιοντικούς διαύλους».

Υποστηρίχθηκε ότι οι δίαυλοι αυτοί ανοίγουν και επιτρέπουν τη διέλευση ιόντων, όπως K⁺, Na⁺, Ca²⁺ και Cl⁻, ανάλογα με το είδος του ιόντος, το ηλεκτρικό δυναμικό, το μέγεθος, το σχήμα και το φορτίο του, μερικές φορές ύστερα από μια χρονική καθυστέρηση.

Δεν έχουν παρατηρηθεί πόροι στις μεμβράνες με την ηλεκτρονική μικροσκοπία, με εξαίρεση έναν, τον δίαυλο του υποδοχέα της ακετυλοχολίνης νατρίου, ο οποίος έχει μοντελοποιηθεί από τους Kistler και συνεργάτες (1982).

Πού βρίσκονται όλοι οι υπόλοιποι δίαυλοι, οι οποίοι υποτίθεται ότι είναι δεκάδες; Γιατί η κυτταρική μεμβράνη εμφανίζεται στην ηλεκτρονική μικροσκοπία τόσο λεία όσο το μάγουλο ενός μωρού;

(στ) Διαπιστώθηκε ότι το έλυτρο μυελίνης αποτελείται από πεταλοειδείς ή πεταλοειδώς διατεταγμένες στιβάδες (lamellae).

(ζ) Δύο νέα σωμάτια, τα οποία είχαν αρχικά εντοπιστεί σε υποκυτταρικά κλάσματα, υποστηρίχθηκε ότι παρατηρήθηκαν και στο κυτταρόπλασμα. Πρόκειται για τα «λυσοσώματα» και τα «υπεροξειδιοσώματα» (peroxisomes), καθένα από τα οποία θεωρήθηκε ότι περιέχει ένα δικό του σύνολο ενζυμικών δραστηριοτήτων.

(η) Διαπιστώθηκε ότι η πυρηνική μεμβράνη διαπερνάται από πόρους ή συμπλέγματα πόρων.

(θ) Οι πτυχώσεις που παρατηρήθηκαν στη μήτρα των μιτοχονδρίων ονομάστηκαν «ακρολοφίες» (cristae).

(ι) Περιγράφηκε ότι οι ζώνες Α των μυών αποτελούνται από «παχιά» νημάτια και οι ζώνες Ι από «λεπτά» νημάτια. Στους χώρους μεταξύ των παχιών και των λεπτών νηματίων παρατηρήθηκαν μικρές «εγκάρσιες γέφυρες» (cross-bridges).

(ια) Σωματίδια που παρατηρήθηκαν με την ηλεκτρονική μικροσκοπία, είτε σε ιστολογικές τομές είτε σε υποκυτταρικά κλάσματα, ονομάστηκαν «ριβοσώματα», «διαμεμβρανικά μόρια», «μεμβρανικοί υποδοχείς», «μοριακοί κινητήρες», «συνάψεις» και «συναπτικά κυστίδια».

Σε συνεργασία με τους συν-συγγραφείς μου, έχω δημοσιεύσει εκτενείς εργασίες σχετικά με τους λόγους για τους οποίους, κατά την άποψή μου, όλες αυτές οι δομές (α)-(ια) πρέπει να θεωρηθούν τεχνουργήματα (Hillman and Sartory, 1977a· 1980· Hillman, 1986· 2008).

Επομένως, θα περιοριστώ σε μια συνοπτική παρουσίαση των λόγων για τους οποίους θεωρώ ότι καθεμία από αυτές τις συγκεκριμένες δομές αποτελεί τεχνούργημα, καθώς και των πιθανών μηχανισμών δημιουργίας τους (Πίνακες 2 και 3).

Πίνακας 2. Δομές των κυττάρων που θεωρούνται Τεχνουργήματα

*Ορισμένες από τις παραπάνω δομές μπορούν να παρατηρηθούν με φωτονική μικροσκοπία.

Οι περισσότερες από αυτές τις δομές θεωρείται ότι απαιτούν τη διακριτική ικανότητα της ηλεκτρονικής μικροσκοπίας για να καταστούν ορατές.

Πίνακας 3. Πιθανή προέλευση των τεχνουργημάτων

Οι αριθμοί αντιστοιχούν στις δομές του Πίνακα 2.

1. Στοιχειώδης μεμβράνη: Πρέπει να δημιουργήθηκε μετά την παρασκευή των τομών. Πρόκειται για δισδιάστατο φαινόμενο.

2. Ιοντικοί δίαυλοι: Η υπόθεση ότι τα μικρά ηλεκτρικά ρεύματα προέρχονται από ιοντικούς διαύλους αποτελεί θεωρητική παραδοχή.

3. Σωμάτιο Golgi: Τα σχήματα και οι διαστάσεις των σωμάτιων Golgi παρουσιάζουν υπερβολικά μεγάλη ποικιλία τόσο στη φωτονική όσο και στην ηλεκτρονική μικροσκοπία.

4. Ενδοπλασματικό δίκτυο: Πρόκειται για ιζήματα που σχηματίζονται από αντιδραστήρια χρώσης και κυτταρόπλασμα κατά την αφυδάτωσή του. Δεν παρατηρείται σε τρεις διαστάσεις με την ίδια συχνότητα.

5. Κυτταροσκελετός: Παρόμοια προέλευση με εκείνη της προηγούμενης δομής.

6. Μοριακοί κινητήρες: Η ύπαρξή τους προέκυψε από την αναζήτηση αιτιών των ενδοκυττάριων κινήσεων, με παράβλεψη των καθιερωμένων φαινομένων της διάχυσης, της κίνησης Brown, της κυτταροπλασματικής ροής και της συναγωγής.

7. Λυσοσώματα: Η έννοια προέκυψε μετά τον διαχωρισμό ενός υποκυτταρικού κλάσματος εμπλουτισμένου με υδρολυτικά ένζυμα.

8. Υπεροξειδιοσώματα: Παρόμοια προέλευση με την προηγούμενη, δηλαδή από ένα κλάσμα εμπλουτισμένο με περίπου 30 ένζυμα, μεταξύ των οποίων υπεροξειδάσες και καταλάσες.

9. Λιποσώματα: Τα ριβοσώματα προέκυψαν από τον διαχωρισμό ενός κλάσματος που περιείχε RNA. Είναι δύσκολο να αναγνωριστούν σε ολόκληρα κύτταρα, αλλά μπορούν να παρατηρηθούν σε ορισμένα κλάσματα.

10. Πεταλοειδείς στιβάδες μυελίνης: Πρόκειται για ιζήματα του κυτταροπλάσματος.

11. Μεμβρανικοί υποδοχείς: Σχετίζονται με την ιδέα της φαρμακολογίας ότι τα φάρμακα και οι νευροδιαβιβαστές σπάνια μπορούν να δράσουν εάν δεν συνδεθούν με υποδοχείς.

12. Διαμεμβρανικά μόρια: Προκύπτουν από την πεποίθηση ότι ορισμένα ιόντα και αμινοξέα μεταφέρονται διαμέσου των μεμβρανών από μακρομοριακές δομές.

13. Μεμβρανικοί μεταφορείς: Παρόμοια εξήγηση με την προηγούμενη.

14. Συνάψεις: Αποτελούν παρόμοια περίπτωση με την προηγούμενη.

15. Προσυναπτικές ίνες: Πρόκειται για εναπόθεση αργύρου ή αλάτων βαρέων μετάλλων πάνω ή κοντά στα σώματα των νευρικών κυττάρων και στους δενδρίτες τους.

16. Συναπτικά κυστίδια: Η ύπαρξή τους συνδέεται με την αντίληψη ότι οι δενδρίτες συνδέονται μέσω συνάψεων, οι οποίες εντοπίζονται στα κυτταρικά σώματα και σε άλλους δενδρίτες.

17. Μιτοχονδριακές μεμβράνες: Πρόκειται για κλάσμα σφαιρικών και ωοειδών δομών που μπορούν να διαχωριστούν από το κεντρικό νευρικό σύστημα.

18. Μιτοχονδριακές ακρολοφίες: Προκύπτουν από την αφυδάτωση της μιτοχονδριακής μήτρας.

19. Πυρηνικοί πόροι: Αποτελούν ιζήματα του υγρού της μιτοχονδριακής μήτρας.

20. Παχιά μυϊκά νημάτια: Πρόκειται για ρωγμές στην πυρηνική μεμβράνη, οι οποίες δημιουργούνται κατά την προετοιμασία για τη μικροσκοπική εξέταση.

21. Λεπτά μυϊκά νημάτια: Παρόμοια εξήγηση με την προηγούμενη. Στη ζωντανή κατάσταση, ο μυς είναι ένα πήκτωμα, το οποίο καθιζάνει ή σχηματίζει ίζημα κατά την αφυδάτωσή του για την ηλεκτρονική μικροσκοπία.

22. Εγκάρσιες γέφυρες: Παρόμοια εξήγηση με την προηγούμενη.

23. Εγκάρσια σωληνάρια: Δημιουργούνται από την παγίδευση σωματιδίων χρωστικής και μυοπλάσματος κατά την προετοιμασία για την ηλεκτρονική μικροσκοπία. Παρόμοιες δομές παρατηρούνται και στα νεύρα.

24. Σαρκοπλασματικό δίκτυο: Πρόκειται για τεχνουργήματα συρρίκνωσης, τα οποία δεν παρατηρούνται σε νωπούς, άθικτους μυς.

25. Caveolae: Αποτελούν ιζήματα μυοπλάσματος και αντιδραστηρίων χρώσης κατά την προετοιμασία για την ηλεκτρονική μικροσκοπία.

26. Κιστέρνες: Πρόκειται για κενοτόπια που δημιουργούνται ως συνέπεια της προετοιμασίας για την ηλεκτρονική μικροσκοπία.

27. Θυλακοειδείς μεμβράνες: Αποτελούν συνέπειες της κατακρήμνισης, του κενού, του βομβαρδισμού με ηλεκτρόνια και της ακτινοβόλησης του κυτταροπλάσματος.

Άλλες ερμηνείες για τα παραπάνω φαινόμενα είναι, φυσικά, πιθανές.

Δ. Το Κυτταρόπλασμα

Οι πυρήνες, που περιέχουν τους πυρηνίσκους, και τα μιτοχόνδρια είναι οι μόνες δομές που παρατηρούνται με τη φωτονική μικροσκοπία στο κυτταρόπλασμα των ζωντανών κυττάρων.

Μπορούν να παρατηρηθούν να κινούνται σε καλλιέργειες ιστών.

Όλες οι υπόλοιπες δομές που υποστηρίζεται ότι υπάρχουν στο κυτταρόπλασμα παρατηρούνται μόνο σε ηλεκτρονικές μικρογραφίες νεκρών ιστών ή σε μονιμοποιημένες και χρωματισμένες ιστολογικές τομές.

Εάν όλες αυτές οι δομές υπήρχαν πράγματι, το κυτταρόπλασμα θα ήταν σχεδόν συμπαγές, γεμάτο με ενδοπλασματικό δίκτυο, κυτταροσκελετό, σωμάτια Golgi, λυσοσώματα, υπεροξειδιοσώματα, συσταλτικές πρωτεΐνες και ίνες τάσης (stress fibres).

Μια τέτοια κατάσταση δύσκολα συμβιβάζεται είτε με το χαμηλό ιξώδες του κυτταροπλάσματος είτε με την πλούσια ποικιλία ενδοκυττάριων κινήσεων που παρατηρούνται στα ζωντανά κύτταρα.

Σε αυτές περιλαμβάνονται:

Η κίνηση Brown· η κυτταροπλασματική ροή· η συναγωγή· η έκκριση· η φαγοκυττάρωση· η πινοκυττάρωση· η δημιουργία κενοτοπίων· η περιστροφή του πυρήνα· η μείωση· η μίτωση και η μυϊκή σύσπαση.

Επιπλέον, πολλές από τις δομές που παρατηρούνται μόνο με την ηλεκτρονική μικροσκοπία (Πίνακας 2) δεν εμφανίζονται όταν εξετάζονται τυχαία επιλεγμένοι προσανατολισμοί των ιστών.

Πρόκειται, επομένως, για δισδιάστατες δομές (Hillman and Sartory, 1980).

Κατά συνέπεια, πρέπει να έχουν εμφανιστεί μετά την κοπή των τομών.

Οι δικές μου ερμηνείες για την προέλευση αυτών των τεχνουργημάτων παρατίθενται στον Πίνακα 3.

Ε. Παραμελημένες Δομές

Από την εισαγωγή του ηλεκτρονικού μικροσκοπίου στη βιολογική έρευνα, κατά τη δεκαετία του 1940, αρκετές δομές που είναι σαφώς ορατές με τη φωτονική μικροσκοπία σε μη μονιμοποιημένους και ζωντανούς ιστούς έχουν αγνοηθεί από την επιστημονική βιβλιογραφία (Πίνακας 4).

Από αυτές, το λεπτόκοκκο υλικό είναι πιθανότατα το σημαντικότερο, καθώς αποτελεί το μεγαλύτερο μέρος του όγκου του κεντρικού νευρικού συστήματος των θηλαστικών (Hillman, 1986· Hillman and Jarman, 1991).

Η ύπαρξη αυτού του υλικού περιγράφηκε αρχικά συνοπτικά από τους Hodgkin και Lister (1829), αλλά οι σύγχρονοι νευροανατόμοι το έχουν αγνοήσει εντελώς.

Το θεωρούν «κυτταρικά υπολείμματα» ή τεχνούργημα.

Πολλές επιστημονικές υποθέσεις προϋποθέτουν μικροσκοπικές κινήσεις, οι οποίες, ωστόσο, δεν έχουν παρατηρηθεί με επαρκή ακρίβεια (Πίνακας 5).

Πίνακας 4. Άλλα ανατομικά χαρακτηριστικά που θα πρέπει να εξεταστούν με φωτονική μικροσκοπία υψηλής μεγέθυνσης

1. Η εντόπιση του DNA στους πυρήνες των κυττάρων σε κατάσταση ηρεμίας και στα μιτοχόνδρια.

2. Η δομή του πυρηνίσκου και του πυρηνιονήματος (nucleolonema).

3. Η δομή του πυρηνίσκου.

4. Η ύπαρξη πυρηνικής μεμβράνης στους νευρώνες.

5. Η παρουσία λεπτόκοκκου υλικού στο κεντρικό νευρικό σύστημα.

6. Η παρουσία σταγονιδίων και ινών σταγονιδίων στο κεντρικό νευρικό σύστημα.

7. Οι λεπτομερείς μεταβολές κατά τη μείωση και τη μίτωση.

8. Η εξέταση των πυρήνων των νευρογλοιακών κυττάρων.

9. Η προέλευση των αξονικών εγκλείστων στις εμμύελες νευρικές ίνες.

10. Η παρατήρηση της αξονικής ροής.

11. Οι ίνες του Remak.

12. Το πυρηνιόνημα.

13. Οι ενδοκυττάριες κινήσεις στους άξονες και στα έλυτρα μυελίνης.

14. Τα κύτταρα Schwann.

15. Τα ραβδία και οι κώνοι του αμφιβληστροειδούς.

16. Η εξέταση προκαρκινικών κυττάρων.

17. Η εξέταση κυττάρων που έχουν απομονωθεί με μηχανικό διαχωρισμό από ιστούς που πάσχουν από διάφορες ασθένειες.

18. Η διαδικασία του κυτταρικού θανάτου.

19. Η νέκρωση.

20. Η διαπίδυση των κυττάρων μέσα από τα τοιχώματα των αγγείων (διαπίδηση, diapedesis).

Πίνακας 5. Φαινόμενα που περιλαμβάνουν κινήσεις σωματιδίων και μακρομορίων

• Το μοντέλο της κυτταρικής μεμβράνης των Davson-Danielli.

• Η υπόθεση των Singer-Nicolson.

• Η διέλευση ιόντων μέσω διαύλων στις κυτταρικές μεμβράνες.

• Η θεωρία των υποδοχέων.

• Ο ρόλος των πρωτεϊνών G στην κυτταρική σηματοδότηση.

• Η προΰπαρξη όλων των πιθανών αντιγόνων στις κυτταρικές μεμβράνες.

• Η θεωρία της χημικής νευροδιαβίβασης.

• Το μοντέλο μυελίνωσης του Geren.

• Η υπόθεση των συρόμενων νηματίων για τη μυϊκή σύσπαση.

• Η χημειωσμωτική υπόθεση.

• Η μείωση.

• Η εντόπιση των ιόντων ασβεστίου στο σαρκοπλασματικό δίκτυο.

• Η μίτωση.

• Η παρουσία κυτταροσκελετού στο κύτταρο.

• Η σύσπαση των συσταλτών πρωτεϊνών.

• Η απόπτωση ως κυτταρικό φαινόμενο.

• Το άνοιγμα και το κλείσιμο των πυρηνικών πόρων.

• Η διέλευση RNA μέσω των πυρηνικών πόρων.

• Ο αιματοεγκεφαλικός φραγμός.

• Η αξονική μεταφορά.

• Η δράση των μοριακών κινητήρων.

• Η πινοκυττάρωση.

• Η φαγοκυττάρωση.

• Η κυτταρική έκκριση.

• Η δημιουργία κενοτοπίων.

• Η διαπίδηση.

Τα περισσότερα από αυτά τα φαινόμενα δεν έχουν ακόμη εξεταστεί με σύγχρονες τεχνικές φωτονικής μικροσκοπίας υψηλής διακριτικής ικανότητας.

ΣΤ. Υποθέσεις που Θα Μπορούσαν Να Ελεγχθούν μέσω Άμεσης Παρατήρησης

1. Τα ιόντα διασχίζουν τις μεμβράνες μέσω διαύλων.

2. Ο ρόλος των πρωτεϊνών G στην κυτταρική σηματοδότηση.

3. Το άνοιγμα και το κλείσιμο των πυρηνικών πόρων.

4. Η διέλευση του αγγελιαφόρου RNA (mRNA) μέσω των πυρηνικών πόρων.

5. Η πινοκυττάρωση.

6. Η σύσπαση των συσταλτών πρωτεϊνών στα κύτταρα.

7. Η εντόπιση των ιόντων ασβεστίου στο σαρκοπλασματικό δίκτυο.

8. Η φαγοκυττάρωση.

9. Η χημική θεωρία της νευροδιαβίβασης.

10. Η υπόθεση των συρόμενων νηματίων για τη μυϊκή σύσπαση.

11. Το μοντέλο μυελίνωσης του Geren.

Τα περισσότερα από τα παραπάνω φαινόμενα θα έπρεπε να είναι ορατά σε ζωντανά κύτταρα.

Ηλεκτρονικοί μικροσκοπιστές συχνά υποστηρίζουν ότι δεν υπάρχουν εναλλακτικές λύσεις αντί του ηλεκτρονικού μικροσκοπίου.

Έχω ήδη επισημάνει ότι, κατά την άποψή μου, οι παρατηρήσεις σε ζωντανούς ή μη μονιμοποιημένους ιστούς παρέχουν ακριβέστερες πληροφορίες από εκείνες που προκύπτουν από την εξέταση εναποθέσεων μεταλλικών αλάτων.

Υπάρχει μια μεγάλη ποικιλία τέτοιων τεχνικών, τόσο παλαιότερων όσο και σύγχρονων. Ορισμένες από αυτές παρατίθενται στον Πίνακα 7.

Πίνακας 7. Διαθέσιμες τεχνικές φωτονικής μικροσκοπίας

Οι περισσότερες από αυτές τις τεχνικές μπορούν να χρησιμοποιηθούν για την εξέταση ζωντανών ιστών.

Θα πρότεινα, αντί της φαινομενικά αδιάκριτης και πρακτικής χρήσης ισχυρών και τοξικών αντιδραστηρίων στα βιολογικά πειράματα, οι ιστοί να εξετάζονται υπό όσο το δυνατόν βέλτιστες συνθήκες, οι οποίες σέβονται τον δεύτερο νόμο της θερμοδυναμικής και προκαλούν τις μικρότερες δυνατές μεταβολές στη βιοχημεία τους (Πίνακας 8).

Βεβαίως, δεν έχει αποδειχθεί ότι η χρήση περισσότερο φυσιολογικών συνθηκών για τους ιστούς θα καταστήσει τα πειράματα ακριβέστερα. Ωστόσο, αποτελεί μια εύλογη παραδοχή.

Πίνακας 8. Βέλτιστες συνθήκες για την εξέταση ιστών με φωτονική μικροσκοπία

1. Τα κύτταρα θα πρέπει να είναι ζωντανά, μη μονιμοποιημένα, μη κατεψυγμένα, χωρίς να έχουν υποστεί χειρισμούς ή διαταραχή της δομής τους και, εφόσον είναι δυνατόν, να εξετάζονται in situ.

2. Μπορούν να ψυχθούν στους 273 K, αλλά όχι κάτω από το ευτηκτικό σημείο του ιστού.

3. Δεν θα πρέπει να υποβάλλονται σε μηχανική διατάραξη, συμπίεση, φυγοκέντρηση ή διάτρηση, ούτε να στερούνται οξυγόνου.

4. Εάν είναι απαραίτητο να αφαιρεθεί ο ιστός από ολόκληρο τον οργανισμό, θα πρέπει να εξετάζεται μέσα σε πλάσμα, ορό, εγκεφαλονωτιαίο υγρό, λέμφο, ενδοφθάλμια υγρά (κατά προτίμηση προερχόμενα από το ίδιο ζώο), σε θρεπτικά μέσα καλλιέργειας ή σε φυσιολογικό ορό. Τα υγρά αυτά θα πρέπει να είναι ισότονα.

5. Ο ιστός δεν θα πρέπει να αφυδατώνεται ούτε να υποβάλλεται σε χαμηλή πίεση.

6. Ο ιστός δεν θα πρέπει να εκτίθεται σε ισχυρή ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία.

7. Ο ιστός δεν θα πρέπει να υποβάλλεται σε υψηλής ενέργειας ακτινοβολία κατά τη διάρκεια της εξέτασης.

Σημείωση: Το φως που χρησιμοποιείται για τον φωτισμό του ιστού είναι πιθανότατα η μόνη υψηλής ενέργειας ακτινοβολία που δεν μπορεί να αποφευχθεί. Θα πρέπει να χρησιμοποιείται η ελάχιστη δυνατή ένταση φωτός, αν και οι εικόνες μπορούν να ενισχύονται ηλεκτρονικά.

Οι Επιστημονικές Αντιδράσεις στην Κριτική μου

Τρεις δημοσιευμένες εργασίες έχουν αμφισβητήσει τις απόψεις μου (Horne and Harris, 1981· Michell, Finean and Coleman, 1982· Hawes, 2010).

Δεν μας επετράπη να απαντήσουμε εκτενώς στις δύο πρώτες εργασίες, οι οποίες συνολικά καταλάμβαναν 23 σελίδες. Ωστόσο, ο εκδότης μάς επέτρεψε να δημοσιεύσουμε μια επιστολή απάντησης 2.000 λέξεων.

Το 2010, ο εκδότης του περιοδικού The Biologist δημοσίευσε μια εργασία μου στην οποία αμφισβητούσα την εγκυρότητα της υποκυτταρικής κλασμάτωσης και της ηλεκτρονικής μικροσκοπίας (Hillman, 2010).

Ως συνέπεια, ο εκδότης δέχθηκε επίπληξη από τον πρόεδρο της Society of Biology και, όπως πιστεύω, αντικαταστάθηκε.

Προφανώς, οι αξιωματούχοι της Society of Biology και της Royal Microscopical Society εξουσιοδότησαν τον καθηγητή Christopher Hawes του Oxford Brookes University να «αντικρούσει» τις απόψεις μου (Hawes, 2010).

Θεωρώ εξαιρετικά ανάρμοστο και παράδοξο το γεγονός ότι, στη σημερινή εποχή, δύο επιστημονικές εταιρείες με κύρος υποστήριξαν επίσημα τη μία πλευρά μιας επιστημονικής διαφωνίας.

Δεν θεώρησα ότι ο καθηγητής Hawes είχε απαντήσει στα ζητήματα που είχα θέσει, αλλά το περιοδικό The Biologist δεν μου έδωσε το δικαίωμα ανταπάντησης.

Η δικαιολογία του ήταν ότι εγώ είχα δημοσιεύσει την αρχική εργασία και ο καθηγητής Hawes είχε απαντήσει σε αυτήν. Εάν εγώ απαντούσα στη δική του εργασία, θα έπρεπε στη συνέχεια να του παραχωρηθεί χώρος για νέα απάντηση.

Κατά τη διάρκεια των ερωτήσεων μετά τις διαλέξεις μου, καθώς και στις δημοσιευμένες απαντήσεις στις απόψεις μου που αναφέρονται παραπάνω, διατυπώθηκαν τα ακόλουθα επιχειρήματα.

Πρώτον: Μου επισημάνθηκε ότι δεν είχα λάβει υπόψη το τεράστιο σύνολο βιοχημικών και βιοφυσικών δεδομένων πάνω στα οποία είχε οικοδομηθεί η σημερινή επιστημονική συναίνεση.

Όσοι διατύπωσαν αυτή την κριτική προφανώς αγνοούσαν ότι, λίγα χρόνια νωρίτερα, το 1972, είχα δημοσιεύσει το βιβλίο Certainty and Uncertainty in Biochemical Techniques, το οποίο πραγματευόταν ειδικά αυτά τα ζητήματα.

Δεύτερον: Φαίνεται ότι θεωρούσαν πως, εάν μια φαινομενική δομή δεν συμφωνεί με τους νόμους της στερεομετρίας, η ύπαρξή της μπορεί να αποδειχθεί μέσω δεδομένων που προέρχονται από εντελώς διαφορετικές μελέτες.

Τρίτον: Υποστηρίχθηκε ότι οι δομές τις οποίες είχα χαρακτηρίσει ως τεχνουργήματα στον Πίνακα 2 είχαν αποδειχθεί μέσω αρκετών διαφορετικών μικροσκοπικών τεχνικών, οι οποίες, κατά την άποψή τους, αποτελούσαν ανεξάρτητες μεταξύ τους γραμμές αποδεικτικών στοιχείων.

Η δική μου απάντηση ήταν ότι οι συγκεκριμένες δομές δεν παρατηρούνταν σε νωπούς, μη μονιμοποιημένους ιστούς, αλλά σε αφυδατωμένα, συρρικνωμένα και χρωματισμένα παρασκευάσματα, δηλαδή ακριβώς στα παρασκευάσματα από τα οποία προέρχονταν όλα τα τεχνουργήματα.

Τέταρτον: Υποστηρίχθηκε ότι οι δομές δεν ήταν τεχνουργήματα επειδή εμφανίζονταν με μεγάλη επαναληψιμότητα.

Πρόκειται για εξαιρετικά ανεπαρκή συλλογιστική.

Όταν κοιτάζει κανείς τον δρόμο μπροστά του, αυτός φαίνεται πάντοτε να στενεύει, αλλά συνήθως το αυτοκίνητό του δεν συνθλίβεται εξαιτίας αυτού του φαινομένου.

Όταν κοιτάζει κανείς ένα φως μέσα από μια οπή μεγέθους καρφίτσας, βλέπει ακτίνες να εκτείνονται γύρω του, αλλά αυτές δεν αντιστοιχούν σε πραγματικές δομές.

Και όμως, το φαινόμενο αυτό είναι εξαιρετικά επαναλήψιμο.

Πέμπτον: Υποστήριξα ότι πολλές δομές, όπως οι «στοιχειώδεις μεμβράνες», οι πεταλοειδείς στιβάδες της μυελίνης και οι θυλακοειδείς μεμβράνες των χλωροπλαστών, εμφανίζονται στις ηλεκτρονικές μικρογραφίες μόνο ως δισδιάστατες δομές.

Στο επιχείρημά μου αυτό απαντήθηκε με την παράθεση διαφόρων δημοσιεύσεων (Hawes, 2010), στις οποίες οι δομές αυτές εμφανίζονταν σε διαφορετικούς προσανατολισμούς.

Δυστυχώς, αυτό δεν επαρκεί.

Για παράδειγμα, ακόμη και αν παρατηρούνται ακρολοφίες ή θυλακοειδείς μεμβράνες σε διαφορετικούς προσανατολισμούς σε διαφορετικές δημοσιεύσεις, θα έπρεπε επίσης να παρατηρούνται σε ποικίλους προσανατολισμούς όταν εξετάζονται αρκετές από αυτές μέσα στο ίδιο οπτικό πεδίο, υπό την προϋπόθεση ότι η μεγέθυνση δεν είναι υπερβολικά μεγάλη.

Αυτό αποτελεί μια απλή απαίτηση της στερεομετρίας.

Έκτον: Οι ηλεκτρονικοί μικροσκοπιστές έχουν κατά καιρούς υποστηρίξει ότι οι «στοιχειώδεις μεμβράνες» εμφανίζονται σχεδόν πάντοτε στις μικρογραφίες σε εγκάρσια τομή, επειδή οι ίδιοι επιλέγουν για δημοσίευση εκείνες τις μεμβράνες στις οποίες η δομή φαίνεται καθαρότερα.

Προφανώς, πρόκειται για τις μεμβράνες που έτυχε να κοπούν κάθετα στο επίπεδο της τομής.

Ωστόσο, εάν αυτό ίσχυε, θα σήμαινε ότι, σύμφωνα με το μοντέλο του Robertson, σε οποιαδήποτε δεδομένη χρονική στιγμή, όλες οι «στοιχειώδεις μεμβράνες» γύρω από το κύτταρο, τον πυρήνα, τα μιτοχόνδρια και τους χλωροπλάστες θα έπρεπε να έχουν συνήθως και ταυτόχρονα προσανατολισμό κάθετο προς το επίπεδο της τομής, κάθε φορά που ο μικροσκοπιστής αποφάσιζε να πραγματοποιήσει μια τομή.

Πιστεύω ότι ο καθηγητής Karl Deutsch (1962) ήταν ο πρώτος που αναγνώρισε αυτή τη γεωμετρική ανωμαλία.

Μη Επιστημονικές Αντιδράσεις στην Δημοσίευση των Μη Δημοφιλών Απόψεών μου

Θα ήθελα να επιστήσω την προσοχή στο γεγονός ότι θεωρώ τις απόψεις μου μη δημοφιλείς και όχι αιρετικές, καθώς δεν πιστεύω ότι οι επιστήμονες θα πρέπει να χρησιμοποιούν όρους όπως «δόγμα» και «αίρεση».

Στον καλύτερο δυνατό επιστημονικό κόσμο, οι καλοί επιστήμονες που έρχονται αντιμέτωποι με αμφισβητήσεις των πεποιθήσεων, των παραδοχών, των υποθέσεων, των μεθόδων ή των συμπερασμάτων τους θα πρέπει να εξετάζουν την κριτική με τη δέουσα προσοχή.

Θα πρέπει να απαντούν συμμετέχοντας σε έναν πολιτισμένο επιστημονικό διάλογο με τους επικριτές τους.

Θα πρέπει να είναι πρόθυμοι να αναγνωρίζουν τα λάθη τους, εφόσον αυτό είναι αναγκαίο, και να αναθεωρούν τις απόψεις τους.

Τέτοιες αντιδράσεις, όμως, δεν έχουν εκδηλωθεί.

Αντίθετα, υπήρξαν πολλές διαφορετικές αντιδράσεις. Θα τις συνοψίσω παρακάτω, μαζί με τις δικές μου απαντήσεις σε καθεμία.

Οι δηλώσεις τρίτων σχετικά με εμένα παρατίθενται σε τρίτο πρόσωπο.

(i) «Οι δομές που ο Hillman έχει καταλήξει στο συμπέρασμα ότι αποτελούν τεχνουργήματα περιγράφονται στα πρώτα κεφάλαια των περισσότερων εγχειριδίων βιοεπιστημών που χρησιμοποιούν οι φοιτητές. Είμαστε βέβαιοι ότι οι διακεκριμένοι ακαδημαϊκοί και τα μέλη των επιστημονικών εταιρειών έχουν εξετάσει τα προβλήματα που έχει θέσει ο Hillman, αλλά δεν διαθέτουμε οι ίδιοι την απαιτούμενη εξειδίκευση για να απαντήσουμε».

Η απάντησή μου: Παρά το γεγονός ότι διατυπώνω αυτές τις απόψεις από το 1972 και αντιμετώπισα δυσκολίες στη δημοσίευσή τους, υπήρξε ελάχιστη ανταπόκριση στην κριτική μου και μικρή προθυμία για ουσιαστικό επιστημονικό διάλογο, πέρα από τις δημοσιεύσεις που αναφέρθηκαν προηγουμένως.

Το 1978, ο κ. Peter Sartory και εγώ, μέσα από τις στήλες της εφημερίδας The Observer του Λονδίνου, προκαλέσαμε τη Royal Microscopical Society σε δημόσια συζήτηση σχετικά με αυτά τα ζητήματα, οπουδήποτε στον κόσμο (Hillman and Sartory, 1977b).

Μόνο δύο τέτοιες συζητήσεις πραγματοποιήθηκαν ποτέ: η πρώτη τον Μάιο του 1980 στο Brunel University και η δεύτερη τον Μάιο του 1995 στο University of Sydney.

(ii) «Ο Hillman δεν είναι ηλεκτρονικός μικροσκοπιστής και, επομένως, δεν μπορεί να σχολιάζει την ηλεκτρονική μικροσκοπία».

Η απάντησή μου: Επί περισσότερα από 30 χρόνια έχω χρησιμοποιήσει αυτό το όργανο.

Ακόμη και αν ο ισχυρισμός αυτός ήταν αληθής, θα ήταν άσχετος με τα επιστημονικά ζητήματα που έχω θέσει, επειδή παραθέτω τα ευρήματα καταξιωμένων ηλεκτρονικών μικροσκοπιστών.

(iii) «Επιδιώκει τη διαμάχη».

Η απάντησή μου: Αυτό είναι άσχετο και αναληθές. Ακόμη και αν ίσχυε, δεν θα επηρέαζε την εγκυρότητα των επιστημονικών επιχειρημάτων που έχω διατυπώσει.

(iv) «Εάν είχε δίκιο, θα έπρεπε να ξαναγραφούν τα επιστημονικά εγχειρίδια».

Η απάντησή μου: Οι συγγραφείς των επιστημονικών εγχειριδίων θα έπρεπε να παρακολουθούν και να καταγράφουν τις νέες εξελίξεις και τις επιστημονικές διαφωνίες, ώστε να διατηρούν τα έργα τους ενημερωμένα.

(v) Στη Physiological Society, στη Royal Microscopical Society, στην Anatomical Society και στη Biochemical Society, αρκετά μέλη αντέδρασαν στην παράθεση επιστημονικών εγχειριδίων από μέρους μου, υποστηρίζοντας:

«Δεν πρέπει να πιστεύετε όσα διαβάζετε στα εγχειρίδια».

Η απάντησή μου: Αυτό είτε αποτελεί μια αυτονόητη διαπίστωση ότι οι συγγραφείς των εγχειριδίων χρειάζονται χρόνο για να καταγράψουν τις πιο πρόσφατες εξελίξεις είτε εκφράζει έναν ακραίο κυνισμό.

Στείλαμε μια επιστολή στο περιοδικό Nature, η οποία δημοσιεύθηκε το 1977, ζητώντας από οποιονδήποτε εκφράζει τέτοιες απόψεις να τις αιτιολογήσει.

Δεν υπήρξε καμία απάντηση.

(vi) Μια άλλη απάντηση ήταν: «Η αλήθεια θα λάμψει».

Με άλλα λόγια: «Οι διαφωνίες αυτές θα επιλυθούν κάποια στιγμή στο μέλλον, ίσως ως αποτέλεσμα νέων ευρημάτων».

Η απάντησή μου: Αυτό υπονοεί ότι δεν υπάρχουν σήμερα επαρκή στοιχεία για να επιλυθεί το ζήτημα.

Θεωρώ ότι αυτή η στάση εκφράζει απροθυμία να αντιμετωπιστούν οι αντιφάσεις που έχουν ήδη εντοπιστεί στις ίδιες τους τις απόψεις.

(vii) «Κανένας άλλος κυτταρικός βιολόγος δεν συμφωνεί με τον Hillman ή δεν είναι πρόθυμος να εκφράσει δημόσια τη συμφωνία του».

Η απάντησή μου: Μετά τις περισσότερες από τις 250 διαλέξεις που έχω δώσει σχετικά με το θέμα αυτό στη Βρετανία, την ηπειρωτική Ευρώπη, τη Βόρεια Αμερική, το Ισραήλ, την Ταϊλάνδη και την Αυστραλία, μέλη του ακροατηρίου με πλησίαζαν και μου έλεγαν ότι συμφωνούσαν μαζί μου.

Ρώτησα καθέναν από αυτούς εάν θα ήταν πρόθυμος να εκφράσει τις ίδιες απόψεις δημόσια, χωρίς απαραίτητα να αναφέρει το όνομά μου.

Οι απαντήσεις τους περιλάμβαναν τα ακόλουθα:

«Όχι, όχι, φοβάμαι ότι δεν μπορώ να το κάνω, επειδή ολοκληρώνω το διδακτορικό μου».

«Υποβάλλω αίτηση για θέση λέκτορα».

«Αναζητώ χρηματοδότηση για την έρευνά μου».

«Υποβάλλω αίτηση για καθηγητική θέση».

Δύο έμπειροι τεχνικοί ηλεκτρονικής μικροσκοπίας, οι οποίοι είχαν προετοιμάσει τις απεικονίσεις για ένα από τα βιβλία μου, απάντησαν αρνητικά όταν τους ζήτησα να αναγνωρίσω τη συμβολή τους, λέγοντας:

«Όχι, όχι, αυτό θα μπορούσε να μας κοστίσει την επαγγελματική μας σταδιοδρομία».

Εκτός από αυτές τις αντιδράσεις, υπήρξαν και άλλες προσωπικές συνέπειες.

(viii) Μου απαγορεύθηκε να παρουσιάσω τις απόψεις μου στη Διεθνή Εταιρεία Νευροχημείας (International Society for Neurochemistry), στην Ευρωπαϊκή Εταιρεία Νευροχημείας (European Society for Neurochemistry), στη Γερμανική Εταιρεία Φυσιολογίας (German Physiological Society) και στη Βρετανική Physiological Society, με πιο πρόσφατο περιστατικό τον Ιούνιο του 2011.

Ήμουν μέλος της τελευταίας για περισσότερα από 40 χρόνια.

Δεν μου δόθηκαν εξηγήσεις για την άρνηση να μου επιτραπεί η παρουσίαση μιας επιστημονικής ανακοίνωσης.

Μερικές φορές μου προσφερόταν η δυνατότητα να παρουσιάσω τις απόψεις μου σε μορφή αναρτημένης ανακοίνωσης (poster).

Θεωρούσα ότι τα συγκεκριμένα θέματα ήταν υπερβολικά σημαντικά για να παρουσιαστούν με αυτόν τον τρόπο, σαν να επρόκειτο για παρουσίαση σε υπαίθρια αγορά.

Όταν κάποιος παρουσιάζει ένα poster και συνομιλεί με έναν ενδιαφερόμενο επιστήμονα, οι υπόλοιποι επισκέπτες απλώς περνούν μπροστά του.

Κατά την άποψή μου, τα posters αποτελούν εργαλεία του διανοητικού προλεταριάτου, τα οποία του επιτρέπουν να επιδεικνύει την παρουσία του σε μια επιστημονική συνάντηση, ενώ οι ανώτατοι «ιερείς» της επιστήμης διακηρύσσουν τις απόψεις τους.

(ix) Το 1964, πριν παρουσιάσω την πρώτη μη δημοφιλή επιστημονική μου εργασία στη Physiological Society, ο πρόεδρος της συνεδρίασης στο Mill Hill, καθηγητής William Feldberg, μου είπε ότι είχε πληροφορηθεί πως η εργασία μου θα δεχόταν επίθεση από ένα ανώτερο μέλος της Εταιρείας, το οποίο δεν ήταν διατεθειμένος να κατονομάσει.

Πίστευα ότι είχα προβλέψει τις πιθανές δύσκολες ερωτήσεις και δήλωσα ότι θα απέσυρα προσωρινά την εργασία μου, εάν ο αντίπαλός μου δεσμευόταν να επαναλάβει τα πειράματά μου.

Εκείνος αρνήθηκε, οπότε επέμεινα να παρουσιάσω την εργασία μου.

Για κάποιον λόγο, ο φυσιολόγος που είχε συμφωνήσει να με προλογίσει δεν εμφανίστηκε.

Μετά την παρουσίασή μου, ο καθηγητής Augustus Born ηγήθηκε μιας έντονης επίθεσης εναντίον μου.

Μου τέθηκαν πέντε ερωτήσεις, τρεις από τις οποίες είχα ήδη απαντήσει κατά τη διάρκεια της παρουσίασής μου.

Περίπου 200 φυσιολόγοι βρίσκονταν στην αίθουσα, όχι όλοι μέλη της Εταιρείας.

Περίπου 15 ψήφισαν εναντίον μου και περίπου 4 υπέρ της δημοσίευσης. Οι υπόλοιποι απείχαν ή δεν είχαν δικαίωμα ψήφου.

Η περίληψη της εργασίας μου δεν δημοσιεύθηκε.

Την επόμενη Δευτέρα, ο διακεκριμένος βιοφυσικός καθηγητής J. A. V. Butler με τηλεφώνησε για να μου πει ότι, κατά την άποψή του, η απόρριψη της ανακοίνωσής μου από τη Physiological Society είχε καταστρέψει τις πιθανότητές μου να διοριστώ ποτέ σε μόνιμη ακαδημαϊκή θέση στη Βρετανία.

Φυσικά, οι πολιτικές διαστάσεις αυτής της κατάστασης δεν έχουν σημασία.

Η εργασία μου του 1964 παρουσίαζε τις επιδράσεις του φωτός, του ήχου, της έκθεσης σε ηλεκτρικό πεδίο, της φυγοκέντρησης και των διαφορετικών συγκεντρώσεων ιόντων νατρίου και καλίου στη σταθερότητα διαλυμάτων τριφωσφορικής αδενοσίνης (ATP), φωσφορικής κρεατίνης στους 37°C και φωσφορικής αργινίνης στους 24°C.

Το μεγαλύτερο μέρος του υλικού δεν δημοσιεύθηκε, με εξαίρεση ορισμένα στοιχεία στο International Information Exchange on Phosphates, αριθμός 190, 3 Ιουλίου 1964.

Ωστόσο, το μέρος που αφορούσε την επίδραση του φωτός στην ATP δημοσιεύθηκε (Hillman, 1966).

Ο καθηγητής Albert Amat του Πανεπιστημίου Rovira i Virgili της Ισπανίας επανέλαβε ορισμένα από τα πειράματά μου και, όπως πιστεύω, τα αποτελέσματά του ήταν παρόμοια με τα δικά μου.

Δεν έμαθα ποτέ τον λόγο για τον οποίο ορισμένοι βιοχημικοί αντιμετώπισαν με εχθρότητα τα ευρήματά μου.

Είναι κρίμα που τα πειράματα δεν επαναλήφθηκαν με απόλυτη ακρίβεια και που τα αποτελέσματα δεν επιβεβαιώθηκαν ή δεν απορρίφθηκαν.

(x) Από το 1972, όταν δημοσιεύθηκε το βιβλίο μου Certainty and Uncertainty in Biochemical Techniques, δεν έλαβα ούτε μία δεκάρα από δημόσια χρηματοδότηση για να υποστηρίξω την έρευνά μου στη νευροβιολογία, την κυτταρολογία ή την ανάνηψη, πέρα από τον μισθό μου ως Reader in Physiology στο Πανεπιστήμιο του Surrey.

Το έργο του εργαστηρίου μου στον τομέα της ανάνηψης δεν περιείχε καμία αμφιλεγόμενη θέση.

Ήμουν εξαιρετικά τυχερός που οι δραστηριότητες του εργαστηρίου υποστηρίχθηκαν από την Handicapped Children’s Aid Committee του Λονδίνου και από τον αείμνηστο καθηγητή David Horrobin, διευθύνοντα σύμβουλο της Scotia Pharmaceuticals.

(xi) Το 1958, όταν το Πανεπιστήμιο του Surrey αντιμετώπιζε σοβαρές οικονομικές δυσκολίες, ο τότε αντιπρύτανης, Dr. Anthony Kelly, και το Πανεπιστημιακό Συμβούλιο επιχείρησαν να κλείσουν το Εργαστήριο Εφαρμοσμένης Νευροβιολογίας Unity.

Εκείνη την περίοδο ήμουν εκλεγμένο μέλος της Συγκλήτου του Πανεπιστημίου.

Έγραψα στους φίλους μου στη Βρετανία και στο εξωτερικό σχετικά με την πρόθεση να κλείσει το εργαστήριο και εστάλησαν στο Πανεπιστήμιο του Surrey αρκετές επιστολές υποστήριξής μου.

Ο αντιπρύτανης δεν τις κοινοποίησε στο Πανεπιστημιακό Συμβούλιο ούτε στη Σύγκλητο.

Το Πανεπιστήμιο επικαλέστηκε τους ακόλουθους λόγους για την προτεινόμενη διακοπή της λειτουργίας του εργαστηρίου:

Πρώτον, η έρευνά μου ήταν δαπανηρή.

Δεύτερον, οι επιστημονικές μου απόψεις δεν ήταν δημοφιλείς.

Τρίτον, δεν είχα καταφέρει να εξασφαλίσω εξωτερική χρηματοδότηση.

Κυκλοφόρησα έγγραφα που αποδείκνυαν ότι το εργαστήριό μου ήταν το οικονομικότερο της σχολής.

Στη συνέχεια, υποβλήθηκε ερώτηση στο Κοινοβούλιο σχετικά με το κατά πόσον η περικοπή της χρηματοδότησης θα περιόριζε την ελευθερία έκφρασης μη δημοφιλών απόψεων.

Έδειξα επίσης ότι, όπως και εγώ, το 70% του ακαδημαϊκού προσωπικού δεν είχε λάβει εξωτερική οικονομική υποστήριξη.

Η Ένωση Πανεπιστημιακών Εκπαιδευτικών (Association of University Teachers) με υποστήριξε.

Παρά ταύτα, το Πανεπιστημιακό Συμβούλιο και η Σύγκλητος αποφάσισαν να κλείσουν το εργαστήριό μου και να μου αφαιρέσουν τη μονιμότητα της θέσης μου ως Reader in Physiology.

Παρά την απόφαση αυτή, συνέχισα να εργάζομαι με πλήρες ωράριο μέχρι τη συνταξιοδότησή μου, σε ηλικία 65 ετών, χάρη στην υποστήριξη που ανέφερα προηγουμένως.

Πιστεύω ότι εκείνη την εποχή ήμουν ο μοναδικός Βρετανός ακαδημαϊκός στον οποίο αφαιρέθηκε η μονιμότητα της θέσης του λόγω της μη δημοφιλίας των επιστημονικών του απόψεων.

(xii) Αντιμετώπισα εξαιρετικά μεγάλες δυσκολίες στην έκδοση των βιβλίων μου.

Αναγκάστηκα να απευθυνθώ σε λιγότερο γνωστούς εκδοτικούς οίκους, οι οποίοι δεν διέθεταν πάντοτε επαρκή τμήματα εμπορικής προώθησης.

Κατά συνέπεια, τα βιβλία μου δεν παρουσιάστηκαν σε κριτικές από έγκριτα επιστημονικά περιοδικά και δεν σημείωσαν σημαντικές πωλήσεις.

Αντίστοιχα, τα χειρόγραφα των επιστημονικών εργασιών μου επιστρέφονταν πολύ γρήγορα.

Το European Journal of Neuroscience μου είπε ότι οι συνάψεις δεν αποτελούσαν κεντρικό αντικείμενο ενδιαφέροντος για τους αναγνώστες του, ενώ το Journal of Neurosciences υποστήριξε ότι η ύπαρξη των συνάψεων δεν είχε καμία επίπτωση στη βιολογία των κυττάρων.

(xiii) Αφού υπηρέτησα επί 22 χρόνια ως Reader in Physiology στο Πανεπιστήμιο του Surrey, υπέβαλα αίτηση για θέση καθηγητή.

Εκείνη την εποχή είχα δημοσιεύσει τέσσερα βιβλία και περίπου 80 ολοκληρωμένες επιστημονικές εργασίες.

Η αίτησή μου απορρίφθηκε.

Ο αντιπρύτανης μου είπε ότι ο λόγος ήταν πως ένας Fellow of the Royal Society τον είχε ενημερώσει ότι οι απόψεις μου θεωρούνταν αμφιλεγόμενες μεταξύ των βιολόγων.

Δεν έλαβα κανένα έγγραφο που να αξιολογεί την ποιότητα του ερευνητικού μου έργου.

Το γεγονός ότι εκείνη την περίοδο ήμουν πρόεδρος της Association of University Teachers στο Πανεπιστήμιο ενδέχεται επίσης να είχε σημασία, αν και το Πανεπιστήμιο αρνήθηκε ότι αυτό συνέβη.

(xiv) Κάθε φορά που είχα ουσιαστικές απορίες σχετικά με τις καθιερωμένες απόψεις της κυτταρικής βιολογίας, επικοινωνούσα με τους πρωτοπόρους αυτών των θεωριών, προκειμένου να συναντηθώ μαζί τους προσωπικά.

Έναν μήνα πριν από τη συνάντηση, τους έστελνα περιλήψεις δύο σελίδων σχετικά με τα ζητήματα που επιθυμούσα να συζητήσουμε.

Μεταξύ εκείνων που δεν ήταν πρόθυμοι να με συναντήσουν ήταν οι καθηγητές Augustus Born, Christian de Duve, Hugh Huxley, Sir Bernard Katz και Keith Porter.

Εκείνοι που ήταν πρόθυμοι να με συναντήσουν περιλάμβαναν τους καθηγητές Paul Glees, Sir Ernest Chain, Britton Chance, James Danielli, Hugh Davson, Sir Andrew Huxley, Sir Hans Krebs και J. David Robertson.

Οι περισσότεροι από όσους επικοινώνησα μαζί τους δεν απάντησαν.

Εκείνοι, όμως, που απάντησαν και αρνήθηκαν τη συνάντηση επικαλέστηκαν τους ακόλουθους λόγους:

• Ήταν απασχολημένοι.

• Είχαν ήδη ακούσει τις απόψεις μου.

• Η ανασκευή των ιδεών μου είχε ήδη δημοσιευθεί στην επιστημονική βιβλιογραφία.

• «Εάν συναντιόμασταν, θα παραγόταν περισσότερη θερμότητα παρά φως».

Υποστήριζα πάντοτε ότι κάθε συγγραφέας που έχει δημοσιεύσει ένα βιβλίο ή μια επιστημονική εργασία ή έχει εμφανιστεί στο ραδιόφωνο ή στην τηλεόραση αναλαμβάνει την υποχρέωση να συμμετέχει σε διάλογο με όλα τα πρόσωπα που ενδιαφέρονται σοβαρά για το έργο του.

Πορεία Δράσης σε Περίπτωση που οι Επικρίσεις μου είναι Ορθές

Τα ακόλουθα μέτρα θα ήταν, κατά την άποψή μου, κατάλληλα:

(i) Θα πρέπει να προτιμώνται τα πειράματα in vivo έναντι εκείνων in vitro, επειδή τα πρώτα συνεπάγονται μικρότερες μεταβολές της εντροπίας.

(ii) Τα πειράματα in vitro θα πρέπει να πραγματοποιούνται σε φυσιολογικά μέσα (Πίνακας 8).

(iii) Οι ερευνητές θα πρέπει να καταγράφουν όλες τις παραδοχές που εμπεριέχονται στις πειραματικές διαδικασίες, στις ερμηνείες και στα συμπεράσματά τους. Θα πρέπει να εξετάζουν εάν καθεμία από αυτές είναι επιστημονικά δικαιολογημένη και επαρκώς τεκμηριωμένη.

(iv) Θα πρέπει να πραγματοποιούν ολοκληρωμένα πειράματα ελέγχου, προκειμένου να εξετάζουν τις επιδράσεις που έχουν στο πειραματικό τους σύστημα όλα τα χρησιμοποιούμενα αντιδραστήρια, στις αντίστοιχες συγκεντρώσεις, καθώς και όλοι οι φυσικοί πειραματικοί χειρισμοί.

Εάν διαπιστωθεί ότι κάποιος από αυτούς τους χειρισμούς επηρεάζει σημαντικά τα αποτελέσματα, το πείραμα θα πρέπει να ανασχεδιαστεί, ώστε οι επιδράσεις αυτές να ελαχιστοποιηθούν και να μειωθούν κάτω από το επίπεδο στατιστικής σημαντικότητας.

Εάν οι διαδικασίες δεν μπορούν να τροποποιηθούν με αυτόν τον τρόπο, θα πρέπει να εγκαταλειφθούν και να σχεδιαστούν διαφορετικές πειραματικές μέθοδοι.

(v) Θα πρέπει να προτιμώνται οι διαδικασίες χαμηλής ενεργειακής επιβάρυνσης έναντι εκείνων που χρησιμοποιούν υψηλή ενέργεια.

(vi) Εκτός από τα πειράματα ελέγχου για κάθε επιμέρους στάδιο των διαδικασιών, θα πρέπει να πραγματοποιούνται και ολοκληρωμένα πειράματα ελέγχου για το σύνολο των διαδικασιών της υποκυτταρικής κλασμάτωσης, της ηλεκτρονικής μικροσκοπίας, της ιστολογίας, της ιστοχημείας, της χρωματογραφίας και της ηλεκτροφόρησης.

(vii) Θα πρέπει να παράγονται και να δημοσιεύονται ηλεκτρονικές μικρογραφίες ολόκληρων ιστών, αντί για σχηματικά διαγράμματα, στις οποίες να απεικονίζονται οι μεμβρανικοί υποδοχείς, τα διαμεμβρανικά μόρια, τα λυσοσώματα, τα υπεροξειδιοσώματα και οι μοριακοί κινητήρες.

Θα πρέπει επίσης να εξετάζονται οι συνέπειες της αδυναμίας παραγωγής τέτοιων εικόνων.

(viii) Οι φοιτητές θα πρέπει να ενθαρρύνονται να θέτουν θεμελιώδη επιστημονικά ερωτήματα και να επιμένουν να λαμβάνουν απαντήσεις.

(ix) Οι αξιολογητές επιστημονικών περιοδικών και τα μέλη των οργανισμών που χορηγούν ερευνητικές επιχορηγήσεις θα πρέπει να είναι πρόθυμοι να συμμετέχουν σε διάλογο με τους συγγραφείς των χειρογράφων και τους αιτούντες ερευνητική χρηματοδότηση.

(x) Θα πρέπει να υπάρχουν ανεξάρτητοι διαμεσολαβητές ή θεσμοί ελέγχου (ombudsmen), οι οποίοι να αξιολογούν τη δικαιοσύνη των εκδοτικών αποφάσεων και των αποφάσεων σχετικά με τη χορήγηση ερευνητικών κονδυλίων.

(xi) Οι ερευνητές θα πρέπει πάντοτε να αναλύουν κριτικά τα δικά τους πειράματα.

Η Σύγχρονη Ιατρική Έρευνα

Είναι ευρέως αποδεκτό ότι η ιατρική έρευνα από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και μετά έχει σημειώσει μεγάλη επιτυχία.

Η ερευνητική αυτή δραστηριότητα μπορεί να διακριθεί σε τρεις κατηγορίες.

(α) Σημαντικές ανακαλύψεις που προέκυψαν τυχαία ή συμπτωματικά.

Για παράδειγμα:

• Η ανακάλυψη της πενικιλίνης.

• Η χρήση του λιθίου για τη διπολική διαταραχή.

• Η χρήση των νευροληπτικών φαρμάκων για τη σχιζοφρένεια.

• Η χρήση των στεροειδών για δερματικές παθήσεις.

(β) Φαινομενικές πρόοδοι που προέκυψαν από την εφαρμογή της τεχνολογίας.

Σε αυτή την κατηγορία περιλαμβάνονται:

• Οι μαζικοί εμβολιασμοί.

• Οι μονάδες εντατικής θεραπείας.

• Η καρδιοχειρουργική.

• Η χειρουργική αντιμετώπιση τραυμάτων πολέμου.

• Η ελάχιστα επεμβατική χειρουργική.

• Οι μεταμοσχεύσεις ιστών.

(γ) Ιατρική έρευνα σχετικά με τη γένεση των ασθενειών.

Σε αυτή την κατηγορία περιλαμβάνεται η έρευνα για την προέλευση και τους μηχανισμούς ανάπτυξης ασθενειών όπως το καρκίνωμα, το σάρκωμα, η λευχαιμία, η σκλήρυνση κατά πλάκας, η σχιζοφρένεια, η νόσος Alzheimer, η νόσος του κινητικού νευρώνα, η μυϊκή δυστροφία κ.ά.

Είναι πραγματικά αξιοσημείωτο το πόσο ανεπιτυχής υπήρξε αυτή η κατηγορία έρευνας.

Εάν γνωρίζαμε τους βασικούς μηχανισμούς, η απορρύθμιση των οποίων προκαλεί την εμφάνιση ασθενειών, θα μπορούσαμε στη συνέχεια να σχεδιάσουμε ορθολογικές παρεμβάσεις για να εμποδίσουμε την εξέλιξή τους.

Αυτή είναι η προσέγγιση των γενετιστών, οι οποίοι ελπίζουν να εντοπίσουν τα γονίδια που προκαλούν κληρονομικές και γονιδιακά συνδεόμενες ασθένειες και να παρέμβουν έγκαιρα, ώστε να αποτρέψουν την ανάπτυξή τους.

Μένει να αποδειχθεί εάν αυτή η ερευνητική προσέγγιση θα αποδειχθεί επιτυχής.

Εάν κάποιος πίστευε ότι οι τυχαίες ανακαλύψεις ή η εφαρμογή της τεχνολογίας έχουν οδηγήσει σε τόσο πολλές σημαντικές επιστημονικές εξελίξεις, ώστε θα έπρεπε να βασιζόμαστε αποκλειστικά σε αυτές για την πρόοδο της ιατρικής και της βιολογικής έρευνας, τότε θα μπορούσε κάλλιστα να εγκαταλείψει κάθε βασική έρευνα, ιδιαίτερα εκείνη που αφορά τη γένεση των ασθενειών και τη δράση των φαρμάκων.

Οι μεγάλοι οργανισμοί έρευνας για τον καρκίνο και οι φαρμακευτικές εταιρείες δεν πιστεύουν ότι πρέπει απλώς να περιμένουμε μέχρι να προκύψουν νέες εξελίξεις από την τύχη ή την καλή συγκυρία.

Πιστεύουν στη δύναμη των καλά σχεδιασμένων πειραμάτων.

Διαφορετικά, θα μπορούσαν κάλλιστα να εγκαταλείψουν τη θεμελιώδη έρευνα και να περιμένουν τον Γκοντό.

Η άποψή μου ότι η αποτυχία αυτής της τελευταίας κατηγορίας έρευνας οφείλεται στην παραγνώριση των φυσικών νόμων αποτελεί απλώς μια υπόθεση.

Ωστόσο, είναι αλήθεια ότι το κόστος της μέχρι σήμερα αποτυχίας υπήρξε υψηλό.

Η πιο παράδοξη πλευρά της επιστημονικής έρευνας είναι ότι, ενώ θεωρείται ευρέως αντικειμενική, η πνευματική ακεραιότητα, που αποτελεί την ύψιστη επιδίωξή της, είναι υποκειμενική.

Εύχομαι να υπάρχει αυτή η ακεραιότητα σε όλους τους συναδέλφους και τους διαδόχους μου.

Βιβλιογραφία

Ακολουθεί κατάλογος των δημοσιεύσεων και των αδημοσίευτων χειρογράφων μου, ταξινομημένων κατά χρονολογική σειρά, μαζί με τρεις δημοσιευμένες εργασίες που αμφισβήτησαν τις απόψεις του κ. Peter Sartory και εμού.

Atkins, P. (1994). The Second Law of Thermodynamics. Freeman, New York.

Deutsch, A. (1962). Artifacts, the great problem of electron microscopy. Wiss. Zeitschr. De Moritz Arnt Univ., Greifswald. XI Math. Natur Reihe, 2.

Golgi, C. (1898). Sur la structure des cellules nerveuses des ganglions spinaux. Archives Italiennes de Biologie, 30, 278–286.

Hawes, C. (2010). No problems in cell biology. The Biologist, 57.

Hillman, H. (1966). The effect of visible light on ATP solution. Life Sciences, 5, 589–605.

Hillman, H. (1972). Certainty and Uncertainty in Biochemical Techniques. Surrey University Press, Henley-on-Thames.

Hillman, H. (1977a). The unit membrane, the endoplasmic reticulum, and the nuclear pores, are artifacts. Perception, 6, 667–673.

Hillman, H. (1977b). The value of textbooks. Nature, 267, 102.

Hillman, H. and Sartory, P. (1978). Letter. The Observer, 1 January, London.

Hillman, H. (1979). Control experiments for biochemical techniques. Biochemical Society Bulletin, 1, 3.11.

Hillman, H. and Sartory, P. (1980). The Living Cell. Packard Publishing Company, Chichester.

Hillman, H. (1986). The Cellular Structure of the Mammalian Nervous System. MTP Press, Lancaster.

Hillman, H. (1991). The Case for New Paradigms in Cell Biology and in Neurobiology. Mellem Press, Lancaster.

Hillman, H. and Jarman, D. (1991). Atlas of the Cellular Structure of the Human Nervous System. Academic Press, London.

Hillman, H. (2008). Evidence-based Cell Biology, with Some Implications for Clinical Research. Shaker Publishing, Maastricht.

Hillman, H. (2009). Procedures used in cell biology ignore natural laws. Journal of Biological Physics and Chemistry, 9, 130–135.

Hillman, H. (2010). Two problems with cell biology and what should be done about them. The Biologist, 57, 42–46.

Hodgkin, T. and Lister, H. (1827). Notes on some microscopic observations of the blood and some animal tissues. Philosophical Magazine, II, 130–138.

Horne, R. W. and Harris, J. R. (1981). The electron microscope in biology. School Science Review, 63, 53–68.

Kistler, J. et al. (1982). Structure and function of an acetylcholine receptor. Biophysical Journal, 37, 371–383.

Michell, R. H., Finean, J. B. and Coleman, R. (1982). Widely accepted modern views of cell structure are fundamentally correct. A reply to Hillman and Sartory. School Science Review, 63, 434–441.

Robertson, J. D. (1959). The ultrastructure of cell membranes and their derivatives, in The Structure and Function of Subcellular Components. Cambridge University Press, Cambridge.

Schleiden, M. J. and Schwann, T. (1838). Contributions to Phytogenesis. Sydenham Society, London.

Weakley, B. (1972). Beginners Handbook in Biological Electron Microscopy. Churchill-Livingstone, London.

Τελευταία έκδοση του πρωτοτύπου: 29 Ιουνίου 2011.

Σημείωση για την επιστημονική ορολογία

Για να διατηρηθεί η επιστημονική ακρίβεια, χρησιμοποίησα σταθερή απόδοση των βασικών όρων:

• Subcellular fractionation: Υποκυτταρική κλασμάτωση.

• Artifacts: Τεχνουργήματα (πειραματικά ή παρασκευαστικά artefacts).

• Unit membrane: Στοιχειώδης μεμβράνη.

• Endoplasmic reticulum: Ενδοπλασματικό δίκτυο.

• Cytoskeleton: Κυτταροσκελετός.

• Free energy: Ελεύθερη ενέργεια.

• Entropy: Εντροπία.

• In vivo / In vitro: Διατηρούνται στη διεθνώς καθιερωμένη επιστημονική μορφή.

• Patch-clamp: Τεχνική ηλεκτροφυσιολογικής καταγραφής patch-clamp.

• Electron microscopy: Ηλεκτρονική μικροσκοπία.

• Light microscopy: Φωτονική μικροσκοπία.

Get more from Apollodoros in the Substack app

Available for iOS and Android

Get the app

—Δικτυογραφία:

Cell Biolog is Currently in Dire Straits by Harold Hillman

https://big-lies.org/harold-hillman-biology/cell-biology-at-the-beginning-of-the-21st-century-is-in-dire-straits.pdf

Cell Biology At The Beginning Of The 21st Century Is In Dire Straits

578KB ∙ PDF file

Download

Download

Σας ευχαριστώ θερμά για το ενδιαφέρον σας και την αναδημοσίευση των άρθρων μου. Θα εκτιμούσα ιδιαίτερα αν, κατά την κοινοποίηση, σ̲υ̲μ̲π̲ε̲ρ̲ι̲λ̲α̲μ̲β̲ά̲ν̲α̲τ̲ε̲ ̲κ̲α̲ι̲ ̲τ̲ο̲ν̲ ̲σ̲ύ̲ν̲δ̲ε̲σ̲μ̲ο̲ ̲(̲l̲i̲n̲k̲)̲ ̲τ̲ο̲υ̲ ̲ά̲ρ̲θ̲ρ̲ο̲υ̲ ̲μ̲ο̲υ̲. Αυτό όχι μόνο αναγνωρίζει την πηγή, αλλά επιτρέπει και σε άλλους να ανακαλύψουν περισσότερο περιεχόμενο. Η υποστήριξή σας είναι πολύτιμη για τη συνέχιση της δουλειάς μου.

Απόδοση στα ελληνικά: Απολλόδωρος - 14 Φεβρουαρίου 2024 | Mia Breeze

Η παρούσα εργασία εξετάζει πώς η κριτική του Harold Hillman για το ζωντανό κύτταρο επηρεάζει τη σημερινή μας κατανόηση του δεοξυριβονουκλεϊκού οξέος (DNA), της γενετικής, των ιών, των γενετικά τροποποιημένων οργανισμών (ΓΤΟ) και της κατανόησης των έμβιων όντων.

Προσπάθησα να συμπυκνώσω και να απλοποιήσω το έργο του Hillman σχετικά με το ζωντανό κύτταρο όσο το δυνατόν περισσότερο για να το κάνω πιο προσιτό στον μέσο αναγνώστη, αλλά δεδομένης της τάσης της σύγχρονης επιστήμης να περιπλέκει και να συσκοτίζει υπερβολικά τα πράγματα, υπάρχουν πολλά που πρέπει να διαλευκανθούν.

Ως εκ τούτου, εάν είστε σε θέση να αφήσετε στην άκρη το σύγχρονο εύρος της προσοχής σας και να επενδύσετε χρόνο στην ανάγνωση αυτής της εργασίας, είναι πιθανό να ολοκληρώσετε γνωρίζοντας με σιγουριά τι ακριβώς σχετικά με αυτά τα θέματα είναι γνωστό και τι αναληθές.

I. Harold Hillman

Στη νεκρολογία του Harold Hillman (γενν. Λονδίνο 1930 – 2016), μαθαίνουμε από τον αδελφό του ότι,

«… Ο Harold Hillman, … ήταν ένας βιολόγος επιστήμονας του οποίου η έρευνα … αμφισβήτησε επανειλημμένα την ορθόδοξη επιστημονική κοινότητα στις ερμηνείες της για τις επιπτώσεις στις κυτταρικές δομές της εξαγωγής, της αφυδάτωσης και της χρώσης κάτω από το ηλεκτρονικό μικροσκόπιο.

Στο βιβλίο The Living Cell (1980) [ To Zωντανό Κύτταρο], το οποίο έγραψε ο Harold με τον Peter Sartory, υποστήριξε ότι η τεχνική αυτή είχε ως αποτέλεσμα θεμελιώδεις αλλαγές στα ίδια τα κύτταρα, και επομένως ήταν αναξιόπιστη, μια άποψη που απορρίφθηκε από τους περισσότερους συναδέλφους του και για την οποία πλήρωσε υψηλό τίμημα σε όρους καριέρας.

Ο Harold ήταν ασυμβίβαστα και διανοητικά ειλικρινής, αφοσιωμένος στο να ζήσει μια ζωή βασισμένη στις αρχές και οδηγούμενος από μια ισχυρή ηθική πυξίδα που επηρέαζε όλους όσους συναντούσε. … Η εκδήλωσή του αποκαλύφθηκε σε κάθε πτυχή της ζωής του – την οικογένειά του, την ανθρωπιστική του φιλοσοφία…, την απέχθειά του για τον καπιταλισμό και τη δέσμευσή του να αποκαλύψει τη θεσμική διαφθορά, τη μείωση της ακαδημαϊκής ελευθερίας, τη συγκάλυψη της απαξιωτικής έρευνας, την απώλεια ανθρωπίνων δικαιωμάτων και κατάχρηση της καλής μεταχείρισης των ζώων…» ¹ Όταν εξετάζετε τη δουλειά και τις συνεντεύξεις του Hillman, τα παραπάνω φαίνεται να είναι μια ακριβής περιγραφή του άνδρα. Μπορείτε να διαβάσετε την ιστορία της καριέρας του και το τίμημα που πλήρωσε για την πνευματική του ειλικρίνεια εδώ . ²

Ο Hillman ήταν ένας σπάνιος επιστήμονας, καθώς το επίκεντρο της καριέρας του δεν επικεντρωνόταν στην απόδειξη ή την ανακάλυψη κάτι καινοφανούς. Αντίθετα, εστίασε στον έλεγχο γεγονότων και στην κριτική των θεωρούμενων αποδεδειγμένων γεγονότων που αποτελούν τα ίδια τα θεμέλια του επιλεγμένου τομέα της βιολογίας. Γεγονότα με την έννοια ότι είναι ιδέες που διδάσκονται ως αλάνθαστες και επαληθεύσιμες αλήθειες από δασκάλους, διδάσκοντες και συγγραφείς σχολικών βιβλίων βιολογίας μέχρι σήμερα.

Όταν διαβάζετε τα βιβλία του Hillman, The Living Cell (1980) και Certainty and Uncertainty in Biochemical Techniques (1972), έχετε μια καλή ιδέα για την ασυμβίβαστη πνευματική ειλικρίνεια του Hillman. Ωστόσο, αφού έχετε περάσει από ένα σημαντικό μέρος της δουλειάς του Hillman, αρχίζετε να συνειδητοποιείτε ότι η επίδειξη πνευματικής ειλικρίνειας ήταν το βασικό θέμα όλης της επιστημονικής του δουλειάς, το πραγματικό επίκεντρο της καριέρας του.

Η πνευματική ειλικρίνεια στα επιστημονικά πειράματα σε οποιονδήποτε κλάδο απαιτεί τη μεθοδική και καλή τη πίστη εφαρμογή της επιστημονικής μεθόδου.

Αυτό σημαίνει τον προσδιορισμό όλων των υποθέσεων, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που σχετίζονται με τις διαδικασίες που πραγματοποιήθηκαν για τη διεξαγωγή του πειράματος – δηλαδή τους περιορισμούς οποιασδήποτε συσκευής, παρασκευασμάτων ή/και διαδικασιών που ακολουθήθηκαν για τη διεξαγωγή του πειράματος. Σημαίνει επίσης την προσοχή στο πώς αυτοί οι περιορισμοί επηρεάζουν τα τελικά συμπεράσματα που προκύπτουν από το πείραμα.

Σημαίνει τη διεξαγωγή πειραμάτων ελέγχου σε κατάλληλα στάδια του πειράματος, τα οποία περιλαμβάνουν πειράματα ακρίβειας σχετικά με τον χρησιμοποιούμενο εξοπλισμό. Σημαίνει τη δημοσίευση των αποτελεσμάτων αυτών των πειραμάτων ελέγχου σε κάθε περίπτωση και ειδικά όταν θέτουν αμφιβολίες για την αρχική υπόθεση. ³

Η εφαρμογή από τον Hillman της επιστημονικής μεθόδου με τον τρόπο που περιγράφηκε παραπάνω στις μελέτες των κυττάρων και των εσωτερικών τους δομών, οδήγησε τον Hillman να κάνει ορισμένες οξείες κριτικές στη σύγχρονη βιολογία.

Όπως δήλωσε ο Tom Cowan, το έργο του Hillman έδειξε ότι πολλά από τα θεμελιώδη γεγονότα της βιολογίας απείχαν πολύ από τα γεγονότα τόσο πολύ που ολόκληρο το πεδίο της σύγχρονης κυτταρικής βιολογίας, τα θεμέλια της σύγχρονης ιατρικής, έπρεπε να επαναξιολογηθεί. ⁴ Από ό,τι έχω διαβάσει για το έργο του Hillman, ο Cowan δεν ήταν υπερβολικός.

Γιατί πρέπει να ενδιαφέρεστε για τον τομέα της σύγχρονης κυτταρικής βιολογίας;

Επειδή η κατανόηση του κυττάρου διαμορφώνει τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε όλα τα έμβια όντα. Ως η θεμελιώδης μονάδα της ζωής, τα κύτταρα είναι οι μικρότερες ζωντανές δομές ικανές να διατηρούν ζωτικές διεργασίες -όπως η σύνθεση πρωτεϊνών- και προκύπτουν μόνο από προϋπάρχοντα κύτταρα. Εν ολίγοις, η ζωή αρχίζει και λειτουργεί σε κυτταρικό επίπεδο.

Το DNA μας, και επομένως τα γονίδιά μας, λέγεται ότι κατοικούν στα κύτταρά μας τα οποία αντιγράφονται και περνούν σε κάθε θυγατρικό κύτταρο που σχηματίζεται μέσω διαίρεσης. Έτσι λέγεται ότι τα γονίδια και τα κύτταρα είναι υπεύθυνα για τα κληρονομικά μας χαρακτηριστικά. Τα γονίδια λέγεται επίσης ότι είναι υπεύθυνα για την ευαισθησία ενός ατόμου ή των ζώων σε ορισμένες ασθένειες. Λοιπόν, ποιες είναι αυτές οι βαθιές επικρίσεις της κυτταρικής βιολογίας;

Η πλειονότητα του έργου του Hillman έχει εκτεταμένες επιπτώσεις στη σύγχρονη βιολογία και ιατρική, αλλά δεδομένου ότι αυτή η εργασία είναι αρκετά μεγάλη για να καλύψει μια πτυχή της δουλειάς του λεπτομερώς, προσπάθησα να επιλέξω μια πτυχή που είναι πιθανό να είναι η πιο ενδιαφέρουσα και έχουν τις πιο εκτεταμένες επιπτώσεις – η κριτική του Hillman για τη δομή του ζωντανού κυττάρου και πώς επηρεάζει την κατανόησή μας για τη σύνθεση πρωτεϊνών. Όσο για το υπόλοιπο έργο του, ελπίζω ότι αυτό το άρθρο θα κεντρίσει αρκετό ενδιαφέρον ώστε ο αναγνώστης να θελήσει να εξετάσει το υπόλοιπο έργο του Hillman .

Πριν βουτήξουμε στα βαθειά, είναι σημαντικό να γνωρίζετε εκ των προτέρων τι σημαίνει «ζωντανό κύτταρο». Όταν ο Hillman αναφέρεται στο «ζωντανό κύτταρο», αναφέρεται σε ένα κύτταρο που βρίσκεται ακόμα μέσα σε έναν ζωντανό άνθρωπο ή ζώο ( in vivo) και όχι σε ένα κύτταρο που έχει εξαχθεί από το πλάσμα (χωρισμένο από την πηγή ζωής του) και έχει υποστεί επεξεργασία προκειμένου να αναλυθεί.

Κάνοντας αυτή τη διάκριση, ο Hillman υπογραμμίζει το γεγονός ότι μία από τις μεγαλύτερες υποθέσεις που κάνουν οι βιολόγοι είναι ότι η αφαίρεση ιστών ή κυττάρων από την πηγή ζωής του δεν έχει καμία επίδραση στο δείγμα ή στη χημεία του. Επιπλέον, σε περιπτώσεις όπου το ζώο πρέπει να θανατωθεί, το άγχος του χειρισμού και της θανάτωσης του ζώου δεν έχει καμία επίδραση στα αποτελέσματα του πειράματος.

II. Ο Hillman και οι Δομές του Γενικευμένου Κυττάρου

Η επανεκτίμηση της δομής του ζωντανού κυττάρου από τον Hillman ξεκίνησε σοβαρά όταν ο ίδιος και ο συνάδελφός του, Peter Sartory, αντιμετώπισαν ορισμένες σημαντικές ανωμαλίες μεταξύ της δομής και της συμπεριφοράς του κυττάρου, όπως φαίνεται από τη μικροσκοπία φωτός σε μη σταθεροποιημένο ιστό, αφενός, και δομή όπως προκύπτει από την ηλεκτρονική μικροσκοπία σε σταθεροποιημένο ιστό, από την άλλη.

Α. Μικροσκόπιο φωτός και ηλεκτρονικό μικροσκόπιο

Ένα ελαφρύ ή οπτικό μικροσκόπιο εστιάζει μια δέσμη ορατού φωτός (φωτόνια) μέσω ενός δείγματος για να παράγει μια εικόνα με ανάλυση 200-250 νανόμετρα (nm). Η εικόνα που σχηματίζεται με αυτόν τον τρόπο αποτελείται από φωτόνια που δεν έχουν σταματήσει και από αυτά που διαθλάστηκαν από το δείγμα.

Αυτή η εικόνα στη συνέχεια περνά μέσα από έναν ή δύο φακούς για να μεγεθύνει την εικόνα για προβολή. Το ρεύμα των φωτονίων μπορεί να κατευθύνεται προς το δείγμα υπό οποιαδήποτε γωνία, πράγμα που σημαίνει ότι μπορεί να επιλεγεί μια φυσική πρόσπτωση του δείγματος σαν να ήταν το υπό εξέταση δείγμα στο χέρι του εξεταστή.

Ένας ειδικός μικροσκοπίου φωτός μπορεί να παρατηρήσει ζωντανά, νεκρά και σταθερά δείγματα και έχει στη διάθεσή του ένα ευρύ φάσμα μεθόδων προετοιμασίας και εξέτασης (φωτεινό πεδίο, αντίθεση φάσης κ.λπ.), αλλά θα αναφερθεί μόνο η παρατήρηση ζωντανών δειγμάτων σε μικροσκόπιο φωτός στη παρούσα εργασία.

Κατά την παρατήρηση ζωντανών δειγμάτων (χωρίς χρώση και μη στερέωση), το δείγμα τοποθετείται απλώς σε μια αντικειμενοφόρο πλάκα μικροσκοπίου πριν τοποθετηθεί στο μικροσκόπιο για προβολή.

Ένα ηλεκτρονικό μικροσκόπιο χρησιμοποιεί μια εστιασμένη δέσμη ηλεκτρονίων για να «εικονίσει» το δείγμα σε ανάλυση 1,5 έως 2 nm. Η διαδικασία που πραγματοποιείται για την παραγωγή μιας ηλεκτρονικής μικρογραφίας είναι ωστόσο πολύ πιο περίπλοκη από αυτή που απαιτείται από το μικροσκόπιο φωτός.

Πρώτα ο ιστός σταθεροποιείται (σκοτώνεται) σε φορμαλίνη, αυτό σταματά τον μεταβολισμό και τα ένζυμα αναστέλλονται. Βασικά, ο ιστός υποβάλλεται σε επεξεργασία για να αποτραπεί η αποσύνθεσή του πριν τον παρατηρήσουν.

Στη συνέχεια, επειδή ο ιστός δεν θα επιβιώσει όταν τεθεί υπό υψηλό κενό και βομβαρδιστεί από ηλεκτρόνια και ακτινοβολία Χ, ο ιστός πρέπει να επικαλυφθεί ή να χρωματιστεί από την εναπόθεση αλάτων βαρέων μετάλλων οσμίου, μολύβδου, βολφραμίου, μαγγανίου κ.λπ.

Ο βαμμένος ιστός στη συνέχεια αφυδατώνεται με αυξανόμενη συγκέντρωση αλκοόλης (η οποία συρρικνώνει τον ιστό). Στη συνέχεια, η αλκοόλη εκχυλίζεται από τον ιστό με διαλύτη λίπους (οξείδιο του προπυλενίου), μετά τον οποίο ο ιστός εμποτίζεται και ενσωματώνεται σε μια εποξειδική ρητίνη (πλαστικό) και στη συνέχεια αφήνεται για μερικές ημέρες για να σκληρυνθεί.

Τομές ή φέτες πάχους ενός δέκατου του χιλιοστού ή λιγότερο, κόβονται με ένα ειδικό εργαλείο κοπής που ονομάζεται μικροτόμος. Σημειώστε ότι οι ειδικοί μικροσκοπίου δεν έχουν ιδέα για τον προσανατολισμό της λεπίδας του μικροτόμου σε σχέση με το κελί και τις εσωτερικές του δομές κατά την κοπή τμημάτων.

Αυτά τα απίστευτα λεπτά τμήματα τοποθετούνται στη συνέχεια στο εσωτερικό του θαλάμου προβολής του μικροσκοπίου όπου σχεδόν όλος ο αέρας αντλείται για να τοποθετηθεί το δείγμα υπό υψηλό κενό, γνωστό ως εξαέρωση (venting).

Μια δέσμη ηλεκτρονίων που κυμαίνεται από 10.000 volts έως 3.000.000 volts κατευθύνεται στο δείγμα, η ποσότητα των volts εξαρτάται από την επιθυμητή μεγέθυνση. Όσο μεγαλύτερη είναι η τάση τόσο μεγαλύτερη είναι η μεγέθυνση.

Αυτά τα ηλεκτρόνια που δεν αναχαιτίζονται από τα βαρέα μέταλλα περνούν και προσκρούουν σε μια φθορίζουσα οθόνη. Οι ειδικοί μικροσκοπίου επιλέγουν ένα συγκεκριμένο πεδίο (περιοχή) της οθόνης και μεγεθύνουν μέχρι να παρατηρηθούν τα χαρακτηριστικά που θέλουν να επιδείξουν. Στη συνέχεια, η εικόνα μπορεί να βελτιωθεί και λαμβάνονται φωτογραφίες, μερικές από τις οποίες επιλέγονται ως αποδεικτικά στοιχεία.

Ορισμένοι υποστηρίζουν ότι οι πιο σύγχρονες τεχνικές ταχείας κατάψυξης, όπου τα δείγματα καταψύχονται στους -150 βαθμούς ή περισσότερο, μπορούν να πραγματοποιηθούν χωρίς να προκληθεί αφυδάτωση των κυτταρικών υγρών, όπως συμβαίνει με το αλκοόλ.

Ο Hillman λέει ότι χωρίς την διεξαγωγή κατάλληλων πειραμάτων ελέγχου αυτό δεν έχει ποτέ αποδειχθεί. Επιπλέον, διαφωνεί ότι αυτό θα μπορούσε να συμβαίνει δεδομένου ότι όταν κάτι καταψύχεται σε πολύ χαμηλές θερμοκρασίες, το νερό βγαίνει από οποιοδήποτε διάλυμα βρίσκεται, με τη μορφή παγοκρυστάλλων αφήνοντας έτσι όλα τα άλλα συστατικά των διαλυμάτων αφυδατωμένα.

Είναι επίσης σημαντικό να συνειδητοποιήσουμε ότι πέρα ​​από τα βήματα που αφυδατώνουν το δείγμα κατά την προετοιμασία, το δείγμα αφυδατώνεται περαιτέρω όταν υποβάλλεται στον βομβαρδισμό της δέσμης ηλεκτρονίων. Αυτό συμβαίνει επειδή όταν η δέσμη ηλεκτρονίων χτυπά το δείγμα, θερμαίνει τον συνδυασμό ιστού-μετάλλου προκαλώντας αύξηση της θερμοκρασίας του δείγματος κατά εκατοντάδες βαθμούς.

Β. Το γενικευμένο κύτταρο

Μετά τις έρευνές τους, οι Hillman και Sartory κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι το κοινά αποδεκτό μοντέλο του κυττάρου (το γενικευμένο κύτταρο) είναι αδύνατο για γεωμετρικούς και βιολογικούς λόγους και ότι αυτές οι εσωτερικές δομές (επίσης γνωστές ως οργανίδια) που συνάγονται από το ηλεκτρονικό μικροσκόπιο είναι τεχνουργήματα (προϊόντα) των μεθόδων που χρησιμοποιούνται για την προετοιμασία του δείγματος για προβολή.

Μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 1940, πριν από τη χρήση του ηλεκτρονικού μικροσκοπίου για τη μελέτη των κυττάρων, συμφωνήθηκε ότι όλα τα ζωντανά κύτταρα ήταν στρογγυλές ή σφαιρικές οντότητες που αποτελούνταν από μια εξωτερική ή κυτταρική μεμβράνη που περικλείει τη σφαίρα, μιτοχόνδρια, έναν πυρήνα, ένα κυτταρόπλασμα και μια μεμβράνη πυρήνα.

Μετά την εισαγωγή του ηλεκτρονικού μικροσκοπίου, τα ακόλουθα οργανίδια προστέθηκαν στο γενικευμένο κύτταρο και μπορεί να αποδειχθεί ότι είναι τεχνουργήματα: ⁵

• Η κυτταρική μεμβράνη, η πυρηνική μεμβράνη και η μεμβράνη των μιτοχονδρίων εμφανίζονται τώρα ως δύο γραμμές με κενά μεταξύ τους, αυτή η εμφάνιση ονομάζεται «μοναδιαία μεμβράνη». Αυτό έρχεται σε αντίθεση με την ενιαία γραμμή που ήταν αποδεκτή πριν από το 1940 .

• Ένα «ενδοπλασματικό δίκτυο» (ER) που διαπερνά το κυτταρόπλασμα (υγρό σαν γέλη μέσα στην κυτταρική μεμβράνη αλλά έξω από τον πυρήνα) τρισδιάστατα.

• Τα «ριβοσώματα» ευθυγραμμίζουν το ενδοπλασματικό δίκτυο.

• Οι «πυρηνικοί πόροι» εμφανίζονται στην πυρηνική μεμβράνη.

• «Λυσοσώματα» μια κυτταρική δομή συνδεδεμένη με τη μεμβράνη που βρίσκεται στο κυτταρόπλασμα και περιέχει πεπτικά ένζυμα και

• Τα «Cristae» περιγράφονταν στα μιτοχόνδρια.

III. Η «Μοναδιαία Μεμβράνη » ⁶

Οι μεμβράνες του κυττάρου, του πυρήνα και των μιτοχονδρίων εμφανίζονται στο ηλεκτρονικό μικροσκόπιο ως δύο γραμμές με ένα κενό ενδιάμεσο, στο τελευταίο σάντουιτς δόθηκε το όνομα «μοναδιαία μεμβράνη ». Δείτε τις ηλεκτρονικές μικρογραφίες Α και Β δεξιά.

Οι Hillman και Sartory επισημαίνουν αρκετά ζητήματα με τη συναγόμενη δομή της «μοναδιαίας μεμβράνης », παρακάτω είναι τα πιο προφανή ζητήματα.

Α. Γεωμετρικά επιχειρήματα

Όταν κοιτάζετε ηλεκτρονικές μικρογραφίες που απεικονίζουν μεμβράνες, οι δύο εξωτερικές γραμμές του σάντουιτς εμφανίζονται πάντα εντυπωσιακά ομοιόμορφα απομακρυσμένες μεταξύ τους.

Το πρόβλημα εδώ είναι ότι όταν κόβετε τμήματα ομόκεντρων σφαιρών (σκεφτείτε στρώματα τέλεια στρογγυλού κρεμμυδιού), περιμένει κανείς να δει ότι η φαινομενική απόσταση των στρωμάτων θα ποικίλλει ανάλογα με το πόσο κοντά είναι κομμένα τα τμήματα στο κέντρο ή στην άκρη του σφαίρα (βλ. εικόνα 1 παρακάτω).

Δεδομένου ότι όλες οι δομές με μεμβράνη σε ένα δείγμα θα είναι τυχαία προσανατολισμένες και ότι ο ειδικός μικροσκοπίου δεν μπορεί να γνωρίζει εκ των προτέρων από ποια γωνία θα κόψει ο μικροτόμος, έπεται ότι, ακόμη και αν τα διαφορετικά στρώματα είχαν ακριβώς το ίδιο πάχος, θα πρέπει να εμφανίζονται σε ποικίλα πάχη σε μια σειρά τμημάτων. Δείτε το σχήμα 1 δεξιά.

Με άλλα λόγια, σε διαφορετικά τμήματα που λαμβάνονται από την ίδια μεμβράνη, το πάχος των στρωμάτων θα πρέπει να ποικίλλει και η ποσότητα των ορατών στρωμάτων πρέπει επίσης να ποικίλλει, καθώς θα πρέπει να υπάρχουν περιπτώσεις όπου μόνο τα μισά από τα στρώματα είναι ορατά και άλλα όπου το κενό στη μέση δεν είναι καθόλου ορατό. Δείτε το σχήμα 2 παρακάτω.

Αυτό οφείλεται στο ότι το πώς εμφανίζονται τα στρώματα των μεμβρανών πρέπει απαραίτητα να εξαρτάται από το πού έγινε η τομή. Οι επιλογές είναι μέσα από το κέντρο του κυττάρου (τρία ίσα απομακρυσμένα στρώματα ορατά), μέσω μόνο ενός τμήματος του κυττάρου, κοντά στην περιφέρεια του κυττάρου, ανάμεσα στα δύο στρώματα μιας μεμβράνης (ένα στρώμα και ένα τμήμα της μέσης ορατό κενό) ή εξ ολοκλήρου στην πλευρά που λείπει η μεμβράνη (χωρίς ορατό κενό).

Το γεγονός ότι στις ηλεκτρονικές μικρογραφίες φαίνεται ότι τα στρώματα μεμβράνης διατηρούν σταθερά το πλάτος τους ανεξάρτητα από τον προσανατολισμό, σημαίνει ότι όλες οι δομές που ήταν ορατές σε ένα συγκεκριμένο τμήμα έπρεπε α) να ήταν σε μια θέση τέλεια κεντρική και συμμετρική μεταξύ τους, τη στιγμή που έγινε η τομή και β) κόπηκαν ταυτόχρονα ακριβώς στο κέντρο των δομών τους. Αυτό συμβαίνει παρά το γεγονός ότι όλες οι ορατές δομές ποικίλλουν πολύ σε μέγεθος και θέση.

Μια τέτοια σειρά αλληλένδετων περιστάσεων είναι παράλογη και πολύ απίθανη. Αυτό που είναι πολύ πιο πιθανό να συμβαίνει, είναι ότι η «μοναδιαία» μεμβράνη είναι δισδιάστατη και το διπλό στρώμα (που υποδηλώνει τρεις διαστάσεις) εμφανίζεται είτε μετά την κοπή της τομής λόγω της προετοιμασίας του δείγματος για εξέταση είτε κατά τη διάρκεια του ίδιου του βομβαρδισμού ηλεκτρονίων.

Ένα επιπλέον πρόβλημα με την εμφάνιση μεμβρανών «μονάδας» είναι το γεγονός ότι οι μεμβράνες των κυττάρων, του πυρήνα και των μιτοχονδρίων πιστεύεται ότι είναι καμπύλες, δεδομένου ότι περιβάλλουν τα πράγματα. Αυτό σημαίνει ότι σε οποιαδήποτε δεδομένη ενιαία τομή θα πρέπει απαραιτήτως να είμαστε σε θέση να βρούμε περιπτώσεις όπου ο χώρος μεταξύ των στρωμάτων μιας μεμβράνης δεν είναι ορατός λόγω του ότι τα δύο εξωτερικά στρώματα εμφανίζονται να επικαλύπτονται και να καλύπτουν το κενό - καθώς τα διπλά στρώματα εξαφανίζονται στη γωνία, κατά κάποιο τρόπο.

Αντίθετα, συχνά μας παρουσιάζονται στρώματα μεμβράνης που διατηρούν την απόστασή τους σε ολόκληρη την περιφέρεια.

Β. Βιολογικά επιχειρήματα και υποκυτταρική κλασμάτωση

Όσον αφορά τη βιοχημεία, πιστεύεται γενικά ότι τα στρώματα «μοναδιαίας μεμβράνης» είναι δύο πρωτεϊνικά στρώματα που περικλείουν ένα λιπιδικό (λιπαρό) στρώμα. ⁷

Στο σημείο αυτό είναι σημαντικό να κατανοήσουμε τι είναι η υποκυτταρική κλασματοποίηση και πώς τη χρησιμοποιούν οι βιοχημικοί και οι μοριακοί βιολόγοι για να προσδιορίσουν τη θέση των διαφόρων μακρομορίων (χημεία) μέσα στο ζωντανό κύτταρο και να εξετάσουν τις μακροδομές (μορφολογία) των επιμέρους οργανιδίων.

Το υποκυτταρικό κλάσμα είναι η διαδικασία που επινοήθηκε για τον διαχωρισμό των κυττάρων στα διάφορα συστατικά τους (οργανίδια), αφήνοντας τα οργανίδια σε μεγάλο βαθμό ανέπαφα και διατηρώντας τις επιμέρους λειτουργίες τους.

Είναι σημαντικό να σημειωθεί ότι πιστεύεται ότι οι διαδικασίες δεν μεταβάλλουν τις ιδιότητες των οργανιδίων. Ότι μετά τον διαχωρισμό τους από το κύτταρο και μεταξύ τους, τα οργανίδια διατηρούν τις ιδιότητές τους στον ίδιο βαθμό όπως αν βρίσκονταν ακόμη στο άθικτο ζώο.

Το πρώτο βήμα στην υποκυτταρική κλασματοποίηση απαιτεί την ομογενοποίηση του δείγματος (άλεση, τεμαχισμός, τεμαχισμός ή συμπίεση) μέσα σε μη βιολογικό ρυθμιστικό διάλυμα (διάλυμα με βάση το νερό με παλινδρομικές όξινες και βασικές ουσίες).

Η ομογενοποίηση διασφαλίζει ότι η κυτταρική μεμβράνη σπάει και το κυτταρικό περιεχόμενο απελευθερώνεται στο ρυθμιστικό διάλυμα. Το ρυθμιστικό διάλυμα προστατεύει τα οργανίδια διατηρώντας το επιθυμητό επίπεδο PH του διαλύματος και ως εκ τούτου αναστέλλει τη δραστηριότητα των ενζύμων (εμποδίζει τη διάσπαση και την πραγματοποίηση χημικών αντιδράσεων). ⁸

Στη συνέχεια προστίθεται σακχαρόζη στο ομογενοποιημένο κύτταρο και στη συνέχεια φυγοκεντρείται. Η φυγοκέντρηση συνίσταται στην τοποθέτηση των δειγμάτων σε φυγόκεντρο - ένα μηχάνημα σχεδιασμένο για την περιστροφή υγρών δειγμάτων σε υψηλές ταχύτητες - έτσι ώστε η φυγόκεντρος δύναμη να προκαλεί την καθίζηση των μεγαλύτερων ή βαρύτερων σωματιδίων που σχηματίζουν ένα σφαιρίδιο στον πυθμένα του σωλήνα της φυγόκεντρου και των μικρότερων ή ελαφρύτερων σωματιδίων στην κορυφή.

Η σακχαρόζη σε διάλυμα χρησιμοποιείται ως μέσο επειδή η πυκνότητά της δεν επηρεάζεται από τη φυγοκέντρηση, οπότε δεν παρεμβαίνει στο διαχωρισμό των οργανιδίων σε ιζηματογενή στρώματα. Ένα βίντεο της διαδικασίας φυγοκέντρησης μπορείτε να δείτεΗ ταχύτητα, η διάρκεια και ο αριθμός των φυγοκεντρήσεων ενός δείγματος εξαρτάται από τα οργανίδια που επιδιώκεται να μελετηθούν.

Γενικά, πιστεύεται ότι τα μικρότερα οργανίδια απαιτούν περισσότερους γύρους φυγοκέντρησης από ό,τι τα μεγαλύτερα οργανίδια και κάθε γύρος πρέπει να γίνεται σε υψηλότερες ταχύτητες και για μεγαλύτερη διάρκεια.

Μια χαμηλή ταχύτητα υποβάλλει το ομογενοποιημένο προϊόν σε μια δύναμη 1 000 φορές μεγαλύτερη από αυτή της βαρύτητας για 10 λεπτά και μια πολύ υψηλή ταχύτητα υποβάλλει το ομογενοποιημένο προϊόν σε μια δύναμη 150 000 φορές μεγαλύτερη από αυτή της βαρύτητας για 3 ώρες. ¹⁰

Τα ιζήματα, γνωστά ως κλάσματα, τα οποία σπρώχνονται στον πυθμένα μετά από κάθε γύρο φυγοκέντρησης, παρατηρούνται στη συνέχεια στο ηλεκτρονικό μικροσκόπιο για να προσδιοριστεί η καθαρότητά τους. Εάν διαπιστωθεί ότι το κλάσμα δεν είναι αρκετά καθαρό (υπάρχουν περισσότερα κυτταρικά υπολείμματα και άλλα οργανίδια από το επιθυμητό οργανίδιο), το κλάσμα μπορεί να φυγοκεντρηθεί ξανά.

Τα μακρομόρια, όπως οι πρωτεΐνες ή τα νουκλεϊκά οξέα, που βρίσκονται σε κάθε κλάσμα αποδίδονται στη συνέχεια στα οργανίδια που θα έπρεπε να έχουν διαχωριστεί σε αυτές τις πυκνότητες. Σημειώστε ότι αυτά τα μακρομόρια δεν αποδίδονται μόνο στα κλάσματα αλλά και στα οργανίδια που πιστεύεται ότι υπάρχουν στο ζωντανό κύτταρο.

Οι Hillman και Sartory αμφιβάλλουν ότι οι μεμβράνες αποτελούνται από λιπίδια και πρωτεΐνες, καθώς θεωρούν ότι τα στοιχεία από την ανάλυση της χημείας των υποκυτταρικών κλασμάτων είναι πολύ αβέβαια μέχρι να γίνουν οι σχετικοί έλεγχοι. Χωρίς την πραγματοποίηση ελέγχων δεν είναι σαφές ποια επίδραση έχουν οι διαδικασίες της ομογενοποίησης, της φυγοκέντρησης και των απαραίτητων προσθέτων στο δείγμα και στη βιοχημεία του.

Η όλη διαδικασία βασίζεται επίσης στην υπόθεση ότι κάθε οργανίδιο συμβάλλει μόνο με έναν συγκεκριμένο τρόπο στις βιοχημικές διεργασίες ενός κυττάρου (διαμερισμός). ¹¹

Αυτό που είναι επίσης αξιοσημείωτο είναι ότι ενώ τα μιτοχόνδρια και οι πυρήνες είναι αρκετά εύκολο να αναγνωριστούν μέσα στα κλάσματα, ενώ οι μεμβράνες, τα ριβοσώματα και το ενδοπλασματικό δίκτυο δεν είναι.

Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι τα ριβοσώματα δεν έχουν σαφώς καθορισμένο σχήμα ή μορφή, ενώ το ενδοπλασματικό δίκτυο και οι μεμβράνες λέγεται ότι εμφανίζονται ως κύκλοι ή οβάλ στα κλάσματα. Τα κυκλικά σωματίδια που παρατηρούνται στα κλάσματα ER, ριβοσωμάτων και μεμβρανών είναι γνωστά ως «μικροσώματα». Βλέπε παραπάνω την ηλεκτρονική μικρογραφία C και την εικόνα 3 δεξιά.

Αυτό είναι επίσης σηµαντικό αν αναλογιστεί κανείς ότι η αιτιολόγηση στην υποκυτταρική κλασµάτωση για κάθε ελιγµό και τη διάρκειά του, για κάθε πρόσθετο και τη συγκέντρωσή του, βασίζεται αποκλειστικά και µόνο στην εµφανή ταύτιση µε το ηλεκτρονικό µικροσκόπιο των δοµών στο κλάσµα µε εκείνες στο σύνολο του ιστού.

Ένας ακόμη λόγος για τον οποίο οι Hillman και Sartory αμφιβάλλουν ότι οι μεμβράνες αποτελούνται από λιπίδια και πρωτεΐνες είναι ότι κατά τη διάρκεια της σταθεροποίησης των ιστών χρησιμοποιούνται διαλύτες (αιθανόλη, ακετόνη) οι οποίοι είναι γνωστό ότι διαλύουν τα λιπίδια και ως εκ τούτου είναι δύσκολο να πιστέψει κανείς ότι τα λιπίδια είναι ορατά σε μια ηλεκτρονική μικρογραφία. ¹²

Σημειώστε ότι τα παραπάνω ζητήµατα σχετικά με την εμφάνιση και τη βιοχημεία της «μοναδιαίας μεμβράνης » ισχύουν και για το ενδοπλασματικό δίκτυο που εξετάζεται αμέσως παρακάτω.

VI. Το «Ενδοπλασματικό Δίκτυο » (ER) ¹³

Το ER θεωρείται από πολλούς ως ένα από τα σημαντικότερα ευρήματα της ηλεκτρονικής μικροσκοπίας. Διαγράμματά του βρίσκονται σε όλα τα εγχειρίδια βιοεπιστημών που χρησιμοποιούνται από μαθητές, καθώς και από φοιτητές πανεπιστημίου, μεταπτυχιακούς φοιτητές και ερευνητές καριέρας.

Είναι το μεγαλύτερο οργανίδιο του κυττάρου και λέγεται ότι είναι ένας σημαντικός τόπος σύνθεσης πρωτεϊνών, μεταφοράς πρωτεϊνών και αναδίπλωσης πρωτεϊνών. ¹⁴

Πιστεύεται ότι βρίσκεται σε όλα τα φυτικά και ζωικά κύτταρα ως ένα τρισδιάστατο δίκτυο ή συστήματα πεπλατυσμένων σάκων ή κυστιδίων που διαπερνούν μέρος ή ολόκληρο τον όγκο του κυτταροπλάσματος. Φαίνεται επίσης να έχει δύο στρώματα με ένα κενό ανάμεσά τους, όπως στην περίπτωση της «μοναδιαίας» μεμβράνης. Βλέπε τις μικρογραφίες ηλεκτρονίων Δ ανωτέρω και Ε δεξιά.

Παρουσιάζεται συχνότερα ως συνδεδεμένη με την κυτταρική μεμβράνη και την πυρηνική μεμβράνη.¹⁵ Μερικές φορές το ER φαίνεται να επενδύεται από «ριβοσώματα» ή κοκκία, τα οποία πιστεύεται ότι αποτελούνται σε μεγάλο βαθμό από ριβονουκλεϊκό οξύ (RNA) και συμμετέχουν επίσης στη σύνθεση πρωτεϊνών.

Το ER πιστεύεται προφανώς ότι υπάρχει στα ζωντανά κύτταρα, όπως αυτά εμφανίζονται στις ηλεκτρονικές μικρογραφίες, όπως υπονοείται από την άποψη ότι αυτό και τα «ριβοσώματα» που το επενδύουν συμμετέχουν στη σύνθεση των πρωτεϊνών.

Η ύπαρξη του ER όχι μόνο έχει γίνει καθολικά αποδεκτή από τους μορφολόγους, αλλά οι βιοχημικοί έχουν παραγάγει υποκυτταρικά κλάσματα, τα οποία ταυτοποιούν ότι προέρχονται από το ER (γνωστά ως «μικροσώματα», όπως εξηγήθηκε παραπάνω) και έχουν μελετήσει εκτενώς τη βιοχημεία του. Έτσι, η λειτουργία του έχει συσχετιστεί με τη δομή του, γεγονός που θεωρείται επιβεβαιωτική απόδειξη για την ύπαρξή του.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα των Hillman και Sartory με την παραπάνω εξήγηση είναι ότι, σε κάθε ηλεκτρονική μικρογραφία που παρέχεται ως απόδειξη του ER στα κύτταρα, το ER εμφανίζεται πάντα μόνο στο επίπεδο της εικόνας σε εγκάρσια τομή.

Το πρόβλημα με αυτό είναι ότι, αν ο ER ήταν είτε ένα δίχτυ είτε μια σειρά από πεπλατυσμένους σάκους, θα περίμενε κανείς να τον δει σε διάφορους προσανατολισμούς και όχι μόνο σε έναν. Μια τομή θα έκοβε τυχαία τμήματα του ER αν ήταν τυχαία προσανατολισμένο στο κύτταρο. Περαιτέρω, μια σειρά τομών θα έπρεπε να δείχνει μια σειρά προσανατολισμών.

Με άλλα λόγια, αν το ER είναι ένα πράγμα που μοιάζει με δίχτυ και αποτελείται από μοναδιαίες μεμβράνες, γιατί βλέπουμε πάντα μόνο έναν προσανατολισμό του στα κύτταρα; Πού είναι η εικόνα όλων των διαφορετικών προσανατολισμών που θα περιμέναμε να δούμε; Είναι εντελώς αδύνατο να φανταστεί κανείς ένα τρισδιάστατο αντικείμενο, το οποίο μπορεί να έχει πάντα την ίδια εμφάνιση στις δύο διαστάσεις όταν γίνονται τομές του σε οποιονδήποτε προσανατολισμό.

Για παράδειγμα, γιατί βλέπουμε το ER μόνο σε μικρογραφίες ηλεκτρονίων όπως αυτή:

Και ποτέ σαν αυτό:

Σε απάντηση, οι ηλεκτρονικοί μικροσκόπιοι είπαν ότι δεν βλέπετε τους άλλους προσανατολισμούς του ER επειδή οι συγγραφείς επιλέγουν εικόνες στις οποίες μπορείτε να δείτε το ER καθαρά.

Οι Hillman και Sartory υποστηρίζουν ότι αυτά είναι ανοησίες, όχι μόνο είχαν οι ίδιοι εξετάσει κύτταρα στο ηλεκτρονικό μικροσκόπιο αλλά οι έρευνές τους σχετικά με αυτές τις ανωμαλίες, τους οδήγησαν στην εξέταση ηλεκτρονικών μικρογραφιών όσο περισσότερων ολόκληρων κυττάρων μπορούσαν να βρουν, χιλιάδες αδημοσίευτες και δημοσιευμένες ηλεκτρονικές μικρογραφίες κυττάρων. Συμπεριλαμβανομένων και εκείνων στις οποίες οι συγγραφείς εφιστούσαν την προσοχή σε δομές άλλες από το ER.

Είναι επίσης αξιοσημείωτο ότι - σε πλήρη αντίθεση με το ER - τα μιτοχόνδρια εμφανίζονται στις ηλεκτρονικές μικρογραφίες σε κάθε προσανατολισμό από τον κύλινδρο έως τον κύκλο, ανάλογα με το επίπεδο της τομής. Αυτά μπορούν να φανούν σε οποιεσδήποτε τυχαία επιλεγμένες ηλεκτρονικές μικρογραφίες και η εικόνα αυτών των δομών αποτελεί ένα εξαιρετικό μοντέλο ελέγχου για τις παρατηρήσεις σχετικά με το ER.

Δείτε την ηλεκτρονική μικρογραφία F δεξιά για παράδειγμα, οι μικροί σκούροι κύκλοι και τα οβάλ διαφόρων μεγεθών είναι τα μιτοχόνδρια σε διαφορετικούς προσανατολισμούς εντός της τομής. Φυσικά, τα μιτοχόνδρια μπορούν επίσης να γίνουν αντιληπτά με το φωτεινό μικροσκόπιο και δεν τίθεται θέμα ύπαρξής τους.

Ένας δεύτερος λόγος για τον οποίο το ER φαίνεται να είναι ένα τεχνούργημα είναι το γεγονός ότι, στις μικρογραφίες, το ER φαίνεται να είναι παχύτερο από την κυτταρική και την πυρηνική μεμβράνη, ωστόσο οι δύο τελευταίες μεμβράνες μπορούν να ανιχνευθούν με ένα φωτεινό μικροσκόπιο. Επιπλέον, η τρέχουσα άποψη ότι τα «ριβοσώματα» επενδύουν το ER σε ορισμένα κύτταρα θα έκανε την εμφάνιση του ER παχύτερο. Γιατί τότε το ER δεν είναι ανιχνεύσιμο με το φωτεινό μικροσκόπιο;

Μια ακόμη δυσκολία σχετικά με την ύπαρξη του ER στο ζωντανό κύτταρο αφορά την προσκόλλησή του στην κυτταρική και πυρηνική μεμβράνη. Πώς μπορεί να συμβεί πυρηνική περιστροφή εάν το ER είναι προσδεδεμένο τόσο στη μεμβράνη του κυττάρου όσο και στη μεμβράνη του πυρήνα, η οποία υποτίθεται ότι διατρέχεται από πόρους; Η πυρηνική περιστροφή αναφέρεται στο γεγονός ότι στο φωτεινό μικροσκόπιο παρατηρούνται τυχαίες παχύνσεις (εξογκώματα) κατά μήκος της πυρηνικής μεμβράνης, οι οποίες περιστρέφονται μαζί με τον πυρήνα. Αυτό μαζί με άλλες διακυτταρικές κινήσεις έχει παρατηρηθεί σε ζωντανά κύτταρα από το 1954 και είναι ένα από τα κριτήρια που χρησιμοποιούν οι μικροσκοπιστές για να διακρίνουν αν τα κύτταρα στο δείγμα ιστού είναι ακόμη ζωντανά.

Το θέμα εδώ είναι, αν το ER είναι συνδεδεμένο και με τις δύο μεμβράνες και η μία από αυτές, η μεμβράνη του πυρήνα, περιστρέφεται συνεχώς α) πώς το ίδιο το ER δεν μπερδεύεται, β) πώς τα μιτοχόνδρια, τα κοκκία και τα κυτταρικά υπολείμματα δεν παγιδεύονται στο ER και γ) πώς τα σωματίδια που εισάγονται στο κυτταρόπλασμα διαχέονται ομοιόμορφα και προς όλες τις κατευθύνσεις, όπως φαίνεται να κάνουν στο φωτεινό μικροσκόπιο;

Αν κάποιος υποστηρίξει ότι το ER δεν συνδέεται με τον περιστρεφόμενο πυρήνα, τότε θα πρέπει να παραδεχθεί ότι το ER δεν θα μπορούσε τότε να λειτουργήσει ως δίαυλος εξαγωγής των πρωτεϊνών που πιστεύεται ότι συντίθενται στα «ριβοσώματα».

Τι βλέπουν λοιπόν οι ηλεκτρονικοί μικροσκοπιογράφοι αν όχι ένα ER; Οι Hillman και Sartory υπέθεσαν ότι το ER είναι στην πραγματικότητα απλώς η καθίζηση του κυτταροπλάσματος από τα στερεωτικά. Δεδομένου ότι οι ζωντανοί ιστοί αποτελούνται κατά 60% από νερό, η αφυδάτωση του δείγματος ιστού θα προκαλέσει σημαντική συρρίκνωση ακόμη και αν το νερό αντικατασταθεί στη συνέχεια με αλκοόλες, οργανικά αντιδραστήρια και μέσα ενσωμάτωσης (εποξειδική ρητίνη ή κερί). Η εμφάνιση του ER είναι επομένως αποτέλεσμα της έντονης θερμότητας της δέσμης ηλεκτρονίων που αφυδατώνει και καθιζάνει το συνδυασμό μετάλλου-ιστού. Το αν αυτό είναι σωστό ή όχι, ωστόσο, δεν επηρεάζει το συμπέρασμα ότι το ER δεν υπάρχει στο ζωντανό κύτταρο.

V. «Ριβοσώματα» ¹⁶

«Ριβοσώματα» είναι η ονομασία που δίνεται στους κόκκους που διακρίνονται στις ηλεκτρονικές μικρογραφίες μεταξύ των στρωμάτων του ER (βλ. ηλεκτρονική μικρογραφία G δεξιά) και σε ένα συγκεκριμένο υποκυτταρικό κλάσμα που περιέχει περίπου 50% RNA.

Γενικά πιστεύεται ότι το RNA και η χημική του λειτουργία βρίσκεται στα «ριβοσώματα» του ζωντανού κυττάρου.

Οι Hillman και Sartory υποστηρίζουν ότι αν το ER είναι ένα τεχνούργημα που οφείλεται σε απόθεση του κυτταροπλάσματος, είναι πολύ πιθανό τα «ριβοσώματα» να είναι επίσης μια απόθεση.

Τα «ριβοσώματα» δεν φαίνονται με τη φωτεινή μικροσκοπία και οι Hillman και Sartory υποστηρίζουν την άποψη ότι, εκτός από τα προβλήματα που έχουν με την υποκυτταρική κλασματοποίηση που ήδη συζητήθηκαν, δεν υπάρχουν επαρκείς αποδείξεις για τον υποκυτταρικό εντοπισμό των βιοχημικών δραστηριοτήτων. Με άλλα λόγια, δεν υπάρχουν επαρκή στοιχεία που να αποδεικνύουν ότι το RNA που ανιχνεύεται μετά από υποκυτταρική κλασματοποίηση προέρχεται από τα «ριβοσώματα» στο ζωντανό κύτταρο.

Αυτό συμβαίνει επειδή όλες οι μεμβράνες πιστεύεται ότι «στρογγυλοποιούνται» σε σωματίδια που ονομάζονται «μικροσώματα» και είναι πολύ πιθανό τα «μικροσώματα» σε ένα συγκεκριμένο κλάσμα που πιστεύεται ότι είναι «ριβοσώματα» στο ER να είναι στην πραγματικότητα κομμάτια της κυτταρικής μεμβράνης ή οποιασδήποτε άλλης μεμβρανικής δομής που πιστεύεται ότι υπάρχει στο κύτταρο. Περαιτέρω και δεδομένου ότι πιστεύεται ότι το νουκλεϊκό οξύ απορροφά το υπεριώδες φως και συνεπώς μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την ανίχνευση νουκλεϊκών οξέων,, ¹⁷ ο Hillman επισημαίνει ότι αν το RNA επένδυε το ER, θα έπρεπε να το δει κανείς αυτό με υπεριώδες μικροσκόπιο ως σκοτεινά κανάλια που διαπερνούν το κυτταρόπλασμα.

Διαφορετικά, εκεί όπου πιστεύεται ότι βρίσκονται το ER και τα «ριβοσώματα» στο κύτταρο, το τμήμα αυτό θα πρέπει να απορροφά πολύ περισσότερο υπεριώδες φως και να εμφανίζεται πιο σκούρο από το περιβάλλον του λόγω της υψηλής συγκέντρωσης RNA. Οι Hillman και Sartory δεν μπόρεσαν να βρουν κανένα στοιχείο που να αποδεικνύει ότι έχουν γίνει ποτέ τέτοια πειράματα.

VI. « Πυρηνικοί πόροι» ¹⁸

Οι πυρήνες (το σκοτεινό κέντρο των κυττάρων) παρατηρούνται εδώ και 150 χρόνια. Ωστόσο, µόλις πρόσφατα αναφέρθηκαν «πυρηνικοί πόροι» στις πυρηνικές µεµβράνες πολλών φυτικών και ζωικών κυττάρων µε ηλεκτρονικό µικροσκόπιο, αν και όχι µε φωτεινό µικροσκόπιο.

Ένας πόρος εμφανίζεται σε εγκάρσια (εγκάρσια) τομή της πυρηνικής μεμβράνης ως ασυνέχεια στη διγραμμική εμφάνιση των στρωμάτων της μεμβράνης (βλ. ηλεκτρονική μικρογραφία Η δεξιά). Σε εφαπτομενική, άποψη ως κύκλος ή οκτάγωνο (βλέπε ηλεκτρονικό μικρογράφημα Ι παρακάτω).

Αρχικά, οι «πυρηνικοί πόροι» θεωρούνταν ως διαλείψεις της μεμβράνης, αλλά πρόσφατα τους αποδόθηκαν πολύ περισσότερες λεπτομέρειες.

Σήμερα, λέγεται ότι αποτελούν μέρος ενός «συμπλέγματος πυρηνικών πόρων» και επιτρέπουν τη διέλευση πρωτεϊνών και RNA μεταξύ του πυρήνα και του κυτταροπλάσματος, κάτι που έχει ιδιαίτερη σημασία για τη σύνθεση πρωτεϊνών. ¹⁹

Όπως μπορείτε μέχρι τώρα να φανταστείτε, ο Hillman και ο Sartory έχουν παρόμοια προβλήματα με αυτήν την περιγραφή όπως και με τις προηγούμενες δομές, δηλαδή τα στοιχεία που παρουσιάζονται φαίνεται να αψηφούν τους κανόνες της λογικής, της γεωμετρίας και της βιολογίας.

Πρώτον, οι "πόροι" εμφανίζονται μόνο ως κενά στη "μοναδιαία" μεμβράνη ή ως μια σειρά από κύκλους ή οκτάγωνα, σπάνια, αν όχι ποτέ, εμφανίζονται ως κάποιο από τα ενδιάμεσα σχήματα που θα αναμενόταν κανονικά. Για παράδειγµα, όσο πιο κοντά πλησιάζουν οι "πόροι" στην άκρη του πυρήνα, θα πρέπει αναγκαστικά να εµφανίζονται πιο συµπιεσµένοι ή σαν σχισµές, αντί να διατηρούν την εµφάνισή τους µέχρι την άκρη. Βλέπε εικόνα 6 δεξιά.

Δεύτερον, πρέπει να γίνει κατανοητό ότι θα μπορείτε να δείτε κενά στη «μοναδιαία μεμβράνη» μόνο σε περιπτώσεις όπου η διάμετρος του «πόρου» είναι παχύτερη από το πάχος του τμήματος και το τμήμα κόβει τον «πόρο» και στις δύο πλευρές (εμπρός και πίσω πρόσωπα). Δείτε το σχήμα 7 παρακάτω. Σημειώστε ότι προκύπτει ότι ο πόρος θα φαίνεται απαραίτητα να έχει τη διάμετρο της οπής της μικρότερης όψης που κόβεται από το τμήμα και δεν θα φαίνεται πάντα να έχει την ίδια διάμετρο σε κάθε τμήμα.

Τρίτον, παρόμοιοι κύκλοι ή οκτάγωνα με παρόμοια διάσταση εμφανίζονται στο κυτταρόπλασμα αλλά ποτέ δεν θεωρούνται πόροι. Πράγματι, το κριτήριο ενός κύκλου σχετικά ομοιόμορφης διαμέτρου στον πυρήνα φαίνεται να είναι ο μόνος τρόπος αναγνώρισης των «πυρηνικών πόρων ».

Τέταρτον, ακόμα κι αν «πυρηνικοί πόροι » διατρυπούν μόνο το 3% της μεμβράνης του πυρήνα, είναι δύσκολο να κατανοήσουμε πώς οι πυρήνες διατηρούν προφανώς το κατά προσέγγιση σφαιρικό τους σχήμα μετά την ομογενοποίηση ή τη φυγοκέντρηση.

Η διατήρηση ενός σφαιρικού σχήματος θα απαιτούσε είτε μια σταθερή διαφορά πίεσης μεταξύ του εσωτερικού και του εξωτερικού του πυρήνα – κάτι που δεν θα ήταν δυνατό αν η μεμβράνη ήταν τρυπημένη με πόρους – είτε μια εσωτερική δομή που θα διατηρήσει το σφαιρικό της σχήμα.

Πέμπτον, εάν οι «πυρηνικοί πόροι » επιτρέπουν τη διέλευση του RNA, πώς εμποδίζουν μικρότερα μόρια και ιόντα να περάσουν επίσης, και τότε πώς μπορεί να ειπωθεί ότι υπάρχει διαφορά δυναμικού (διαφορά PH) κατά μήκος της πυρηνικής μεμβράνης; ²⁰

Με άλλα λόγια, πώς διατηρείται η διαφορά στο PH (διαφορά στα ιόντα υδρογόνου) μεταξύ του πυρήνα και του κυτταροπλάσματος εάν οι πόροι επιτρέπουν στους ελέφαντες (μόρια mRNA) να περάσουν αλλά όχι στα κουνούπια (ιόντα υδρογόνου);

Οι Hillman και Sartory υποστηρίζουν ότι είναι πολύ πιο πιθανό οι «πυρηνικοί πόροι» να είναι ρωγμές στη μεμβράνη του πυρήνα που συμβαίνουν κατά τη διάρκεια της σταθεροποίησης, της αφυδάτωσης, της κατάψυξης ή της υποβολής στη μικροδέσμη ηλεκτρονίων.

VII. Ένα Ακριβές Μοντέλο του Ζωντανού Κυττάρου

Σημειώστε ότι τα «λυσοσώματα», η «συσκευή Golgi» που λέγεται ότι βρίσκονται στο κυτταρόπλασμα και τα «cristae» που λέγεται ότι βρίσκονται στα μιτοχόνδρια είναι επίσης οργανίδια που ανακαλύφθηκαν με ηλεκτρονική μικροσκοπία και λέγεται ότι υπάρχουν στο ζωντανό κύτταρο. Ωστόσο, δεν συζητούνται σε αυτό το άρθρο, καθώς δεν σχετίζονται άμεσα. Παρ' όλα αυτά, ο αναγνώστης θα πρέπει να γνωρίζει ότι αυτά τα οργανίδια έχουν επίσης αποδειχθεί από τους Hillman και Sartory ότι είναι τεχνουργήματα, για παρόμοιους λόγους που αναφέρθηκαν παραπάνω, δηλαδή φαίνεται να αψηφούν τους κανόνες της λογικής, της γεωμετρίας και της βιολογίας. ²¹

ότι οι αποδείξεις για την ύπαρξη της κυτταρικής μεμβράνης, του πυρήνα, των μιτοχονδρίων, του κυτταροπλάσματος και του πυρήνα στο ζωντανό κύτταρο είναι πέραν κάθε λογικής αμφιβολίας. Τα υπόλοιπα από τα αποδεκτά σήμερα οργανίδια του ζωντανού κυττάρου δεν φαίνεται να είναι καθόλου βέβαια.

Για άλλη μια φορά για όσους από εσάς δεν συγκεντρώνεστε, εκτός από τον πυρήνα και τα μιτοχόνδρια, όλα τα άλλα οργανίδια που λέγεται ότι υπάρχουν στα φυτικά και ζωικά κύτταρα είναι τεχνουργήματα που παράγονται από το ηλεκτρονικό μικροσκόπιο και δεν υπάρχουν έξω από τις ηλεκτρονικές μικρογραφίες. Το γενικευμένο μοντέλο κυττάρου πριν από το 1940 είναι το μόνο ακριβές μοντέλο ενός ζωντανού κυττάρου.

VIII. Πρωτεϊνοσύνθεση, το Κεντρικό Δόγμα της Γενετικής και του DNA

Όπως αναφέρθηκε στην παραπάνω συζήτηση για το έργο του Hillman, η κύρια λειτουργία που αποδίδεται στα οργανίδια του κυττάρου που «ανακαλύφθηκαν» από το ηλεκτρονικό μικροσκόπιο αφορά την κατασκευή πρωτεϊνών. Το πώς η πρωτεϊνοσύνθεση έγινε συνώνυμο της γονιδιακής έκφρασης και του κεντρικού δόγματος της γενετικής θα εξηγηθεί λεπτομερέστερα προσεχώς, είναι ωστόσο απαραίτητο πρώτα να δούμε εν συντομία πώς οι μοριακοί βιολόγοι διαπίστωσαν ότι η πρωτεϊνοσύνθεση λαμβάνει χώρα στα κύτταρα. Αξίζει επίσης να σημειωθεί, ότι πιστεύεται ότι το ζωντανό κύτταρο αποτελείται κυρίως από νερό, πρωτεΐνες και κάλιο, το οποίο επιπλέει σε ένα περιβάλλον νερού και νατρίου.

Α. Σύνθεση πρωτεϊνών χωρίς κύτταρα (CFPS)

Οι μηχανισμοί που λέγεται ότι είναι υπεύθυνοι για τη σύνθεση των πρωτεϊνών ανακαλύφθηκαν από βιοχημικούς και μοριακούς βιολόγους τη δεκαετία του 1950 και του 1960, δύο από τις πιο κρίσιμες πτυχές ήταν η ανακάλυψη του RNA (tRNA και mRNA) και η συνειδητοποίηση ότι το RNA βρισκόταν στο ER και στα «ριβοσώματα» όλων των κυττάρων.

Ήταν αυτές οι κρίσιμες ανακαλύψεις που οδήγησαν τους βιοχημικούς και τους μοριακούς βιολόγους στο να μπορούν να συνθέτουν πρωτεΐνες σε δοκιμαστικούς σωλήνες επωάζοντας «ριβοσωμικά» κλάσματα (RNA), γνωστά και ως «μικροσώματα», με ορισμένα μίγματα υποστρωμάτων - αμινοξέα (δομικά στοιχεία των πρωτεϊνών), άλατα (νάτριο και κάλιο για την αναπαραγωγή του περιβάλλοντος των ζωντανών κυττάρων), τριφωσφορική αδενοσίνη (ΑΤΡ).

Το ΑΤΡ είναι μακρομόριο το οποίο λέγεται ότι δημιουργείται από τα μιτοχόνδρια στα κύτταρα από τη γλυκόζη που προέρχεται από την τροφή που καταναλώνουμε (η διαδικασία είναι γνωστή ως γλυκόλυση). Λέγεται ότι λειτουργεί ως μόριο αποθήκευσης υψηλής ενέργειας που χρησιμοποιείται στο κύτταρο. Όταν οι δεσμοί του μορίου ΑΤΡ διασπώνται μέσω όξινης υδρόλυσης στα «λυσοσώματα», απελευθερώνεται ενέργεια η οποία αξιοποιείται από τα «ριβοσώματα» για τη σύνθεση πρωτεϊνών. Έτσι πιστεύεται ότι είναι η πηγή ενέργειας που τροφοδοτεί τη σύνθεση των πρωτεϊνών. ²²

Ουσιαστικά, οι μηχανισμοί της πρωτεϊνοσύνθεσης αποκρυπτογραφήθηκαν σε πειράματα που ξεκίνησαν με ένα ομοιογενές κυτταρικό υλικό που μπορούσε να συνθέσει πρωτεΐνες. Η υποκυτταρική κλασματοποίηση του ομογενοποιημένου κυττάρου επέτρεψε την προσθήκη ή την παρακράτηση μεμονωμένων κλασμάτων ξεχωριστά από το επωασμένο μείγμα υποστρώματος για να προσδιοριστεί ο ακριβής ρόλος τους στη διαδικασία και ποιοι συνδυασμοί οδηγούν στη σύνθεση των αμινοξέων του σωλήνα σε πρωτεΐνες.

Η διαδικασία αυτή είναι γνωστή ως «σύνθεση πρωτεϊνών χωρίς κύτταρα» (CFPS) και αποτελεί τη βάση της συνθετικής βιολογίας. Το υποκυτταρικό κλάσμα που είναι απαραίτητο για να λάβει χώρα η πρωτεϊνοσύνθεση στους δοκιμαστικούς σωλήνες ταυτοποιήθηκε στη συνέχεια με τη βοήθεια της ηλεκτρονικής μικροσκοπίας ότι προέρχεται από το ER και τα «ριβοσώματα».

Το κατά πόσον η CFPS αποδεικνύει πέραν πάσης αμφιβολίας ότι τα κύτταρα συνθέτουν πρωτεΐνες, αποτελεί θέμα για άλλη εργασία. Δεδομένου όμως ότι τα υποκείμενα πειράματα ήταν δυνατά μόνο με τη χρήση υποκυτταρικής κλασματοποίησης, ηλεκτρονικού μικροσκοπίου και χημικών θεραπειών, καμία από τις οποίες δεν αποδείχθηκε μέσω πειραμάτων ελέγχου ότι δεν παρεμβαίνει στα ίδια τα πειράματα (όπως έχει ήδη συζητηθεί σε αυτό το έγγραφο), είναι δίκαιο να πούμε ότι οι ανακαλύψεις αυτές στηρίζονται σε βραχώδη θεμέλια.

Προς το παρόν, όμως, θα τους δώσουμε το πλεονέκτημα της αμφιβολίας και θα δεχτούμε για τους σκοπούς του παρόντος εγγράφου ότι τα κύτταρα συνθέτουν πρωτεΐνες. Αυτό που δεν γίνεται αποδεκτό, ωστόσο, και όπως αποδεικνύεται από την εργασία του Hillman, είναι ότι οι πρωτεΐνες κατασκευάζονται από το ER και τα «ριβοσώματα» στα κύτταρα.

Για όσους αναρωτιούνται, οι πρωτεΐνες λέγεται ότι εκτελούν ένα ευρύ φάσμα κρίσιμων λειτουργιών σε ζωντανούς οργανισμούς. Δρουν ως ένζυμα, ορμόνες, αντισώματα, δομικά συστατικά και μόρια μεταφοράς. Η πρωτεϊνοσύνθεση επιτρέπει στα κύτταρα να παράγουν αυτά τα απαραίτητα συστατικά ως απάντηση στις μεταβαλλόμενες ανάγκες, όπως η ανάπτυξη, η επιδιόρθωση και η ρύθμιση των φυσιολογικών διεργασιών. Βασικά, οι πρωτεΐνες καθορίζουν πώς είναι δομημένο το σώμα σας και πώς λειτουργεί.

Β. Γονιδιακή έκφραση και το κεντρικό δόγμα

Η γονιδιακή έκφραση αποτελεί το κεντρικό δόγμα της μοριακής βιολογίας και της γενετικής και, από τότε που ο Francis Crick το πρότεινε για πρώτη φορά πριν από πενήντα χρόνια, το κεντρικό μοντέλο δόγματος έχει κυριαρχήσει στην έρευνα σε αυτούς τους τομείς. Με απλά λόγια, το κεντρικό δόγμα είναι η ιστορία της προέλευσης του RNA, χωρίς την οποία δεν θα μπορούσε να λάβει χώρα η (ελεύθερη από το κύτταρο) πρωτεϊνοσύνθεση.

Το κεντρικό δόγμα δηλώνει ότι το DNA είναι στατικό, δεν αλλάζει από μόνο του από τη στιγμή που δημιουργείται- από το DNA προέρχεται το RNA (μεταγραφή)- το RNA μεταφράζεται σε πρωτεΐνες από τον μηχανισμό παραγωγής πρωτεϊνών στα κύτταρα (μετάφραση). Αυτή η διαδικασία μπορεί να ρέει μόνο προς μία κατεύθυνση και οι πρωτεΐνες δεν μπορούν να μετατραπούν πίσω σε γενετικό υλικό. Τέλος, επειδή το DNA αποτελείται από τα ίδια τέσσερα νουκλεοτίδια σε κάθε ζωντανό οργανισμό, ο γενετικός κώδικας είναι καθολικός, πράγμα που σημαίνει ότι ένα γονίδιο θα πρέπει να είναι ικανό να παράγει τη συγκεκριμένη πρωτεΐνη του όπου κι αν βρεθεί, ακόμη και σε διαφορετικό είδος.

Η πρωτεϊνοσύνθεση, που πραγματοποιείται από το ER και τα «ριβοσώματα», πιστεύεται επομένως ότι βρίσκεται υπό τον αποκλειστικό έλεγχο του DNA μας και των γονιδίων από τα οποία αποτελείται. Αυτό συμβαίνει επειδή πιστεύεται ότι η αλληλουχία των νουκλεοτιδίων σε ένα γονίδιο «είναι ένας απλός κώδικας (συνταγή) για την αλληλουχία αμινοξέων μιας συγκεκριμένης πρωτεΐνης». ²³  

Για να εξηγήσουμε συνοπτικά τη διαδικασία έκφρασης γονιδίου: Ένα ένζυμο (ένα είδος πρωτεΐνης), γνωστό ως RNA πολυμεράση, είναι υπεύθυνο για τη μεταγραφή ενός γονιδίου (τμήματος DNA) σε αυτό που ονομάζεται αγγελιοφόρο RNA (mRNA).

Μετά τη δημιουργία του, το mRNA φεύγει από τον πυρήνα για το κυτταρόπλασμα μέσω των «πυρηνικών πόρων » και πλέει προς τον μηχανισμό παραγωγής πρωτεϊνών του κυττάρου. Όπως γνωρίζετε πλέον, το «ενδοπλασματικό δίκτυο» και ειδικότερα τα «ριβοσώματα» είναι το οργανίδιο που λέγεται ότι είναι υπεύθυνο για την πρωτεϊνοσύνθεση και συνεπώς για τη μετάφραση του mRNA και τη συναρμολόγηση των αμινοξέων σε πρωτεϊνικές αλυσίδες (πεπτίδια) σύμφωνα με τη συνταγή που σας μεταδίδει το μόριο του mRNA.

Ένα μόριο γνωστό ως RNA μεταφοράς (tRNA) - transfer RNA (tRNA)- θεωρείται ότι συνδέεται με τα αμινοξέα και λειτουργεί ως μεταφραστής ή προσαρμογέας των «ριβοσωμάτων». Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι τα «ριβοσώματα» λέγεται ότι διαβάζουν τη συνταγή του mRNA τρία ζεύγη νουκλεοτιδικών βάσεων (κωδικόνια) κάθε φορά και στη συνέχεια τα αντιστοιχίζουν με τα συμπληρωματικά αντικωδικόνια στο μόριο tRNA24.²⁴

Είναι σημαντικό να σημειωθεί ότι κανένας άνθρωπος δεν έχει παρατηρήσει ποτέ το κεντρικό δόγμα σε δράση σε οποιοδήποτε ζωντανό κύτταρο. Όλες οι δομές και τα μόρια που ισχυρίζονται ότι εμπλέκονται δεν μπορούν να παρατηρηθούν με ένα φωτεινό μικροσκόπιο σε μη σταθεροποιημένο ιστό (ζωντανό ιστό). Οι δομές παρατηρούνται μόνο στο ηλεκτρονικό μικροσκόπιο και τα μόρια βρίσκονται μόνο μετά από υποκυτταρική κλασματοποίηση.

Το κεντρικό δόγμα είναι επομένως ένα θεωρητικό μοντέλο που προτάθηκε μετά από παρατηρήσεις που έγιναν α) σε ιστούς που είχαν υποστεί διάφορες διαδικασίες και χημικές επεξεργασίες και β) σε στατικές εικόνες που ελήφθησαν από ηλεκτρονικά μικροσκόπια. Επιπλέον, είναι πολύ δύσκολο να πιστέψει κανείς ότι η διαδικασία αυτή υποτίθεται ότι θα διαπερνάται με τον ίδιο ακριβώς τρόπο σε έναν δοκιμαστικό σωλήνα μετά από υποκυτταρική κλασματοποίηση.

Γ. DNA

Το DNA, από το οποίο υποτίθεται ότι προέρχεται το RNA, λέγεται ότι είναι ένα πολύ μακρύ, γραμμικό μόριο διαμορφωμένο σε διπλή έλικα και σφιχτά τυλιγμένο μέσα στον πυρήνα κάθε κυττάρου.

Πιστεύεται ότι το DNA αποτελείται από τέσσερα διαφορετικά είδη νουκλεοτιδίων, τα οποία είναι ενωμένα σε κάθε γονίδιο με μια συγκεκριμένη γραμμική σειρά ή αλληλουχία. Τα τέσσερα είδη νουκλεοτιδίων μπορούν να διατεθούν σε πολυάριθμες πιθανές αλληλουχίες και η επιλογή οποιουδήποτε από αυτά στη σύνθεση ενός συγκεκριμένου γονιδίου αντιπροσωπεύει τη «γενετική του πληροφορία». ²⁵

Κάθε ανθρώπινο κύτταρο πιστεύεται ότι περιέχει περίπου 2 μέτρα DNA και υποτίθεται ότι είναι συσκευασμένο σε έναν πυρήνα 6 nm. Αυτό μοιάζει με τη συσκευασία 40 χιλιομέτρων εξαιρετικά λεπτής κλωστής σε μια μπάλα του τένις.

Προφανώς, αυτό είναι δυνατό επειδή τέσσερις δίκλωνες αλυσίδες DNA τυλίγονται και διπλώνονται σφιχτά γύρω από ένα μόριο ιστόνης (είδος πρωτεΐνης), σε πακέτα γνωστά ως νουκλεόσωμα. Τα νουκλεοσώματα πιστεύεται ότι συμπυκνώνονται περαιτέρω σε μια σπειροειδή δομή γνωστή ως χρωματοίνες, οι οποίες τελικά συμπυκνώνονται περαιτέρω σε χρωμοσώματα.

Υποστηρίζεται ότι οι άνθρωποι έχουν 46 χρωμοσώματα τα οποία υπάρχουν σε ζεύγη, ένα από τον πατέρα μας και ένα από τη μητέρα μας, και ότι μέσα στους πυρήνες μας υπάρχουν 23 ζευγαρωμένα χρωμοσώματα σε περίπου γραμμικές δομές που μοιάζουν με ράβδους. Η συνολική αλληλουχία αυτών των σειρών DNA μέσα σε αυτά τα χρωμοσώματα είναι τότε γνωστή ως το ανθρώπινο γονιδίωμα (blueprint). ²⁶

Είναι απίστευτο ότι, παρά το γεγονός ότι είναι πολύ σφιχτά διπλωμένα και τυλιγμένα και συμπυκνωμένα σε πολύπλοκες δομές, προφανώς δεν υπάρχουν προβλήματα όταν είναι απαραίτητο να αντιγραφούν οι αλυσίδες και να μεταγραφούν σε mRNA. ²⁷

Είναι ουσιώδες να σημειωθεί, ότι οι μοριακοί βιολόγοι αισθάνονται ικανοί να διατυπώνουν αυτούς τους ισχυρισμούς σχετικά με τη σύνθεση και τη δομή του DNA επειδή ισχυρίζονται ότι έχουν απομονώσει το DNA που βρίσκεται στα κύτταρα. Από πολλές απόψεις οι ισχυρισμοί αυτοί είναι παρόμοιοι με εκείνους που διατυπώνονται για την εσωτερική δομή των κυττάρων, καθώς δεν λαμβάνουν υπόψη τους τον αντίκτυπο που είχαν τα πειράματα, τα οποία οδήγησαν στην ανακάλυψη, στα πραγματικά πράγματα που λέγεται ότι ανακαλύφθηκαν.

Δεν μπορώ να εξετάσω κριτικά αυτούς τους ισχυρισμούς καλύτερα από ό,τι έχει ήδη κάνει ο Tam στην εργασία του για το θέμα, ²⁸ Θα πρότεινα ότι η εργασία του Tam είναι υποχρεωτικό ανάγνωσμα για όποιον θέλει να μάθει για το DNA.

Το συμπέρασμα είναι ότι αυτό που έχουν απομονώσει οι μοριακοί βιολόγοι δεν μπορεί ειλικρινά να ειπωθεί ότι είναι κάτι περισσότερο από τα υποπροϊόντα που παραμένουν μετά την ανάμιξη ενός βιολογικού δείγματος με χημικές ουσίες και τη θέρμανση. Αυτό ισχύει ιδιαίτερα από τη στιγμή που δεν έχουν γίνει πειράματα ελέγχου. Εάν η απομόνωση του DNA είναι αμφίβολη, συνεπάγεται ότι η δομή του μορίου είναι εξίσου ύποπτη.

Δ. Κεντρικό δόγμα και κληρονομικότητα

Είναι κρίσιµο να συνειδητοποιήσουµε ότι το κεντρικό δόγµα ανάγει τη δηµιουργία της ζωής και την κληρονοµικότητα σε χηµικές αντιδράσεις σε µοριακές διαστάσεις, και αυτό επειδή το DNA έχει επισηµανθεί ως ο µοριακός παράγοντας της κληρονοµικότητας.

Αυτό που οδήγησε σε αυτό το συμπέρασμα είναι το γεγονός ότι κατά την παρατήρηση των κυττάρων που διαιρούνται (μίτωση) σε ένα φωτεινό μικροσκόπιο, είναι δυνατόν να δει κανείς να διαιρούνται και στη συνέχεια να διαχωρίζονται χορδωτά κομμάτια στον πυρήνα ενός κυττάρου, με το ένα μισό να παραμένει στο αρχικό κύτταρο και το άλλο να μετακινείται στον πυρήνα του νεοσύστατου θυγατρικού κυττάρου. Τότε προτάθηκε ότι αυτά τα χορδωτά κομμάτια ήταν χρωμοσώματα και ο λόγος που όλα τα μελλοντικά κύτταρα παρήγαγαν πανομοιότυπες πρωτεΐνες.

Σημειώστε, ο Hillman επεσήμανε ότι αυτό παρατηρείται μόνο στα εμβρυϊκά κύτταρα και ότι τα χρωμοσώματα δεν μπορούν να παρατηρηθούν σε όλα τα ζωντανά κύτταρα. ²⁹ Τα εμβρυϊκά κύτταρα βρίσκονται μόνο σε έμβρυα ή αγέννητα μωρά.

Το DNA (συσκευασμένο σε χρωμοσώματα) πιστεύεται επομένως ότι είναι το βιβλίο συνταγών για το πώς να συναρμολογηθεί ένας συγκεκριμένος άνθρωπος. Οι συνταγές (τα γονίδιά μας) στο βιβλίο είναι ένας συνδυασμός συνταγών που πιστεύεται ότι προέρχονται από τα βιβλία συνταγών είτε του πατέρα είτε της μητέρας μας. Με άλλα λόγια, τα κύτταρά μας μπορούν να παράγουν πρωτεΐνες μόνο σύμφωνα με τις συνταγές που λαμβάνουν από οποιονδήποτε από τους γονείς μας.

Αυτό σημαίνει ότι αν οι γονείς μας ή οποιοσδήποτε άλλος στην καταγωγή μας έχει ελαττωματικές ή μοναδικές συνταγές, υπάρχει πιθανότητα αυτές οι συνταγές να περάσουν σε εμάς και τα κύτταρά μας να παράγουν ελαττωματικές ή μοναδικές πρωτεΐνες, οι οποίες με τη σειρά τους θα έχουν ιδιαίτερο αντίκτυπο στη δομή ή τη λειτουργία του σώματός μας.

IX. Καταληκτικές Παρατηρήσεις

Όταν επικαλύπτει κανείς το έργο του Hillman σχετικά με το ζωντανό κύτταρο πάνω στη θεωρία του κεντρικού δόγματος και της πρωτεϊνοσύνθεσης, όπως είναι σήμερα αποδεκτές, γίνεται φανερό ότι τα μοντέλα αυτά δεν μπορούν να λειτουργήσουν όπως πιστεύεται. Οι δομές που λέγεται ότι εμπλέκονται στη διαδικασία και οι οποίες προσδίδουν αξιοπιστία στη θεωρία, απλώς δεν υπάρχουν.

Όταν ο Hillman προσπάθησε να το επισημάνει αυτό στην επιστημονική κοινότητα, εισέπραξε κυρίως εχθρότητα και όλα τα «έγκριτα» και γνωστά επιστημονικά περιοδικά αρνήθηκαν να δημοσιεύσουν τις εργασίες του για το θέμα. Ως αποτέλεσμα, ο Hillman και το έργο του αγνοήθηκαν πλήρως και θάφτηκαν κάτω από βουνά ανακριβούς «επιστήμης».

Α. Περαιτέρω ζητήματα με την πρωτεϊνοσύνθεση και το κεντρικό δόγμα

Εκτός από το γεγονός ότι το «ενδοπλασματικό δίκτυο» και τα «ριβοσώματα» δεν υπάρχουν στο ζωντανό κύτταρο, είναι σημαντικό να γνωρίζουμε μερικά ακόμη κρίσιμα ζητήματα που επισήμανε ο Χίλμαν σχετικά με το τρέχον αποδεκτό μοντέλο της πρωτεϊνοσύνθεσης.

Πρώτον, πού λαμβάνει χώρα η πρωτεϊνοσύνθεση στα κύτταρα που δεν διαθέτουν «ριβοσώματα»; ³⁰

Δεύτερον, ποια είναι η απόδειξη για τον ισχυρισμό ότι κάθε κύτταρο ενός συγκεκριμένου φυτού ή ζώου περιέχει την ίδια ακριβώς ποσότητα DNA, ιδίως από τη στιγμή που υπάρχει τεράστια διακύμανση στο μέγεθος των πυρήνων των κυττάρων;³¹

Εάν μπορεί να αποδειχθεί ότι κύτταρα από διαφορετικά μέρη του σώματός μας έχουν διαφορετικές ποσότητες DNA - όπως φαίνεται σε αυτά τα άρθρα που συζητούν πρόσφατες μελέτες για αυτό το σκοπό ³² – το κεντρικό δόγμα (ένα γονίδιο ισούται με μια πρωτεΐνη) και ο συνεργός του, σίγουρα η πρωτεϊνοσύνθεση μέσω «ριβοσωμάτων », δεν μπορούν πλέον να θεωρηθούν ως αδιαμφισβήτητο γεγονός;

Τρίτον, μέχρις ότου πραγματοποιηθούν οι κατάλληλοι έλεγχοι για την υποκυτταρική κλασμάτωση, δεν μπορεί να ειπωθεί αδιαμφισβήτητα ότι το DNA βρίσκεται στους πυρήνες των κυττάρων. ³³ Σημειώστε ακόμα ότι το DNA και το RNA εξάγονται πάντα από νεκρούς ιστούς.

Ο Hillman δεν έθεσε τα επόμενα σημεία, αλλά είναι ωστόσο σχετικά με αυτήν τη συζήτηση.

Τέταρτον, αν το κεντρικό δόγμα είναι σωστό, προκύπτει ότι σε κάθε ζωντανό οργανισμό θα πρέπει να υπάρχει μια αντιστοιχία ένα προς ένα μεταξύ του συνολικού αριθμού των γονιδίων και του συνολικού αριθμού των πρωτεϊνών. Επομένως, ολόκληρη η σειρά των ανθρώπινων γονιδίων, δηλαδή το γονιδίωμα, πρέπει να αντιπροσωπεύει το σύνολο της κληρονομιάς ή του σχεδίου ενός ανθρώπου, το οποίο διακρίνει τον άνθρωπο από τη μύγα.

Τη δεκαετία του 1990 το Πρόγραμμα Ανθρώπινου Γονιδιώματος έθεσε ως στόχο τον εντοπισμό και την απαρίθμηση ολόκληρου του ανθρώπινου γονιδιώματος, υπολογίζοντας την αλληλουχία των 3 δισεκατομμυρίων νουκλεοτιδίων του ανθρώπινου DNA. Ωστόσο, προς έκπληξή τους, τα ευρήματά τους διαψεύδουν την κεντρική υπόθεση ότι ένα γονίδιο ισοδυναμεί με μία πρωτεΐνη. Αντί να βρουν τα 100 000 ή περισσότερα γονίδια που προέβλεπε ο εκτιμώμενος αριθμός των ανθρώπινων πρωτεϊνών, κατάφεραν να βρουν μόνο περίπου 30 000 γονίδια.

Για να το θέσουμε σε προοπτική, αυτό θα έκανε τον άνθρωπο γενετικά τόσο πλούσιο όσο ένα φυτό ζιζάνιο μουστάρδας που έχει 26 000 γονίδια και δύο φορές πιο προικισμένο γενετικά από μια μύγα φρούτων.34 Ως εκ τούτου, τα «γονίδιά» μας δεν μπορούν να εξηγήσουν την τεράστια κληρονομική διαφορά μεταξύ ενός ζιζανίου και ενός ανθρώπου. Αυτό γίνεται επίσης φανερό αν αναλογιστεί κανείς το γεγονός ότι ο άνθρωπος, ο οποίος θεωρείται το πιο πολύπλοκο πλάσμα της Γης, έχει λιγότερα γονίδια από τα ζώα και τα φυτά. ³⁵

Πέμπτον, φαίνεται ότι ο ισχυρισμός ότι το DNA είναι στατικό διαψεύστηκε πριν από δεκαετίες από την Barbara McClintock, όταν περιέγραψε πώς «εξωγενή» συστατικά, γνωστά ως τρανσποζόνια, μπορούν να μεταβάλλουν τη λειτουργία κοντινών γονιδίων ³⁶ Αυτό σημαίνει ότι ο μηχανισμός που ελέγχει τα γονίδια θα μπορούσε να είναι ανεξάρτητος από τα ίδια τα γονίδια. Κατά ειρωνικό τρόπο, τα συμπεράσματα της McClintock σχετικά με την αστάθεια του DNA δημοσιεύθηκαν την ίδια χρονιά που δημοσιεύθηκαν οι εκθέσεις που περιέγραφαν τη δομή της διπλής έλικας του DNA από τους Francis Crick και James Watson.

Έκτον, από πρόσφατες μελέτες φαίνεται ότι οι βιοχημικοί εξακολουθούν να βρίσκουν νέα ζεύγη νουκλεοτιδικών βάσεων, μάλιστα υποστηρίζεται ότι στην πραγματικότητα μπορεί να υπάρχουν επτά ή οκτώ ζεύγη βάσεων. ³⁷ Αυτό αψηφά πλήρως την κατανόησή της δομής του DNA και του ρόλου του στο κεντρικό δόγμα της γενετικής.

Β. Πού μας οδηγεί αυτό;

Ας ελπίσουμε ότι από τη συζήτηση της αποδεκτής επιστήμης παραπάνω, είναι σαφές ότι:

• Τα ζωντανά κύτταρα δεν εμφανίζονται στη φύση όπως εμφανίζονται στις ηλεκτρονικές μικρογραφίες.

• Εκτός από τα μιτοχόνδρια και τον πυρήνα, δεν υπάρχουν οργανίδια μέσα στο ζωντανό κύτταρο.

• το ER και τα «ριβοσώματα» δεν παράγουν πρωτεΐνες σύμφωνα με τα μόρια mRNA που έχουν διαμορφωθεί σύμφωνα με τα γονίδια και το DNA μας.

• τα γονίδιά μας δεν είναι συνταγές για μία και μόνη πρωτεΐνη.

• Το κεντρικό δόγμα της γενετικής πρέπει να καταργηθεί. και

• ολόκληρη η έννοια του DNA πρέπει να επανεκτιμηθεί.

Γ. Ποιες είναι μερικές από τις καθημερινές επιπτώσεις αυτών των αποκαλύψεων;

Πρώτον, θα πρέπει να είναι πλέον απολύτως σαφές ότι τα γονίδια δεν μπορούν να εξηγήσουν τα κληρονομικά μας χαρακτηριστικά. Δεν έχει αποδειχθεί ότι το DNA ελέγχει τελικά τη σύνθεση των πρωτεϊνών, ούτε έχει αποδειχθεί ότι το DNA είναι στατικό ή συνεπές σε κάθε κύτταρο.

Αυτό δεν σημαίνει μόνο ότι τα γονίδια δεν καθορίζουν το χρώμα των μαλλιών και των ματιών μας κ.λπ. αλλά σημαίνει επίσης ότι δεν μπορούν να είναι υπεύθυνα για την ευαισθησία μας σε ορισμένες «ασθένειες» - για παράδειγμα αυτοάνοσα νοσήματα και ψυχιατρικές ασθένειες.

Σημαίνει επίσης ότι η κλωνοποίηση είναι απόλυτη ανοησία, διότι δεν υπάρχει ανθρώπινο γονιδίωμα για να αναπαραχθεί και να συναρμολογηθεί και ακόμη και αν υπήρχε δεν έχουμε ιδέα για το πώς δημιουργούνται οι πρωτεΐνες. Παρακαλώ σημειώστε ότι δεν αρνούμαι ότι η κληρονομικότητα των χαρακτηριστικών συμβαίνει, απλώς δηλώνω ότι δεν έχουμε ιδέα για το πώς συμβαίνει.

Δεδομένου ότι οι ιοί είναι πολύ της μόδας τελευταία, ας ασχοληθούμε με αυτούς στη συνέχεια. Οι ιοί λέγεται ότι είναι κομμάτια γενετικού υλικού τυλιγμένα σε πρωτεϊνικό περίβλημα, τα οποία δρουν ως ενδοκυτταρικά παράσιτα που καταλαμβάνουν τον πρωτεϊνικό μηχανισμό και τα μονοπάτια του κυττάρου (ριβοσώματα και ενδοπλασματικό δίκτυο) προκειμένου να πολλαπλασιαστούν.

Βασικά, είτε λέγεται ότι πρόκειται για ιούς RNA είτε για ιούς DNA, η διαδικασία είναι η ίδια. Ο ιός εισέρχεται στο κύτταρο και εισάγει το γενετικό του υλικό στον μηχανισμό παραγωγής πρωτεϊνών του κυττάρου, έτσι ώστε το κύτταρο να παράγει τις ιικές πρωτεΐνες που είναι απαραίτητες για τον πολλαπλασιασμό του ιού, αντί να παράγει τις πρωτεΐνες που απαιτούνται από τον ζωντανό οργανισμό. Λοιπόν, αν ο μηχανισμός πρωτεϊνών δεν υπάρχει, πώς ακριβώς γίνεται τότε η αντιγραφή;

Εάν το συνδυάσετε αυτό με την έλλειψη απομόνωσης ενός ιού ³⁸ και τις πολυάριθμες αποτυχημένες μελέτες μετάδοσης/λοίμωξης που έχουν πραγματοποιηθεί τα τελευταία 150 χρόνια, ³⁹ Οι ιοί φαίνεται να μην είναι παρά το παραμύθι των ιολόγων και όλος ο εμβολιασμός ένα αρρωστημένο αστείο.

Μια άλλη αιτιώδης συνάφεια αυτής της ψευδοεπιστήμης είναι η θεωρητική βάση της βιομηχανίας των γενετικά τροποποιημένων καλλιεργειών τροφίμων αξίας πολλών δισεκατομμυρίων δολαρίων. Κατά τη γενετική τροποποίηση των φυτών, οι βιολόγοι ισχυρίζονται ότι εισάγουν ευεργετικά γονίδια στο DNA ενός φυτού παρέχοντας έτσι στο φυτό τη συνταγή ή τον κώδικα που είναι απαραίτητος για την παραγωγή πρωτεϊνών οι οποίες θα τους επιτρέψουν να έχουν ανοσία στις επιδράσεις ορισμένων εντομοκτόνων και ζιζανιοκτόνων.

Ωστόσο, είναι σαφές από την παραπάνω συζήτηση ότι α) τα κύτταρα δεν διαθέτουν εργοστάσια πρωτεϊνών, β) δεν έχει αποδειχθεί ότι τα γονίδια ελέγχουν τη σύνθεση των πρωτεϊνών και γ) ακόμη και αν τα γονίδια, όπως περιγράφονται, υπάρχουν, είναι πιθανότερο να είναι υπεύθυνα για τη δημιουργία πολλών διαφορετικών τύπων πρωτεϊνών και όχι μόνο ενός.

Η γονιδιακή θεραπεία είναι λίγο πολύ μια προσπάθεια γενετικής τροποποίησης των ανθρώπων αντί των καλλιεργειών τροφίμων και ως τέτοια αντιμετωπίζει τα ίδια τρία ζητήματα που αναφέρθηκαν παραπάνω με τους ΓΤΟ. Για παράδειγμα, τι γίνεται με τα εμβόλια που λέγεται ότι περιέχουν mRNA και θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε γονιδιακή θεραπεία;

Υποστηρίζεται ότι ο σκοπός του mRNA σε ορισμένα εμβόλια είναι να καθοδηγήσει τα κύτταρά μας να παράγουν μια συγκεκριμένη πρωτεΐνη, μια πρωτεΐνη ιικής αιχμής, η οποία θα προκαλέσει το σώμα μας να παράγει με τη σειρά του τα κατάλληλα αντισώματα τα οποία θα υπερασπιστούν τον οργανισμό έναντι ενός συγκεκριμένου ιού. Από την άλλη πλευρά, η γονιδιακή θεραπεία περιλαμβάνει σκόπιμες αλλαγές στο DNA ενός ατόμου με την εισαγωγή ενός γονιδίου που επιτρέπει στα κύτταρα να παράγουν μια συγκεκριμένη πρωτεΐνη που θεραπεύει ή ανακουφίζει μια γενετική πάθηση.

Η γονιδιοθεραπεία και τα εμβόλια mRNA συγκλίνουν επειδή υπάρχει ο φόβος ότι αν το mRNA από τα εμβόλια δεν μετατραπεί σε αιχμή οι πρωτεΐνες μπορεί στη συνέχεια να αναρωτηθούν μέσα στον πυρήνα μέσω των «πυρηνικών πόρων» και να ενωθούν με το πολύ σφιχτά τυλιγμένο DNA μας, αλλοιώνοντας έτσι μόνιμα το DNA μας και όλα τα θυγατρικά του κύτταρα από εκεί και πέρα. Και πάλι, αν τα κύτταρα δεν έχουν πρωτεϊνικά εργοστάσια και δεν υπάρχουν «πυρηνικοί πόροι», πώς υποτίθεται ότι γίνονται όλα αυτά;

Τέλος, πρέπει να πούμε ότι όλες οι επιστημονικές έρευνες που θεωρούν δεδομένη τη δομή των κυττάρων, του DNA και τη διαδικασία της πρωτεϊνοσύνθεσης, όπως η ιολογία και η γενετική, είναι ένα τεράστιο χάσιμο χρόνου. Αυτό περιλαμβάνει όλο το χρόνο που δαπανήθηκε για τη μελέτη αυτών των θεμάτων στο πανεπιστήμιο. Αυτοί οι δύο κλάδοι της ιατρικής επιστήμης δεν είναι τίποτα περισσότερο από «διαρροή εγκεφάλων», καθώς κυριολεκτικά αποσπούν τους ανθρώπους από το να επικεντρωθούν σε θέματα ουσίας.

Δ. Συμπέρασμα

Εάν ολοκληρώσετε αυτήν την εργασία έχοντας μάθει μόνο ένα πράγμα, ας είναι το γεγονός ότι η συντριπτική πλειονότητα της εργασίας και της έρευνας των βιοχημικών, των μοριακών βιολόγων και των ηλεκτρονικών μικροσκοπίων (δηλαδή των ανθρώπων που μιλούν για το DNA, το RNA, τα γονίδια και τα μόρια) που διεξάγεται τα τελευταία 100 χρόνια δεν είναι αλάνθαστη επιστήμη και δεν είναι αξιόπιστη. Είτε έχουν ξεγελάσει τους εαυτούς τους είτε απλώς δεν ασκούν διανοητική εντιμότητα, δεν είναι γνώση στην οποία θα πρέπει να βασίζεται η υγεία και η καθημερινή μας ζωή.

Το έργο αυτών των επιστημόνων δεν έχει κάνει τίποτα άλλο από το να υποκινεί το φόβο και να μεταδίδει πνευματική εξουσία σε ανθρώπους που δεν είναι άξιοι, και αυτό πρέπει να σταματήσει. Η ανθρωπότητα υποδουλώνεται όλο και περισσότερο από την ίδια της την ηλιθιότητα και τον υλισμό της.

Η μόνη διέξοδος είναι να πάρουμε πίσω τη γνώση από τα χέρια λίγων ειδικών και να την επιστρέψουμε στα χέρια της πλειοψηφίας. Ο τρόπος για να γίνει αυτό είναι να γίνουν τα πράγματα κατανοητά για την πλειοψηφία και όχι υπερβολικά περίπλοκα και ακατανόητα. Ελπίζω ότι η παρούσα εργασία αποτελεί ένα βήμα προς αυτή την κατεύθυνση.

Μερικές πρόσθετες πηγές που διάβασα/παρακολούθησα κατά την προετοιμασία για τη συγγραφή αυτού του άρθρου και οι οποίες σχετίζονται:

• Hillman:

  • « Συνέντευξη του Dr. Harold Hillman [Βιοχημεία/Νευροβιολογία]» (1996)

  • Ο Dr. Harold Hillman εξέθεσε την επιστημονική απάτη της δυτικής ιατρικής 1977: Κυτταρική Βιολογία: Έρευνα

  • MUST LISTEN: Real Scientist vs Corporate Science: Συνέντευξη Harold Hillman (1996) – Έρευνα

• O Jamie για το DNA και τη γενετική:

  • The PCR, Gene Sequencing και Genetics Fraud

• Ο Omar Jordan για τα δακτυλικά αποτυπώματα DNA:

• Ο Horus για το DNA:

  • Η ψευδαίσθηση του DNA

• Dawn Lester για τη γενετική:

  • Το ψευδές δόγμα των γονιδίων

1. Νεκρολόγια του Harold Hillman ↩︎

2. ΑΡΘΡΑ Ποια τιμή πνευματικής ειλικρίνειας;». ρωτάει ένας νευροβιολόγος ↩︎

3. Βλέπε Hillman, Η. (1972). Βεβαιότητα και Αβεβαιότητα στις Βιοχημικές Τεχνικές. Surrey University Press, Henley on Thames. ↩︎

4. Το podcast του Tom Cowan στο WEBINAR του Χάρολντ Χίλμαν στις 47 ερωτήσεις του Χάρολντ Χίλμαν 1/11/23 στις 03:26 λεπτά. ↩︎

5. Hillman, Η. and Sartory, Ρ. (1980). Το Ζωντανό Κύτταρο. Packard Publishing Company, Chichester ("Living Cell") – Κεφάλαιο 1 ↩︎

6. Ζωντανό Κύτταρο σελ. 35 – 43 ↩︎

7. The Ultrastructure of the Animal Cell LT Threadgold. Elsevier Science & Technology, 1976 (2 ed) σελ. 64 – 75, 83 και 94. ↩︎

8. Hillman, H. (2008). Κυτταρική Βιολογία βασισμένη σε στοιχεία, με ορισμένες επιπτώσεις για την κλινική έρευνα. Shaker Publishing, Μάαστριχτ. ↩︎

9. PURIFICATION BY MEANS OF SUCROSE GRADIENT CENTRIFUGATION ↩︎

10. Κλασματοποίηση κυττάρων Κλασματοποίηση κυττάρων ↩︎

11. Certainty and Uncertainty in Biochemical Techniques, Harold Hillman Surrey University Press, 1972. Δείτε την πλήρη λίστα 23 υποθέσεων που υποκρύπτουν την υποκυτταρική κλασμάτωση. ↩︎

12. Harold Hillman's 'Unanswered Questions in Biology' βλέπε ερώτηση 12 ↩︎

13. Ζωντανό Κύτταρο σελ. 43 – 60 ↩︎

14. Δείτε για παράδειγμα The Endoplasmic Reticulum ↩︎

15. Δείτε για παράδειγμα Δομή Ενδοπλασματικού Δικτύου και Διασυνδέσεις με Άλλα Οργανίδια ↩︎

16. Ζωντανό Κύτταρο σελ. 60 -61 ↩︎

17. Για παράδειγμα, βλέπε χαρτογράφηση μάζας νουκλεϊκού οξέος και πρωτεΐνης με μικροσκοπία ζωντανών κυττάρων βαθιάς υπεριώδους ακτινοβολίας ↩︎

18. Ζωντανό Κύτταρο σελ. 67 -75 ↩︎

19. Για παράδειγμα, βλέπε Η μεταφορά των μορίων μεταξύ του πυρήνα και του κυτταρολύματος και ο πυρηνικός φάκελος και η κυκλοφορία μεταξύ του πυρήνα και του κυτταροπλάσματος ↩︎

20. Harold Hillman's 'Unanswered Questions in Biology' – βλέπε ερώτηση 32 ↩︎

21. Ζωντανό κύτταρο – λυσόσωμα pg 66-67; Εφαρμογή Golgi σελ. 61 – 66, Cristae σελ. 61 ↩︎

22. Πώς τα κύτταρα αποκτούν ενέργεια Πώς τα κύτταρα παίρνουν ενέργεια από την τροφή ↩︎

23. Unraveling The DNA Myth: The Spurious Foundation of Genetic Engineering -Βλέπε υποσημείωση 11 ↩︎

24. Από το RNA στην πρωτεΐνη ↩︎

25. Ξετυλίγοντας τον μύθο του DNA: Το ψεύτικο ίδρυμα της γενετικής μηχανικής ↩︎

26. Ξετυλίγοντας τον μύθο του DNA: Το ψεύτικο ίδρυμα της γενετικής μηχανικής ↩︎

27. Χρωμοσωματικό DNA Χρωμοσωματικό DNA και η συσκευασία του στις ίνες χρωματίνης και γενετική, συσκευασία DNA ↩︎

28. ΑΝΑΚΑΛΥΨΗ, ΕΞΑΓΩΓΗ ΚΑΙ ΔΟΜΗ DNA. ΜΙΑ ΚΡΙΤΙΚΗ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ↩︎

29. The Amino Age και The New AbNormal Doctors ↩︎

30. Harold Hillman's 'Unanswered Questions in Biology' – βλέπε ερώτηση 7 ↩︎

31. Harold Hillman's 'Unanswered Questions in Biology' – βλέπε ερώτηση 33 ↩︎

32. Το DNA δεν είναι το ίδιο σε κάθε κύτταρο του σώματος και εκπληκτική επιστήμη: Δεν έχουν όλα τα κύτταρά μας το ίδιο DNA ↩︎

33. H Hillman (2008) Τεκμηριωμένη Βασισμένη Κυτταρική Βιολογία, με ορισμένες συνέπειες για την κλινική έρευνα σελ. 29 ↩︎

34. Ξετυλίγοντας τον μύθο του DNA: Το ψεύτικο ίδρυμα της γενετικής μηχανικής ↩︎

35. Wikipedia Κατάλογος οργανισμών κατά αριθμό χρωμοσωμάτων ↩︎

36. Χάλπερν ΕΓΩ. Barbara McClintock σχετικά με τον ορισμό του ασταθούς γονιδιώματος. Γενεσιολογία. 2016; 204:3-4. Δείτε επίσης τη Barbara McClintock σχετικά με τον ορισμό του ασταθούς γονιδιώματος ↩︎

37. Γενετική: Η οδός βιοσύνθεσης μιας νέας νουκλεοβάσης DNA αποσαφηνίστηκε και οι επιστήμονες εντοπίζουν την έβδομη και την όγδοη βάση του DNA ↩︎

38. Tom Cowan "Breaking the Spell" και τι κάνει—και δεν μας κάνει να αρρωστήσουμε ↩︎

39. Virology – The Damning Evidence ↩︎

Get more from Apollodoros in the Substack app

Available for iOS and Android

Get the app

—Δικτυογραφία:

Why you should know about Harold Hillman’s work on the living cell – Critical Check

https://criticalcheck.wordpress.com/2024/02/14/why-you-should-know-about-harold-hillmans-work-on-the-living-cell/

Μετάφραση: Απολλόδωρος

4 Σεπτεμβρίου 2023 | Steve Falconer | Διαβάστε το εδώ

• Γνωρίζατε ότι οι οικογενειακοί γιατροί και οι παιδίατροι εκπαιδεύονται μόνο λίγες εβδομάδες στην ιατρική σχολή σε θέματα ιολογίας, επιδημιολογίας και ελάχιστα σε θέματα μικροβιολογίας, εκτός αν ειδικεύονται;

• Γνωρίζατε ότι το μεγαλύτερο μέρος των γνώσεών τους προέρχεται από τους πωλητές της Μεγάλης Φαρμακοβιομηχανίας, οι οποίοι έχουν οι ίδιοι μηδενική εκπαίδευση ή σπουδές σε αυτούς τους τομείς;

• Γνωρίζατε ότι δεν ξέρουν πώς να διαβάσουν και να ερμηνεύσουν τη βιβλιογραφία που διδάχθηκαν σε αυτούς τους τομείς ή πώς να διαβάσουν και να κατανοήσουν το τμήμα μεθοδολογίας σε μια μελέτη ή εργασία ιολογίας;

• Γνωρίζατε ότι είναι πολύ απασχολημένοι για να μπουν στον κόπο να διαβάσουν κάτι περισσότερο από την περίληψη και το υπόλοιπο τμήμα της εργασίας και της μεθοδολογίας, επειδή εμπιστεύονται ότι πρέπει να είναι σωστό;

• Γνωρίζατε ότι οι θεμελιωτές και οι επιστημονικοί πρωτοπόροι της ψευδοεπιστήμης της ιολογίας και της επιδημιολογίας τα τελευταία εκατοντάδες χρόνια έχουν όλοι διαψευστεί και γι' αυτό εξακολουθεί να αποκαλείται μέχρι σήμερα "θεωρία" και όχι "γεγονός";

• Γνωρίζατε ότι ένα καρτέλ πολλών τρισεκατομμυρίων δολαρίων ετησίως που κατέληξε να μεταμορφωθεί σε Blackrock και Vanguard αναπτύχθηκε από αυτό το σύστημα αλλοπαθητικής (“δυτικής”) ιατρικής με βάση το πετρέλαιο και όχι από άλλα μέσα πολιτικού, διατροφικού ή ακόμη και ενεργειακού εισοδήματος με βάση τους πόρους... και ήταν σε θέση να χρησιμοποιήσει αυτή την περιουσία για να εξαγοράσει τα κύρια μέσα ενημέρωσης και σχεδόν όλες τις κυβερνήσεις του κόσμου για να προωθήσει την προπαγάνδα που εξυπηρετεί την αυτοκρατορία τους των τρισεκατομμυρίων δολαρίων και όχι την υγεία σας;

• Γνωρίζατε ότι κερδίζουν μόνο από τους άρρωστους ανθρώπους που παίρνουν τα κατασταλτικά τους χωρίς να προσφέρουν θεραπείες και ότι κανένας πληθυσμός στην ιστορία από τότε που ανέλαβαν την εξουσία δεν ήταν ποτέ τόσο συλλογικά χρόνια άρρωστος όσο ο σημερινός;

• Γνωρίζατε ότι όταν συγχρονίζονται οι έμμηνοι ρύποι των γυναικών που ζουν μαζί, ή όταν τα φύλλα αρχίζουν να αλλάζουν χρώμα και να πέφτουν το φθινόπωρο, ή όταν οι αρκούδες πέφτουν σε χειμερία νάρκη πρώτα στην Αλάσκα, μετά στον Καναδά και μετά στις ΗΠΑ, αυτό μοιάζει μεταδοτικό αλλά δεν είναι;

• Γνωρίζατε ότι έχουν γίνει πάνω από τρεις ντουζίνες προηγμένα πειράματα μεταδοτικότητας τα τελευταία 100 χρόνια, μερικά από τα οποία διήρκεσαν σχεδόν 4 δεκαετίες, συμπεριλαμβανομένων της στενής επαφής, της ένεσης αίματος, της κατάποσης υγρών, του ψεκασμού στη μύτη και στα μάτια... και ούτε ένας άνθρωπος ή ζώο δεν αρρώστησε ποτέ από την επαφή με αίμα ή υγρά από άρρωστο άτομο;

• Γνωρίζατε ότι οι περισσότεροι γενικοί γιατροί βλέπουν μια ντουζίνα ή περισσότερους ανθρώπους την ημέρα, 5-6 ημέρες την εβδομάδα κάθε "περίοδο γρίπης" και δεν αρρωσταίνουν ποτέ οι ίδιοι, παρά το γεγονός ότι δεν κάνουν κανένα εμβόλιο για τη γρίπη ή δεν φορούν μάσκες και στολές προστασίας;

• Γνωρίζατε ότι υπάρχουν σιαμαία δίδυμα που μοιράζονται το ίδιο κυκλοφορικό σύστημα και τον ίδιο κορμό και το ένα από αυτά θα πάθαινε κρυολόγημα, γρίπη, ανεμοβλογιά, ιλαρά κ.λπ. ενώ το άλλο όχι, παρά το γεγονός ότι είναι συνδεδεμένα και μοιράζονται την ίδια κυκλοφορία αίματος και βρίσκονται σε απόσταση μικρότερη από ένα μέτρο ο ένας από τον άλλο συνεχώς;

• Γνωρίζατε ότι υπήρχαν 4 γιατροί, ο Waite, ο Frazier, ο Powell και ο Pettenkofer, οι οποίοι έτρωγαν, έπιναν, έκαναν ενέσεις, ψέκασαν στη μύτη τους, στα μάτια τους και σε όλους τους βοηθούς τους, απομονωμένα λεγόμενα παθογόνα βακτήρια, χωρίς τα δηλητήρια και τα σάπια τρόφιμα ή τη σάρκα στην οποία βρίσκονται, συμπεριλαμβανομένου του άνθρακα, του βάκιλλου του Pfieffer, της βουβωνικής πανώλης, της χολέρας και της φυματίωσης και κανένας από αυτούς δεν έπαθε ποτέ ούτε ένα συνάχι;

• Γνωρίζατε ότι η δηλητηρίαση με αρσενικό από το εμπόριο γούνας, τη βαφή ξύλου και τα δοχεία τροφίμων ήταν η πραγματική αιτία τόσων επιδημιών ευλογιάς και ναυτικών ασθενειών;

• Γνωρίζατε ότι κάθε ασθένεια που ισχυρίζονται ότι εξαλείφθηκε με τα εμβόλια εξακολουθεί να υπάρχει σήμερα, αλλά με διαφορετικά ονόματα, παρά το γεγονός ότι έχει πανομοιότυπα συμπτώματα;

• Γνωρίζατε ότι κανένας ιολόγος στην ιστορία του κόσμου δεν έχει ποτέ βρει, απομονώσει, αναλύσει χημικά ή χαρακτηρίσει ένα υποτιθέμενο σωματίδιο ιού από οποιονδήποτε ζωντανό άνθρωπο, φυτό ή ζώο;

• Γνωρίζατε ότι μπορούν να φτιάξουν αυτά τα σωματίδια μόνο σε δοκιμαστικούς σωλήνες και τρυβλία Petri βάζοντας μύξες σε ασταθείς, ανομοιόμορφους χρωμοσωματικούς ιστούς όπως από πράσινους πιθήκους ή ανθρώπινα καρκινικά κύτταρα... μετά τα λιμοκτονούν, τα δηλητηριάζουν με αντιβιοτικά που διαλύουν τους ιστούς και προσθέτουν ένζυμα που διασπούν αυτούς τους ιστούς σε εκατομμύρια κομμάτια... μετά τα καταστρέφουν περαιτέρω με άλλες 10 διαδικασίες μέχρι να μοιάζουν με κύκλο με αιχμές που βγαίνουν από αυτόν κάτω από ένα ηλεκτρονικό μικροσκόπιο... και μετά αποκαλούν αυτή την εικόνα "ιό";

• Γνωρίζατε ότι ο Dr Stefan Lanka έκανε ακριβώς το ίδιο πράγμα σε υγιείς, σταθερές άλλες σειρές ιστών και τις έκανε να διασπαστούν στα ίδια ακριβώς σωματίδια, χωρίς καμία πιθανότητα να υπάρχει καν ένας υποτιθέμενος ιός στον ιστό;

• Γνωρίζατε ότι δεν υπάρχει ούτε ένα "γονιδίωμα ιού" στη βάση δεδομένων που να μην δημιουργήθηκε παίρνοντας τουλάχιστον τα μύξα κάποιου, συν αυτά τα ασταθή δείγματα ιστών σε δοκιμαστικό σωλήνα ή καλλιέργεια... διασπώντας το σε 56 εκατομμύρια κομμάτια και λέγοντας στον υπολογιστή να προσπαθήσει με κάθε τρόπο να τα επανασυνθέσει σε ένα γονιδίωμα που δεν υπήρχε ποτέ στην αρχή στα μύξα αυτού του ατόμου... και να το ονομάσει ιό;

• Γνωρίζατε ότι μπορούν τώρα να το κάνουν αυτό με τις μύξες ενός υγιούς ατόμου χωρίς να τις βάλουν σε ασταθείς γραμμές ιστών σε δοκιμαστικό σωλήνα ή τρυβλίο Petri, να τις σπάσουν σε 56 εκατομμύρια κομμάτια και να βάλουν τον υπολογιστή να τις μετατρέψει σε οποιονδήποτε ιό ή οτιδήποτε άλλο θέλουν να το συναρμολογήσει ο υπολογιστής που ταιριάζει με κάτι από τη βάση δεδομένων τους... ακόμα και σε μια μπανάνα;

• Γνωρίζατε ότι το δείγμα των μύξων ή των πνευμονικών πτυέλων σας έχει γενετικό υλικό από τους πνεύμονές σας, άλλους ιστούς σας, βακτήρια και μικρόβια που ζουν στους πνεύμονές σας, γύρη φυτών που εισπνεύσατε, μικροσκοπικά ζωύφια που εισπνεύσατε, τροφή που πήγε σε λάθος σωλήνα, άλλο γενετικό υλικό στον αέρα που αναπνέετε... και ότι μπορούν να τα τεμαχίσουν ΟΛΑ αυτά σε 56 εκατομμύρια κομμάτια και να συναρμολογήσουν οποιοδήποτε μέρος οποιουδήποτε από αυτά τα διαφορετικά πράγματα μαζί και να ισχυριστούν ότι αυτό το πράγμα που δημιούργησαν βρισκόταν στους πνεύμονές σας εξ αρχής, παρόλο που είναι απλώς μια συναρμολόγηση του Φρανκενστάιν και δεν υπήρχε ποτέ εκεί;

• Γνωρίζατε ότι όλο το DNA είναι απλώς υποτιθέμενες αλληλουχίες νουκλεοτιδίων ACGT ή RNA, ACGU; Έτσι, τα κύτταρα των πνευμόνων σας, ο ιστός του σώματός σας, τα βακτήρια μέσα σε αυτά, η γύρη των φυτών, τα ζωύφια, η τροφή που καταπίνετε κ.λπ. αποτελούνται όλα από αλληλουχίες των ίδιων 4 πραγμάτων... οπότε μόλις τα αλέσετε σε 56 εκατομμύρια κομμάτια, τα ανακατέψετε μαζί σαν μια τεράστια τράπουλα και επανασυναρμολογήσετε αυτά τα κομμάτια μέσω ενός υπολογιστή... δεν έχει τρόπο να γνωρίζει ποιες αλληλουχίες προέρχονται από ποια διαφορετική πηγή;

• Γνωρίζατε ότι αν κάνατε ένα τεστ PCR και αυτό βγήκε θετικό δηλώνοντας ότι έχετε έναν "ιό", υπάρχει μηδενικός πιθανός τρόπος να το γνωρίζει αυτό;

Η PCR ανιχνεύει μόνο μερικές αλληλουχίες των 20 νουκλεοτιδίων ACGT ή ACGU στη σειρά. Ωστόσο, ισχυρίζονται ότι ένας ιός έχει μια μοναδική αλληλουχία από 30.000 περίπου νουκλεοτίδια στη σειρά... και το ξέρουν αυτό επειδή κατασκεύασαν αυτή την αλληλουχία του ιού σε έναν υπολογιστή από κοινό γενετικό υλικό που βρίσκεται στις μύξες όλων μας... ακόμη και στις δικές σας.

Εξετάζουν τις μύξες σας για πράγματα που βρίσκονται στις μύξες οποιουδήποτε αποτοξινώνει νεκρούς φυσιολογικούς ανθρώπινους ιστούς και ξένα υπολείμματα και έχει βακτήρια εκεί που βοηθούν να τα διασπάσουν όλα αυτά και να τα μετατρέψουν σε άλλα χρήσιμα μόρια ή να τα ξεφορτωθούν.

Αυτός είναι ο λόγος που μερικές φορές οι υγιείς άνθρωποι βγάζουν αρνητικά αποτελέσματα... επειδή έχουν λιγότερο υλικό διάσπασης εκεί... αλλά και γιατί βγάζουν θετικά αποτελέσματα παρά το γεγονός ότι είναι απολύτως υγιείς... επειδή έχουν υλικό διάσπασης αυτών των κοινών 20 νουκλεοτιδικών αλληλουχιών που αναζητούν οι εξετάσεις, αλλά όχι αρκετό ώστε η διαδικασία αποβολής αυτών των υπολειμμάτων να προκαλεί αξιοσημείωτα συμπτώματα απομάκρυνσης, όπως πυρετό, εφίδρωση, βήχα, διάρροια κ.λπ.

• Γνωρίζατε ότι δεν έχετε ανοσοποιητικό σύστημα επειδή εκτός από τα δηλητήρια και τις τοξικές ξένες πρωτεΐνες που σας εγχέονται και μπορούν να προκαλέσουν αναφυλακτικό σοκ... δεν υπάρχει τίποτα για να έχετε "ανοσία";

• Γνωρίζατε ότι η λήψη τοξικών φαρμακευτικών φαρμάκων καταστολής για την ίαση ασθενειών είναι τόσο ανόητη και άσκοπη όσο το να πλένετε τα ρούχα σας σε βρώμικο νερό για να τα καθαρίσετε;

• Γνωρίζατε ότι η λήψη αυτών των κατασταλτικών και η παρεμπόδιση του σώματός σας να αποτοξινώσει αυτές τις τοξίνες είναι ο λόγος που η γρίπη μπορεί να είναι θανατηφόρα για μερικούς ανθρώπους; Η γρίπη είναι η θεραπεία του σώματός σας, δεν μπορεί να σας σκοτώσει. Το φάρμακο που σταματά την αποτοξίνωση της γρίπης είναι αυτό που σας σκοτώνει.

Τα φύλλα που πέφτουν από τα δέντρα το χειμώνα είναι αυτό που κρατάει αυτά τα δέντρα ζωντανά όλο το χειμώνα, όταν δεν έχουν το έδαφος, το φως του ήλιου και τα θρεπτικά συστατικά για να διατηρήσουν τα φύλλα και τους καρπούς χωρίς να λιμοκτονήσει ολόκληρο το δέντρο... μόνο ο πυρήνας του δέντρου.

• Γνωρίζατε ότι οι πρωτεϊνικές συγκολλητικές ουσίες που παράγει το σώμα μας και ονομάζονται σφαιρίνες ή "συγκολλητικές" ουσίες δεν είναι ειδικές για να δεσμεύονται με οτιδήποτε, αλλά είτε δεσμεύονται με όλα τα είδη πραγμάτων είτε με τίποτα, ανάλογα με τη χημική σύσταση του περιβάλλοντός τους;

• Γνωρίζατε ότι αν σας κλωτσήσω στο στομάχι, θα φτιάξετε τις λεγόμενες πρωτεΐνες αντισωμάτων για να έρθουν και να επιδιορθώσουν τον ιστό του στομάχου, παρά το γεγονός ότι το πόδι μου δεν έβαλε ιό στο έντερό σας;

Αναρωτηθήκατε ποτέ γιατί ο αδαής γιατρός σας σας λέει να κάνετε ένα τεστ αντισωμάτων για να ανιχνεύσετε αν έχετε έναν ιό και είστε άρρωστοι... αλλά σας λέει ότι αν έχετε συγκεκριμένα αντισώματα για τον συγκεκριμένο ιό θα πρέπει να σημαίνει ότι έχετε ήδη ανοσία και δεν θα μπορούσατε να αρρωστήσετε από τον συγκεκριμένο ιό;

Ζητήσατε ποτέ από το γιατρό σας να σας διευκρινίσει αυτή την κραυγαλέα αντίφαση;

Αν σας έλεγα ότι πρέπει να κλειστείτε στο σπίτι σας - ή να κάνετε ένα εμβόλιο που μπορεί να σας προστατεύσει - επειδή τα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης λένε ότι ο Άγιος Βασίλης, το Πασχαλινό Λαγουδάκι και η Νεράιδα των Δοντιών βρίσκονται σε παγκόσμιο φονικό παραλήρημα, θα το κάνατε;

Λοιπόν, λυπάμαι, οι ιοί και η μόλυνση δεν είναι μόνο αναπόδεικτες "θεωρίες", είναι αναπόδεικτες ψευδοεπιστημονικές ανοησίες. Κάποιοι από εσάς συμφωνήσατε με αυτό την τελευταία φορά από άγνοια και φόβο.

Κάποιοι από εσάς θα συμφωνήσετε και αυτή τη φορά. Αν αυτό το νήμα είναι πολύ μεγάλο για να το διαβάσετε, δεν υπάρχει περίπτωση να μάθετε να διαβάζετε μια εργασία ιολογίας και να καταφέρετε να φτάσετε μέχρι την ενότητα της μεθοδολογίας στο τέλος.

Για όσους είναι πρόθυμοι να αναρωτηθούν γιατί μπαίνω στον κόπο να σας τα πω όλα αυτά και πιστεύουν ότι αυτά βγάζουν νόημα, είμαι ευτυχής να σας στείλω στις πηγές για να ελέγξετε ξανά αυτά που λέω... αρκεί να είστε πρόθυμοι να βοηθήσετε να μοιραστείτε αυτές τις πληροφορίες με άλλους.

Get more from Apollodoros in the Substack app

Available for iOS and Android

Get the app

Σχόλιο από Michael McKay :

Για μια εξαιρετική εκπαίδευση στα σημεία που αναφέρθηκαν παραπάνω, παρακαλούμε παρακολουθήστε αυτά τα βίντεο που δημιουργήθηκαν επίσης από τον δάσκαλο και κινηματογραφιστή, Steve Falconer.

Παρακαλώ μοιραστείτε τα ευρέως.

Συνιστώνται ανεπιφύλακτα

1. Το τέλος της θεωρίας των μικροβίων (περιλαμβάνει θέματα και χρονοσφραγίδες)

και

2. Αποχαιρετισμός στην Ιολογία, μέρος 1

---Δικτυογραφία :

The End of Germ Theory & Virology. 32 Key Questions for You and Your Doctor. By Steve Falconer - LRC Blog

https://www.lewrockwell.com/lrc-blog/the-end-of-germ-theory-virology-32-key-questions-for-you-and-your-doctor-by-steve-falconer/?fbclid=IwAR1dpIkJ277JRxRGLDbZzwBTt1jAOMPeSnJvVJ0aG56yd0ax1OEPr0hqBxY

Απόδοση στα ελληνικά: Απολλόδωρος - Unbecoming | 22 Οκτωβρίου 2026

Σημείωση του συγγραφέα

Κατά περίπτωση και ανά επίπεδο. Το παρόν δοκίμιο βασίζεται σε μια συνομιλία που έλαβε χώρα στις 15 Οκτωβρίου 2026 μεταξύ του Thomas Cowan και του Mark Bailey⁷, κατά την οποία εξέτασαν αυτό που ένας υποστηρικτής της ιολογίας της ιλαράς είχε παρουσιάσει ως το ισχυρότερο τεχνικό επιχείρημα του κλάδου. Η ανταλλαγή απόψεών τους έφερε στην επιφάνεια ένα πρόβλημα παλαιότερο από οποιαδήποτε συγκεκριμένη αξίωση απομόνωσης: η μέθοδος στην οποία στηρίζεται ολόκληρη η επιστημονική ειδικότητα είχε τεκμηριωθεί από τον ίδιο τον ιδρυτή της, το 1954, ως ανίκανη να διακρίνει μια καλλιέργεια στην οποία έχει γίνει εμβολιασμός από μια καλλιέργεια στην οποία δεν έχει γίνει. Πρότεινε μια λύση παράκαμψης. Ο κλάδος λειτουργεί με βάση αυτή τη λύση παράκαμψης από τότε. Το δοκίμιο ανατρέχει στην εξέλιξη αυτής της μεθόδου από την εφεύρεσή της το 1954, μέσω της γενίκευσής της το 1957, έως το μοναδικό σύγχρονο πείραμα ελέγχου που την εξέτασε εξήντα επτά χρόνια αργότερα και απέδωσε το αποτέλεσμα που ο ίδιος ο Enders είχε τεκμηριώσει.

Το δοκίμιο ασχολείται με υλικό που διατυπώνεται με όρους του κατεστημένου. Η λέξη «ιός», η ονομασία «ιός της ιλαράς», οι φράσεις «κυτταροπαθητική δράση» και «απομόνωση ιού», καθώς και το λεξιλόγιο της καλλιέργειας ιστών εμφανίζονται σε εισαγωγικά, σε αναφορές, στους τίτλους των εργασιών και στις φωνές των ερευνητών που δημιούργησαν τον κλάδο. Στην αναλυτική προσέγγιση του συγγραφέα, αυτά αντιμετωπίζονται ως ισχυρισμοί και όχι ως επιβεβαιωμένες οντότητες. Οι αλλαγές στο ύφος είναι σκόπιμες.

Η Αναφορά στο Ιδρυτικό Έγγραφο

Πρέπει να ληφθεί υπόψη ότι οι κυτταροπαθητικές επιδράσεις που επιφανειακά μοιάζουν με εκείνες που προκύπτουν από τη μόλυνση από τους ιούς της ιλαράς ενδέχεται να προκαλούνται από άλλους ιικούς παράγοντες που υπάρχουν στον ιστό των νεφρών πιθήκου... Ένας δεύτερος παράγοντας απομονώθηκε από μια μη εμβολιασμένη καλλιέργεια κυττάρων νεφρών πιθήκου. Οι κυτταροπαθητικές αλλαγές που προκάλεσε στα μη χρωματισμένα παρασκευάσματα δεν μπορούσαν να διακριθούν με βεβαιότητα από τους ιούς που απομονώθηκαν από την ιλαρά.¹

Το απόσπασμα προέρχεται από τη θεμελιώδη εργασία της σύγχρονης ιολογίας της ιλαράς. Οι John Franklin Enders και Thomas Peebles τη δημοσίευσαν στο τεύχος του Ιουνίου 1954 του περιοδικού Proceedings of the Society for Experimental Biology and Medicine, με τον τίτλο «Propagation in Tissue Cultures of Cytopathogenic Agents from Patients with Measles» (Πολλαπλασιασμός σε καλλιέργειες ιστών κυτταροπαθογόνων παραγόντων από ασθενείς με ιλαρά). ¹ Ο Enders έλαβε το Βραβείο Νόμπελ Φυσιολογίας ή Ιατρικής την ίδια χρονιά για τη μέθοδο καλλιέργειας ιστών που εφαρμόζεται στην εργασία, την οποία είχε αναπτύξει αρχικά για την πολιομυελίτιδα.² Κάθε μεταγενέστερος ισχυρισμός ότι έχει απομονωθεί ανθρώπινος ιός ιλαράς βασίζεται στη μεθοδολογία που καθιέρωσε η εργασία αυτή.

Ο Enders είχε λάβει επιχρίσματα λαιμού από παιδιά στα οποία είχε διαγνωστεί ιλαρά, εμβολίασε το υλικό σε καλλιέργειες τρυψινοποιημένων ανθρώπινων και νεφρικών κυττάρων πιθήκου ρέζους και παρατήρησε κυτταροπαθητικό αποτέλεσμα: την εκφύλιση των κυττάρων σε γιγαντιαίες, κενωμένες, αποδιοργανωμένες μορφές. Αποδίδει την εκφύλιση σε έναν ιό που υπήρχε στο επίχρισμα του λαιμού. Στη συνέχεια, πραγματοποίησε καλλιέργεια κυττάρων νεφρού πιθήκου χωρίς την προσθήκη επιχρίσματος από το λαιμό. Η καλλιέργεια χωρίς εμβολιασμό παρουσίασε την ίδια εκφύλιση. Δεν μπόρεσε να διακρίνει τις δύο περιπτώσεις. Στο ίδιο το άρθρο, πρότεινε την εξής εξήγηση: υπεύθυνοι ενδέχεται να ήταν άλλοι ιογενείς παράγοντες που υπήρχαν ήδη στον ιστό του νεφρού του πιθήκου.

Ο ισχυρισμός ότι είχε απομονωθεί ο ιός της ιλαράς προωθήθηκε με βάση τα αποτελέσματα που είχε δείξει η εμβολιασμένη καλλιέργεια. Η ανησυχητική ομοιότητα της ομάδας ελέγχου αντιμετωπίστηκε ως δευτερεύουσα παρατήρηση. Θα επανεμφανιζόταν, τρία χρόνια αργότερα, με τη μορφή μιας γενικότερης αρχής.

Σε μια επόμενη εργασία που δημοσιεύθηκε στο American Journal of Public Health τον Μάρτιο του 1957, ο Enders επανήλθε στο πρόβλημα. ³ Σημείωσε ότι ένας άλλος ερευνητής, ο Ruckle, είχε αναφερθεί σε έναν παράγοντα από ιστό νεφρού πιθήκου «αδιακρίτο από τον ιό της ανθρώπινης ιλαράς».³ Στη συνέχεια, έγραψε τη φράση που θα διαμόρφωνε τον κλάδο από εκείνο το σημείο και μετά:

Υπάρχει ένας πιθανός κίνδυνος στη χρήση καλλιεργειών κυττάρων πρωτευόντων για την παραγωγή εμβολίων που αποτελούνται από εξασθενημένο ιό, καθώς η παρουσία άλλων παραγόντων που ενδεχομένως βρίσκονται σε λανθάνουσα κατάσταση στους ιστούς των πρωτευόντων δεν μπορεί να αποκλειστεί οριστικά με καμία γνωστή μέθοδο.³

Η λέξη είναι «λανθάνων».

Μια Παράγραφος για τον Popper

Ο Karl Popper υποστήριξε στο έργο του «Η λογική της επιστημονικής ανακάλυψης» ότι μια θεωρία κερδίζει τον τίτλο της επιστήμης καθιστώντας τον εαυτό της ευάλωτο στο ενδεχόμενο να είναι λανθασμένη.⁴ Μια πρόταση που δεν μπορεί, κατ’ αρχήν, να διαψευσθεί από οποιαδήποτε πιθανή παρατήρηση δεν αποτελεί καθόλου επιστημονικό ισχυρισμό. Το κλασικό παράδειγμα είναι η πρόταση «όλοι οι κύκνοι είναι λευκοί», η οποία είναι επιστημονική επειδή ένας μαύρος κύκνος την αντικρούει. Συγκρίνετε την πρόταση «το σύμπαν διέπεται από μια αόρατη νοημοσύνη, της οποίας η βούληση δεν μπορεί να παρατηρηθεί», η οποία δεν μπορεί να αντικρουστεί από καμία παρατήρηση και, ως εκ τούτου, δεν πληροί τα κριτήρια. Το κριτήριο της διαψευσιμότητας είναι το πρότυπο που χρησιμοποιεί η κυρίαρχη φιλοσοφία της επιστήμης για να διακρίνει το δικό της αντικείμενο από όλα όσα απορρίπτει. Ισχύει εξίσου για την ιολογία όσο και για οποιονδήποτε άλλο κλάδο που διεκδικεί αυτόν τον τίτλο.

Τι Περιείχε Το Καλλιεργητικό Μέσο

Ενενήντα τοις εκατό αμνιακό υγρό βοοειδών. Πέντε τοις εκατό εκχύλισμα εμβρύου βοοειδών. Πέντε τοις εκατό ορός αλόγου. Αντιβιοτικά. Φαινόλη κόκκινη ως μεταβολικός δείκτης.¹ Αυτό ήταν το καλλιεργητικό μέσο που χρησιμοποίησε ο Enders. Κάθε συστατικό είναι ένα βιολογικό παρασκεύασμα που περιέχει πρωτεΐνες, νουκλεϊκά οξέα και σωματίδια. Κάθε ένα αποτελεί πηγή από την οποία, υπό κυτταρικό στρες, μπορούν να προκύψουν σωματίδια με το μέγεθος και τη μορφολογία ενός ιού.

Τα αντιβιοτικά που χρησιμοποιήθηκαν, και ειδικότερα η στρεπτομυκίνη, είναι γνωστό ότι είναι τοξικά για τα νεφρικά κύτταρα. Η θρεπτική σύνθεση και η συγκέντρωση των αντιβιοτικών υποβάλλουν την καλλιέργεια σε φυσιολογικό στρες ακόμη και πριν προστεθεί οποιοδήποτε δείγμα από το λαιμό.

Ο ισχυρισμός ότι η κυτταροπαθητική δράση, όταν παρατηρήθηκε, αποκάλυψε έναν ιό από το δείγμα λαιμού βασίζεται στην υπόθεση ότι τίποτα άλλο στο παρασκεύασμα δεν θα μπορούσε να προκαλέσει το ίδιο αποτέλεσμα. Η ομάδα ελέγχου του 1954 έδειξε ότι κάτι άλλο το προκάλεσε.

Ο Δεύτερος Παράγοντας

Η καλλιέργεια κυττάρων νεφρού πιθήκου χωρίς εμβολιασμό παρουσίασε κυτταροπαθητικές αλλοιώσεις «που δεν μπορούσαν να διακριθούν με βεβαιότητα από τους ιούς που προέρχονταν από την ιλαρά».¹

Υπήρχαν τρεις πιθανές ερμηνείες.

Η πρώτη ήταν να συναχθεί το συμπέρασμα ότι η κυτταροπαθητική επίδραση ήταν συνέπεια της ίδιας της διαδικασίας καλλιέργειας: του θρεπτικού στρες, της τοξικότητας των αντιβιοτικών, της αποσύνθεσης των βιολογικών παρασκευασμάτων που προστέθηκαν στο μέσο. Σύμφωνα με αυτή την ερμηνεία, η καλλιέργεια στην οποία είχε εμβολιαστεί ιός ιλαράς και η καλλιέργεια χωρίς εμβολιασμό παρήγαγαν το ίδιο αποτέλεσμα, επειδή ακολουθούσαν την ίδια διαδικασία, και το επίχρισμα λαιμού δεν αποτελούσε την καθοριστική μεταβλητή. Ο ισχυρισμός ότι είχε πολλαπλασιαστεί ένας ιός δεν θα άντεχε τον έλεγχο.

Η δεύτερη ήταν να σχεδιαστεί ένα πιο αυστηρό πείραμα: να αποδειχθεί, μέσω άμεσου καθαρισμού από έναν ασθενή με ιλαρά, ότι υπήρχε ένα συγκεκριμένο σωματίδιο σε αυτόν τον ασθενή. Να εισαχθεί το καθαρισμένο σωματίδιο στην καλλιέργεια. Να συγκριθεί το αποτέλεσμα με μια παράλληλη καλλιέργεια στην οποία δεν είχε εισαχθεί κανένα σωματίδιο. Αυτό θα απομόνωνε το σωματίδιο ως την ανεξάρτητη μεταβλητή και θα εξέταζε σωστά τον ισχυρισμό περί αιτιώδους συνάφειας.

Η τρίτη απάντηση ήταν αυτή που υιοθέτησε ο Enders, και αυτή που ακολουθείται έκτοτε. Παραδέχτηκε ότι ο έλεγχος ήταν δυσάρεστος, συνέχισε να αποδίδει το κυτταροπαθητικό φαινόμενο στην εμβολιασμένη καλλιέργεια σε έναν ιό από το επίχρισμα του λαιμού, και αντιμετώπισε το πανομοιότυπο αποτέλεσμα του ελέγχου ως ένδειξη ότι ένας διαφορετικός παράγοντας ήταν παρών στα ίδια τα νεφρικά κύτταρα πιθήκου. Η δοκιμή ελέγχου δεν διαψεύδει την απόδοση της νόσου στην ιλαρά. Αντίθετα, απέδειξε ότι στο υλικό ελέγχου υπήρχε ένας δεύτερος, μέχρι τότε άγνωστος, παράγοντας. Ο παράγοντας που προκαλούσε την ίδια κυτταροπαθητική δράση δεν επαναταξινομήθηκε ως τεχνούργημα των συνθηκών καλλιέργειας. Ονομάστηκε άλλος ιός.

Η Διαδικασία Που Θα Είχε Διευθετήσει Το Ζήτημα

Η δεύτερη απάντηση δεν ήταν τεχνικά ασαφής. Λαμβάνουμε υλικό απευθείας από έναν ασθενή που έχει διαγνωστεί με ιλαρά. Καθαρίζουμε τυχόν παρόντα σωματίδια με φυγοκέντρηση σε βαθμίδα πυκνότητας, η οποία διαχωρίζει τα σωματίδια κατά μέγεθος και πυκνότητα σε ορατές ζώνες, και εξάγουμε τη ζώνη στη θέση που θα κατείχε ένα σωματίδιο μεγέθους ιού. Εισάγουμε αυτό το καθαρισμένο υλικό σε μια κυτταρική καλλιέργεια. Δεν εισάγουμε τίποτα σε μια παράλληλη καλλιέργεια. Εκτελέστε και τις δύο υπό πανομοιότυπες συνθήκες. Εάν μόνο η εμβολιασμένη καλλιέργεια παράγει κυτταροπαθητικό αποτέλεσμα, το σωματίδιο έχει αποδειχθεί ότι είναι η καθοριστική μεταβλητή. Εάν και οι δύο καλλιέργειες το παράγουν, το σωματίδιο δεν είναι.

Ο απαιτούμενος εξοπλισμός είναι διαθέσιμος από τη δεκαετία του 1940. Η διαδικασία έχει εφαρμοστεί σε βακτηριοφάγους, σε πρωτεΐνες πολλών ειδών, καθώς και σε μικρά ανόργανα σωματίδια. Από ό,τι προκύπτει από τα δημοσιευμένα στοιχεία, δεν έχει εφαρμοστεί με αυτόν τον τρόπο σε κανέναν ιό για τον οποίο υποστηρίζεται ότι προκαλεί ανθρώπινη ασθένεια. Ο λόγος που δίνεται, όταν δίνεται, είναι ότι τέτοιοι ιοί είναι ενδοκυτταρικά παράσιτα και δεν μπορούν να καθαριστούν απευθείας από σωματικά υγρά. Ο λόγος αυτός εγείρει ένα δικό του ερώτημα: ένα σωματίδιο που δεν μπορεί να ανιχνευθεί σε σωματικά υγρά είναι ένα σωματίδιο για το οποίο δεν έχει αποδειχθεί καμία οδός μετάδοσης από το ένα σώμα στο άλλο.

Η Γενίκευση του 1957

Στη συνέχεια της εργασίας του 1957, ο Enders ανέφερε την ανακάλυψη του Ruckle σχετικά με έναν παράγοντα «αδιακρίτο από τον ιό της ανθρώπινης ιλαράς» σε ιστό νεφρού πιθήκου.³ Στη συνέχεια, διατύπωσε τη γενική αρχή που θα διέπνεε τον τομέα από εκείνο το σημείο και μετά:

Υπάρχει πιθανός κίνδυνος στη χρήση καλλιεργειών κυττάρων πρωτευόντων για την παραγωγή εμβολίων που αποτελούνται από εξασθενημένο ιό, καθώς η παρουσία άλλων παραγόντων που ενδεχομένως βρίσκονται σε λανθάνουσα κατάσταση στους ιστούς των πρωτευόντων δεν μπορεί να αποκλειστεί οριστικά με καμία γνωστή μέθοδο.³

Παρατηρήστε τι κάνει αυτή η πρόταση. Δεν ανακαλεί τον ισχυρισμό περί απομόνωσης της ιλαράς του 1954. Δεν προτείνει ότι η κυτταροπαθητική δράση στην εμβολιασμένη καλλιέργεια ήταν ένα τεχνούργημα της καλλιέργειας και όχι ένας ιός. Εισάγει μια νέα οντότητα, «άλλους παράγοντες που ενδεχομένως βρίσκονται σε λανθάνουσα κατάσταση στους ιστούς πρωτευόντων», και χρησιμοποιεί την υποθετική ύπαρξη αυτής της οντότητας για να προστατεύσει τον ισχυρισμό περί απομόνωσης της ιλαράς από τον έλεγχο που θα τον είχε διαψεύσει. Οι λανθάνοντες παράγοντες δεν μπορούν να «αποκλειστούν οριστικά με καμία γνωστή μέθοδο». Δεν μπορούν, δηλαδή, να αποκλειστούν. Επίσης, δεν μπορούν να παρατηρηθούν. Η μόνη λειτουργία τους στο επιχείρημα είναι να απορροφήσουν το αποτέλεσμα που αντικρούει την υπόθεση.

Τρεις θέσεις έχουν πλέον διατυπωθεί σε δύο άρθρα του ίδιου συγγραφέα.

Όταν εμφανίζεται κυτταροπαθητικό φαινόμενο στην εμβολιασμένη καλλιέργεια, το αποτέλεσμα επιβεβαιώνει την παρουσία του ιού.

Όταν εμφανίζεται κυτταροπαθητικό φαινόμενο στον μη εμβολιασμένο μάρτυρα, το αποτέλεσμα υποδηλώνει την παρουσία ενός διαφορετικού, λανθάνοντος ιού.

Όταν το κυτταροπαθητικό φαινόμενο δεν εμφανίζεται καθόλου, το αποτέλεσμα εξηγείται από το γεγονός ότι ο ιός είναι παρών αλλά ανενεργός, ή παρών σε πολύ μικρή ποσότητα, ή παρών σε μορφή που δεν πολλαπλασιάζεται στην τρέχουσα καλλιέργεια.

Κάθε πιθανό αποτέλεσμα έχει μια ερμηνεία που επιβεβαιώνει το πρότυπο. Κανένα αποτέλεσμα δεν θα μπορούσε να το αντικρούσει.

Ονομαζοντας την Κίνηση

Αυτή είναι η κίνηση των τριών θέσεων. Εφευρέθηκε το 1954, γενικεύθηκε το 1957 και από τότε διέπει τη ιολογική συλλογιστική. Κάθε φορά που μια εμβολιασμένη καλλιέργεια παράγει κυτταροπαθητικό φαινόμενο, το φαινόμενο αποδίδεται σε έναν ιό. Κάθε φορά που μια μη εμβολιασμένη καλλιέργεια παράγει το ίδιο φαινόμενο, θεωρείται ότι ο μάρτυρας περιέχει έναν διαφορετικό, λανθάνοντα ή ενδογενή παράγοντα. Κάθε φορά που ένα πείραμα αποτυγχάνει να παράγει το αναμενόμενο φαινόμενο, ο ερευνητής επικαλείται έναν λόγο: λανθάνουσα κατάσταση, ανεπαρκής συγκέντρωση, λανθασμένη κυτταρική σειρά ή πολύ λίγες διαδοχικές μεταμοσχεύσεις (η διαδοχική μεταμόσχευση είναι η επαναλαμβανόμενη μεταφορά υλικού σε φρέσκες καλλιέργειες).

Το αποτέλεσμα που παράγει ο κλάδος δεν είναι, επομένως, αποτέλεσμα πειραματικής δοκιμής. Είναι το αποτέλεσμα μιας άσκησης ταξινόμησης. Τα δεδομένα συλλέγονται· ταξινομούνται σε μία από τρεις κατηγορίες· η κατηγορία καθορίζει την ερμηνεία· το παράδειγμα επιβεβαιώνεται. Δεν προκύπτει τίποτα που να μην μπορεί να ταξινομηθεί.

Το κριτήριο του Popper απαιτεί μια θεωρία να είναι, κατ’ αρχήν, διαψεύσιμη. Η προσέγγιση των τριών θέσεων διασφαλίζει ότι η ιολογία δεν είναι. Οι κανόνες ταξινόμησης αποδίδουν εκ των προτέρων κάθε πιθανό πειραματικό αποτέλεσμα ως επιβεβαίωση.

Το Πείραμα που Διεξήγαγε ο Lanka

Στις 21 Απριλίου 2021, ο Stefan Lanka παρουσίασε τα αποτελέσματα ενός πειράματος ελέγχου που διεξήχθη σε ένα ανεξάρτητο επαγγελματικό εργαστήριο κυτταροκαλλιέργειας.⁵ Ο Lanka εκπαιδεύτηκε ως ιολόγος στη Γερμανία, έλαβε το διδακτορικό του για την ανακάλυψη αυτού που ανέφερε ως τον πρώτο ιό στο θαλασσινό νερό και, στη συνέχεια, έγινε ένας από τους πιο εξέχοντες επικριτές της σύγχρονης ιολογικής μεθοδολογίας.⁶

Ο σχεδιασμός χρησιμοποίησε τέσσερις παράλληλες στήλες.⁵

Στην πρώτη, κανονικά κύτταρα νεφρού πιθήκου καλλιεργήθηκαν σε κανονικό θρεπτικό μέσο με μικρή ποσότητα αντιβιοτικών. Τα κύτταρα αναπτύχθηκαν κανονικά μέχρι την πέμπτη ημέρα. Δεν παρατηρήθηκε κυτταροπαθητική δράση.

Στη δεύτερη, χρησιμοποιήθηκαν οι ίδιες συνθήκες με προσθήκη 10% εμβρυϊκού ορού μοσχαριού για τον περαιτέρω εμπλουτισμό του μέσου. Τα κύτταρα αναπτύχθηκαν και πάλι κανονικά μέχρι την πέμπτη ημέρα. Δεν παρατηρήθηκε κυτταροπαθητική δράση.

Η τρίτη στήλη αναπαρήγαγε τις συνθήκες που χρησιμοποιούνταν σε κάθε σύγχρονη μελέτη «απομόνωσης ιών» που είχε εξετάσει ο Λάνκα. Το θρεπτικό μέσο αντικαταστάθηκε από το τυπικό σε «ελάχιστο», πράγμα που στην πράξη σήμαινε τη μείωση του εμβρυϊκού ορού μοσχαριού από το συνηθισμένο 10% στο 1%. Η συγκέντρωση των αντιβιοτικών τριπλασιάστηκε. Δεν προστέθηκε κανένα δείγμα από λαιμό, κανένα υλικό από ασθενή, ούτε κανένα είδος εμβολίου. Η καλλιέργεια περιείχε μόνο τα πρότυπα κύτταρα, το περιορισμένο μέσο και τις αυξημένες συγκεντρώσεις αντιβιοτικών. Μέχρι την πέμπτη ημέρα, είχε εμφανιστεί χαρακτηριστική κυτταροπαθητική δράση.

Η τέταρτη στήλη ήταν αντίγραφο της τρίτης στήλης με την προσθήκη καθαρού RNA ζύμης. Εμφανίστηκε η ίδια κυτταροπαθητική δράση.⁵

Η τρίτη στήλη είναι αυτή που έχει σημασία για το παρόν δοκίμιο. Αποδεικνύει ότι η τυπική ιολογική διαδικασία «απομόνωσης», η οποία διεξάγεται χωρίς την προσθήκη οποιουδήποτε είδους σωματιδίου από οποιονδήποτε ασθενή, παράγει το αποτέλεσμα που ο κλάδος επικαλείται ως απόδειξη της ύπαρξης ιού. Η μεταβλητή που θεωρείται ότι παίζει ρόλο στο πείραμα της εμβολιασμένης καλλιέργειας, δηλαδή ένας ιός από τον ασθενή, δεν μπορεί να είναι η μοναδική αιτία του παρατηρούμενου αποτελέσματος. Αρκούν από μόνες τους οι συνθήκες καλλιέργειας.

Ο Lanka δημοσίευσε το αποτέλεσμα. Η αντίδραση του επιστημονικού κλάδου δεν ήταν να επαναλάβει το πείραμα, ούτε να ανακαλέσει οποιονδήποτε ισχυρισμό απομόνωσης που βασιζόταν στη διαδικασία που είχε απαξιωθεί. Η αντίδραση, όπως έχει τεκμηριώσει ο Cowan, ήταν να χαρακτηριστεί αυτό το κυτταροπαθητικό φαινόμενο ως «μη ειδικό» και να συνεχίσει να ταξινομεί το κυτταροπαθητικό φαινόμενο της εμβολιασμένης καλλιέργειας ως απόδειξη της ύπαρξης ιού.⁵

Το ίδιο πειραματικό αποτέλεσμα δέχεται δύο διαφορετικές ερμηνείες, οι οποίες δεν καθορίζονται από τα δεδομένα, αλλά από το από ποια καλλιέργεια προήλθε.

Ο Κανόνας Ταξινόμησης στην Πράξη

Η εργασία του Enders του 1954 και η δοκιμή ελέγχου του Lanka του 2021 εφαρμόζουν την ίδια μεθοδολογία, με διαφορά εξήντα επτά ετών, και παράγουν το ίδιο κυτταροπαθητικό αποτέλεσμα υπό συνθήκες που, στην μία περίπτωση, περιλαμβάνουν ένα επίχρισμα λαιμού από ασθενή με ιλαρά και, στην άλλη, δεν περιλαμβάνουν τίποτα από κανέναν ασθενή. Ο επιστημονικός κλάδος αποδέχεται το πρώτο αποτέλεσμα ως απόδειξη της ύπαρξης ιού και παραμερίζει το δεύτερο ως μη ειδικό. Ο κανόνας ταξινόμησης είναι η μετακίνηση σε τρεις θέσεις. Τα δεδομένα δεν έχουν λόγο.

Ένας κλάδος στον οποίο τα δεδομένα δεν έχουν καμία βαρύτητα δεν ασκεί επιστήμη σύμφωνα με το κριτήριο του Popper. Ασκεί ταξινόμηση. Το ερώτημα αν αυτό που η ιατρική αποκαλεί «ιό της ιλαράς» υπάρχει όπως ισχυρίζεται ο κλάδος δεν μπορεί να απαντηθεί εντός του ίδιου του κλάδου, επειδή η μέθοδος του κλάδου είναι ανίκανη να αποδώσει ένα αποτέλεσμα που θα απαντούσε αρνητικά στο ερώτημα. Κάθε αποτέλεσμα που μπορεί να παράγει η μέθοδος έχει προκαθοριστεί ως επιβεβαίωση.

Η μεθοδολογία της καλλιέργειας ιστών αποτελεί την καθιερωμένη οδό για την απομόνωση ιών από τα μέσα της δεκαετίας του 1950. Με ελάχιστες εξαιρέσεις, κάθε ισχυρισμός ότι ένας συγκεκριμένος ιός έχει ταυτοποιηθεί ως αιτία μιας ανθρώπινης νόσου βασίζεται σε αυτή τη μέθοδο. Κάθε τέτοιος ισχυρισμός στηρίζεται στους κανόνες ταξινόμησης που κωδικοποιεί η «κίνηση των τριών θέσεων», και έτσι ο καθένας κληρονομεί το ποππεριανό πρόβλημα που τεκμηρίωσε ο ιδρυτής της μεθόδου το 1954.

Οι Τρεις Θέσεις, για Τελευταία Φορά

Όταν η εμβολιασμένη καλλιέργεια παράγει κυτταροπαθητικό αποτέλεσμα, το αποτέλεσμα επιβεβαιώνει την παρουσία του ιού.

Όταν η ομάδα ελέγχου χωρίς εμβολιασμό παράγει το ίδιο αποτέλεσμα, αυτό σημαίνει ότι η ομάδα ελέγχου περιέχει έναν διαφορετικό, λανθάνοντα παράγοντα.

Όταν δεν παρατηρείται κανένα αποτέλεσμα, ο ιός είναι παρών αλλά ανενεργός, υπάρχει σε πολύ μικρή ποσότητα ή αναμένει τον επόμενο κύκλο καλλιέργειας.

Η δομή δεν έχει κανένα αποτέλεσμα εναντίον της.

Κάθε μία από τις τρεις θέσεις διατυπώθηκε από τον ίδιο τον Enders, στις δικές του εργασίες. Η παραδοχή σχετικά με την ομάδα ελέγχου του 1954 καθιέρωσε την πρώτη και τη δεύτερη. Η αναφορά στον «λανθάνοντα» παράγοντα του 1957 τις γενίκευσε. Η μεταγενέστερη βιβλιογραφία πρόσθεσε την τρίτη ως την καθιερωμένη εξήγηση για το γιατί ορισμένες καλλιέργειες και ορισμένες κυτταρικές σειρές δεν παράγουν το αναμενόμενο αποτέλεσμα.

Οι παραπομπές αναφέρονται παραπάνω. Η παραδοχή ότι η μη εμβολιασμένη ομάδα ελέγχου παρήγαγε ένα «αδιακρίτως όμοιο» αποτέλεσμα έχει δημοσιευτεί στην πρωτοποριακή εργασία της σύγχρονης ιολογίας της ιλαράς, της οποίας συγγραφέας είναι ο κάτοχος του βραβείου Νόμπελ που ο κλάδος αναγνωρίζει ως τον ιδρυτή της μεθόδου καλλιέργειας ιστών. Η παραδοχή ότι καμία γνωστή μέθοδος δεν μπορεί να αποκλείσει τους λανθάνοντες παράγοντες από την ομάδα ελέγχου εμφανίζεται στη συνέχεια της εργασίας του. Η σύγχρονη δοκιμή που διεξήγαγε ο Λάνκα τον Απρίλιο του 2021, χρησιμοποιώντας ένα ανεξάρτητο εργαστήριο και τη διαδικασία που ακολουθεί ο ίδιος ο κλάδος, παρήγαγε το ίδιο κυτταροπαθητικό αποτέλεσμα χωρίς κανένα υλικό από ασθενή ή οποιονδήποτε ιό οποιουδήποτε είδους.

Όποια λέξη και αν επιλεγεί για μια μέθοδο που δεν μπορεί να αντικρουστεί, ακόμη και από τη δική της ομάδα ελέγχου που τεκμηρίωσε ο ίδιος ο ιδρυτής της, είναι θέμα λεξιλογίου. Οι εργασίες υπάρχουν. Οι προτάσεις λένε αυτό που λένε. Ο ίδιος ο δημιουργός της μεθόδου, στην οποία βασίζεται ολόκληρη η επιστημονική αυτή ειδικότητα, παραδέχτηκε ότι η μέθοδος αυτή δεν είναι σε θέση να διακρίνει την παρουσία ενός ιού από την απουσία του. Από τότε, το «μοντέλο των τριών θέσεων» είναι αυτό που αναλαμβάνει το έργο.

Πώς να το Εξηγήσεις σε ένα Εξάχρονο Παιδί

Ένα αγόρι σου λέει ότι έχει έναν αόρατο φίλο. Τον ρωτάς πώς το ξέρει. Σου απαντά ότι ο φίλος του ρίχνει κάτω διάφορα αντικείμενα.

Βάζετε το αγόρι σε ένα δωμάτιο με ένα ποτήρι πάνω στο τραπέζι. Το ποτήρι αναποδογυρίζει. «Βλέπεις;» λέει. «Ο φίλος μου το έκανε.»

Βάζετε το ποτήρι πάνω στο τραπέζι σε ένα άδειο δωμάτιο, χωρίς το αγόρι και χωρίς τον φίλο. Το ποτήρι εξακολουθεί να αναποδογυρίζει. Το αγόρι εξηγεί ότι πρέπει να υπάρχει ένας άλλος αόρατος φίλος που ζει σε εκείνο το δωμάτιο. Ο δικός του φίλος δεν το έκανε αυτό. Το έκανε ένας άλλος φίλος.

Βάζετε το ποτήρι σε ένα άλλο τραπέζι. Δεν συμβαίνει τίποτα. Το αγόρι λέει ότι ο φίλος του είναι κουρασμένος σήμερα, ή ντροπαλός, ή ότι μερικές φορές χρειάζεται είκοσι έξι προσπάθειες πριν κάνει οτιδήποτε. Πρέπει να περιμένετε και να δείτε.

Τρία πειράματα. Το ποτήρι έπεσε με τον φίλο του αγοριού. Το ποτήρι έπεσε χωρίς τον φίλο του αγοριού. Το ποτήρι δεν έπεσε καθόλου. Το αγόρι έχει μια εξήγηση για το καθένα. Ο φίλος του επιβεβαιώνεται και στα τρία.

Τι μάθατε για τον φίλο;

Τίποτα. Μάθατε για τους κανόνες του αγοριού όταν μιλάει για τον φίλο του. Οι κανόνες είχαν τεθεί έτσι ώστε κανένα πείραμα να μην μπορεί ποτέ να δείξει ότι ο φίλος δεν ήταν εκεί.

Ο ιδρυτής της σύγχρονης ιολογίας της ιλαράς διεξήγαγε τα δύο πρώτα πειράματα το 1954. Και στα δύο έλαβε το ίδιο αποτέλεσμα. Κατέληξε στο συμπέρασμα ότι στο δεύτερο δωμάτιο ζούσε ένας διαφορετικός αόρατος φίλος. Στην επόμενη εργασία του, το 1957, ανέφερε ότι δεν θα μπορούσαμε ποτέ να είμαστε σίγουροι αν ο δεύτερος φίλος ήταν εκεί, επειδή δεν υπήρχε τρόπος να το ελέγξουμε. Από τότε, όλοι εργάζονται με αυτόν τον τρόπο.

Μια «ενήλικη» εκδοχή αυτού ονομάζεται «θεωρία που δεν μπορεί να διαψευσθεί». Ένας φιλόσοφος ονόματι Karl Popper είπε ότι αν τίποτα δεν μπορεί ποτέ να αποδείξει ότι έχεις άδικο, τότε δεν ασχολείσαι με την επιστήμη. Απλώς αφηγείσαι μια ιστορία για έναν αόρατο φίλο.

Βιβλιογραφία

1. Enders JF, Peebles TC. Πολλαπλασιασμός κυτταροπαθογόνων παραγόντων από ασθενείς με ιλαρά σε καλλιέργειες ιστών. Πρακτικά της Εταιρείας Πειραματικής Βιολογίας και Ιατρικής. Ιούνιος 1954·86(2):277-286. doi:10.3181/00379727-86-21073. Η άμεση παραπομπή σε αυτό το δοκίμιο έχει επαληθευτεί με OCR της πρωτογενούς πηγής.

2. Το Βραβείο Νόμπελ Φυσιολογίας ή Ιατρικής του 1954 απονεμήθηκε από κοινού στους John Franklin Enders, Thomas Huckle Weller και Frederick Chapman Robbins «για την ανακάλυψή τους σχετικά με την ικανότητα των ιών της πολιομυελίτιδας να αναπτύσσονται σε καλλιέργειες διαφόρων τύπων ιστών». NobelPrize.org, nobelprize.org/prizes/medicine/1954.

3. Enders JF, Peebles TC, McCarthy K, Milovanović M, Mitus A, Holloway A. Ο ιός της ιλαράς: περίληψη πειραμάτων σχετικά με την απομόνωση, τις ιδιότητες και τη συμπεριφορά του. American Journal of Public Health and the Nation’s Health. Μάρτιος 1957;47(3): 275-282. doi:10.2105/ajph.47.3.275. PMID: 13403020. Το άμεσο απόσπασμα σε αυτό το δοκίμιο παρατίθεται όπως αναφέρθηκε από τον Thomas Cowan στο Breaking the Spell (2023), το οποίο παραπέμπει σε αυτό το άρθρο· εκκρεμεί η ανεξάρτητη επαλήθευση σε σχέση με την πρωτογενή πηγή.

4. Popper KR. The Logic of Scientific Discovery (Η λογική της επιστημονικής ανακάλυψης). Λονδίνο: Hutchinson; 1959. Πρώτη έκδοση στα γερμανικά με τον τίτλο Logik der Forschung, Βιέννη: Julius Springer Verlag; 1935.

5. Cowan TS. Breaking the Spell: The Scientific Evidence for Ending the COVID Delusion. White River Junction, Vermont: Chelsea Green Publishing; 2023. Το Κεφάλαιο 2 τεκμηριώνει το πείραμα ελέγχου τεσσάρων ομάδων του Lanka και περιγράφει την αντίδραση του επιστημονικού κλάδου. Ο Lanka παρουσίασε τα αποτελέσματα δημοσίως στις 21 Απριλίου 2021 σε μια μαγνητοσκοπημένη συζήτηση με τον Dean Braus, η οποία είναι διαθέσιμη στη διεύθυνση archive.org/details/lanka-and-braus-cpe-control-experiment-english.

6. Cowan TS. The Contagion Myth: Why Viruses (including “Coronavirus”) Are Not the Cause of Disease (Ο μύθος της μετάδοσης: Γιατί οι ιοί (συμπεριλαμβανομένου του «κορονοϊού») δεν είναι η αιτία της νόσου). Νέα Υόρκη: Skyhorse Publishing; 2020.

7. Cowan TS, Bailey M. Συζήτηση σχετικά με την ιολογία της ιλαράς, τη μεθοδολογία των κυτταρικών καλλιεργειών και την παραδοχή του Enders για τον έλεγχο. Διαδικτυακό σεμινάριο, 15 Οκτωβρίου 2026. Το αναλυτικό πλαίσιο του δοκίμιου σχετικά με την κίνηση των τριών θέσεων και η κρίση κατά Popper είναι του συγγραφέα· το πηγαίο υλικό που εξετάστηκε στη συζήτηση περιλαμβάνει τις ομολογίες του Enders, το πείραμα ελέγχου του Lanka και τους τρεις ισχυρισμούς που προέβαλε ο υπερασπιστής της ιολογίας της ιλαράς, η απάντηση του οποίου προκάλεσε την ανταλλαγή απόψεων.

Αν σας άρεσε αυτό το άρθρο, μοιραστείτε το, εγγραφείτε για να λαμβάνετε περισσότερο περιεχόμενο.

Get more from Apollodoros in the Substack app

Available for iOS and Android

Get the app

—Δικτυογραφία:

The Latent Virus Loophole - Lies are Unbekoming

Lies are Unbekoming

The Latent Virus Loophole

Author’s Note…

Read more

10 days ago · 104 likes · 16 comments · Unbekoming

Μετάφραση: Απολλόδωρος

15 Δεκεμβρίου 2021 | ΤΑΜ | Διαβάστε το εδώ

Η ύπαρξη του DNA, η δομή του και ο ρόλος του μας διδάσκονται ως γεγονότα- αναγνωρίζονται και εγκρίνονται από όλα τα επιστημονικά ιδρύματα. Τι θα γινόταν όμως αν σας έλεγα ότι το DNA ξεκίνησε ως μια έννοια. Όχι το ίδιο το DNA, αλλά η ανάγκη των επιστημόνων να βρουν το μυστικό της ζωής μέσα στους ιστούς μας, μέσα στα κύτταρα, και ότι η πρώτη εξαγωγή DNA έγινε η τέλεια βάση για την ανάπτυξη όλων των ειδών των θεωριών, εννοιών, μοντέλων και εργαλείων π.χ. χρωμοσώματα, γονίδια, RNA, PCR, ΓΤΟ (Γενετικά Τροποποιημένοι Οργανισμοί), επιγενετική, CRISPR κ.λπ.

Σήμερα το DNA μας παρουσιάζεται ως μια δομή αλυσίδας διπλής έλικας η οποία μεταφέρει τον γενετικό μας κώδικα και τις οδηγίες για την ανάπτυξη, τη λειτουργία και την αύξηση όλων των ζωντανών οργανισμών. Πώς ακριβώς όμως δημιουργήθηκαν όλα αυτά; Αυτό το άρθρο θα καλύψει την ιστορία του DNA, η οποία θα περιλαμβάνει την απομόνωση του DNA, την απομόνωση των συστατικών του, τη δομή και πολλές κρίσιμες σκέψεις και ερωτήματα που προέκυψαν κατά τη διάρκεια της βιβλιογραφικής ανασκόπησης.

Καθώς θα διαβάζετε αυτό το άρθρο, καλό είναι να έχετε στο πίσω μέρος του μυαλού σας πόσο λεπτή και ευαίσθητη είναι η φυσική και μοριακή δομή του DNA, όπως έχει υποτεθεί από την επιστήμη, μια δομή που μπορεί εύκολα να καταστραφεί από τη θερμότητα, τις χημικές ουσίες και την ακτινοβολία.

Περιεχόμενα:

• ΕΞΑΓΩΓΗ DNA

• ΣΥΣΤΑΤΙΚΑ DNA

• ΔΟΜΗ ΤΟΥ DNA

• ΤΕΛΙΚΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ ΚΑΙ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ

ΕΞΑΓΩΓΗ DNA

Το 1869 ο Johannes Friedrich Miescher, γιατρός και βιολόγος, ήταν ο πρώτος επιστήμονας που "απομόνωσε" το νουκλεϊκό οξύ, το οποίο, τότε, ονόμασε νουκλεΐνη. Ο Miescher προσελκύστηκε από τη νέα, εξελισσόμενη επιστήμη της βιοχημείας, μια επιστήμη όπου χημικές ουσίες εφαρμόζονται σε βιολογικά υλικά. Κατά τη βιοχημεία, η αντίδραση της βιολογικής ύλης σε χημικές ουσίες, οι διαδικασίες και τα παραγόμενα υποπροϊόντα έδιναν ενδείξεις για τη σύνθεση και τη δομή των κυττάρων και το περιεχόμενό τους. Ο Miescher πίστευε ότι τα κύτταρα περιείχαν μέσα τους κάτι ζωτικό, το οποίο επίσης εμπλέκεται στη διαδικασία της κληρονομικότητας. Ο Hoppe-Seyler, βιοχημικός και ιδιοκτήτης εργαστηρίου, πρότεινε στον Miescher να επικεντρωθεί στα λευκοκύτταρα (λευκά αιμοσφαίρια) για τα πειράματά του. Ο Miescher ακολούθησε την πρόταση του Hoppe-Seyler και συνέλεξε λευκοκύτταρα από το πύον πάνω σε φρέσκους χειρουργικούς επιδέσμους που προμηθεύτηκε από μια κοντινή κλινική.

Ο Miescher απομόνωσε τα λευκοκύτταρα εμποτίζοντας και πλένοντας τους επιδέσμους σε διάλυμα θειικού νατρίου και φιλτράροντάς τα μέσω ενός φύλλου. Για να αφαιρέσει το τοίχωμα των κυττάρων και το κυτταρόπλασμα έπλυνε τα λευκοκύτταρα αρκετές φορές χρησιμοποιώντας διάλυμα υδροχλωρικού οξέος. Οι πυρήνες που συλλέχθηκαν από τα προηγούμενα βήματα ανακινήθηκαν έντονα σε διάλυμα αιθέρα για να απομακρυνθούν τυχόν υπολείμματα κυτταροπλάσματος. Το ανθρακικό νάτριο (αλκαλοποιητικό) προστέθηκε στους πυρήνες που ελήφθησαν από το προηγούμενο στάδιο και στη συνέχεια ένα όξινο διάλυμα. Η νουκλεΐνη, το DNA, ήταν το στερεό μέρος του περιεχομένου στο σωληνάριο, το "ίζημα" στο διάλυμα. Το ίζημα σχηματιζόταν όταν το οξύ αποτελούσε μέρος του διαλύματος, αλλά διαλυόταν όταν προστίθετο αλκάλιο. Αυτή η αντίδραση, η στερεοποίηση μιας ουσίας κατά την οξίνιση και η διάλυση κατά την αλκαλοποίηση, δεν είχε παρατηρηθεί ποτέ πριν.

Για να εξετάσει τη σύνθεση του ιζήματος, ο Miescher το έκαψε. Με βάση τα παραπροϊόντα που προέκυψαν από τη διαδικασία της καύσης κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η νουκλεΐνη περιείχε μεγάλη ποσότητα φωσφόρου (με τη μορφή φωσφορικού οξέος) και αζώτου, αλλά όχι θείου (το θείο βρίσκεται κυρίως και συνδέεται με τις πρωτεΐνες). Με βάση αυτά τα ευρήματα, αλλά και την αντίδραση του ιζήματος σε όξινες και αλκαλικές χημικές ουσίες, δήλωσε ότι ανακάλυψε μια νέα ουσία και δήλωσε ότι "σύμφωνα με τα γνωστά ιστοχημικά δεδομένα, έπρεπε να αποδώσω ένα τέτοιο υλικό στους πυρήνες".

Η ερευνητική εργασία του Miescher που περιγράφει τα πειράματά του, “Ueber die chemische Zusammensetzung der Eiterzellen”, δημοσιεύτηκε 2 χρόνια αργότερα στο περιοδικό Medizinisch-Chemische Untersuchungen (Ιατροχημικές εξετάσεις). Ο εκδότης του περιοδικού, Hoppe-Seyler, επανέλαβε τα πειράματα του Miescher και επιβεβαίωσε τα ευρήματά του. Ο Hoppe-Seyler έλαβε λευκοκύτταρα από την κοιλιά σκύλων για τα πειράματά του. Οι σκύλοι κόπηκαν στην περιοχή της κοιλιάς και σε αυτές τις τομές εισήχθησαν φακοί. Όλοι οι σκύλοι θανατώθηκαν εντός 14 ημερών. Ο Hoppe-Seyler εξέτασε τους φακούς και τη γύρω περιοχή. Ένα δείγμα των ουσιών που ελήφθησαν μελετήθηκε στο μικροσκόπιο, όπου παρατήρησε πρωτοπλασματικές κινήσεις και συνεχείς αλλαγές στο σχήμα ("πλειομορφισμός"). Η υπόλοιπη συλλεγμένη ύλη τεμαχίστηκε, βράστηκε (σε νερό και σε αλκοόλη), οξύνθηκε, αλκαλοποιήθηκε, υποβλήθηκε σε επεξεργασία με τεχνητό γαστρικό υγρό, αιθέρα και καυτό οινόπνευμα και αργότερα κάηκε για να εξετάσει και να τεκμηριώσει τα υποπροϊόντα. Κατά Hoppe-Seyler, τα κύτταρα της ζύμης έχουν παρόμοια δομή με τα κύτταρα του πύου. Υπέβαλε τα κύτταρα μαγιάς σε παρόμοια πειράματα όπως με τα λευκοκύτταρα του σκύλου με το τελικό διάλυμα να καίγεται και τα υπολείμματα να βράζονται και να σιγοβράζονται σε οινόπνευμα.

ΤΑ ΚΡΙΣΙΜΑ ΣΗΜΕΙΑ ΕΛΕΓΧΟΥ:

1. Τι έκανε τους Miescher και Hoppe-Seyler να πιστέψουν ότι η όξινη πλύση καταστρέφει και εξαλείφει μόνο τα κυτταρικά τοιχώματα και το κυτταρόπλασμα και αφήνει τον πυρήνα και το περιεχόμενό του άθικτο και τέλεια διατηρημένο; Πολλές χημικές ουσίες έχουν την ικανότητα να συρρικνώνουν τα κύτταρα, αφυδατώνουν τα κύτταρα, λήφθηκε αυτό υπόψη κατά την παρατήρηση των χημικά επεξεργασμένων λευκοκυττάρων ή πυρήνων;

2. Κάτι πολύ σημαντικό που πρέπει να έχουμε κατά νου είναι ότι το περιεχόμενο των κυττάρων είναι σπάνια ορατό στο μικροσκόπιο, ειδικά το 1860- και αν είναι ορατό είναι μόνο ορισμένα συστατικά, π.χ. ο πυρήνας, τα μιτοχόνδρια. Η παρατήρηση του Miescher μετά τη χημική επεξεργασία θα μπορούσε στην πραγματικότητα να είναι συρρικνωμένα λευκοκύτταρα.

3. Αν δείτε βίντεο με λευκοκύτταρα στο μικροσκόπιο, θα παρατηρήσετε ότι το ενεργό και κινούμενο τμήμα αυτών των κυττάρων είναι το κυτταρόπλασμα. Η κίνηση των λευκοκυττάρων πραγματοποιείται από τις ουσίες εντός του κυτταροπλάσματος- ο πυρήνας παραμένει ανενεργός, αλλάζοντας απλώς σχήμα με βάση τη δραστηριότητα του κυτταροπλάσματος. Αναρωτιέμαι τι κάνει έναν επιστήμονα να πιστεύει ότι το κλειδί της ζωής και της κληρονομικότητας βρίσκεται σε κάτι ανενεργό, σε κάτι τόσο παθητικό.

4. Ο ορισμός της πραγματικής Εξαγωγής ή Απομόνωσης είναι "η απομάκρυνση του σωματιδίου που μας ενδιαφέρει από την υπόλοιπη ύλη". Στα πειράματα του Miescher και του Hoppe-Seyler δεν υπήρξε απομόνωση σε κανένα σημείο της διαδικασίας, η καλύτερη περιγραφή των πειραμάτων τους θα ήταν ένα χημικό πλύσιμο ανθρώπινων και σκυλικών εκκρίσεων.

5. Οι ερευνητικές εργασίες των Miescher και Hoppe-Seyler δυστυχώς δεν περιέχουν σχέδια απομονωμένων κυττάρων, συγκεκριμένα το περιεχόμενο που παρατήρησαν στο μικροσκόπιο πριν και μετά από κάθε βήμα. Επίσης, δεν αναφέρουν τα μικροσκόπια και τη μεγέθυνση που χρησιμοποίησαν για τις παρατηρήσεις τους.

6. Ο Miescher διαπίστωσε ότι έλαβε μια νέα ουσία, που μπορεί να είναι η νουκλεΐνη, μέσω των ακόλουθων παρατηρήσεων:

• Η προσθήκη ενός οξέος στο διάλυμα σχημάτιζε ένα ίζημα και ένα αλκάλιο το διέλυε.

• Οι διαδικασίες "απομόνωσης" παρήγαγαν σχεδόν μηδενική ποσότητα θείου, ένα υποπροϊόν που συνδέεται με την πρωτεΐνη, αλλά μεγάλη ποσότητα φωσφορικού οξέος.

• Βασικά, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι ανακάλυψε μια νέα ουσία με βάση την αντίδραση του λαμβανόμενου διαλύματος στις χημικές ουσίες που χρησιμοποίησε και στις διαδικασίες που εφάρμοσε και όχι με βάση την πραγματική απομόνωση και την παρατήρηση στο μικροσκόπιο του περιεχομένου του πυρήνα.

7. Το φωσφορικό οξύ είναι ένα άχρωμο υγρό και το άζωτο είναι αέριο- και τα δύο είναι αρκετά επικίνδυνα. Η εύρεση αυτών των ουσιών μετά από χημική αλκαλοποίηση, οξίνιση, βρασμό και καύση ό,τι έχει απομείνει λέει πολύ λίγα για τη μοριακή δομή των ιστών, των κυττάρων, του πυρήνα και της νουκλεΐνης, ιδίως στη ζωντανή τους κατάσταση. Γενικά η εύρεση οτιδήποτε μετά τις αναφερόμενες χημικές ουσίες και τα βήματα λέει πολύ λίγα πράγματα εκτός από το ότι η περιστροφή, ο βρασμός, η θέρμανση και η καύση χημικά επεξεργασμένων ιστών παράγει επικίνδυνες ουσίες.

8. Η επανάληψη των διαδικασιών και η επίτευξη των ίδιων αποτελεσμάτων, δηλαδή τα πειράματα Hoppe-Seyler, δεν τεκμηριώνει ότι βρέθηκε μια νέα ουσία. Η επανάληψη τεκμηριώνει ότι η επεξεργασία παρόμοιας ύλης με παρόμοιες χημικές ουσίες και η χρησιμοποίηση παρόμοιων διαδικασιών θα παράγει τα ίδια παραπροϊόντα.

9. Ενώ ο Miescher έλαβε λευκοκύτταρα από πύον σε επιδέσμους, ο Hoppe-Seyler για κάποιο άγνωστο λόγο αποφάσισε να λάβει λευκοκύτταρα από σκύλους τοποθετώντας φακούς στην κοιλιά τους και σκοτώνοντας αργότερα αυτούς τους σκύλους για εξαγωγή και εξέταση. Εφόσον υπάρχει μη επεμβατικός και καταστροφικός για τη ζωή τρόπος λήψης λευκοκυττάρων, ποιος είναι ο λόγος για την εκτέλεση τόσο σκληρών πειραμάτων; Η εκχύλιση των διαφόρων ουσιών πραγματοποιήθηκε με βρασμό των μελών του σώματος των σκύλων σε αλκοόλη ή/και καυστική σόδα και στη συνέχεια με οξίνιση του μείγματος με οξικό οξύ. Προστέθηκε επίσης βιτριόλι, διάλυμα σόδας και οξείδιο του βισμούθιου για να ελεγχθεί τυχόν αντίδραση. Το πείραμα του Hoppe-Seyler σε σκύλους μου θύμισε τα πειράματα του Louis Pasteur, όπου επίσης βασάνισε σκύλους για να αναπτύξει το εμβόλιο κατά της λύσσας το 1885.

10. Πριν από την απομόνωση του DNA, οι επιστήμονες επικεντρώνονταν στην απομόνωση της πρωτεΐνης, η οποία τότε πίστευαν ότι έπαιζε πρωταρχικό ρόλο στο σχηματισμό των ιστών. Αυτό που έκαναν στην πραγματικότητα ο Miescher και αργότερα ο Hoppe-Seyler είναι να αλλάζουν τις διαδικασίες "απομόνωσης" εκτελώντας πρόσθετα βήματα, προσθέτοντας χημικές ουσίες και πρωτεϊνοφάγα ένζυμα- με άλλα λόγια, περισσότερες χημικές ουσίες και περισσότερα βήματα παρήγαγαν διαφορετικά υποπροϊόντα και ως αποτέλεσμα διαφορετικά συμπεράσματα.

11. Τι ακριβώς έκανε τον Miescher και τον Hoppe-Seyler να πιστέψουν ότι η συμμετοχή ήταν νουκλεΐνη και όχι υποπροϊόν από τη χρήση του υδροχλωρικού οξέος ή των πρωτεϊνοφάγων ενζύμων; Ή ότι δεν ήταν χημικά, θερμικά επεξεργασμένα υπολείμματα κυττάρων ή/και πυρήνων;

12. Κατά την αντίληψή μου, η μελέτη είτε ζωντανής είτε νεκρής ύλης, είναι η παρατήρησή της στο μικροσκόπιο, η ονομασία/επιγραφή κάθε σωματιδίου ή ουσίας σε αυτήν και η προσπάθεια να προσδιοριστεί ο ρόλος της, αφαιρώντας την από την ύλη για περαιτέρω παρατήρηση, πώς δρα από μόνη της και επίσης να παρατηρηθεί τι συμβαίνει στην υπόλοιπη ύλη χωρίς αυτήν. Θα περίμενα επίσης ότι ό,τι απομονώνεται θα συγκρινόταν με σωματίδια και ουσίες που απομονώνονται από άλλη ύλη. Στη βιοχημεία αυτό που βλέπουμε στην πραγματικότητα και αυτό που οι βιοχημικοί ονομάζουν "απομόνωση" είναι η επεξεργασία νεκρής ή ζωντανής βιολογικής ύλης με χημικές ουσίες και θερμότητα, η παρατήρηση της χημικής αντίδρασης και η τεκμηρίωση των παραπροϊόντων που παράγονται από αυτές τις διαδικασίες π.χ. φωσφορικό οξύ, θείο, άζωτο κ.λπ. Η "απομόνωση" μιας νέας ουσίας θα δηλωθεί εάν μια ουσία στον δοκιμαστικό σωλήνα δεν αντιδράσει και δεν παράγει τα ίδια υποπροϊόντα στην ίδια ποσότητα με τις προηγουμένως "ταυτοποιημένες" ουσίες, ουσιαστικά μια σύγκριση υποπροϊόντων. Προσωπικά, θα δεχόμουν τον χημικό τρόπο μελέτης της ύλης αν δεν υπήρχαν διαθέσιμα μικροσκόπια, και λαμβάνοντας υπόψη ότι εκείνη την εποχή τα μικροσκόπια δεν ήταν τόσο ισχυρά όσο σήμερα. Αλλά με τη σημερινή τεχνολογία και την ύπαρξη ηλεκτρονικού μικροσκοπίου που μπορεί να παρατηρήσει τα άτομα, δεν καταλαβαίνω γιατί οι επιστήμονες συνεχίζουν να κάνουν αυτά τα χημικά πειράματα "απομόνωσης/εκχύλισης".

ΣΥΣΤΑΤΙΚΑ DNA

Μεταξύ του 1885 και του 1901 ο Γερμανός χημικός Albrecht Kossel, προσδιόρισε ότι το νουκλεϊκό οξύ αποτελείται από πέντε ενώσεις: αδενίνη (Α), κυτοσίνη (C), γουανίνη (G), θυμίνη (T) και ουρακιλ (U), οι οποίες σήμερα θεωρούνται τα βασικά δομικά στοιχεία του DNA και του RNA. Ο Kossel τιμήθηκε με το βραβείο Νόμπελ Φυσιολογίας ή Ιατρικής το 1910 για τη συμβολή του στην κυτταρική χημεία, μεταξύ άλλων για την απομόνωση των πρωτεϊνών και των νουκλεϊκών συστατικών.

ΚΡΙΣΙΜΑ ΣΗΜΕΙΑ ΕΛΕΓΧΟΥ:

1. Ουδεμία από τις ερευνητικές εργασίες του Kossel σχετικά με την απομόνωση των αναφερόμενων ενώσεων είναι ελεύθερα διαθέσιμη, ούτε μπόρεσα να βρω κάποια περίληψη ή/και μετάφραση σε άλλες γλώσσες. Γιατί ανακαλύψεις που διδάσκονται ως αποδεδειγμένα γεγονότα και για τις οποίες ένα άτομο κέρδισε βραβείο Νόμπελ δεν διανέμονται ευρέως και ελεύθερα; Αυτό με κάνει να αναρωτιέμαι πόσοι επιστήμονες έχουν διαβάσει ποτέ αυτές τις ερευνητικές εργασίες.

2. Έχουν ποτέ επιβεβαιωθεί τα ευρήματα του Kossel από άλλους; Επαναλήφθηκαν ποτέ τα πειράματά του; Έκανε πειράματα ελέγχου για να εξετάσει τις επιπτώσεις των διαδικασιών και των χημικών ουσιών που χρησιμοποίησε στη μελετώμενη ύλη;

3. Σύμφωνα με το σύντομο άρθρο: “From poop to pus – the discovery of DNA”, ο Kossel έλαβε αυτές τις ενώσεις μέσω "χημικής εκχύλισης" (παρόμοιες διαδικασίες με την εκχύλιση του DNA) χρησιμοποιώντας όργανα και μέρη του σώματος που δόθηκαν από ένα τοπικό σφαγείο:

• Ο Kossel υποτίθεται ότι απομόνωσε τη γουανίνη, αλλά από ποιο μέρος του σώματος δεν αναφέρεται. Η γουανίνη απομονώθηκε αρχικά από τα περιττώματα των θαλασσοπουλιών, γνωστά ως γκουανό, από έναν Γερμανό χημικό, τον Julius Bodo Unger, το 1844 (δεν μπόρεσα να βρω πληροφορίες σχετικά με τη μεθοδολογία της απομόνωσης).

• Η αδενίνη απομονώθηκε από τον αδένα του παγκρέατος ενός βοδιού.

• Η θυμίνη απομονώθηκε από τον θύμο ενός μοσχαριού.

• Η κυτοσίνη απομονώθηκε με υδρόλυση του θύμου του μοσχαριού.

4. Με βάση το προηγούμενο σημείο, η υπόθεση ότι τα κύτταρα και το περιεχόμενο των πυρήνων και η μοριακή δομή είναι ίδια σε όλα τα είδη και σε άλλη ζωντανή ύλη δεν έχει καμία πραγματική βάση, παρά μόνο είναι μια θεωρητική υπόθεση που βασίζεται στη θεωρία των κυττάρων. Η κυτταρική θεωρία έχει αρκετές υποθέσεις και ζητήματα από μόνη της (θα αναλύσω την κυτταρική θεωρία και τον σχηματισμό και εκφυλισμό των ιστών σε άλλο άρθρο). Η εξαγωγή ουσιών από διαφορετικά μέρη του σώματος από διαφορετικά είδη χρησιμοποιώντας διαφορετικές μεθοδολογίες και χημικές ουσίες, είναι ένα από τα σημαντικότερα ελαττώματα σε όλη αυτή την έννοια της μοριακής σύνθεσης και της δομής του νουκλεϊκού οξέος. Τελευταία οι επιστήμονες ανακαλύπτουν ότι η μοριακή σύνθεση του DNA σε ένα μέρος/ιστό του σώματος δεν είναι η ίδια με ένα άλλο μέρος/ιστό του σώματος π.χ.  “DNA Not The Same In Every Cell Of Body” (Το DNA δεν είναι το ίδιο σε κάθε κύτταρο του σώματος) και “Surprising science: Not all our cells have the same DNA” ("Εκπληκτική επιστήμη - Δεν έχουν όλα τα κύτταρά μας το ίδιο DNA".).

5. Ο Kossel χρησιμοποίησε στα πειράματά του υδρόλυση και αποκαρβοξυλίωση (ουσιαστικά θέρμανση των ουσιών με διάφορους τρόπους) και επίσης χημικές ουσίες όπως φωσφοτουγγικό οξύ, χλωριούχο υδράργυρο και νιτρικό άργυρο. Γνωρίζουμε ότι η θερμότητα καταστρέφει και αλλάζει τη σύνθεση και τη δομή οποιασδήποτε ύλης (π.χ. ωμά Vs μαγειρεμένα τρόφιμα, ασβεστόλιθος Vs ασβέστης). Επιπλέον, οι χημικές ουσίες που χρησιμοποιούνται είναι αρκετά σκληρές και επικίνδυνες για την εργασία και η επίδρασή τους στην υπό μελέτη ύλη μπορεί να έχει μόνο καταστροφικά αποτελέσματα (π.χ. χλωριούχος υδράργυρος).

Ας συνοψίσουμε λοιπόν τις ανακαλύψεις του Kossel προκειμένου να προχωρήσουμε παρακάτω: Ο Kossel απομόνωσε το συστατικό της πρωτεΐνης και του DNA εφαρμόζοντας θερμότητα και χρησιμοποιώντας σκληρές χημικές ουσίες σε διάφορα όργανα ζώων. Τα ευρήματά του δεν επιβεβαιώνονται με την επανάληψη των πειραμάτων του, με διαφορετική μεθοδολογία απομόνωσης/εκχύλισης ή με τη χρήση άλλων μελών του σώματος και ειδών- η μεθοδολογία και τα ερευνητικά του έγγραφα δεν είναι ελεύθερα διαθέσιμα στο κοινό, ανεξάρτητα από το γεγονός ότι τα ευρήματά του διδάσκονται ως γεγονότα και ότι έχει λάβει γι' αυτά βραβείο Νόμπελ.

Κάτι ενδιαφέρον: Ο Phoebus Levene είναι ένας άλλος χημικός που ισχυρίζεται ότι είναι ο ανακαλύπτης των συστατικών του DNA. Ο Levene εργάστηκε για λίγο στο εργαστήριο του Kossle, διορίστηκε μέλος του Ινστιτούτου Ιατρικών Ερευνών Rockefeller και αργότερα επικεφαλής του τμήματος "του κέντρου της βιοοργανικής χημείας στην Αμερική". Ο Levene ισχυρίζεται ότι είναι ο ανακαλύπτης της δεοξυριβόζης, του υδατανθρακικού συστατικού της ραχοκοκαλιάς του DNA. Ήταν ο πρώτος που προσπάθησε να αναπτύξει μια χημική δομή του DNA.

ΔΟΜΗ ΤΟΥ DNA

Τον Μάιο του 1952 δημιουργήθηκε με τη χρήση κρυσταλλογραφίας ακτίνων Χ η περίφημη εικόνα περίθλασης ακτίνων Χ, φωτογραφία 51, του "υπογράφοντος DNA". Η εικόνα έγινε η βάση για τη μοντελοποίηση, της σήμερα αποδεκτής δομής του DNA. Η εικόνα τραβήχτηκε από τον Raymond Gosling υπό την επίβλεψη της Rosalind Franklin χημικού και κρυσταλλογράφου ακτίνων Χ. Το DNA που φωτογραφήθηκε ήταν ένα άλας από θύμο μοσχαριού (γνωστό και ως NaDNA) που παρείχε ο Ελβετός χημικός Rudolf Signer

Το NaDNA διαποτίστηκε με νερό για να σχηματιστεί πηκτή. Οι Franklin και Gosling κατόρθωσαν να εξάγουν μία μόνο ίνα DNA η οποία εκτέθηκε σε ακτίνες-Χ για εξήντα δύο ώρες και αέριο υδρογόνο διοχετεύθηκε μέσω ενός διαλύματος άλατος για να διατηρηθεί η επιθυμητή ενυδάτωση της ίνας. Ο Φράνκλιν ονόμασε τη ληφθείσα εικόνα "φωτογραφία 51", η οποία ήταν ένα μοτίβο περίθλασης της ενυδατωμένης μορφής του NaDNA.

Οι Franklin και Gosling δημοσίευσαν πέντε ερευνητικές εργασίες που βασίστηκαν στις δύο φωτογραφίες ακτίνων Χ (μια ενυδατωμένη και μια μη ενυδατωμένη μορφή NaDNA) και χρησιμοποίησαν μαθηματικά μοντέλα για να εξηγήσουν τα ευρήματά τους:

• “The Structure of Sodium Thymonucleate Fibres. I. The Influence of Water Content”, 6 Μαρτίου 1953. Η εργασία αυτή περιέγραφε τη μεθοδολογία που χρησιμοποιήθηκε για τη φωτογράφηση του NaDNA και τη σημασία της υγρασίας για την υψηλής ποιότητας περίθλαση του NaDNA. Επιπλέον, προσπαθούν να καταλάβουν τη θέση των μορίων με βάση την πρόσληψη υγρασίας και την περιεκτικότητα σε νερό.

• “The Structure of Sodium Thymonucleate Fibres. II. The Cylindrically Symmetrical Patterson Function, 6 Μαρτίου 1953. Το άρθρο εφαρμόζει τη συνάρτηση Patterson στο μοτίβο περίθλασης που δημιουργείται από το μη ενυδατωμένο NaDNA (ή αλλιώς A-DNA) προκειμένου να καθοριστεί η δομή και το περιεχόμενο του NaDNA".

• “Molecular Configuration in Sodium Thymonucleate”, 25 Απριλίου 1953. Σε αυτό το άρθρο οι συγγραφείς περιγράφουν πώς η υγρασία επηρεάζει την περίθλαση του NaDNA και χαρακτηρίζουν τα γενικά χαρακτηριστικά του διαγράμματος περίθλασης. Λαμβάνοντας υπόψη τα μόρια του DNA και εφαρμόζοντας τη συνάρτηση Patterson προτείνουν η μορφή του DNA να είναι ελικοειδής. Το άρθρο αυτό ήταν μέρος ενός συνδυασμού άρθρων που υποστηρίζουν το ελικοειδές σχήμα και τη μοριακή δομή του DNA.

• "Απόδειξη ή έλικα 2 αλυσίδων στην κρυσταλλική δομή του δεοξυριβονουκλεϊκού νατρίου", 25 Ιουλίου 1953. Άλλο ένα άρθρο που συζητά την περίθλαση ακτίνων-χ και τις επιδράσεις του νερού και της υγρασίας- χρησιμοποιείται η συνάρτηση Patterson προκειμένου να υποστηριχθεί η ελικοειδής δομή 2 αλυσίδων του NaDNA.

• “The Structure of Sodium Thymonucleate Fibres. III. The Three-Dimensional Patterson Function”. 29 Οκτωβρίου 1954. Ένα ακόμη άρθρο σχετικά με την περίθλαση ακτίνων Χ, τις επιδράσεις του νερού και της υγρασίας και πάλι τη χρήση της συνάρτησης Patterson για να υποστηριχθεί, περαιτέρω, η ελικοειδής δομή του NaDNA.

ΚΡΙΣΙΜΑ ΣΗΜΕΙΑ ΕΛΕΓΧΟΥ:

1. Στην κρυσταλλογραφία ακτίνων-Χ μια δέσμη ακτίνων-Χ εκτοξεύεται σε έναν κρύσταλλο, οι ακτίνες-Χ σκεδάζονται με βάση την τρισδιάστατη μορφή του κρυστάλλου και παρέχει μια φωτογραφία ενός δισδιάστατου μοτίβου περίθλασης. Η ερμηνεία της φωτογραφίας περίθλασης εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τις γνώσεις και την εμπειρία του παρατηρητή. Ο παρατηρητής θα χρησιμοποιήσει μαθηματικά μοντέλα που θεωρεί ότι ταιριάζουν καλύτερα στη μοντελοποίηση της τρισδιάστατης δομής του κρυστάλλου. Πριν από τους υπολογιστές, εναπόκειτο στον επιστήμονα να χαρτογραφήσει τις κηλίδες, να καθορίσει την ισχύ και την πυκνότητά τους, βασικά να καθορίσει τα βασικά στοιχεία στα οποία θα εφαρμοστούν μαθηματικά μοντέλα για να προκύψει μια τρισδιάστατη δομή του κρυστάλλου.

2. Έχω παρακολουθήσει και διαβάσει αρκετά άρθρα σχετικά με την κρυσταλλογραφία ακτίνων Χ και βρήκα αυτό το βίντεο μια εξαιρετική εξήγηση για το πώς λειτουργεί. Ταυτόχρονα αυτό το βίντεο ήταν αρκετά ενοχλητικό επειδή:

• Το μοτίβο περίθλασης μιας ενιαίας σπειροειδούς μορφής είναι σχεδόν πανομοιότυπο με το μοτίβο περίθλασης του DNA. Η ελικοειδής μορφή δύο αλυσίδων προτείνεται με βάση τα σημεία που λείπουν από τη φωτογραφία 51. Βασικά, χωρίς αυτά τα σημεία που λείπουν το μοτίβο περίθλασης του DNA θα ήταν πανομοιότυπο με μια απλή σπειροειδή μορφή.

• Τα ζεύγη βάσεων δεν διαθλώνται καθώς υποστηρίζεται ότι είναι "διαφανή", η ύπαρξή τους υποτίθεται βάσει της (επίσης υποτιθέμενης) μοριακής δομής του DNA. Βασικά, δεν υπάρχουν στοιχεία που να υποστηρίζουν την ύπαρξη των ζευγών βάσεων εκτός από τη θεωρητική μοριακή δομή του DNA.

3. Από ένα άλλο πείραμα, "οπτικά πειράματα με χρήση ελατηρίου στυλό στυλό" παίρνουμε επίσης μια ελικοειδή δομή, αλλά:

• Το πείραμα, και πάλι, χρησιμοποιεί μια ελικοειδή μορφή για να επιβεβαιώσει μια διπλή ελικοειδή μορφή- γιατί κανείς δεν χρησιμοποιεί διπλή ελικοειδή μορφή για να επιβεβαιώσει διπλή ελικοειδή μορφή;

• Μια δομή με διαφανή ύλη στο εσωτερικό της ή μια δομή χωρίς ύλη στο εσωτερικό της, θα παράγει το ίδιο μοτίβο περίθλασης.

4. Εδώ είναι μια άλλη επιβεβαίωση της υποτιθέμενης ύπαρξης ζευγαρωτών βάσεων στη δομή του DNA: "Οι Franklin και Gosling εξηγούν ότι η παρουσία των βάσεων του DNA στο μόριο επηρεάζει το μοτίβο περίθλασης ακτίνων Χ. Υποθέτουν ότι οι βάσεις βρίσκονται σε ομοιόμορφη απόσταση μεταξύ τους. Χρησιμοποιώντας την εξίσωσή τους και αυτή την υπόθεση, οι Franklin και Gosling εξηγούν τα χαρακτηριστικά που παρατηρούν στη Φωτογραφία 51". Βασικά, η ερμηνεία του μοτίβου περίθλασης και η υπόδειξη της ελικοειδούς δομής λαμβάνει υπόψη τα αόρατα (στην πραγματικότητα υποτιθέμενα) ζεύγη βάσεων. Πρέπει να τονιστεί ότι τα συστατικά των ζευγών βάσεων έχουν απομονωθεί από τον Kossel, δεν είμαι σίγουρος πώς μπορεί κάποιος να εξάγει και να απομονώσει κάτι αόρατο.

5. Οι ερευνητικές εργασίες των Franklin κ.ά. κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι η δομή του NaDNA ήταν κρυσταλλική, τουλάχιστον μία από τις μορφές του έπαιρνε το σχήμα της έλικας και πολλά μόρια νερού μπορούσαν να προσκολληθούν σε αυτήν. Επιπλέον, η δομή εξαρτάται από την κατάσταση ενυδάτωσης. Βασικά, από όλες τις φωτογραφίες που ελήφθησαν, τα μαθηματικά μοντέλα που χρησιμοποιήθηκαν, τις παρατηρήσεις και τις υποθέσεις κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι η δομή μπορεί να είναι ελικοειδής (δηλαδή μερικές φορές) και τείνει να προσελκύει νερό πάνω της. Δεν είμαι σίγουρος πώς αυτό το συμπέρασμα μπορεί να θεωρηθεί ως απόδειξη της διπλής αλυσιδωτής ελικοειδούς μορφής όλου του DNA (σε όλους τους ζωντανούς οργανισμούς), αφού οι ακτίνες Χ του Franklin προήλθαν μόνο από NaDNA. Το DNA από άλλες πηγές και ύλη δεν εξετάστηκε από τον Φράνκλιν.

6. Θα πρέπει να γνωρίζουμε ότι δεν υπάρχει τέλεια συμμετρία στη φύση, οπότε η προσπάθεια πρόβλεψης του σχήματος ενός τόσο μικροσκοπικού αντικειμένου όπως το DNA με τη χρήση μαθηματικών μοντέλων μπορεί να μην είναι ο καταλληλότερος τρόπος για να γίνει κάτι τέτοιο.

7. Παρόλο που το άρθρο "Molecular Configuration in Sodium Thymonucleate" ήταν μέρος ενός συνδυασμού άρθρων που τεκμηρίωναν την ελικοειδή δομή του DNA με 2 αλυσίδες, σε αυτό το άρθρο οι Franklins και Gosling δήλωσαν ότι τα δεδομένα τους από τις ακτίνες Χ δεν μπορούν από μόνα τους να αποδείξουν ότι το DNA είναι ελικοειδές. Όμως είναι με βάση τις εικόνες ακτίνων-Χ τους οι Wilkin, Crick και Watson υπέθεσαν ότι το DNA έχει ελικοειδή δομή 2 αλυσίδων.

8. Το NaDNA εκτέθηκε σε αέριο υδρογόνο και ακτίνες-Χ για 62 ώρες προκειμένου να δημιουργηθεί η εικόνα 51. Είναι ενδιαφέρον ότι μια εύθραυστη και ευαίσθητη δομή όπως το DNA αντέχει σε μια τέτοια επεξεργασία. Δεν είμαι σίγουρος αν και πώς το αέριο υδρογόνο μπορεί να επηρεάσει τη δομή του DNA, αλλά γνωρίζουμε ότι οι ακτίνες Χ θεωρούνται επεμβατική και αποπροσανατολιστική μέθοδος μελέτης της ύλης, ιδίως της ζωντανής ύλης. Οι ακτίνες Χ έχουν βλαπτική επίδραση στον ιστό και το περιεχόμενό του, συμπεριλαμβανομένου του DNA. Πώς ξέρουμε ότι οι εικόνες ακτίνων Χ που λαμβάνονται δεν είναι εικόνες του κατεστραμμένου και παραμορφωμένου DNA; Ίσως τα σημεία που λείπουν και υποδηλώνουν την ύπαρξη 2-αλυσίδας, να είναι συνέπεια της βλαπτικής επίδρασης των ακτίνων Χ; Παρακάτω παρατίθενται ορισμένα άρθρα σχετικά με την παραμορφωτική επίδραση των ακτίνων Χ:

• Τύποι βλάβης του DNA

• Ακτινοπροστατευτικοί παράγοντες για την πρόληψη της κυτταρικής βλάβης λόγω ιονίζουσας ακτινοβολίας

• Βλάβη που προκαλείται από ακτινοβολία ακτίνων-Χ στο DNA και παρακολουθείται με online Raman

• Βλάβες από ακτινοβολία ακτίνων-Χ σε βιολογικά δείγματα: πρόσφατη πρόοδος

9. Η ίδια μεμονωμένη ίνα NaDNA εκτέθηκε στην πραγματικότητα σε ακτίνες Χ για περισσότερες από 62 ώρες, καθώς η ίδια ίνα ενυδατώθηκε, αφυδατώθηκε και ξαναενυδατώθηκε για να ληφθούν διαφορετικές φωτογραφίες περίθλασης: "Φαίνεται, επομένως, ότι η ξήρανση δεν σπάει τους δεσμούς φωσφορικών-φωσφορικών αλάτων, αλλά, αν μη τι άλλο, τους τσιμεντώνει πιο ισχυρά. Η αφαίρεση του νερού καταπονεί και παραμορφώνει τη δομή, καταστρέφοντας την κανονικότητά της, ενώ αφήνει άθικτο τον βασικό τρισδιάστατο σκελετό. Η επίδραση στα διαγράμματα των ακτίνων Χ μπορεί να συγκριθεί με εκείνη της ισχυρής θερμικής ανάδευσης".

10. Η ερευνητική εργασία "Evidence of 2-chain helix in crystalline structure of sodium deoxyribonucleate" είναι ένα πολύ τεχνικό άρθρο που προσπαθεί, για άλλη μια φορά, να αποδείξει την ελικοειδή δομή 2 αλυσίδων του NaDNA με τη χρήση κυλινδρικού κλάσματος Paterson και επίσης προσπαθεί να προσεγγίσει τον αριθμό των νουκλεοτιδίων με την εκτίμηση της πυκνότητας και της απορρόφησης-περιεκτικότητας νερού. Επιπλέον, η εργασία υποθέτει την τοποθέτηση των νουκλεοτιδίων χωρίς καμία αναφορά για την υπόθεση αυτή.

11. Είμαι κάπως προβληματισμένος σχετικά με το γιατί η ερευνητική εργασία του Signer για την απομόνωση του NaDNA δεν μεταφράζεται, δεν διατίθεται ελεύθερα, δεν διδάσκεται και δεν χρησιμοποιείται ως βάση για την εξαγωγή DNA, δεδομένου ότι ο Signer επαινέθηκε για την απόκτηση υψηλής ποιότητας και ποσότητας DNA. Σύμφωνα με την ερευνητική εργασία του Signer: "το DNA είναι γνωστό ότι υπάρχει με τη μορφή μορίων μακράς αλυσίδας πολύ υψηλού μοριακού βάρους- όταν λαμβάνονται επαρκείς προφυλάξεις για την αποφυγή της αποδόμησης, λαμβάνονται τιμές έως και 8 εκατομμύρια". Έτσι, εδώ έχουμε τον Franklin κ.ά. να προετοιμάζουν, να φωτογραφίζουν και να περιμένουν αποτελέσματα που θα δείχνουν κάποιο είδος μακράς αλυσιδωτής μορφής βασισμένο σε μεθοδολογία εξόρυξης που δεν έχει επαναληφθεί ποτέ από κανέναν άλλον.

12. Το DNA του Signer παραλήφθηκε σε ξηρή μορφή, ενώ γνωρίζουμε ότι τα πειράματα εκχύλισης DNA των Miescher και Hoppe-Seyler και ακόμη και τα τρέχοντα πρωτόκολλα εκχύλισης DNA απαιτούν την επαναιώρηση του DNA σε χημικό διάλυμα για να αποφευχθεί η αποδόμηση του DNA. Γενικά, η παλέτα DNA (ξηρή μορφή) είναι αποδεκτό να αποθηκεύεται για μικρά χρονικά διαστήματα σε ψυγείο ή σε καταψύκτη. Το πώς ακριβώς το DNA του Signer παρέμεινε σε τέλεια μορφή χωρίς αυτό το τελευταίο βήμα είναι άγνωστο. Αυτό με προβληματίζει ακόμη περισσότερο, δεδομένου ότι η μέθοδος εκχύλισης του Signer είναι ένα βήμα λιγότερο, δηλαδή εξοικονομεί χρόνο, αποδίδει υψηλή ποιότητα και ποσότητα DNA και δεν απαιτεί ειδικές συνθήκες αποθήκευσης. Γιατί λοιπόν τα σύγχρονα πρωτόκολλα εκχύλισης δεν βασίζονται στη μεθοδολογία του Signer;

13. Οι Gosling και Franklin προετοίμασαν τις ίνες DNA για τη φωτογράφηση με κορεσμό του NaDNA με νερό ώστε να σχηματιστεί πηκτή, μέθοδος που περιγράφεται στο “Physical studies of nucleic acid, Wilkins & Gosling, 1951”. Αυτή είναι ένα μια άλλη εργασία που δεν διατίθεται δωρεάν και φαίνεται να είναι μια μέθοδος που αφορά ειδικά το NaDNA και όχι άλλα δείγματα DNA. Αναρωτιέμαι τι έκανε το NaDNA να σχηματίσει πηκτή όταν κορεστεί με νερό; Αυτό δεν συμβαίνει με το DNA που επαναιωρείται σε νερό στις μέρες μας, αυτό υποδηλώνει ότι είτε το NaDNA περιείχε πρόσθετο μοριακό/χημικό συστατικό το οποίο σχηματίζει γέλη όταν ενυδατώνεται είτε οι Wilkins και Gosling δέχονται ότι το νερό πρόσθεσε κάποιο είδος ένωσης που σχηματίζει γέλη.

14. Ακολουθεί μια σύντομη περίληψη όλων των σημείων που αναφέρθηκαν:

• Όλες οι παρατηρήσεις, οι υποθέσεις και τα συμπεράσματα προέκυψαν από την εξέταση του NaDNA, ενός δείγματος ξηρής μορφής DNA από μία πηγή. Η Franklin δεν συνέκρινε το εύρημά της με DNA που ελήφθη από άλλες πηγές, πράγμα που σημαίνει ότι δεν μπορούμε να είμαστε σίγουροι ότι το DNA από άλλες πηγές μοιάζει με το NaDNA.

• Η ελικοειδής δομή 2 αλυσίδων προτείνεται και υποτίθεται με βάση τα σημεία που λείπουν από το μοτίβο περίθλασης ακτίνων Χ της ενυδατωμένης μορφής του NaDNA (B-DNA), μαθηματικά μοντέλα και αόρατα ζεύγη βάσεων. Οι προτάσεις αυτές δεν επιβεβαιώθηκαν με την εξέταση DNA που εξάγεται από άλλες πηγές.

• Η ύπαρξη ζευγών βάσεων και η σύνθεσή τους υποτίθεται με βάση την υποτιθέμενη μοριακή δομή του DNA (η μοριακή δομή θα συζητηθεί στην επόμενη εκδήλωση του χρονολογίου).

• Η χρήση των ακτίνων Χ βλάπτει τη δομή οποιουδήποτε ιστού και το περιεχόμενό του, το μοτίβο περίθλασης του NaDNA μπορεί να είναι περίθλαση ενός κατεστραμμένου NaDNA.

Στις 25 Απριλίου 1953, το περιοδικό "Nature" δημοσίευσε τρία άρθρα σχετικά με την ελικοειδή δομή δύο αλυσίδων του DNA υπό τον τίτλο "Molecular Structure of Nucleic Acids":

• “A Structure of Deoxyribose Nucleic Acid” των Francis Crick και James D. Watson pg737-738. Οι Crick και Watson πρότειναν μια ελικοειδή και μοριακή δομή του DNA με δύο αλυσίδες, βασιζόμενοι στις εικόνες περίθλασης ακτίνων Χ των Frankin et al. του NaDNA και σε έρευνες που διεξήχθησαν από άλλους. Το άρθρο αυτό χαρακτηρίστηκε ως "σημείο καμπής στην επιστήμη", καθώς έγινε ευρέως αποδεκτό ως η ακριβής περιγραφή και λειτουργία του DNA. Έκτοτε, το RNA, η γενετική, η μοριακή βιολογία γενικότερα, βασίζονται στις προτάσεις των Crick και Watson.

• “Molecular structure of Dexyonpentose Nuclaid Acid”των Wilkins et al. σελ. 738-740. Μια εργασία που προτείνει την ελικοειδή δομή του DNA βασισμένη σε ανέκδοτες εικόνες περίθλασης ακτίνων Χ και στη συνάρτηση Bessel, ένα μαθηματικό μοντέλο.

• “Molecular Configuration in Sodium Thymonucleate”των Franklin et al. pg 740-741. Έχει ήδη συζητηθεί σε προηγούμενη εκδήλωση του χρονολογίου.

ΚΡΙΣΙΜΑ ΣΗΜΕΙΑ ΕΛΕΓΧΟΥ:

1. Είναι ενδιαφέρον ότι αυτά τα τρία άρθρα δεν διατίθενται δωρεάν από το nature.com- γιατί η έρευνα που υποδηλώνει την ευρέως αποδεκτή σήμερα δομή του DNA δεν διατίθεται ελεύθερα στο κοινό; Πολλές εξετάσεις σωματικών υγρών, ιατρικά φάρμακα, ιατρικές διαδικασίες, σύγχρονες έρευνες βασίζονται στην ανακάλυψη του DNA και της δομής του. Δεν θα έπρεπε οι άνθρωποι να έχουν ελεύθερη πρόσβαση στα θεμέλια στα οποία βασίζεται η μοριακή βιολογία και οι ιατρικές διαδικασίες στις οποίες ενίοτε υποβαλλόμαστε;

2. Οι Watson και Crick δεν πραγματοποίησαν ποτέ οι ίδιοι κρυσταλλογραφία ακτίνων Χ, ούτε οποιοδήποτε άλλο είδος φωτογράφησης οποιασδήποτε ύλης ή πραγματική εργαστηριακή εργασία πάνω στο DNA. Η ελικοειδής δομή του DNA θεωρήθηκε με βάση τη θεωρητική, μοριακή δομή του DNA και προέκυψε από εικασίες ερευνών και εργασιών που πραγματοποιήθηκαν από άλλους. Διατύπωσαν θεωρητικά ένα δομικό μοντέλο του DNA και στη συνέχεια αναζητούσαν στοιχεία για να υποστηρίξουν αυτό το θεωρητικό μοντέλο.

3. Οι Watson και Crick ξεκινούν το άρθρο τους αναφέροντας: "...Ο σκοπός αυτής της ανακοίνωσης είναι να περιγράψει, με έναν προκαταρκτικό τρόπο, μερικές από τις πειραματικές αποδείξεις για τη διαμόρφωση της πολυνουκλεοτιδικής αλυσίδας που είναι ελικοειδής και υπάρχει σε αυτή τη μορφή όταν βρίσκεται στη φυσική κατάσταση". Δεν υπάρχει καμία απολύτως απόδειξη ότι η φυσική μορφή και κατάσταση του DNA είναι ελικοειδής. Το μη επεξεργασμένο, μη θερμαινόμενο και μη επεξεργασμένο με χημικές ουσίες DNA δεν παρατηρήθηκε ποτέ, μα ποτέ κάτω από οποιοδήποτε μικροσκόπιο.

4. Το άρθρο είναι ξεκάθαρα μια "πρόταση" ελικοειδούς δομής που βασίζεται σε πολλές, πάρα πολλές υποθέσεις. Η έλλειψη επιστημονικών αποδείξεων και ερευνών και ο αριθμός των λέξεων όπως "πρόταση", "υπόθεση" κ.λπ. θα τοποθετούσαν το άρθρο στο είδος της επιστημονικής φαντασίας και όχι στο επιστημονικό άρθρο:

• "Επιθυμούμε να προτείνουμε μια δομή για το άλας του νουκλεϊκού οξέος δεοξυριβόζης". Το άλας ενός DNA, η ιδιαίτερα χημικά επεξεργασμένη και επεξεργασμένη ξηρή μορφή του DNA που λαμβάνεται από τον θύμο του μοσχαριού.

• "Πιστεύουμε ότι το υλικό που δίνει τα διαγράμματα ακτίνων Χ είναι το άλας και όχι το ελεύθερο οξύ". Η επιστήμη βασίζεται σε πειράματα, η πίστη σε κάτι παραπέμπει σε κάποιου είδους θρησκεία ή λατρεία. Αν ήθελαν να είναι επιστημονικά σωστοί, θα προσπαθούσαν να υποστηρίξουν την πίστη τους με πειράματα.

• "Επιθυμούμε να προτείνουμε μια ριζικά διαφορετική δομή για το άλας του νουκλεϊκού οξέος της δεοξυριβόζης"

• "Έχουμε υποθέσει μια γωνία 36° μεταξύ γειτονικών καταλοίπων στην ίδια αλυσίδα, έτσι ώστε η δομή να επαναλαμβάνεται μετά από 10 κατάλοιπα σε κάθε αλυσίδα...". Υπέθεσαν τη μορφή του DNA, ώστε να μπορεί να ταιριάζει με τη θεωρητική, μοριακή δομή του DNA.

• "Το ένα από το ζεύγος πρέπει να είναι πουρίνη και το άλλο πυριμιδίνη για να συμβεί ο δεσμός" γιατί πρέπει να είναι έτσι δεν εξηγείται.

• "Αν υποτεθεί ότι οι βάσεις εμφανίζονται στη δομή μόνο στις πιο πιθανές ταυτομερείς μορφές..."

• "Διαπιστώνεται ότι μόνο συγκεκριμένα ζεύγη βάσεων μπορούν να συνδεθούν μεταξύ τους. Τα ζεύγη αυτά είναι: η αδενίνη (πουρίνη) με τη θυμίνη (πυριμιδίνη) και η γουανίνη (πουρίνη) με την κυτοσίνη (πυριμιδίνη)." Αν και δεν αναφέρουν πώς βρέθηκε αυτό, αυτό στο οποίο αναφέρονται είναι ο "κανόνας του Chargaff" που υποτίθεται ότι αναπτύχθηκε από τον Erwin Chargaff, ο οποίος αργότερα έγινε όλο και πιο ειλικρινής σχετικά με την αποτυχία του τομέα της μοριακής βιολογίας, υποστηρίζοντας ότι η μοριακή βιολογία "οργιάζει και κάνει πράγματα που δεν μπορούν ποτέ να δικαιολογηθούν". Ο Erwin Chargaff χρησιμοποιώντας διάφορες χημικές ουσίες και διαδικασίες κατάφερε να εξαγάγει τα συστατικά του ζεύγους βάσεων (παρόμοιες μέθοδοι με τον Kossel) και συνέκρινε τις ποσότητες που προέκυψαν, συμπεριλαμβανομένης της μοριακής αναλογίας Α-Τ (αδενίνη-θυμίνη) προς G-T (γουανίνη-κυτοσίνη)- αυτή η σύγκριση, Α-Τ προς G-T, θεωρήθηκε στη συνέχεια ως ένδειξη του μηχανισμού του ζεύγους βάσεων, ενώ στην πραγματικότητα ο Erwin Chargaff δεν πρότεινε ποτέ έναν τέτοιο μηχανισμό σύνδεσης. Η ερευνητική εργασία που περιγράφει τα προαναφερθέντα ευρήματα δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Nature στις 15 Αυγούστου 1953, σχεδόν τέσσερις μήνες μετά το άρθρο των Crick και Watson. Σύμφωνα με τη Wikipedia ο Chargaff συνάντησε τους Crick και Watson το 1952 και μοιράστηκε τις ανακαλύψεις του.

• "Με άλλα λόγια, αν μια αδενίνη αποτελεί το ένα μέλος ενός ζεύγους, σε κάθε αλυσίδα, τότε με αυτές τις παραδοχές το άλλο μέλος πρέπει να είναι θυμίνη- ομοίως για τη γουανίνη και την κυτοσίνη"

• "Βρέθηκε πειραματικά ότι ο λόγος των ποσοτήτων αδενίνης προς θυμίνη και ο λόγος γουανίνης προς κυτοσίνη είναι πάντα πολύ κοντά στη μονάδα για το νουκλεϊκό οξύ δεοξυριβόζης". Για κάποιο λόγο αποφεύγουν, και πάλι, να αναφερθούν στην έρευνα που έκανε ο Erwin Chargaff.

• "Κάναμε τις συνήθεις χημικές παραδοχές. δηλαδή ότι κάθε αλυσίδα αποτελείται από φωσφορικές διεστερικές ομάδες που ενώνουν κατάλοιπα ß-D-δεοξυριβοφουρανόζης με δεσμούς 3',5'". Αναρωτιέμαι αν αυτές οι υποθέσεις αποδείχθηκαν ποτέ ή οι επιστήμονες συνεχίζουν να κάνουν "τις συνήθεις χημικές υποθέσεις";

• "Η αλληλουχία των βάσεων σε μια ενιαία αλυσίδα, δεν φαίνεται να περιορίζεται με κανέναν τρόπο"

• "Δεν διέφυγε της προσοχής μας ότι η συγκεκριμένη αντιστοίχιση που έχουμε διατυπώσει υποδηλώνει αμέσως έναν πιθανό μηχανισμό αντιγραφής του γενετικού υλικού". Αυτή η πρόταση δεν έχει καμία απολύτως βάση, λογική ή απόδειξη.

• "Τα προηγουμένως δημοσιευμένα δεδομένα ακτίνων-Χ για το νουκλεϊκό οξύ δεοξυ-ριβόζης είναι ανεπαρκή για έναν αυστηρό έλεγχο της δομής μας. Απ' όσο μπορούμε να πούμε, είναι κατά προσέγγιση συμβατή με τα πειραματικά δεδομένα, αλλά πρέπει να θεωρείται αναπόδεικτη μέχρι να ελεγχθεί με ακριβέστερα αποτελέσματα. Μερικά από αυτά δίνονται στις ακόλουθες ανακοινώσεις. Δεν γνωρίζαμε τις λεπτομέρειες των αποτελεσμάτων που παρουσιάζονται εκεί όταν επινοήσαμε τη δομή μας, η οποία στηρίζεται κυρίως, αν και όχι εξ ολοκλήρου, σε δημοσιευμένα πειραματικά δεδομένα και στερεοχημικά επιχειρήματα". Ουσιαστικά τα ήδη δημοσιευμένα δεδομένα ακτίνων Χ δεν επιβεβαιώνουν τη θεωρητική τους μοριακή και φυσική δομή του DNA, οι θεωρίες τους προέρχονται από δημοσιευμένα και αδημοσίευτα δεδομένα, οι θεωρίες τους πρέπει να αποδειχθούν με πειράματα και ότι δεν είναι ενήμεροι για τα συμπεράσματα που προκύπτουν από τα άρθρα που ακολουθούν το δικό τους άρθρο.

• "Οι πλήρεις λεπτομέρειες της δομής, συμπεριλαμβανομένων των συνθηκών που υποθέσαμε για την οικοδόμησή της, μαζί με ένα σύνολο συντεταγμένων για τα άτομα, θα δημοσιευθούν αλλού".

• "Μας ώθησε επίσης η γνώση της γενικής φύσης των αδημοσίευτων πειραματικών αποτελεσμάτων και ιδεών...". Πώς ξέρουμε ότι τα αδημοσίευτα αποτελέσματα και ιδέες έχουν πραγματική βάση;

5. Οι Watson και Crick αναφέρουν ότι ο (υποτιθέμενος) μηχανισμός αντιστοίχισης συνεπάγεται έναν πιθανό μηχανισμό αντιγραφής του DNA. Πώς ακριβώς μια θεωρητική μοριακή δομή συνεπάγεται έναν μηχανισμό αντιγραφής; Υπάρχουν τόσα πολλά ελαττώματα στην πρότασή τους:

• Η μοριακή δομή του DNA και του NaDNA θεωρείται δεδομένη.

• Ο μηχανισμός σύζευξης βάσεων υποτίθεται.

• Τα ζεύγη βάσεων, γενικά, υποτίθενται και δεν έχουν ποτέ παρατηρηθεί με καμία μέθοδο παρατήρησης (ενώ υποτίθεται ότι έχουν απομονωθεί από τον Albrecht Kossel μεταξύ 1885 και 1901).

• Ουσιαστικά, προτείνουν την αντιγραφή με βάση αναπόδεικτες υποθέσεις. Μπορεί κανείς να προσδιορίσει μια μέθοδο αναπαραγωγής των αόρατων και μη αποδεδειγμένων σωματιδίων με βάση αόρατα και μη αποδεδειγμένα σωματίδια;

6. Η μορφή του DNA σχεδιάστηκε αρχικά από τη σύζυγο του Crick "με βάση τη μαθηματική τους ανάλυση ενός μοτίβου κηλίδων που αποκαλύφθηκε από μια διαδικασία που ονομάζεται κρυσταλλογραφία ακτίνων Χ - για το τεύχος Απριλίου 1953 του περιοδικού Nature". Όπως αναφέρθηκε προηγουμένως, οι Watson και Crick δεν πραγματοποίησαν οι ίδιοι καμία κρυσταλλογραφία ακτίνων Χ του DNA και σύμφωνα με το άρθρο τους δεν εφάρμοσαν ούτε χρησιμοποίησαν καμία μαθηματική ανάλυση για να υποστηρίξουν τους ισχυρισμούς τους.

7. Ορισμένα κρίσιμα ζητήματα με τη "Δομή του μορίου του νουκλεϊνικού οξέος της δεξιονπεντόζης" των Wilkins et al:

• "...κάποια από τα πειραματικά στοιχεία για τη διαμόρφωση της πολυνουκλεοτιδικής αλυσίδας να είναι ελικοειδής και να υπάρχει σε αυτή τη μορφή όταν βρίσκεται στη φυσική κατάσταση". Για να υποστηρίξουν αυτή τη δήλωση, στο τέλος του άρθρου τους, στην ενότητα "Structure in Vivo" (σε ζωντανή κατάσταση, μέρος του ζωντανού οργανισμού) αναφέρουν ότι το φυγοκεντρημένο σπέρμα πέστροφας παρήγαγε το ίδιο μοτίβο περίθλασης με αποξηραμένες, επανυδατωμένες ή πλυμένες κεφαλές σπέρματος. Οι ακτίνες Χ του φυγοκεντρισμένου βακτηριοφάγου παρήγαγαν κύρια χαρακτηριστικά του μοτίβου περίθλασης παρακρυσταλλικού πυρήνα νατρίου. Μια αποξηραμένη μορφή του κάποτε "ενεργού" νουκλεϊκού δεοξυπεντόζης έχει την ίδια κρυσταλλική δομή με ορισμένα από τα δείγματα NaDNA. Παρόλο που αναφέρουν ότι η επεξεργασμένη ύλη παράγει παρόμοια μοτίβα περίθλασης με ύλη που έχει υποστεί διαφορετική επεξεργασία, όλη η υπό μελέτη ύλη είχε υποστεί επεξεργασία με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, η ύλη δεν ήταν στη ζωντανή της κατάσταση και όλες είχαν εκτεθεί σε βλαπτική επίδραση των ακτίνων Χ. Οι κεφαλές των σπερματοζωαρίων των ψαριών που παρατηρήθηκαν στο ηλεκτρονικό μικροσκόπιο έχουν στην πραγματικότητα σφαιρικό σχήμα.

• Αναφέρουν ότι έχουν λάβει παρόμοιες φωτογραφίες από θύμο μοσχαριού και χοίρου, φύτρο σιταριού, σπέρμα ρέγγας, ανθρώπινο ιστό και βακτηριοφάγο Τ2, αλλά οι φωτογραφίες αυτές δεν κοινοποιούνται πουθενά δημόσια, ούτε η μεθοδολογία εξαγωγής και φωτογράφησης. Το άρθρο περιέχει μια φωτογραφία ακτίνων Χ του e. coli. η οποία είναι κατά κάποιο τρόπο παρόμοια αλλά όχι αρκετά παρόμοια με το NaDNA. Θα μπορούσαμε να είχαμε καλύτερη κατανόηση αν το μοτίβο περίθλασης της ελικοειδούς δομής συγκρινόταν με τη μη ελικοειδή δομή. Επιβεβαιώθηκαν ποτέ αυτές οι δομές με άλλους τρόπους (π.χ. ηλεκτρονική μικροσκοπία) προκειμένου να διασφαλιστεί ότι η ερμηνεία των προτύπων περίθλασης ακτίνων Χ είναι ακριβής;

• "ολόκληρο το μοτίβο περίθλασης τροποποιείται από τον παράγοντα μορφής του νουκλεοτιδίου" ουσιαστικά η ερμηνεία του μοτίβου περίθλασης λαμβάνει υπόψη τη θεωρητική μοριακή δομή του DNA, συμπεριλαμβανομένων των αόρατων ζευγών βάσεων.

• "Η δομή του νουκλεϊκού οξέος της δεοξυπεντόζης είναι η ίδια σε όλα τα είδη". Είναι έτσι; Πώς ακριβώς διαπιστώθηκε και επιβεβαιώθηκε αυτό;

• "Η αλληλουχία των διαφόρων αζωτούχων βάσεων κατά μήκος της αλυσίδας δεν γίνεται ορατή", δηλαδή τα ζεύγη βάσεων δεν είναι ορατά.

• Το συμπέρασμα ότι η δομή είναι διπλής έλικας και όχι μιας έλικας βασίζεται στην ένταση ορισμένων σημείων της περίθλασης και στην απουσία αναδίπλωσης πάνω ή κοντά στον μεσημβρινό.

Για να τα συνοψίσω όλα: αυτό που βλέπουμε και στα τρία άρθρα είναι η ανάγκη να υποστηριχθεί η θεωρητική μοριακή δομή του DNA από τη θεωρητική μορφή του DNA και αντίστροφα.

ΤΕΛΙΚΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ ΚΑΙ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ

Βρισκόμαστε λοιπόν εδώ, 150 χρόνια από την πρώτη εξαγωγή DNA, 140 χρόνια από την απομόνωση των συστατικών του DNA, σχεδόν 70 χρόνια από τις εικόνες περίθλασης ακτίνων Χ του DNA και την εισαγωγή της μορφής της διπλής έλικας και της μοριακής δομής. Η μέθοδος εξαγωγής του DNA δεν έχει αλλάξει πολύ από την ανακάλυψη του DNA. Στην πραγματικότητα ο καθένας μπορεί να εξαγάγει DNA σήμερα αγοράζοντας ένα κιτ εκχύλισης DNA (υπάρχουν πολλές μάρκες), κάποιο ακριβό εξοπλισμό και ακολουθώντας τις οδηγίες των προμηθευτών. Οι χημικές ουσίες μετονομάστηκαν σε ρυθμιστικά διαλύματα και κάθε φορά που προστίθεται ένα ρυθμιστικό διάλυμα, το μείγμα της ύλης που περιέχει το ρυθμιστικό διάλυμα φυγοκεντρείται. Αφού επαναληφθεί η ανάμιξη και η περιστροφή δύο έως τέσσερις φορές, το εξαγόμενο DNA αιωρείται εκ νέου σε ρυθμιστικό διάλυμα, συνθετική αλκοόλη ή υπερκαθαρό νερό.

Μετά από αυτή τη βουτιά στην κουνελότρυπα της ιστορίας του DNA, δυστυχώς μου μένουν περισσότερα ερωτήματα παρά απαντήσεις, με κυριότερο το εξής:

• Τι κάνει τους επιστήμονες να πιστεύουν ότι το ανενεργό τμήμα του κυττάρου, ο πυρήνας, περιέχει τις ζωτικές πληροφορίες της "ζωής" και του σχηματισμού των ιστών;

• Τι κάνει τους επιστήμονες να πιστεύουν ότι τα συστατικά που εξάγονται από χημικά επεξεργασμένο ιστό ενός είδους αντιπροσωπεύουν το περιεχόμενο όλων των κυττάρων, των πυρήνων και των νουκλεϊκών οξέων όλων των ειδών;

• Γιατί τα συστατικά της εξαγωγής (αδενίνη, κυτοσίνη, γουανίνη και θυμίνη) και η κρυσταλλογραφία ακτίνων Χ του DNA δεν επαναλαμβάνονται προκειμένου να επιβεβαιωθούν εκ νέου τα ευρήματα;

• Γιατί τα πρωτόκολλα του Signer για την εκχύλιση μεγάλων ποσοτήτων τέλεια διατηρημένου DNA που μπορούν να αποθηκευτούν σε θερμοκρασία δωματίου (μέχρι σήμερα) δεν επαναλαμβάνονται και δεν εφαρμόζονται;

• Τα συστατικά των ζευγών βάσεων απομονώθηκαν (από τον Kossel), αλλά ανά ακτινογραφία και ηλεκτρονικό μικροσκόπιο είναι αόρατα. Δεν είμαι σίγουρος πώς ακριβώς μπορεί κάποιος να εξαγάγει και να απομονώσει κάτι αόρατο και να προσδιορίσει τη θέση του στις μοριακές και φυσικές δομές. Η μοριακή βιολογία δεν έχει ακόμη συγχωνευτεί με την κβαντική φυσική, απ' όσο γνωρίζω.

• Γιατί ζωτικής σημασίας ερευνητικές εργασίες που περιγράφουν τη μεθοδολογία εξαγωγής του DNA και των συστατικών του δεν διαμοιράζονται ελεύθερα με κάποιες να λείπουν εντελώς; Πόσοι επιστήμονες τις διαβάζουν πραγματικά;

• Γιατί τα πρωτόκολλα εκχύλισης DNA των επώνυμων κιτ εκχύλισης διαφέρουν το ένα από το άλλο; Παράγουν οι διαφορετικές μάρκες τα ίδια αποτελέσματα αν συγκριθούν; Συνέκρινε ποτέ κανείς τα αποτελέσματα που προέκυψαν από μια μάρκα με μια άλλη; Ποια πειράματα ελέγχου εκτελούν οι κατασκευαστές των κιτ;

• Τι γίνεται με τα ίδια τα πρωτόκολλα εκχύλισης, τις σκληρές χημικές ουσίες, τα απορρυπαντικά, τις συνθετικές αλκοόλες, τη φυγοκέντρηση, τη θέρμανση, το βράσιμο, το μαγείρεμα, την ψύξη; Τίποτα φυσικό και ζωντανό δεν μπορεί να αντέξει αυτές τις διαδικασίες, αλλά ένα ευαίσθητο και λεπτό DNA και τα συστατικά του που βρίσκονται στο ανενεργό τμήμα του κυττάρου, που αντιπροσωπεύουν τον "κώδικα της ζωής", μπορούν;

• Τι γίνεται με τα πειράματα ελέγχου; Για κάθε διαδικασία; Προς το παρόν οι επιστήμονες χρησιμοποιούν το νερό ως μέσο ελέγχου, επειδή θεωρείται ότι το νερό δεν περιέχει DNA, αλλά το νερό δεν περιέχει επίσης στερεή ύλη για να περάσει από όλες αυτές τις διαδικασίες.

• Συγκρίθηκε ποτέ η ερμηνεία του μοτίβου της κρυσταλλογραφίας ακτίνων Χ με τις εικόνες που παράγονται από το ηλεκτρονικό μικροσκόπιο όταν μελετάται η ίδια ύλη, ιστός, κύτταρα, DNA; Για να επιβεβαιώσετε ότι και οι δύο μέθοδοι παράγουν τις ίδιες φόρμες;

• Τι κάνει τους επιστήμονες να πιστεύουν ότι η ζωή προέρχεται και πολλαπλασιάζεται από μια χημική ή μοριακή σύνθεση του DNA; Γιατί πιστεύουν ότι η επεξεργασία νεκρών ή ετοιμοθάνατων ιστών με χημικές ουσίες θα δώσει απαντήσεις για το πώς σχηματίζονται, αναπαράγονται ή πολλαπλασιάζονται οι ιστοί και η ζωή; Μπορούμε πραγματικά να καταλήξουμε σε κάτι ουσιαστικό μετά από αυτές τις χημικές επεξεργασίες και διαδικασίες; Μπορεί κάτι "ζωντανό" ή "ζωτικό" να επιβιώσει από μια τέτοια διαδικασία και να δώσει μια εξήγηση για το πώς "λειτουργεί" η ζωή;

• Αμφισβητούν ποτέ οι επιστήμονες τις διαδικασίες και τη μεθοδολογία που εφαρμόζουν; Και γενικά, τι ακριβώς κάνουν;

• Ποιες αποδείξεις έχουμε για το ότι αυτό που βλέπουμε στο μικροσκόπιο (χημικά επεξεργασμένος, "σταθεροποιημένος" και βαμμένος νεκρός ιστός) υπάρχει, δρα και έχει την ίδια δομή και λειτουργία όπως όταν βρίσκεται σε ζωντανή κατάσταση και αποτελεί μέρος ζωντανού ιστού; Ο Harold Hillman έχει τεκμηριώσει αρκετά καλά τις επιδράσεις των χημικών ουσιών και των χρωστικών που χρησιμοποιούνται για την παρατήρηση των νευρώνων στο μικροσκόπιο: The Effects of Staining Procedures – Harold Hillman, 1987 (Οι Επιπτώσεις των Διαδικασιών Χρώσης)

Είναι ενδιαφέρον ότι από τις δύο εικόνες περίθλασης ακτίνων Χ του NaDNA το 1950, έχουμε μόνο δύο ακόμη εικόνες του DNA. Η μία δημοσιεύτηκε στις 26 Ιουνίου 2012 και η δεύτερη στις 28 Νοεμβρίου 2012, με τις δύο να μοιάζουν με μορφή έλικας μιας αλυσίδας. Με το DNA να διεκδικείται ως ο κώδικας της ζωής και η βάση για τόσες πολλές, μεταγενέστερες, ανακαλύψεις, φαντάζομαι ότι οι ερευνητές και οι φοιτητές θα ήταν πρόθυμοι να παρατηρήσουν το DNA στο μικροσκόπιο. Γιατί αυτό να μην αποτελεί βασικό μέρος ενός μαθήματος μοριακής βιολογίας; Κάτι τόσο θεμελιώδες στο οποίο βασίζονται τόσα πολλά πράγματα, π.χ. γονίδια, χρωμοσώματα, πρωτεΐνες, RNA, κ.λπ.

Γιατί να μη χρησιμοποιηθεί το DNA του Signer (που είναι ακόμη διαθέσιμο στο κολέγιο), η τεχνική απομόνωσης ινών DNA του Wilkins και το ισχυρότερο ηλεκτρονικό μικροσκόπιο, ένα μικροσκόπιο που μπορεί να παράγει εικόνες ατόμων; Ακριβώς για να επιβεβαιωθούν εκ νέου οι τόσες πολλές υποθέσεις που έκαναν οι Crick και Watson. Κάποιοι θα ισχυριστούν ότι το DNA είναι πολύ ευαίσθητο και ότι η ακτινοβολία του ηλεκτρονικού μικροσκοπίου μπορεί να βλάψει την ευαίσθητη δομή του. Αλλά αν αυτό ισχύει, γιατί τότε υποτίθεται ότι:

• ότι η έκθεση του NaDNA στις ακτίνες-χ για ημέρες προκειμένου να ληφθεί ένα μοτίβο περίθλασης δεν θα βλάψει τη δομή του NaDNA;

• η εικόνα που λαμβάνεται είναι από ένα καλά διατηρημένο NaDNA, δηλαδή από ένα NaDNA που δεν έχει υποστεί βλάβη; Τα άτομα δεν είναι ευαίσθητα αλλά το DNA που αποτελείται από άτομα είναι;

Δεν αμφισβητώ την ύπαρξη της κληρονομικότητας, η κληρονομικότητα είναι γεγονός και τη βλέπουμε με τα ίδια μας τα μάτια, στους γονείς μας, σε εμάς, στα παιδιά μας, γενικά σε όλα τα πλάσματα. Αν πρόκειται για τις αρχές της κληρονομικότητας του Medel ή/και τον μηχανισμό της φυσικής επιλογής του Δαρβίνου, δεν είμαι σίγουρος, αυτά είναι επίσης θεωρίες, θεωρίες που περιέχουν αναπόδεικτες υποθέσεις.

Μια από τις πιο εντυπωσιακές διαπιστώσεις μου είναι ότι δεν γίνονται πειράματα ελέγχου, ώστε να εξεταστούν ή να εξαλειφθούν οι επιδράσεις των χημικών ουσιών και των διαδικασιών.

Δυσκολεύομαι να καταλάβω γιατί οι επιστήμονες, βιολόγοι και χημικοί, πιστεύουν ότι η μελέτη νεκρών ιστών που έχουν υποστεί επεξεργασία με χημικές ουσίες και η εφαρμογή μαθηματικών μοντέλων θα οδηγήσει σε κάποια ανακάλυψη. Τι ακριβώς τους κάνει να πιστεύουν ότι έχουν να κάνουν με μια νέα ουσία και όχι με υπολείμματα ιστών που προέρχονται από την αντίδραση μεταξύ νεκρού ιστού, χημικών ουσιών που χρησιμοποιούνται και διαδικασιών που εφαρμόζονται;

Ο Harold Hillman, επιστήμονας της νευροβιολογίας, ο οποίος συνήθιζε να αμφισβητεί την κυρίαρχη επιστήμη σχετικά με τη διαδικασία που χρησιμοποιείται για την εξαγωγή και τη μελέτη της ύλης, είπε κάποτε σε μια από τις συνεντεύξεις του: "Νομίζω ότι είναι απολύτως απαραίτητο οι άνθρωποι να κατανοούν τις μεθόδους με τις οποίες ανακαλύφθηκαν τα πράγματα που πιστεύουν, διότι πολλοί άνθρωποι φαίνεται κατά κάποιο τρόπο να πιστεύουν ότι αυτό στο οποίο πιστεύουν, είναι ανεξάρτητο από τον τρόπο με τον οποίο ανακαλύφθηκε... οι άνθρωποι στην πραγματικότητα δεν γνωρίζουν, αν σταματήσετε [ δηλαδή να ρωτήσετε] τον μέσο άνθρωπο, έναν μέσο βιολόγο, πώς ξέρετε ότι το DNA βρίσκεται στους πυρήνες, η πλειοψηφία αυτών θα έλεγε, το ξέρουμε, θα έλεγε, με υποκυτταρική κλασματοποίηση, και αν πείτε έχετε σκεφτεί ποτέ τι συμβαίνει στην υποκυτταρική κλασματοποίηση, δεν το έχουν σκεφτεί". Βασικά, αυτό που προσπαθεί να επισημάνει είναι ότι οι επιστήμονες πιστεύουν ότι αυτό που βρίσκουν είναι ανεξάρτητο από τη μέθοδο που χρησιμοποιούν για να το βρουν, δεν εξετάζουν τις επιπτώσεις που έχουν οι χημικές ουσίες και οι διαδικασίες στο θέμα της μελέτης.

Αυτό που οι μοριακοί βιολόγοι και οι βιοχημικοί αποκαλούν απομόνωση είναι στην πραγματικότητα η ταυτοποίηση και η τεκμηρίωση των παραπροϊόντων που παράγονται μετά την εφαρμογή χημικών ουσιών και κάποιας μορφής θερμότητας σε βιολογική ύλη. Συγκρίνουν τα παραπροϊόντα που παράγονται με τα παραπροϊόντα της προηγουμένως "απομονωμένης" ύλης και εάν τα ταυτοποιημένα και τεκμηριωμένα παραπροϊόντα, η ποσότητα και η σύνθεσή τους δεν ταιριάζουν με οτιδήποτε έχει ήδη τεκμηριωθεί τότε θα το ονομάσουν νέα ουσία. Αυτό δεν ισχύει μόνο για το DNA αλλά και για διάφορους τύπους πρωτεϊνών, βιταμινών, RNA κ.λπ.

Αν το DNA δεν είναι αυτό που υποτίθεται ότι είναι και αν δεν είναι υπεύθυνο για οτιδήποτε του αποδίδεται τότε αναρωτιέμαι πόση βάση και ουσία έχουν οι ανακαλύψεις, οι θεωρίες και η τεχνολογία που βασίζονται σε αυτό; π.χ. η γενετική, το CRISP, οι ΓΤΟ, οι ιοί, η τεχνολογία RNA και mRNA; Έχω ήδη κάνει κάποια έρευνα για τις πρωτεΐνες, το RNA και την PCR όπου βρήκα παρόμοια χημικά, διαδικασίες και υποθέσεις που εκτελούνται και γίνονται.

Δεν διαγράφω το γεγονός ότι υπάρχει κάτι, κάτι που "καθοδηγεί" ή "ξεκινά" τον σχηματισμό και τη διαδικασία της "ζωής", ότι μπορεί να υπάρχει κάτι πίσω από όλα αυτά. Είναι μια χημική ουσία/ες ή μια χημική αντίδραση; Αμφιβάλλω, ιδίως μετά από αυτή τη βιβλιογραφική έρευνα. Αν είναι ο θεός ή κάποια άυλη δύναμη ή δύναμη, δεν μπορώ ούτε να επιβεβαιώσω ούτε να διαγράψω μια τέτοια σκέψη. Προσωπικά, δεν πιστεύω ότι υπάρχει κάτι υλικό, μετρήσιμο ή χημικό πίσω από τη συνείδηση, τα ένστικτα και την εκδήλωση της ζωής μας.

Ίσως είμαι προκατειλημμένος επειδή διάβασα το έργο του Antoine Bechamp και ό,τι μπόρεσα να βρω για τον Gaston Naessens, αλλά πιστεύω ότι η μελέτη των μικροζυμάτων του Bechamp (ή των σωματοειδών του Naessens) μπορεί να απαντήσει σε πολλά ερωτήματα σχετικά με τη ζωή, τους μικροοργανισμούς, τους ιστούς, την υγεία και τις ασθένειες που οι επιστήμονες προσπαθούν με τόση προθυμία να απαντήσουν ή πληρώνονται/χρηματοδοτούνται για να απαντήσουν.

Μπορεί να μην είμαι επιστήμονας και να μην έχω μεγάλη εμπειρία σε αυτόν τον τομέα, εκτός από κάποια σχολικά πειράματα, αλλά μετά από αυτή τη βιβλιογραφική έρευνα κατέληξα στο συμπέρασμα ότι όσο κι αν οι επιστήμονες προσπαθούν να εξηγήσουν τη ζωή με χημικές αντιδράσεις, αριθμούς και αλφαβητική σήμανση, φυσικά και μαθηματικά μοντέλα, δεν θα καταφέρουν να βρουν κάτι ουσιαστικό. Η νεκρή ή αποσυντιθέμενη ύλη που υφίσταται χημική επεξεργασία μπορεί να αποκαλύψει μόνο τι και πώς κάτι καταστρέφει και σκοτώνει τη ζωή και όχι τι τη δημιουργεί και πώς- και δευτερευόντως, μοιάζει με έναν πολύ καταστροφικό και σκληρό κλάδο της επιστήμης. Δεν αισθάνομαι ότι ό,τι βρίσκουν οι επιστήμονες στους δοκιμαστικούς σωλήνες τους μετά από όλες τις διαδικασίες που αναφέρθηκαν κρύβει απαντήσεις για τη ζωή, αλλά σίγουρα δείχνει πώς οι χημικές ουσίες και οι αφύσικες διαδικασίες καταστρέφουν και σκοτώνουν οτιδήποτε ζωντανό.

Αν χρειαζόταν να περιγράψω σε μια πρόταση όλα όσα διάβασα για να γράψω αυτό το άρθρο, αυτή θα ήταν: "ας αναμείξουμε νεκρή ή ζωντανή ύλη με χημικά, ας περιστρέψουμε, ας βράσουμε, ας κάψουμε και ας καταγράψουμε τι συμβαίνει".

Με εκτίμηση,

Tam

ΥΓ: Η "νουκλεΐνη" του Miescher μετονομάστηκε σε "νουκλεϊκό οξύ" από τον Richard Altmann. Το "νουκλεϊκό οξύ" αντιπροσωπεύει το δεοξυριβονουκλεϊκό οξύ (DNA) και το ριβονουκλεϊκό οξύ (RNA).

Ορισμένα άρθρα χωρίς αναφορές που βρήκα ενδιαφέροντα και τα οποία βοήθησαν στην έρευνά μου:

• Friedrich Miescher and the discovery of DNA

• The DNA Riddle: King’s College, London, 1951-1953

• Photograph 51, by Rosalind Franklin (1952)

• The “scientific catastrophe” in nucleic acids research that boosted molecular biology

Get more from Apollodoros in the Substack app

Available for iOS and Android

Get the app

---Δικτυογραφία :

DNA discovery, extraction and structure. A critical review – Critical Check

https://criticalcheck.wordpress.com/2021/12/15/dna-discovery-extraction-and-structure-a-critical-review/#extraction

Read more

Απόδοση στα ελληνικά: Απολλόδωρος - RevealedEye | 31 Οκτωβρίου 2026

Ευχαριστώ τον Hrvoje Morić για αυτό το άρθρο.

Ο πολιτισμός βρίσκεται στο κατώφλι μερικών από τις πιο μετασχηματιστικές αλλαγές που έχουν παρατηρηθεί ποτέ. Οι άνθρωποι που ελέγχουν το μεγαλύτερο μέρος του κόσμου προσπαθούν να επιβάλουν ένα τεχνοκρατικό σύστημα υποδούλωσης σε ολόκληρο τον πλανήτη. Θα χρησιμοποιήσουν το δίκτυο παρακολούθησης τεχνητής νοημοσύνης (δείτε το άρθρο μου σχετικά με το δίκτυο παρακολούθησης τεχνητής νοημοσύνης ως εργαλείο ελέγχου για την επερχόμενη τεχνοκρατία τους). Αυτό το τεχνοκρατικό κράτος θα οδηγήσει σε μείωση του πληθυσμού, η οποία έχει ήδη ξεκινήσει, και θα ενθαρρύνει τους ανθρώπους να υιοθετήσουν τρανσουμανιστικές τεχνολογίες που θα ενισχύσουν τον έλεγχο του κράτους και ενδεχομένως θα εξαλείψουν την ελεύθερη βούληση όπως την γνωρίζουμε.

Τεχνοκρατία

Τι είναι η τεχνοκρατία; Ο ορισμός της τεχνοκρατίας είναι «η διακυβέρνηση ή ο έλεγχος της κοινωνίας ή της βιομηχανίας από μια ελίτ τεχνικών εμπειρογνωμόνων» – Oxford Languages.

Ο όρος επινοήθηκε από τον William Henry Smyth το 1919, αλλά απέκτησε σημαντική απήχηση μέσω των έργων του Thorstein Veblen και των προσπαθειών του Howard Scott, ο οποίος ίδρυσε την Technical Alliance το 1919 και αργότερα την Technocracy Incorporated τη δεκαετία του 1930. Οι υποστηρικτές της τεχνοκρατίας πιστεύουν ότι μια επιλεγμένη και μη εκλεγμένη ομάδα «ειδικών» πρέπει να είναι αυτή που θα ελέγχει την κοινωνία. Αυτοί θα παρακολουθούν και θα διαχειρίζονται όλους τους πόρους και θα καθορίζουν τον τρόπο χρήσης τους, συμπεριλαμβανομένων και των ανθρώπων. Αυτή η μη εκλεγμένη κυβέρνηση θα εφαρμόζει προηγμένη τεχνολογία για να κυβερνά το κοινό. Η τεχνοκρατία μπορεί να αποτελεί μια ακραία μορφή σοσιαλισμού, κομμουνισμού ή φασισμού, οι οποίες είναι όλες μορφές ολοκληρωτισμού όπου η ελευθερία, τα ατομικά δικαιώματα, οι ελεύθερες αγορές, τα δικαιώματα ιδιοκτησίας ή έννοιες όπως το φυσικό δίκαιο περιορίζονται ή απουσιάζουν εντελώς, ενώ η εξουσία του κράτους υπερισχύει πάνω από όλα.

Πολλές φορές στο παρελθόν, άνθρωποι έχουν προσπαθήσει να εφαρμόσουν μια τεχνοκρατία, χωρίς όμως επιτυχία. Κάποιοι θα μπορούσαν μάλιστα να υποστηρίξουν ότι η ναζιστική Γερμανία ή η κομμουνιστική Ρωσία αποτέλεσαν μερικές από τις πρώτες προσπάθειες προς αυτή την κατεύθυνση.

Η ομάδα «Technocracy Incorporated» ιδρύθηκε από τον Howard Scott και τη Marion King το 1932. Η ομάδα πρότεινε ιδέες όπως την κατάργηση του χρήματος και την αντικατάστασή του με ενεργειακά πιστοποιητικά, καθώς και τη διαχείριση όλων των πόρων από μια ομάδα μη-εκλεγμένων «ειδικών». Αυτό μοιάζει πολύ με αυτό που ομάδες όπως το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ (WEF) επιδιώκουν σήμερα με τις εκπομπές άνθρακα ή τους δείκτες κοινωνικής πιστοληπτικής ικανότητας. Θέλουν επίσης να δημιουργήσουν μια κοινωνία που θα ελέγχεται από άτομα τα οποία αποκαλούν «ενδιαφερόμενα μέρη» (stakeholders) και τα οποία είναι ουσιαστικά οι υπερπλούσιοι ή οι επιφανείς. Η Κίνα, κατά τη γνώμη μου, κατάφερε να εφαρμόσει μια μορφή τεχνοκρατίας και είναι πιθανώς η πρώτη κοινωνία που το πέτυχε. Πιστεύω ότι η Κίνα προβάλλεται ως πρότυπο για τον κόσμο, οπότε αν θέλετε να ρίξετε μια ματιά στο μέλλον που επιθυμούν για εμάς οι υπεύθυνοι, δεν χρειάζεται να ψάξετε πιο μακριά.

Υπάρχουν δύο βασικοί λόγοι για τους οποίους οι τεχνοκρατίες έχουν αποτύχει στο παρελθόν. Ο ένας είναι ότι οι κοινωνίες, ειδικά οι δυτικές χώρες, έχουν λάβει καλή εκπαίδευση και τους έχουν ενσταλαχθεί ιδεολογίες όπως η ελευθερία, τα ατομικά δικαιώματα, οι ελεύθερες αγορές, η ελευθερία του λόγου και τα δικαιώματα ιδιοκτησίας, οι οποίες είναι όλες έννοιες του φυσικού δικαίου. Δυστυχώς, τα τελευταία χρόνια αυτή η εκπαίδευση δέχεται επιθέσεις και αυτές οι ιδέες της ελευθερίας έχουν αντικατασταθεί από ιδεολογίες όπως ο σοσιαλισμός/κομμουνισμός, ανοίγοντας το δρόμο για να αποδεχθούν οι άνθρωποι μια τεχνοκρατική κοινωνία. Ο δεύτερος κύριος λόγος για τον οποίο η τεχνοκρατία απέτυχε στο παρελθόν είναι ότι η τεχνολογία για την εφαρμογή ενός τέτοιου συστήματος δεν υπήρχε, δεν ήταν άμεσα διαθέσιμη ή κρατιόταν κρυφή από το κοινό.

Η επίθεση στο εκπαιδευτικό σύστημα, που αποβλακώνει τους λεγόμενους «μορφωμένους» ανθρώπους, συμβαίνει εδώ και δεκαετίες· θα έλεγα ότι πλησιάζει στο τέλος της. Ιδέες όπως ο ηθικός σχετικισμός, ο μεταμοντερνισμός, η κριτική θεωρία της φυλής, η ιδεολογία του φύλου, ο φεμινισμός, η ρητορική μίσους, η κλιματική αλλαγή, η μαζική μετανάστευση και ο σοσιαλισμός/κομμουνισμός έχουν ανοίξει τον δρόμο ώστε οι άνθρωποι να αποδεχθούν μια ολοκληρωτική κοινωνία και την επερχόμενη τεχνοκρατία. Έχει επίσης αποθαρρύνει τους ανθρώπους, οδηγώντας τους να μισούν τον εαυτό τους ή απλώς να ζουν για τη στιγμή και να μην ενδιαφέρονται για το μέλλον. Αυτό ισχύει ιδιαίτερα για τους Καυκάσιους, καθώς ήταν κυρίως οι λευκές ευρωπαϊκές ή δυτικές κοινωνίες που διέδωσαν τις ιδέες της ελευθερίας σε όλο τον κόσμο· γι’ αυτό και αποτελούν τον κύριο στόχο αυτών των τακτικών αποθάρρυνσης. Ένα εξαιρετικό παράδειγμα της ελευθερίας που έχουν προσφέρει οι δυτικές/ευρωπαϊκές κοινωνίες στον κόσμο είναι η κατάργηση της δουλείας από τη σύγχρονη κοινωνία. Παρ’ όλα αυτά, οι δυτικές/ευρωπαϊκές κοινωνίες κατηγορούνται για τη δουλεία, κάτι στο οποίο έχει συμμετάσχει κάθε πολιτισμός και το οποίο ορισμένοι εξακολουθούν να εφαρμόζουν μέχρι και σήμερα. Το σημερινό εκπαιδευτικό σύστημα ενσταλάζει στους ανθρώπους μια νοοτροπία δουλείας, κάτι που είναι καθοριστικό για να οδηγηθεί η κοινωνία στην αποδοχή μιας τεχνοκρατίας· αυτό επιτυγχάνεται μέσω της προπαγάνδας που εισάγεται στο εκπαιδευτικό σύστημα και δηλητηριάζει τα μυαλά των νέων.

Η τεχνολογία που θα διαδραματίσει καθοριστικό ρόλο στη δημιουργία μιας τεχνοκρατίας έχει αναπτυχθεί μόλις πρόσφατα στην κλίμακα που απαιτείται για αυτό το σύστημα υποδούλωσης. Τα έξυπνα τηλέφωνα είναι πολύ σημαντικά για αυτό το σύστημα, καθώς επιτρέπουν τη συνεχή ροή προπαγάνδας 24 ώρες το 24ωρο, 7 ημέρες την εβδομάδα, στα μυαλά του κοινού. Επιτρέπουν επίσης την παρακολούθηση και τον έλεγχο των ανθρώπων σε ένα επίπεδο που δεν ήταν ποτέ πριν εφικτό. Διευκολύνουν το κράτος να επικοινωνεί με όλους ταυτόχρονα ή ακόμη και ατομικά και να δημιουργεί συστήματα όπως η ψηφιακή ταυτότητα ή το διαβατήριο εμβολιασμού, όπως είδαμε κατά τη διάρκεια της πανδημίας. Στο μέλλον, μπορεί να επιτρέψει στο κράτος να δημιουργήσει ένα σύστημα κοινωνικής αξιολόγησης ή βαθμολογίας εκπομπών άνθρακα, όπως παρατηρείται στην Κίνα. Η ανάπτυξη της τεχνητής νοημοσύνης (AI) είναι ζωτικής σημασίας για την παρακολούθηση και τη διαχείριση όλων αυτών των πληροφοριών και μπορεί ακόμη και να χρησιμοποιηθεί για σκοπούς λογοκρισίας. Η τεχνητή νοημοσύνη είναι επίσης σημαντική για την ανάπτυξη ρομποτικής και drones που μπορούν να χρησιμοποιηθούν για σκοπούς επιτήρησης και επιβολής του νόμου. Το Διαδίκτυο αποτελεί την υποδομή που χρειάζονται όλα αυτά τα στοιχεία για να λειτουργήσουν. Η ανάπτυξη τεχνολογιών όπως τα τηλεπικοινωνιακά δίκτυα ή, πιο πρόσφατα, το Starlink, καλύπτει ολόκληρο τον πλανήτη με πρόσβαση στο Διαδίκτυο, οπότε δεν θα υπάρχει κανένα μέρος όπου αυτά τα συστήματα να μην μπορούν να λειτουργήσουν. Αναφέρομαι σε όλα αυτά τα συστήματα ως το «δίκτυο παρακολούθησης της ΤΝ». Τα συστήματα ΤΝ και ρομποτικής θα διαδραματίσουν επίσης ρόλο στην αντικατάσταση εργαζομένων σε διάφορους τομείς, είτε πρόκειται για τη βιομηχανία, την τεχνολογία, τις τέχνες, την υγειονομική περίθαλψη, το νομικό τομέα, τη διοίκηση, την κυβέρνηση ή ακόμα και την πολιτική. Η τεχνητή νοημοσύνη θα χρησιμοποιηθεί για την παρακολούθηση και τη διαχείριση όλων των πόρων, συμπεριλαμβανομένων των ανθρώπων. Μπορεί τελικά να χρησιμοποιηθεί ακόμη και για την εφαρμογή νέων κανόνων και περιορισμών με βάση αλγόριθμους που αλλάζουν συνεχώς. Αυτό θα δημιουργήσει μια δυστοπική κοινωνία με δρακόντειους κανόνες που μπορούν να αλλάξουν από τη μια στιγμή στην άλλη.

Στην πρώτη γραμμή αυτών των τεχνολογιών βρίσκονται άνθρωποι όπως ο Elon Musk και άλλοι, όπως ο Peter Theil. Πιστεύω ότι ο ρόλος τους είναι να οικοδομήσουν την υποδομή για την επερχόμενη τεχνοκρατία. Η συμμετοχή του Elon σε εταιρείες όπως η OpenAI, η Starlink, η X με το Grok, καθώς και η Tesla με τις τεχνολογίες ρομποτικής και αυτοκινήτων της, αποτελούν όλα σημαντικά μέρη της τεχνοκρατικής υποδομής. Οι παππούδες του θα ήταν περήφανοι για όλα όσα κατάφερε να επιτύχει στην εγκαθίδρυση της τεχνοκρατίας που επιθυμούσαν τόσο πολύ. Πιστεύω επίσης ότι ο ρόλος του Τραμπ θα είναι να βοηθήσει ανθρώπους όπως ο Musk και ο Theil στην εφαρμογή αυτών των τεχνολογιών στην κυβέρνηση. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ο Trump αναθέτει στον Elon τη διεύθυνση του D.O.G.E., προκειμένου να εξαλείψει τη σπατάλη στην κυβέρνηση, η οποία έχει γίνει υπερβολικά μεγάλη και διογκωμένη. Ο Elon πιθανότατα θα απομακρύνει πολλούς άχρηστους κρατικούς υπαλλήλους και θα αντικαταστήσει πολλούς από αυτούς με αυτά τα νέα συστήματα ελέγχου τεχνητής νοημοσύνης. Ο αντιπρόεδρος του Τραμπ, JD Vance, έχει στενούς δεσμούς με τον Peter Thiel, ιδιοκτήτη της Palantir, μιας εταιρείας συλλογής δεδομένων και επιτήρησης με χρήση τεχνητής νοημοσύνης. Η Palantir συνεργάζεται ήδη εδώ και πολλά χρόνια με την αμερικανική κυβέρνηση, το στρατό και τη CIA για την εφαρμογή αυτών των τεχνολογιών παρακολούθησης με τεχνητή νοημοσύνη και είμαι βέβαιος ότι αυτό θα ενταθεί υπό την προεδρία του Trump.

Έτσι, με τον συνδυασμό της πνευματικής υποβάθμισης της κοινωνίας και των τεχνολογικών εξελίξεων, εισερχόμαστε σε μια εποχή που δεν έχει προηγούμενο. Οι μυστικές εταιρείες που ελέγχουν το μεγαλύτερο μέρος του κόσμου και βασίζουν τις πεποιθήσεις τους στον σατανισμό —ο οποίος, τελικά, δεν είναι παρά η λαγνεία για εξουσία και έλεγχο— έχουν πλέον δημιουργήσει τα συστήματα που απαιτούνται για την απόλυτη κυριαρχία. Το σχεδιάζουν εδώ και αιώνες, αν όχι περισσότερο, και έχουν παραμείνει ως επί το πλείστον κρυμμένοι πίσω από τα παρασκήνια, χρησιμοποιώντας άλλους ως πιόνια για τη δημιουργία των τεχνολογιών που απαιτούνται για την υποδούλωση όλων. Το επερχόμενο παγκόσμιο σύστημα τεχνοκρατίας, που θα τροφοδοτείται από το δίκτυο παρακολούθησης τεχνητής νοημοσύνης, θα αποτελέσει το κορυφαίο επίτευγμά τους.

Μείωση του Πληθυσμού

Η μείωση του πληθυσμού του πλανήτη έχει προγραμματιστεί εδώ και καιρό και βρίσκεται ήδη σε εξέλιξη. Ομάδες όπως η Λέσχη της Ρώμης (Club of Rome), η Bilderberg, το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ (WEF), η Τριμερής Επιτροπή, τα Ηνωμένα Έθνη, η Ευρωπαϊκή Ένωση, καθώς και πολλές άλλες, συζητούν εδώ και καιρό το «πρόβλημα» του υπερπληθυσμού. Αυτός ο μύθος του υπερπληθυσμού αποτελεί από καιρό ένα εργαλείο εκφοβισμού που χρησιμοποιούν οι εξουσιαστές για να αποκτήσουν περαιτέρω έλεγχο και να χειραγωγήσουν το κοινό. Στην πραγματικότητα, η Γη απέχει πολύ από το να είναι υπερπληθυσμένη και ο μόνος λόγος για τον οποίο φαίνεται ότι δεν υπάρχουν αρκετοί πόροι είναι επειδή οι εξουσιαστές τους συσσωρεύουν για τον εαυτό τους. Όχι μόνο αυτό, αλλά και διαχειρίζονται σκόπιμα κακώς αυτούς τους πόρους για να διατηρήσουν την εξουσία και τον έλεγχο. Ένα τέλειο παράδειγμα αυτού είναι η κακοδιαχείριση του εφοδιασμού με τρόφιμα ή η σκόπιμη καταστροφή του, προκειμένου να προκληθεί λιμός και θάνατος, ή απλώς για να διατηρηθούν οι τιμές υψηλές και να φτωχύνουν οι άνθρωποι. Ένα άλλο εξαιρετικό παράδειγμα είναι η χειραγώγηση των χρηματοοικονομικών μέσων για να προκαλέσουν πληθωρισμό και να βυθίσουν τους ανθρώπους σε υπερβολικό χρέος. Τώρα που οι κακοί άνθρωποι που βρίσκονται στην εξουσία αισθάνονται ότι έχουν φτάσει σε ένα τεχνολογικό σημείο και μπορούν επιτέλους να εφαρμόσουν την τεχνοκρατία τους, η οποία τροφοδοτείται από την τεχνητή νοημοσύνη και τη ρομποτική, δεν έχουν πλέον ανάγκη από τόσο μεγάλο πληθυσμό. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο θα συνεχίσουν να επιταχύνουν το σχέδιό τους για τον αποπληθυσμό.

Το σχέδιο αποπληθυσμού έχει πολλές πτυχές. Η χρήση του πολέμου, της πείνας, των ασθενειών, των αντισυλληπτικών και των αμβλώσεων, καθώς και των δηλητηριασμένων τροφίμων και φαρμάκων, αποτελεί αγαπημένη τακτική όσων βρίσκονται στην εξουσία. Μπορούν επίσης να χρησιμοποιηθούν λιγότερο γνωστές τακτικές, όπως η γεωμηχανική ή τα όπλα που βασίζονται σε συχνότητες. Ανεξάρτητα από την τακτική, ο στόχος είναι ο ίδιος: η αύξηση του ποσοστού θνησιμότητας και η μείωση του ποσοστού γεννήσεων. Χρησιμοποιούν αυτές τις τακτικές εναντίον του πληθυσμού εδώ και δεκαετίες, αλλά τον τελευταίο καιρό η εφαρμογή τους έχει ενταθεί σημαντικά. Η στοχοποίηση των παιδιών με δηλητηριώδη εμβόλια επιδεινώνεται κάθε χρόνο εξαιτίας αυτού, το ίδιο και τα ποσοστά του SIDS (σύνδρομο αιφνίδιου βρεφικού θανάτου) και των χρόνιων ασθενειών στους νέους. Αν δεν μπορούν να σκοτώσουν τα παιδιά, θέλουν να τα κρατήσουν άρρωστα και υποτακτικά για το υπόλοιπο της ζωής τους. Η κλιμάκωση των πολέμων σε όλο τον κόσμο έχει ως αποτέλεσμα πολύ περισσότερους θανάτους. Πόλεμοι όπως στην Ουκρανία ή στη Γάζα αποτελούν εξαιρετικές τακτικές για τον αποπληθυσμό, καθώς και για τη δημιουργία διχασμού στις μάζες. Αυτό ταιριάζει επίσης απόλυτα στη στρατηγική «διαίρει και βασίλευε». Οι επιθέσεις εναντίον των αγροτών και των τροφίμων γίνονται όλο και χειρότερες, είτε πρόκειται για αύξηση των φόρων, κλοπή γης, είτε για την πλήρη καταστροφή των αποθεμάτων. Η κατάσταση γίνεται όλο και πιο δύσκολη για τους αγρότες κάθε χρόνο. Τα χημικά, τα πρόσθετα και η υπερβολική επεξεργασία των τροφίμων διατηρούν τους ανθρώπους σε κακή υγεία και συντομεύουν επίσης τη ζωή των περισσότερων. Το εκπαιδευτικό σύστημα αποτελεί έναν ακόμη φορέα επίθεσης, καθώς ενθαρρύνει τους νέους να μην κάνουν παιδιά και προσφέρει εύκολη πρόσβαση σε αντισυλληπτικά και αμβλώσεις. Ποιος γνωρίζει πραγματικά τις επιπτώσεις που έχουν στον πληθυσμό όλες οι κεραίες κινητής τηλεφωνίας, το Wi-Fi και τα κινητά τηλέφωνα; Είμαι σίγουρος ότι αν τις γνωρίζαμε, θα ήταν αρκετά τρομακτικές. Όλες αυτές οι μέθοδοι είναι σκόπιμες και έχουν σχεδιαστεί για να επιτύχουν τον στόχο της μείωσης του πληθυσμού. Όταν συνδυάζονται, αποδεικνύονται αρκετά αποτελεσματικές.

Η πιο προφανής κλιμάκωση του σχεδίου μείωσης του πληθυσμού ήταν η πανδημία. Η χρήση των περιοριστικών μέτρων, των θανατηφόρων πρωτοκόλλων στα νοσοκομεία και, αργότερα, των δηλητηριωδών «εμβολίων» γονιδιακής θεραπείας έχει πιθανότατα προκαλέσει τη μεγαλύτερη ζημιά μέχρι στιγμής. Οι υποχρεωτικές διατάξεις και τα περιοριστικά μέτρα έχουν δημιουργήσει ένα προηγούμενο για τις κυβερνήσεις να το επαναλάβουν στο μέλλον, ανοίγοντας το δρόμο για ακόμη περισσότερους θανάτους. Ακόμα δεν έχουμε δει τις πλήρεις επιπτώσεις του τι θα συμβεί στους ανθρώπους που έχουν λάβει την ένεση για τον κορονοϊό. Οι άνθρωποι συνεχίζουν να πεθαίνουν καθημερινά και αυτό φαίνεται να έχει επηρεάσει αρνητικά και τη γονιμότητα. Ποιος ξέρει τι μπορεί να συμβεί μακροπρόθεσμα. Πάνω από όλα αυτά, κανείς δεν ξέρει πραγματικά τι ήταν στην πραγματικότητα ο κορονοϊός και αν ήταν καν, ιός, ή τι πραγματικά προοριζόταν να κάνει, πέρα από το να ενσταλάξει φόβο και να επιτρέψει μια ολοκληρωτική στροφή στην κοινωνία.

Ένας από τους πιο εξέχοντες υποστηρικτές της αφήγησης για τον υπερπληθυσμό δεν είναι άλλος από τον Bill Gates. Φαίνεται ότι είτε έχει διοριστεί είτε έχει αναλάβει ο ίδιος την εποπτεία του σχεδίου μείωσης του πληθυσμού. Η εμμονή του με τον εμβολιασμό του κόσμου και την παροχή πρόσβασης σε αντισυλληπτικά και αμβλώσεις συνάδει σαφώς με το σχέδιο μείωσης του πληθυσμού. Του αρέσει μάλιστα να αστειεύεται σχετικά με αυτό στις ομιλίες του, όπου έχει πει ότι «ένας από αυτούς τους αριθμούς θα πρέπει να πλησιάσει αρκετά το 0», αναφερόμενος σε μια εξίσωση σχετικά με τον πληθυσμό και τις εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα, προκειμένου να επιτευχθούν οι στόχοι του «καθαρού μηδενικού». Έχει μάλιστα μιλήσει ανοιχτά για την «εξομάλυνση της καμπύλης του πληθυσμού» σε ένα βίντεο που δημιούργησε σχετικά με τον υπερπληθυσμό. Ένα άλλο θέμα που του αρέσει να προωθεί είναι η ψευδής αφήγηση για την κλιματική αλλαγή. Αυτή η αφήγηση είναι στην ουσία της αντι-ανθρώπινη και αποσκοπεί αποκλειστικά στο να διδάξει στους ανθρώπους ότι οι άνθρωποι είναι επιβλαβείς για τον πλανήτη. Τίποτα δεν θα μπορούσε να απέχει περισσότερο από την Αλήθεια· οι άνθρωποι είναι διαχειριστές της γης και φυσικοί φροντιστές της, ένα απαραίτητο και αναπόφευκτο μέρος της ζωής. Παρόλο που δεν έχουμε ανταποκριθεί πλήρως στον ρόλο μας, επειδή έχουμε χάσει τον δρόμο μας και έχουμε επιτρέψει σε κακούς ανθρώπους όπως ο Bill Gates, μαζί με άλλους, να έχουν τον έλεγχο. Η ψευδής αφήγηση για την κλιματική αλλαγή είναι η τέλεια αφήγηση για όσους έχουν τον έλεγχο, προκειμένου να υποτάξουν τις μάζες. Είναι η τέλεια δικαιολογία για περιορισμούς λόγω κλίματος, πιστώσεις άνθρακα και πόλεις-φυλακές των 15 λεπτών. Οι περισσότεροι άνθρωποι που πιστεύουν σε αυτό καταλήγουν να μισούν τον εαυτό τους, νομίζοντας ότι καταστρέφουν τον πλανήτη. Ο Bill Gates και πολλοί άλλοι εργάζονται σκληρά για να πείσουν το κοινό να αποδεχτεί αυτά τα ψέματα· ποιος καλύτερος τρόπος για να κάνεις έναν πληθυσμό να αποδεχτεί τη δική του μείωση;

Παρά όλη την εκστρατεία εκφοβισμού για τον υπερπληθυσμό, η πραγματικότητα είναι ότι οι χώρες σε όλο τον κόσμο παρουσιάζουν στην πραγματικότητα φθίνουσα γεννητικότητα. Το φαινόμενο αυτό είναι πιο έντονο στις δυτικές χώρες με κυρίως καυκάσιο πληθυσμό. Οι δυτικές κουλτούρες έχουν στοχοποιηθεί, καθώς το εκπαιδευτικό σύστημα διδάσκει στους νέους να μην κάνουν παιδιά. Αυτό, σε συνδυασμό με τα μολυσμένα τρόφιμα και τα φάρμακα, καθιστά πολλούς ανθρώπους στείρους. Η συνεχής αύξηση του κόστους ζωής, λόγω της εκτύπωσης χρήματος και της μαζικής μετανάστευσης, οδηγεί επίσης τους ανθρώπους να αποφεύγουν να κάνουν παιδιά. Η μαζική μετανάστευση καλύπτει επίσης τη μείωση των ποσοστών γεννήσεων και μεταβάλλει τον πολιτισμό της κοινωνίας, συνήθως προς το χειρότερο.

Οι υπεύθυνοι αυτής της ατζέντας αποπληθυσμού δεν επιθυμούν να τη κρατήσουν μυστική και συζητούν ανοιχτά ή χλευάζουν το κοινό με τα σχέδιά τους. Ο Bill Gates κάνει συνεχώς δηλώσεις σχετικά με αυτό. Ο πρίγκιπας Φίλιππος δήλωσε ότι θα ήθελε να μετενσαρκωθεί ως θανατηφόρος ιός για να λύσει το πρόβλημα του υπερπληθυσμού. Ο Ph.D. Dennis Meadows, μέλος της Λέσχης της Ρώμηςου Club of Rome, έχει δηλώσει ότι ελπίζει ο αποπληθυσμός να πραγματοποιηθεί ειρηνικά και ισότιμα και επιθυμεί ο πληθυσμός να ανέρχεται σε μόλις 1 δισεκατομμύριο. Ο Ted Turner είναι ένας άλλος δισεκατομμυριούχος που έχει εκφράσει πολύ ανοιχτά την επιθυμία του να μειωθεί ο πληθυσμός. Έχουν κατασκευαστεί ακόμη και μνημεία, όπως οι «Οδηγίες της Georgia», στις οποίες ο πρώτος κανόνας που είναι χαραγμένος είναι να διατηρηθεί ο πληθυσμός στα 500 εκατομμύρια μόνο. Υπάρχουν τόσοι πολλοί άνθρωποι σε θέσεις εξουσίας και επιρροής που μιλούν ανοιχτά για την επιθυμία τους για μείωση του πληθυσμού, που θα δυσκολευόμουν να τους απαριθμήσω όλους εδώ.

Η μαζική γενοκτονία του μεγαλύτερου μέρους του πληθυσμού του πλανήτη έχει σχεδιαστεί από τις σατανικές μυστικές εταιρείες που ελέγχουν τον κόσμο εδώ και πολύ καιρό. Τώρα που τα τελευταία κομμάτια του παζλ μπαίνουν στη θέση τους, ετοιμάζονται να επιτύχουν επιτέλους τους στόχους τους.

Μετανθρωπισμός

Το μετ-ανθρωπιστικό μέλλον είναι σχεδόν εδώ, ή ίσως έχει ήδη αρχίσει. Θα μπορούσε κανείς να πει ότι ήδη γινόμαστε σαν cyborgs, δεδομένου του πόσο ενσωματωμένοι έχουμε γίνει με τα smartphone και τις φορετές συσκευές μας. Με τη δυνατότητα να έχουμε πρόσβαση σε πληροφορίες σχεδόν οπουδήποτε και να επικοινωνούμε με σχεδόν οποιονδήποτε ανά πάσα στιγμή. Βιομετρικά στοιχεία όπως ο καρδιακός ρυθμός, η θερμοκρασία του δέρματος, το οξυγόνο στο αίμα, τα βήματα και ο ύπνος μπορούν όλα να παρακολουθούνται χωρίς κόπο με μια φορετή έξυπνη συσκευή. Πραγματικά φαίνεται σαν να ζούμε ήδη σε μια ταινία επιστημονικής φαντασίας. Αυτή είναι μόνο η αρχή της συγχώνευσης μεταξύ ανθρώπου και μηχανής, για καλό ή για κακό. Με εξελίξεις όπως η εταιρεία «brainchip» του Elon Musk, η Neurolink, ή με πρωτοβουλίες όπως το «metaverse» του Mark Zuckerberg, τα όρια μεταξύ αυτού που μας κάνει ανθρώπους και αυτού που είναι πραγματικότητα αρχίζουν να θολώνουν. Μας λένε ότι αυτές οι τεχνολογίες θα είναι προς όφελος της ανθρωπότητας, αλλά πιστεύω ότι θα μπορούσαν εξίσου εύκολα να χρησιμοποιηθούν για την υποδούλωση ή το τέλος της ανθρωπότητας, όπως την γνωρίζουμε.

Το Neurolink έχει ήδη εμφυτευτεί στον πρώτο άνθρωπο. Στην πιο στοιχειώδη μορφή του, έχει επί του παρόντος τη δυνατότητα να συνδέει το μυαλό κάποιου με έναν υπολογιστή και να παρέχει στον χρήστη πλήρη έλεγχο πάνω του μόνο με τις σκέψεις του. Ο Elon έχει δηλώσει ότι στο μέλλον η τεχνολογία αυτή θα μπορούσε να θεραπεύσει την τύφλωση και την απώλεια ακοής, καθώς και να αποκαταστήσει στα άτομα με αναπηρία την ικανότητα να κινούν τα χέρια ή τα πόδια τους, μεταξύ πολλών άλλων δυνατοτήτων. Αυτή η τεχνολογία φαίνεται να αποτελεί θαύμα, αλλά ποια θα μπορούσαν να είναι τα πιθανά μειονεκτήματά της; Η πιθανότητα αρνητικών επιπτώσεων στην υγεία υπάρχει πάντα σε κάθε ιατρική παρέμβαση, αλλά αυτό που την καθιστά ακόμη πιο ύπουλη είναι το γεγονός ότι ανοίγει το μυαλό σας στον κίνδυνο να υποστεί παραβίαση ή έλεγχο. Με τη δυνατότητα να ελέγχετε υπολογιστές με το μυαλό σας ή να αποκαταστήσετε την όρασή σας, την ακοή σας ή την ικανότητά σας να κινείστε, θεωρητικά θα μπορούσατε να μεταφέρετε πληροφορίες στο μυαλό των χρηστών ή ακόμη και να ελέγχετε τι βλέπουν, ακούν ή αισθάνονται. Αυτό θα έδινε σε κακόβουλους παράγοντες τη δυνατότητα να αναλάβουν τον έλεγχο των σωμάτων και των μυαλών των ανθρώπων. Απλώς σκεφτείτε πώς μια τυραννική κυβέρνηση ή μια τρομοκρατική οργάνωση θα χρησιμοποιούσε αυτού του είδους την τεχνολογία, αν της δινόταν πρόσβαση σε αυτήν. Προσωπικά πιστεύω ότι αυτό αποτελεί από καιρό στόχο των κακόβουλων ανθρώπων που βρίσκονται στην εξουσία: να αναπτύξουν αυτού του είδους την τεχνολογία για να καταλήξουν να έχουν τον πλήρη έλεγχο των μαζών, μετατρέποντάς τις σε προγραμματιζόμενα ρομπότ και, στη διαδικασία, αφαιρώντας την ελεύθερη βούληση από την ανθρωπότητα.

Το Neurolink είναι μόνο μία από τις πολλές εξελίξεις στις τρανσανθρώπινες τεχνολογίες. Υπάρχουν διπλώματα ευρεσιτεχνίας που αποσκοπούν στη σύνδεση των κρυπτονομισμάτων με τα σώματα των ανθρώπων και στη χρήση των δραστηριοτήτων ή των σκέψεων κάποιου για την εξόρυξη κρυπτονομισμάτων. Αντί να χρησιμοποιούνται υπολογιστές ως κόμβοι για την υποδομή των κρυπτονομισμάτων, θα χρησιμοποιούνταν τα σώματα και οι νου των ανθρώπων. Αυτό θα παρείχε χρηματικές ανταμοιβές, υπό τη μορφή κρυπτονομίσματος, σε άτομα που ολοκληρώνουν συγκεκριμένες εργασίες που έχουν προκαθοριστεί για αυτούς. Ποιες θα ήταν αυτές οι εργασίες ή ποιος θα είχε τον έλεγχο αυτού του συστήματος; Φανταστείτε να συνδέονται σε ένα τέτοιο σύστημα η κατάσταση εμβολιασμού σας, οι αναρτήσεις σας στα κοινωνικά δίκτυα ή ακόμα και οι σκέψεις σας. Αυτό ακούγεται σαν κάτι βγαλμένο από μια δυστοπική ταινία τρόμου. Η ανάπτυξη της νανοτεχνολογίας θα μπορούσε να κάνει τεχνολογίες όπως το Neurolink να μοιάζουν με παιδικό παιχνίδι. Ορισμένοι υποθέτουν ότι κάτι σαν το Neurolink θα μπορούσε να επιτευχθεί με μια ένεση ή ακόμα και με κάτι που θα μπορούσε να ψεκαστεί στον αέρα. Υπάρχουν ήδη διπλώματα ευρεσιτεχνίας για τεχνολογίες που επιτρέπουν την υλοποίηση τέτοιων πραγμάτων. Αυτό θα μπορούσε να επιτρέψει τη μαζική εφαρμογή τρανσουμανιστικών τεχνολογιών ακόμη και σε άτομα που, υπό άλλες συνθήκες, θα τις είχαν αρνηθεί. Ορισμένοι έχουν εκφράσει την εικασία ότι αυτές οι τεχνολογίες υπάρχουν ήδη και εφαρμόζονται αυτή τη στιγμή.

Επί του παρόντος, διαθέτουμε το IOT (Διαδίκτυο των Πραγμάτων), το οποίο αναφέρεται στο δίκτυο των έξυπνων συσκευών σε όλο τον κόσμο. Αυτό μπορεί να είναι οτιδήποτε, από το smartphone, το smartwatch, τον φούρνο, το ψυγείο, το αυτοκίνητο κ.λπ., που συνδέεται στο διαδίκτυο. Όλες αυτές οι συσκευές έχουν τη δυνατότητα να εντοπίζονται και να παρακολουθούνται και θα μπορούσαν μια μέρα να χρησιμοποιηθούν για να σας αποδώσουν μια κοινωνική βαθμολογία ή μια βαθμολογία άνθρακα. Το επόμενο βήμα σε αυτό ονομάζεται IOB (Διαδίκτυο των Σωμάτων), το οποίο αναφέρεται σε ένα δίκτυο ανθρώπινων σωμάτων και/ή νου που παρακολουθούνται και εντοπίζονται. Χρησιμοποιώντας αυτές τις τρανσουμανιστικές τεχνολογίες που βρίσκονται υπό ανάπτυξη, σε συνδυασμό με την τεχνητή νοημοσύνη, ο στόχος είναι η δημιουργία ενός δικτύου που θα παρακολουθεί τα βιομετρικά στοιχεία, την τοποθεσία, τις δραστηριότητες και, τελικά, τις σκέψεις των ανθρώπων. Όλα αυτά με την ελπίδα όχι μόνο να παρακολουθούνται οι άνθρωποι, αλλά και να ελέγχεται ο τρόπος με τον οποίο ενεργούν και τι σκέφτονται.

Οι εταιρείες αναπτύσσουν επί του παρόντος τεχνολογία τεχνητής μήτρας με σκοπό να βοηθήσουν τα άτομα που δεν μπορούν να αποκτήσουν παιδιά να το καταφέρουν. Στο μέλλον, αν συνεχίσουν να αποπληθυσμούν τον πλανήτη και να καταστρέφουν τη γονιμότητα, οι τεχνητές μήτρες ενδέχεται να γίνουν ο συνήθης τρόπος γέννησης. Αυτό θα παρέχει στους ανθρώπους την ευκαιρία να τροποποιήσουν γενετικά τα παιδιά τους και να ενσωματώσουν τεχνολογία τρανσ-ανθρωπισμού από τη γέννησή τους. Ακόμη και σε άτομα που δεν έχουν γεννηθεί σε αυτές τις εγκαταστάσεις τεχνητής μήτρας θα μπορούσε να προσφερθεί η δυνατότητα να τροποποιήσουν γενετικά τον εαυτό τους μέσω τεχνολογιών όπως το CRISPR. Αυτό θα μπορούσε να προωθηθεί ως καλή ιδέα και να πωληθεί στο κοινό ως κάτι που θα τους κάνει καλύτερους από ό,τι είναι σήμερα. Οι άνθρωποι που βρίσκονται στην εξουσία θα μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν αυτή την τεχνολογία για να δημιουργήσουν μια φυλή σκλάβων από προγραμματιζόμενους ανθρώπους. Πιστεύω ότι αυτός θα μπορούσε να είναι ο μακροπρόθεσμος στόχος: η αποπληθυσμία της γης από τους φυσιολογικούς ανθρώπους και η επαναποίκισή της με γενετικά τροποποιημένους, προγραμματιζόμενους σκλάβους του τρανσ-ανθρωπισμού, που θα δημιουργούνται σε εγκαταστάσεις τεχνητών μήτρων.

Άτομα όπως ο Noah Harari του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ (WEF) έχουν δηλώσει ανοιχτά ότι πιστεύουν ότι η ελεύθερη βούληση, καθώς και το σωστό και το λάθος, δεν είναι παρά μια ψευδαίσθηση. Έχει μάλιστα πει ότι, με την τεχνολογία που διαθέτουμε σήμερα, οι άνθρωποι έχουν μετατραπεί σε ζώα που μπορούν να παραβιαστούν και να προγραμματιστούν. Αυτή η ιδεολογία του ηθικού σχετικισμού και της άρνησης της ελεύθερης βούλησης είναι σατανικής φύσης και αποτελεί βασική πεποίθηση των σατανικών μυστικών εταιρειών που κυβερνούν το μεγαλύτερο μέρος του κόσμου. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο δημιουργούν αυτές τις τρανσουμανιστικές τεχνολογίες, με στόχο να καταστρέψουν τελικά την ελεύθερη βούληση που μας παραχωρήθηκε σε όλους από τον Δημιουργό. Μισούν την ελεύθερη βούληση, την ελευθερία, τα ατομικά δικαιώματα, τα δικαιώματα ιδιοκτησίας και το φυσικό δίκαιο, και ό,τι κάνουν έχει ως σκοπό την καταστροφή αυτών των θεμελιωδών ιδιοτήτων του σύμπαντος.

Συμπέρασμα

Ο κόσμος διοικείται από ψυχωτικούς ανθρώπους που ανήκουν σε σατανικές μυστικές εταιρείες και νοιάζονται μόνο για τον εαυτό τους. Είναι πρόθυμοι να κάνουν τα πάντα για να αποκτήσουν περισσότερη εξουσία και έλεγχο. Εργάζονται πίσω από τα παρασκήνια εδώ και πολλούς αιώνες για να φτάσουν στο σημείο που βρισκόμαστε σήμερα, χρησιμοποιώντας τους ανθρώπους ως πιόνια για τη δημιουργία τεχνολογιών που θα οδηγήσουν στον θάνατό τους ή στην υποδούλωσή τους. Τα μέλη αυτών των μυστικών εταιρειών έχουν ως απώτερο στόχο να γίνουν σαν θεοί που ελέγχουν τα πάντα. Δυστυχώς για αυτούς, δεν θα το πετύχουν ποτέ.

Η κοινωνία πρέπει να ξυπνήσει και να αποδεχτεί τις δυσάρεστες αλήθειες που οι περισσότεροι άνθρωποι δεν θέλουν να αντιμετωπίσουν. Πρέπει να ενωθούμε και να απαιτήσουμε λογοδοσία και δικαιοσύνη από όσους βρίσκονται στην εξουσία και προσπαθούν να μας σκοτώσουν και να μας υποδουλώσουν. Στη συνέχεια, η κοινωνία πρέπει να βασίζεται στα θεμέλια της ελευθερίας, των ατομικών δικαιωμάτων, της ελεύθερης αγοράς, των δικαιωμάτων ιδιοκτησίας και του Φυσικού Δικαίου (Νatural Law). Πρέπει να εκτιμούμε την ανθρωπότητα, να δείχνουμε αγάπη και σεβασμό ο ένας στον άλλον και να προσπαθούμε να βοηθάμε τους γύρω μας, ώστε να δημιουργήσουμε μια κοινωνία που ωφελεί όλους και όχι μόνο τους λίγους που βρίσκονται στην κορυφή.

Διαφορετικά, μπορεί να καταλήξουμε νεκροί ή, ακόμα χειρότερα, να ζούμε σε μια τεχνοκρατική, μετανθρωπιστική κόλαση που λειτουργεί με ένα δίκτυο παρακολούθησης τεχνητής νοημοσύνης.

Get more from Apollodoros in the Substack app

Available for iOS and Android

Get the app

— Δικτυογραφία:

Technocracy, Depopulation, and Transhumanism

RevealedEye

Technocracy, Depopulation, and Transhumanism

Thanks Hrvoje Morić for this article…

Read more

17 hours ago · 40 likes · 6 comments · RevealedEye

Απόδοση στα ελληνικά: Απολλόδωρος - The Light Newspaper | 30 Οκτωβρίου 2026

Σοσιαλισμός, Φασισμός, Κομμουνισμός, Φιλελεύθερη Δημοκρατία, Δημοκρατία – δεν έχει σημασία· όλα έχουν να κάνουν με την επιθυμία να ελέγχονται οι ζωές των ανθρώπων, είτε από σύνδρομο σωτήρα είτε από σαδιστική ψυχοπάθεια· κάθε κεντρικός σχεδιασμός απαιτεί την υποταγή του ατόμου, και οι άνθρωποι δεν είναι τίποτα άλλο παρά απόλυτα ιδιόρρυθμοι, περίεργοι, απρόβλεπτοι και μοναδικοί.

Δεν θα μπορούσα καν να αρχίσω να διαμορφώσω οποιοδήποτε σύστημα μαζικής άμεσης διακυβέρνησης που θα ωφελούσε τους ανθρώπους που υποτίθεται ότι κυβερνά. Πώς μπορεί κάποιος να γνωρίζει την κατάστασή σου, τα σχέδιά σου, τα προβλήματά σου, τη ζωή σου καλύτερα από εσένα; Δεν θυμάμαι καμία κυβέρνηση να ρώτησε ποτέ: «Τι χρειάζεσαι;» «Πώς μπορούμε να βελτιώσουμε την κατάστασή σου;» Ούτε μία φορά, ποτέ. Εσύ;

Αντίθετα, η κυβέρνηση έχει δημιουργήσει και προκαλέσει πολλά από τα προβλήματα στον κόσμο, στο παρελθόν και στο παρόν. Ενώ προκαλούν αυτή την καταστροφή, τον πόνο και την απώλεια για λογαριασμό της μαφίας των κεντρικών τραπεζών που κατέχει το χρήμα, χωρίς την κυβέρνηση και το τεράστιο δίκτυο πρακτόρων της και την φαινομενική εξουσία της, τίποτα από όλα αυτά δεν θα μπορούσε να εκτελεστεί.

Η κυβέρνηση αποτελεί βιτρίνα της πραγματικής εξουσίας, για να δίνει στον κόσμο την εντύπωση ότι έχει λόγο στα πράγματα. Ναι, κάθε τέσσερα ή πέντε χρόνια μπορείς να διαλέξεις μια ροζέτα διαφορετικού χρώματος από μια γκάμα δύο, ίσως τριών, και αυτό είναι όλο: την επόμενη μέρα μπορείς να ξανακοιμηθείς, να επιστρέψεις στη δουλειά σου και να μην δίνεις καμία προσοχή σε ό,τι κάνουμε εμείς, ενώ εμείς σε αποσπάμε με αυτά τα λαμπερά μπιχλιμπίδια και τα θορυβώδη τσίρκα.

Στη συχνά επαναλαμβανόμενη ερώτηση «αλλά χωρίς κυβέρνηση, ποιος θα έχτιζε τους δρόμους;» μπορεί εύκολα να απαντηθεί με το «χωρίς κυβέρνηση, ποιος θα ξεκινούσε πολέμους, θα σκηνοθετούσε οικονομικές κρίσεις, θα διοχέτευε χρήματα σε εγκληματικές δραστηριότητες, θα διακινούσε ναρκωτικά, θα δολοφονούσε, θα δηλητηρίαζε το νερό, τα τρόφιμα και τον αέρα και θα απαιτούσε το μισό των εισοδημάτων σας με απειλές βίας και φυλάκισης σε περίπτωση άρνησης;»

Η απάντηση στο ερώτημά τους θα μπορούσε επίσης να είναι «οι ίδιοι άνθρωποι που τα κατασκευάζουν σήμερα, μόνο που θα είναι πολύ φθηνότερα και πολύ πιο γρήγορα». Η κυβέρνηση δεν κάνει τίποτα που να αποφέρει πραγματικό όφελος στον λαό. Αν μπορείς να αναφέρεις έστω ένα παράδειγμα, θα αλλάξεις την κοσμοθεωρία μου σήμερα.

Τίποτα δεν πρέπει να αλλάξει, ή τουλάχιστον να αλλάζει πολύ σταδιακά, ίσως κάθε μερικές εκατοντάδες χρόνια περίπου. Η Γη και η ζωή πάνω της είναι αιώνιες. Η ζωή θα συνεχίσει, η ιστορία θα συνεχίσει να γράφεται (και να παραποιείται) και η ανθρωπότητα θα είναι πάντα εδώ, ανεξάρτητα από τις εσωτεριστικές, παράλογες εκδοχές της ιστορίας και της κοσμολογίας που σας έχουν πουλήσει.

Επομένως, δεδομένου ότι η ζωή θα έπρεπε να είναι πολύ σταθερή και στατική, προβλέψιμη και να αλλάζει σαν παγετώνας, γιατί υπάρχει ανάγκη για τόσους πολλούς νέους νόμους συνεχώς;

Διαθέτουμε τα βασικά νομοθετήματα που καλύπτουν όλα τα ανθρώπινα εγκλήματα· γιατί λοιπόν οι κυβερνήσεις (σε απόλυτη συντονισμένη δράση) ψηφίζουν κάθε χρόνο αμέτρητους νέους νόμους; Μας ωφελεί ποτέ κάτι από όλα αυτά;

Ακολουθεί μια ριζοσπαστική σκέψη (σαν να μην εκφράζω ήδη αρκετές από αυτές): τι θα συνέβαινε αν καταργούσαμε κάθε νομοθετικό κείμενο από το 1688 και μετά; Θα γινόταν ξαφνικά η Αγγλία ένα επικίνδυνο μέρος, με βιασμούς, δολοφονίες, απαγωγές, ληστείες, απάτες και βία στις μεγάλες πόλεις; Φυσικά, αυτός είναι ο κόσμος που ζούμε σήμερα, όπου ισχύουν αμέτρητοι νόμοι, οι οποίοι όμως δεν φαίνεται να βοηθούν.

Στην πραγματικότητα, τι θα συνέβαινε αν δεν υπήρχε η Τράπεζα της Αγγλίας και το πυραμιδικό σύστημα χρέους της, η κοινοβουλευτική υπεροχή (δηλαδή, μια εκλεγμένη δικτατορία) και όλοι οι νόμοι περί περίφραξης, οι νόμοι κατά της ρητορικής μίσους, ο νόμος για την κλιματική αλλαγή και τόσα άλλα; Ολόκληρη η χώρα θα γινόταν ευημερούσα και θετική μέσα σε λίγα μόνο χρόνια, και όταν όλοι έχουν τις ανάγκες τους καλυμμένες, το έγκλημα σχεδόν εξαφανίζεται. Δεν ξεφορτώνεσαι το έγκλημα με τη βία, το ξεφορτώνεσαι εξαλείφοντας κάθε ανάγκη να το διαπράξεις.

Έτσι, το τελικό ερώτημα που εξακολουθεί να απασχολεί τους υποστηρικτές του κράτους είναι: «Αν καταργήσουμε την κυβέρνηση, πώς θα αποφύγουμε να βυθιστούμε ξανά σε φυλετικούς πολέμους και ανταγωνισμό – με στρατηγούς και σενάρια τύπου Mad Max;»

Κανείς δεν είπε ότι δεν πρέπει να συναντιόμαστε και να λαμβάνουμε αποφάσεις από καιρό σε καιρό, ή ότι δεν πρέπει να υπάρχει μια δομή σχέσεων που να μπορεί να τεθεί σε εφαρμογή όποτε χρειαστεί – νοικοκυριά που συναντιούνται για να αποφασίσουν για θέματα του χωριού· οι πρεσβύτεροι του χωριού που συναντιούνται για να αποφασίσουν για θέματα της πόλης ή της περιφέρειας· περιφέρειες για περιοχές, νομούς ή πολιτείες, και στη συνέχεια, μία φορά κάθε πέντε ή δέκα χρόνια, μια εθνική συνέλευση, αν χρειαστεί. Κανείς δεν χρειάζεται να αμείβεται, δεν χρειάζεται να διατηρούνται κτίρια, ούτε δικηγόροι, λογιστές, δημόσιοι υπάλληλοι, αστυνομία ή άλλα άχρηστα όργανα του κράτους που βοηθούν τη γραφειοκρατία να συνεχίσει να μας ληστεύει και να μας καταπιέζει.

Πληρώνουμε για ό,τι χρειάζεται να πληρωθεί, όταν χρειάζεται να πληρωθεί. Και αποφασίζουμε εμείς πού θα πάνε τα χρήματά μας. Χωρίς κυβέρνηση, οι άνθρωποι θα είχαν τα διπλάσια χρήματα από όσα έχουν τώρα, και χωρίς την Τράπεζα της Αγγλίας και το χρήμα του χρέους, τα πράγματα θα κόστιζαν περίπου το 10% του σημερινού κόστους τους, ή και λιγότερο. Δεν θα ήταν δύσκολο να κατασκευαστούν δρόμοι ή να κατεδαφιστούν εμπορικά κέντρα.

Αυτό το μέλλον, που μπορεί κανείς εύκολα να φανταστεί, θα είναι εφικτό μόνο με αυτή την αλλαγή καρδιάς, νου και ψυχής, όταν ο άνθρωπος συνειδητοποιήσει ότι έχει αναθέσει σε τρίτους μεγάλο μέρος της ζωής του και ότι είναι απολύτως ικανός να φροντίσει ο ίδιος κάθε πτυχή της, χωρίς να υποκλίνεται στην κυβέρνηση και στις εταιρείες που τη διαχειρίζονται.

Κανείς δεν είναι νησί, αλλά μπορούμε να εκπαιδεύσουμε τα δικά μας παιδιά, να καλλιεργούμε τα δικά μας τρόφιμα, να υπερασπιζόμαστε την περιουσία μας, να κάνουμε ανταλλαγές με χρυσό, ασήμι και χαλκό ή ελεύθερα όπως εμείς κρίνουμε σκόπιμο, και ναι, να χτίζουμε τους δικούς μας δρόμους. Ο κεντρικός σχεδιασμός υπάρχει για να μας εμποδίσει να το κάνουμε αυτό.

Επί του παρόντος, έχουμε την επιλογή να αποφασίσουμε σε ποιο βαθμό θα χρησιμοποιούμε το σύστημα και σε ποιο βαθμό θα παράγουμε και θα ανταλλάσσουμε απευθείας χωρίς αυτό. Βρίσκεστε σε έναν πόλεμο για την επιβίωση, για την ελευθερία των παιδιών σας και για τη μελλοντική ευημερία όλων όσων θα γεννηθούν από σήμερα και μετά· μερικές αλλαγές στη ζωή σας, τις οποίες πραγματικά επιθυμείτε να κάνετε και οι οποίες θα ωφελήσουν εσάς και την οικογένειά σας, δεν αποτελούν σχεδόν καμία θυσία σε σύγκριση με εκείνη που εξαπατήθηκαν να κάνουν οι πρόγονοί μας.

Οι άνθρωποι ανθίζουν όταν δεν αντιμετωπίζουν εμπόδια, δεν έχουν δεσμεύσεις και ενθαρρύνονται να είναι ο εαυτός τους. Πόσο από τη ζωή σου έχεις ήδη ανακτήσει και πόσο ακόμα θέλεις; Γιατί, για μια φορά, σε αυτή την περίπτωση, μπορείς πραγματικά να τα έχεις όλα.

Ειρήνη xxx

The Light paper

Get more from Apollodoros in the Substack app

Available for iOS and Android

Get the app

— Δικτυογραφία:

All central planning sucks - The Light paper

The Light paper

All central planning sucks

Socialism, Fascism, Communism, Liberal Democracy, Republic – doesn’t matter; it’s all about the desire to control people’s lives, whether from a saviour complex or sadistically psychopathic; all central planning requires the subsuming of the individual, and humans are nothing if not utterly idiosyncratic, weird, unpredictable and unique…

Read more

2 days ago · 36 likes · 10 comments · The Light

Απόδοση στα ελληνικά: Απολλόδωρος - The Light Newspaper | 31 Οκτωβρίου 2026

^{Οι Preterists (Πρετεριστές) πιστεύουν ότι οι περισσότερες βιβλικές προφητείες, συμπεριλαμβανομένων των γεγονότων της Αποκάλυψης, έχουν ήδη εκπληρωθεί στο παρελθόν, με αποκορύφωμα την καταστροφή της Ιερουσαλήμ και του Ναού της από τους Ρωμαίους το 70 μ.Χ. Σύμφωνα με αυτή τη σχολή, η Αποκάλυψη δεν περιγράφει το τέλος του υλικού κόσμου, αλλά το τέλος της Παλαιάς Διαθήκης και της ιουδαϊκής οικονομίας, ενώ ο Αντίχριστος και το Θηρίο ταυτίζονται με ιστορικά πρόσωπα της εποχής εκείνης, όπως ο Ρωμαίος αυτοκράτορας Νέρωνας.}

^{Οι Futurists (Φουτουριστές) υποστηρίζουν ότι οι βασικές προφητείες της Αποκάλυψης και των Εσχάτων πρόκειται να εκπληρωθούν στο μέλλον, καθώς ερμηνεύουν τα κείμενα πιο κυριολεκτικά και θεωρούν ότι οι παγκόσμιες καταστροφές που περιγράφονται δεν έχουν συμβεί ποτέ στην ιστορία. Για τη σχολή αυτή, γεγονότα όπως η εμφάνιση ενός παγκόσμιου Αντίχριστου, η επταετής Μεγάλη Θλίψη, η σφραγίδα του Θηρίου και η φυσική Δευτέρα Παρουσία του Χριστού αποτελούν γεγονότα που η ανθρωπότητα αναμένει να ζήσει στο τέλος της ιστορίας.}

Το Πρόβλημα της Χρονολόγησης

Οι Πρετεριστές χρονολογούν την Αποκάλυψη περίπου στο 65–69 μ.Χ. (πριν από την καταστροφή), καθιστώντας την μια προφητεία για την πολιορκία. Η πλειοψηφική προτεσταντική παράδοση το χρονολογεί περίπου στα έτη 95–96 μ.Χ. (μετά), κάτι που θα έκανε την καταστροφή ένα παρελθοντικό γεγονός που ο Ιωάννης θα έπρεπε να είχε αναφέρει ρητά. Η ίδια η γλώσσα του βιβλίου — «τα πράγματα που πρέπει σύντομα να γίνουν» (Αποκ. 1:1) και «ο καιρός είναι κοντά» (Αποκ. 1:3) — αναφέρεται από τους Πρετεριστές ως ισχυρή εσωτερική απόδειξη για μια πρώιμη χρονολόγηση.

Οι προφητείες της Αποκάλυψης έναντι της καταστροφής της Ιερουσαλήμ το 66-70 μ.Χ.

Βασικοί Παραλληλισμοί που Επικαλούνται οι Πρετεριστές

Απόσπασμα της Αποκάλυψης Ιστορικό γεγονός του 66–70 μ.Χ. (σύμφωνα με τον Ιώσηπο)

Οι Τέσσερις Ιππείς (Αποκ. 6:1–8) Πόλεμος, λιμός, εμφύλια διαμάχη και μαζικοί θάνατοι κατά τη διάρκεια της εξέγερσης και της πολιορκίας

Πρώτη Σάλπιγγα – χαλάζι, φωτιά, το ένα τρίτο των δέντρων κάηκε (Αποκ. 8:7) Μαζική αποδάσωση της Ιουδαίας για την κατασκευή οχυρωματικών έργων

«Η πόλη χωρίστηκε σε τρία μέρη» (Αποκ. 16:19) Εμφύλιος πόλεμος μεταξύ τριών πλευρών στην Ιερουσαλήμ: Eleazar, Simon bar Giora, και Ιωάννης της Gishala

Οι Δύο Μάρτυρες / «η άγια πόλη καταπατήθηκε για 42 μήνες» (Αποκ. 11:2–12) Προφητικές φωνές στην Ιερουσαλήμ· περίπου 42 μήνες από την επίσημη εμπλοκή των Ρωμαίων (άνοιξη του 67) έως την πτώση του Ναού (Αύγουστος 70)

«Η Μεγάλη Βαβυλώνα» / «η μεγάλη πόλη» (Αποκ. 17–18) Ιερουσαλήμ — «η πόλη όπου σταυρώθηκε ο Κύριός μας… όπου βρέθηκε το αίμα των προφητών και των αγίων» (Αποκ. 18:24)

Ο Ναός διαμορφώθηκε σε «τετράγωνο» σχήμα (παράλληλο με το Ιεζ. 40:47). Οι Εβραίοι κατεδάφισαν τον πύργο της Αντωνίας, μετατρέποντας το συγκρότημα του Ναού σε τετράγωνο — εκπλήρωση ενός παλαιού χρησμού που προέβλεπε ότι η πόλη θα έπεφτε όταν συνέβαινε αυτό

6.000 άνθρωποι κάηκαν ζωντανοί (Ιώσηπος, «Πόλεμοι» 6.5.3). Ψευδοπροφήτες παρότρυναν τα πλήθη να συγκεντρωθούν στο Όρος του Ναού, υποσχόμενοι απελευθέρωση· οι Ρωμαίοι έβαλαν φωτιά στην κιονοστοιχία

«Θα καταπατήσουν την ιερή πόλη για 42 μήνες» (Αποκ. 11:2· βλ. Λουκ. 21:24) Η περίοδος της πολιορκίας και της ρωμαϊκής κατοχής

Κύριες Αντιρρήσεις των Φουτουριστών

• Δεν υπάρχει ρητή αναφορά στην καταστροφή του Ναού. Αν ο Ιωάννης έγραψε μετά το 70 μ.Χ., η σιωπή αυτή παραμένει ανεξήγητη· αν έγραψε πριν, η απουσία άμεσης αναφοράς είναι από μόνη της αξιοσημείωτη.

• Κοσμική, παγκόσμια γλώσσα. Οι κοσμικές αναταραχές (ο ήλιος σκοτείνιασε, τα αστέρια έπεσαν, η θάλασσα έβραζε), η παγκόσμια κυριαρχία του Θηρίου και η «μεγάλη θλίψη» (Ματθ. 24:21) ξεπερνούν κατά πολύ την πολιορκία μιας μόνο πόλης.

• Χρονολόγηση της εξορίας στην Πάτμο. Η παραδοσιακή αφήγηση τοποθετεί την εξορία του Ιωάννη υπό τον Δομιτιανό (~90–96 μ.Χ.), πολύ μετά την καταστροφή.

• Δεν υπάρχει σαφής «Αντίχριστος» ή «Θηρίο» τον 1ο αιώνα. Κανένα μεμονωμένο πρόσωπο δεν ταιριάζει με την περιγραφή του Θηρίου (Αποκ. 13) με τον τρόπο που απαιτούν οι Πρετεριστές.

• Νέος Ουρανός και Νέα Γη (Αποκ. 21–22). Αυτό το απόλυτο εσχατολογικό όραμα φαίνεται να παραπέμπει πέρα από μια τοπική στρατιωτική ήττα.

Επιστημονική Συναίνεση

Οι περισσότεροι μελετητές της επικρατούσας σχολής υιοθετούν μια θέση διπλής εκπλήρωσης ή τυπολογική προσέγγιση: η καταστροφή του 70 μ.Χ. είναι ένα πραγματικό, ιστορικά τεκμηριωμένο γεγονός που ο Ιησούς προφήτευσε ρητά (η Ομιλία στο Όρος των Ελαιών, Ματθ. 24 / Μάρκος 13 / Λουκάς 21), και λειτουργεί ως μικροκοσμική προφητεία της τελικής εκπλήρωσης.

Η Ομιλία στο Όρος των Ελαιών αναγνωρίζεται ευρέως ότι αναφέρεται πρωτίστως στο 70 μ.Χ., ενώ τα πιο κοσμικά στοιχεία (ο Υιός του Ανθρώπου που έρχεται πάνω στα σύννεφα, τα κοσμικά σημεία, η τελική κρίση) θεωρούνται είτε ως:

• Πρετεριστική: υπερβολική/αποκαλυπτική γλώσσα για ένα τοπικό γεγονός (το «τέλος του αιώνα» = τέλος της τάξης της Παλαιάς Διαθήκης)

• Φουτουριστική: μια έμμεση αναφορά στη Δευτέρα Παρουσία, με το 70 μ.Χ. ως μερική ή τυπολογική εκπλήρωση

• Εγκαινιασμένη εσχατολογία***: και τα δύο επίπεδα είναι ταυτόχρονα παρόντα — η κρίση επί της Ιερουσαλήμ αποτελεί τους πρώτους καρπούς της τελικής κρίσης

^{***Η εγκαινιασμένη εσχατολογία είναι η πεποίθηση στη χριστιανική θεολογία ότι η Βασιλεία του Θεού εγκαινιάστηκε με την πρώτη ενσάρκωση του Ιησού, και ως εκ τούτου η Βασιλεία παρουσιάζει τόσο μια "ήδη" όσο και μια "όχι ακόμη" διάσταση. Ο George Eldon Ladd επισημαίνει ότι η Βασιλεία του Θεού δεν είναι "μόνο ένα εσχατολογικό δώρο που ανήκει στον Μέλλοντα Αιώνα· είναι επίσης ένα δώρο που λαμβάνεται στον παρόντα αιώνα [ή στον παλαιό αιώνα].}

Εν ολίγοις, οι παραλληλισμοί μεταξύ των εικόνων της Αποκάλυψης και της περιγραφής του Ιώσηπου είναι εντυπωσιακοί αλλά όχι αποφασιστικοί. Είναι ισχυρότεροι όσον αφορά τις σφραγίδες, τις σάλπιγγες και τα κεφάλαια για τη «Βαβυλώνα», και ασθενέστεροι όσον αφορά το Θηρίο/Αντίχριστο και τις τελικές κοσμικές κρίσεις. Η συζήτηση παραμένει ανοιχτή, με τη χρονολόγηση του βιβλίου να αποτελεί τον μοναδικό και πιο αποφασιστικό παράγοντα.

Γιατί θα είχε δοθεί εντολή στον Ιωάννη να σηκωθεί και να μετρήσει τον ναό, αν αυτός είχε καταστραφεί; Επειδή δεν γίνεται καμία αναφορά στην καταστροφή του, και παρόλα αυτά οι προφητείες της Αποκάλυψης συνδέονται στενά με την προφητεία του Όρους των Ελαιών, αποδεικνύεται ότι η Αποκάλυψη πρέπει να γράφτηκε πριν από το 66 μ.Χ. — συζήτηση

Αυτό είναι ένα από τα πιο πολυ-συζητημένα επιχειρήματα στη μελέτη της Αποκάλυψης και αξίζει να αναλυθεί προσεκτικά, καθώς είναι ισχυρότερο από ό,τι συχνά αναγνωρίζεται — αλλά παρουσιάζει και πραγματικά αδύνατα σημεία.

Το Επιχείρημα στην Ισχυρότερη Μορφή του

Η θέση που υποστηρίζετε βασίζεται σε τρία σημεία που συμπίπτουν:

1. Ο ναός περιγράφεται ως όρθιος και λειτουργικός. Στην Αποκ. 11:1–2 δεν γίνεται απλώς μια περιστασιακή αναφορά στον ναό· ο Ιωάννης λαμβάνει εντολή να σηκωθεί και να μετρήσει τον ναό, το θυσιαστήριό του και όσους λατρεύουν μέσα σε αυτόν.

Η εξωτερική αυλή περιγράφεται ως έτοιμη να καταπατηθεί — σε μελλοντικό χρόνο. Πρόκειται, σύμφωνα με τα λόγια του John A.T. Robinson (1976), για «ένα απόσπασμα που πρέπει να υποδηλώνει μια κατάσταση πριν από το 70». Ο Otto Michel στο TDNT αναφέρει ομοίως: «είναι αρκετά προφανές ότι πρέπει να σκεφτόμαστε με βάση τον επίγειο ναό στην Ιερουσαλήμ». Ο Ken Gentry επισημαίνει χωρίς περιστροφές: αν ο Ιωάννης έγραψε αυτό το κείμενο είκοσι πέντε χρόνια μετά την καταστροφή του ναού, «θα φαινόταν εξαιρετικά απίθανο να μιλούσε για τον Ναό σαν να ήταν ακόμα όρθιος».

2. Η σιωπή είναι εκκωφαντική. Ένα βιβλίο που επικεντρώνεται τόσο πολύ στην «ιερή πόλη» και την κρίση της, γραμμένο το 95 μ.Χ., δεν αναφέρει ούτε μία φορά: «και ξέρετε, ο ναός καταστράφηκε πριν από είκοσι πέντε χρόνια». Για έναν προφήτη αυτού του βεληνεκούς, του οποίου ολόκληρο το βιβλίο είναι δομημένο γύρω από την κρίση μιας πόλης, αυτή η σιωπή είναι πραγματικά αινιγματική.

3. Η ομοιότητα με την Ομιλία στον Όρος των Ελαιών. Οι δομικές και λεκτικές ομοιότητες μεταξύ της Ομιλίας στο Όρος των Ελαιών (Ματθ. 24 / Μάρκος 13 / Λουκάς 21) και της Αποκάλυψης δεν είναι τυχαίες. Και τα δύο ξεκινούν με αναφορά σε χρονικό πλαίσιο («αυτά τα πράγματα θα συμβούν», «ο καιρός είναι κοντά»). Και τα δύο παραθέτουν τις ίδιες κρίσεις: πόλεμος, λιμός, λοιμός, κοσμική αναταραχή, η έλευση του Υιού του Ανθρώπου πάνω στα σύννεφα. Και τα δύο αναφέρουν την περίοδο των 42 μηνών / 1.260 ημερών. Και τα δύο κορυφώνονται με την πτώση της πόλης. Ο παραλληλισμός είναι τόσο στενός που είναι δύσκολο να υποστηριχθεί ότι περιγράφουν διαφορετικά γεγονότα χωρίς να γίνει σημαντική ερμηνευτική εργασία.

Συνολικά, αυτά τα τρία σημεία αποτελούν μια συνεκτική επιχειρηματολογία. Το Πρετεριστικό συμπέρασμα — ότι η Αποκάλυψη γράφτηκε στα τελευταία χρόνια πριν από την πολιορκία, κατά τη διάρκεια της περιόδου του Νέρωνα (54–68 μ.Χ.) ή των αρχών της περιόδου του Βεσπασιανού (69–70 μ.Χ.) — προκύπτει φυσικά.

Τα Αντίθετα Επιχειρήματα, όπως Διατυπώνονται Αντικειμενικά

Το όραμα δεν είναι μια έρευνα. Η ισχυρότερη αντίρρηση είναι ότι ο Ιωάννης βρίσκεται στην Πάτμο, όχι στην Ιερουσαλήμ. Δεν διενεργεί αρχιτεκτονική επιθεώρηση. Η μέτρηση αποτελεί προφητικό όραμα, και το κύριο διακειμενικό του πλαίσιο είναι το Ιεζεκιήλ 40–48, όπου ένας άνδρας με ένα μέτρο εμφανίζεται σε ένα όραμα του μελλοντικού, ιδανικού ναού. Ο Ιωάννης επαναχρησιμοποιεί αυτή την εικονογραφία. Ο «ναός» στην Αποκάλυψη είναι συχνά ο ουράνιος ναός (βλ. 11:19, όπου «ο ναός του Θεού άνοιξε στον ουρανό»· 15:5). Ο επίγειος ναός είναι ένα πρότυπο ή σύμβολο, και ένας προφήτης μπορεί να μετρήσει ένα σύμβολο ανεξάρτητα από το αν το αντικείμενο αναφοράς εξακολουθεί να υπάρχει. Ένας φουτουριστής μπορεί επομένως να πει: ο ναός στο 11:1 είναι ένα όραμα ενός μελλοντικού ναού, ή της εκκλησίας ως ναού του Θεού, και το αν «υπάρχει» ή όχι δεν έχει καμία σχέση με την ημερομηνία σύνθεσης.

Το επιχείρημα της σιωπής είναι πιο αδύναμο από ό,τι φαίνεται. Το βιβλίο του Ιωάννη απευθύνεται σε επτά χριστιανικές εκκλησίες της Μικράς Ασίας. Το ακροατήριό του είναι η εκκλησία που υφίστατο ρωμαϊκή δίωξη, όχι η εβραϊκή κοινότητα της Ιερουσαλήμ. Η απουσία ιστορικής αναφοράς για το 70 μ.Χ. δεν ισοδυναμεί με απόδειξη άγνοιας. Ένας προφήτης που έγραφε το 95 μ.Χ. θα μπορούσε εύκολα να χρησιμοποιήσει τη γλώσσα του ναού (ο οποίος εξακολουθούσε να αποτελεί το κυρίαρχο σύμβολο της κατοικίας του Θεού στην εβραϊκή και χριστιανική φαντασία) χωρίς να την προσαρμόσει σε ένα πρόσφατο γεγονός, ακριβώς όπως ένας σύγχρονος ιεροκήρυκας μπορεί να πει «ο οίκος του Θεού» χωρίς να διευκρινίσει αν εννοεί ένα κτίριο από τούβλα ή μια μεταφορά.

Η αντιστοιχία με τo Όρος των Ελαιών γίνεται κυκλική αν πιεστεί υπερβολικά. Το επιχείρημα ότι «η Αποκάλυψη και η Ομιλία στο Όρος των Ελαιών αφορούν τα ίδια γεγονότα, επομένως και οι δύο είναι προ του 70 μ.Χ.» προϋποθέτει αυτό που προσπαθεί να αποδείξει. Αν αποδείξετε ανεξάρτητα ότι η Ομιλία στο Όρος των Ελαιών αφορά κυρίως το 70 μ.Χ. (πράγμα που οι περισσότεροι μελετητές, συμπεριλαμβανομένων των φουτουριστών, παραδέχονται τουλάχιστον για το πρώτο μισό), τότε ο παραλληλισμός με την Αποκάλυψη όντως μεταθέτει την ημερομηνία της Αποκάλυψης σε νωρίτερη εποχή. Αλλά αν θεωρήσετε ότι η Ομιλία στο Όρος των Ελαιών έχει διπλή δομή — το 70 μ.Χ. για τον ναό, την τελική ολοκλήρωση για τα κοσμικά στοιχεία — τότε οι παραλληλισμοί με το κοσμικό υλικό της Αποκάλυψης υποδεικνύουν το μεταγενέστερο στρώμα, και ο παραλληλισμός στην πραγματικότητα υποστηρίζει μια μεταγενέστερη χρονολογία για τα κοσμικά τμήματα.

Τα εξωτερικά στοιχεία δείχνουν προς την αντίθετη κατεύθυνση. Ο Ειρηναίος (περ. 180 μ.Χ.), η παλαιότερη ουσιαστική εξωτερική μαρτυρία, αναφέρει ότι ο Ιωάννης ήταν ακόμη εν ζωή στο τέλος της βασιλείας του Τραϊανού (98–117 μ.Χ.), γεγονός που καθιστά δύσκολη την απόδοση της συγγραφής στο 66 μ.Χ., αν ο Ιωάννης ήταν ήδη πρεσβύτερος. Ο Βικτορίνος του Pettau (περ. 300 μ.Χ.) τοποθετεί το όραμα στο τέλος της βασιλείας του Δομιτιανού. Ο ισχυρισμός της συριακής επιγραφής για τον «Νέρωνα Καίσαρα» αποτελεί μια παράδοση μειοψηφίας. Τα εξωτερικά στοιχεία δεν είναι ομόφωνα υπέρ της πρώιμης χρονολογίας, αν και δεν είναι ούτε ομόφωνα εναντίον της.

Ο Συγκεκριμένος Ισχυρισμός «Πριν από το 66 μ.Χ.»

Αυτός είναι ένας πιο αυστηρός ισχυρισμός από το «πριν το 70 μ.Χ.». Το 66 μ.Χ. είναι η χρονιά που ξεκίνησε η εβραϊκή εξέγερση (η αποτυχημένη εισβολή του Κέστιου, η δολοφονία του αρχιερέα Ananus). Αν θέλει κανείς ο ναός και η πόλη να είναι άθικτοι, χωρίς να έχει ξεκινήσει ακόμη η εξέγερση, χρειάζεται μια ημερομηνία πριν τα μέσα του 66 μ.Χ. Η περίοδος του Νέρωνα (64–68 μ.Χ.) ικανοποιεί αυτό το κριτήριο, αλλά μόνο το πρώτο μισό της. Η περίοδος του Βεσπασιανού (69–70 μ.Χ.) δεν το επιτρέπει — μέχρι τότε η εξέγερση βρισκόταν σε πλήρη εξέλιξη, ο Τίτος προελάυνε και ο ναός βρισκόταν υπό άμεση απειλή. Επομένως, ο ισχυρισμός «πριν από το 66 μ.Χ.» περιορίζει ουσιαστικά το χρονικό πλαίσιο περίπου στο διάστημα 64–66 μ.Χ., το οποίο είναι ένα πολύ στενό εύρος.

Πού Καταλήγει στην Πραγματικότητα το Επιχείρημα

Το επιχείρημα του ναού αποτελεί το ισχυρότερο μεμονωμένο στοιχείο εσωτερικής απόδειξης για μια χρονολογία πριν από το 70, και δεν είναι ασήμαντο.

Ωστόσο, δεν είναι αποφασιστικό για τους εξής λόγους:

• Εξαρτάται από την ερμηνεία του ναού στο 11:1 ως του κυριολεκτικού, γήινου ναού στον ενεστώτα χρόνο, κάτι που αποτελεί ερμηνευτική επιλογή και όχι γραμματική αναγκαιότητα. Τόσο το πλαίσιο του οράματος όσο και η παραλληλία με τον Ιεζεκιήλ υποστηρίζουν μια συμβολική ή ουράνια ερμηνεία.

• Πρόκειται για ένα μεμονωμένο στοιχείο, όχι για ένα μοτίβο. Τα άλλα στοιχεία που υποδηλώνουν «πρώιμη χρονολογία» (η γεματρία του 666, η φράση «ο καιρός πλησιάζει», οι επτά εκκλησίες) είναι, το καθένα ξεχωριστά, πιο αδύναμα και πιο αμφισβητήσιμα.

• Η ομοιότητα με το Όρος των Ελαιών, αν και εντυπωσιακή, είναι συμμετρική — ισχύει εξίσου το να πούμε ότι «η Αποκάλυψη και η Ομιλία στο Όρος των Ελαιών μοιράζονται ένα κοινό εσχατολογικό πρότυπο» όσο και το να πούμε ότι «περιγράφουν τα ίδια ιστορικά γεγονότα».

Η πιο ειλικρινής εκτίμηση: το επιχείρημα του ναού καθιστά μια χρονολογία πριν από το 70 ε.Χ. εύλογη και, κατά πάσα πιθανότητα, πιο φυσική από μια μεταγενέστερη χρονολογία, αλλά δεν την αποδεικνύει, και σίγουρα δεν καθορίζει συγκεκριμένα την ημερομηνία πριν από το 66 μ.Χ. Η συζήτηση παραμένει πραγματικά ανοιχτή, και το βάρος του επιχειρήματος εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από το αν θεωρείτε ότι ο ναός στην Αποκάλυψη 11 είναι ένα υφιστάμενο κτίριο ή ένα προφητικό σύμβολο.

Πώς είναι δυνατόν ο ναός στην Αποκάλυψη 11 να μην είναι ο επίγειος ναός στην Ιερουσαλήμ, αν επρόκειτο να καταπατηθεί από τους εθνικούς; Αυτό δεν πρόκειται να συμβεί στον πραγματικό, ιδανικό, ουράνιο ναό που είναι φτιαγμένος χωρίς

Αυτό είναι το πιο δύσκολο κείμενο για τη φουτουριστική θέση, και είναι σωστό να τονιστεί. Επιτρέψτε μου να εξηγήσω γιατί αυτό το επιχείρημα είναι ισχυρότερο από ό,τι συνήθως αναγνωρίζεται στην αντίρρηση του «ουράνιου ναού», και πού ακριβώς η φουτουριστική θέση καταρρέει μπροστά του.

Γιατί Η Φράση «Θα Καταπατηθεί Από Τους Εθνικούς» Αντιστέκεται Στην Πνευματικοποίηση

Το ρήμα είναι το πρόβλημα. Το «πατεῶσιν» — «θα καταπατήσουν» — είναι ένα φυσικό, κινητικό ρήμα. Περιγράφει τα πόδια πάνω σε μια επιφάνεια. Ένας ναός «χωρίς χέρια» (Εβρ. 9:11) δεν έχει δάπεδο. Ένας ουράνιος ναός δεν έχει εξωτερική αυλή. Μια πνευματική εκκλησία δεν έχει «Αυλή των Εθνών» — αυτή είναι η συγκεκριμένη ονομασία ενός φυσικού αρχιτεκτονικού χώρου στον ναό του Ηρώδη (αὐλή τῶν ἔθνων), που οριοθετείται από κιγκλίδωμα με επιγραφές που απαγορεύουν στους εθνικούς να περάσουν πέρα από αυτό. Το κείμενο δεν λέει ότι «η εξωτερική αυλή θα καταπατηθεί μεταφορικά». Λέει ότι η αυλή «έχει παραδοθεί» (αόριστος — ένα ολοκληρωμένο ή παρόν γεγονός) στους εθνικούς, και «αυτοί θα καταπατήσουν την ιερή πόλη». Η ακολουθία είναι: παράδοση → φυσική κατάληψη → καταπάτηση. Αυτή είναι μια στρατιωτική χρονολογική ακολουθία, όχι πνευματική.

Και η «ιερή πόλη» δεν αφήνεται ασαφής. Στην Αποκάλυψη 11:8, λίγους στίχους αργότερα, η ίδια πόλη προσδιορίζεται ως «η μεγάλη πόλη, όπου και ο Κύριός μας σταυρώθηκε». Αυτή δεν είναι μια πνευματική πόλη.

Δεν είναι η εκκλησία. Είναι η φυσική πόλη της Ιερουσαλήμ. Δεν μπορείτε να πνευματικοποιήσετε «την πόλη όπου ο Κύριός μας σταυρώθηκε» σε «την εκκλησία» χωρίς να παραποιήσετε το κείμενο.

Η Παράλληλη Αναφορά στο Λουκά 21:24 είναι Σχεδόν Λέξη προς Λέξη

Αυτό είναι το σημείο που καθιστά το όλο θέμα σχεδόν αδιάσειστο. Ο Ιησούς είπε:

«Η Ιερουσαλήμ θα καταπατηθεί από τους εθνικούς, μέχρις ότου εκπληρωθούν οι καιροί των εθνικών.» (Λουκάς 21:24)

Ο Ιωάννης γράφει:

«Θα καταπατήσουν την ιερή πόλη για σαράντα δύο μήνες.» (Αποκάλυψη 11:2)

Ίδιο ρήμα (πατεῶσιν / πατῶσιν), ίδιο αντικείμενο (η ιερή πόλη / Ιερουσαλήμ), ίδιος δράστης (οι εθνικοί). Αν το Λουκάς 21:24 αναφέρεται στην πολιορκία των Ρωμαίων — και σχεδόν όλοι οι μελετητές, συμπεριλαμβανομένων των φουτουριστών, αναγνωρίζουν ότι τουλάχιστον κατά κύριο λόγο αναφέρεται σε αυτήν — τότε η Αποκάλυψη 11:2 χρησιμοποιεί την ίδια ακριβώς γλώσσα για το ίδιο ακριβώς γεγονός. Οι «42 μήνες» αντιστοιχούν λοιπόν στην περίοδο από την επίσημη έναρξη της ρωμαϊκής πολιορκίας (άνοιξη του 67 ή αρχές του 68) έως την πτώση του Ναού (Αύγουστος του 70), η οποία διαρκεί περίπου 42 μήνες. Δεν πρόκειται για μια αόριστη τυπολογική αναφορά· είναι η ίδια φράση που εφαρμόζεται στο ίδιο γεγονός.

Πού Καταρρέει Κάθε Φουτουριστική Απάντηση

«Ο ναός είναι η εκκλησία, και η καταπάτηση είναι πνευματική δίωξη.»

Αυτή είναι η απάντηση των αμιλλενιαλιστών/μεταμιλλενιαλιστών, και είναι η πιο αδύναμη. Το «καταπατούν» είναι ένα ρήμα που υποδηλώνει φυσική ενέργεια. Η «άγια πόλη» ταυτίζεται με την πόλη όπου σταυρώθηκε ο Χριστός. Η «Αυλή των Εθνών» είναι ένα συγκεκριμένο αρχιτεκτονικό χαρακτηριστικό. Το να πούμε ότι «η εκκλησία θα καταπατηθεί πνευματικά από τους Εθνικούς για 42 μήνες» σημαίνει να ερμηνεύουμε πνευματικά αλληγορικά ένα απόσπασμα που χρησιμοποιεί το φυσικό λεξιλόγιο ενός συγκεκριμένου, γνωστού και αναγνωρίσιμου χώρου. Ο παραλληλισμός με το Λουκά 21:24 — όπου ο Ιησούς μιλάει χωρίς αμφιβολία για τη φυσική πόλη της Ιερουσαλήμ που καταπατάται φυσικά από τους Ρωμαίους στρατιώτες — καθιστά αυτή την ερμηνεία αβάσιμη. Θα έπρεπε να υποστηρίξει κανείς ότι ο Ιωάννης χρησιμοποιεί ακριβώς τις ίδιες λέξεις που χρησιμοποίησε ο Ιησούς για τη ρωμαϊκή πολιορκία, για να εννοήσει κάτι εντελώς διαφορετικό, χωρίς καμία νύξη του αρχικού αναφερόμενου. Αυτό δεν είναι ερμηνεία· είναι εισήγηση.

«Ο ναός είναι ένας μελλοντικός ανακατασκευασμένος ναός, και οι Εθνικοί είναι οι δυνάμεις του Αντίχριστου».

Αυτή είναι η απάντηση των διαχρονιστών-φουτουριστών, και στην πραγματικότητα αποτελεί μερική παραχώρηση. Αν ο ναός είναι ένας κυριολεκτικός, φυσικός ναός που θα καταπατηθεί φυσικά από φυσικές δυνάμεις των Εθνικών, τότε η γλώσσα είναι κυριολεκτική — που είναι ακριβώς αυτό που υποστηρίζουν οι Πρετεριστές.

Η μόνη διαφορά είναι η ημερομηνία. Όμως, αυτή η θέση δημιουργεί τα δικά της προβλήματα:

• Απαιτεί έναν κυριολεκτικό μελλοντικό ναό, κάτι που αποτελεί μειοψηφική θέση ακόμη και μεταξύ των φουτουριστών.

• Οι περισσότεροι αμιλλενιαλιστές, μεταμιλλενιαλιστές, και ακόμη και πολλοί ιστορικοί προμιλλενιαλιστές δεν υποστηρίζουν την ύπαρξη ενός μελλοντικού φυσικού ναού.

• Η αυλή «έχει δοθεί» (αοριστός, ολοκληρωμένη ενέργεια) στους εθνικούς. Η αυλή ενός μελλοντικού ναού δεν έχει δοθεί ακόμα σε κανέναν. Ο αόριστος απαιτεί ένα παρόν ή παρελθοντικό γεγονός, όχι ένα μελλοντικό.

• Κάνει το «42 μήνες» να αναφέρεται στη Μεγάλη Θλίψη, κάτι που αποτελεί μια φουτουριστική ερμηνεία χωρίς ρητή βάση στο κείμενο. Το κείμενο αναφέρει απλώς «42 μήνες», που είναι ο ίδιος αριθμός που χρησιμοποίησε ο Ιησούς στην Ομιλία στο Όρος των Ελαιών για την περίοδο της πολιορκίας.

• Διακόπτει την σχεδόν κατά λέξη παράλληλη αναφορά με το Λουκά 21:24, η οποία απαιτεί από τον Ιωάννη να χρησιμοποιεί τα ακριβή λόγια του Ιησού σχετικά με τη ρωμαϊκή πολιορκία για να εννοήσει κάτι εντελώς διαφορετικό.

«Ο ναός είναι ο ουράνιος ναός, και η καταπάτηση είναι συμβολική.»

Αυτή είναι η επιστροφή στον πλήρη συμβολισμό, και είναι αυτή που στην πραγματικότητα παραδέχεται το επιχείρημα. Αν πεις «ο ναός είναι ουράνιος, η αυλή είναι πνευματική, το ποδοπάτημα είναι μεταφορικό, η ιερή πόλη είναι η εκκλησία», έχεις παραδεχτεί ότι η γλώσσα είναι συμβολική. Όμως, τότε ολόκληρο το απόσπασμα είναι ένα σύμβολο, και οι συγκεκριμένες αρχιτεκτονικές λεπτομέρειες (η Αυλή των Εθνών, η ιερή πόλη όπου σταυρώθηκε ο Χριστός) είναι απλώς διακοσμητικές. Αυτή είναι μια πιθανή ερμηνεία, αλλά είναι μια ερμηνεία που στερεί το κείμενο από την ιστορική του αναφορά και το περιορίζει σε αλληγορία. Και είναι ασυμβίβαστη με τον τρόπο που ο Ιωάννης χρησιμοποιεί την ίδια γλώσσα αλλού: στην Αποκ. 11:8, η «ιερή πόλη» είναι η πόλη όπου σταυρώθηκε ο Χριστός· στην Αποκ. 16:19, η «Μεγάλη Βαβυλώνα» είναι «η μεγάλη πόλη» της οποίας η πτώση περιγράφεται με όρους οικονομικής και στρατιωτικής καταστροφής· στην Αποκ. 18:24, η πόλη είναι εκεί όπου βρέθηκε «το αίμα των προφητών και των αγίων». Δεν πρόκειται για αλληγορικές περιγραφές της εκκλησίας· είναι περιγραφές μιας συγκεκριμένης, ιστορικής πόλης.

Η Ειλικρινής Αξιολόγηση

Το επιχείρημά σας αποτελεί το ισχυρότερο μεμονωμένο στοιχείο εσωτερικής απόδειξης υπέρ μιας χρονολόγησης πριν από το 70 μ.Χ., και είναι ισχυρότερο από το επιχείρημα της «μέτρησης» από μόνο του, διότι η μέτρηση μπορεί (όσο και αν αυτό δεν είναι πειστικό) να ερμηνευθεί ως εικονογραφία από τον Ιεζεκιήλ 40, ενώ η «καταπάτηση από τους εθνικούς» δεν μπορεί να ερμηνευθεί ως τίποτα άλλο παρά ως ένα φυσικό γεγονός σε μια φυσική πόλη. Η σχεδόν κατά λέξη ομοιότητα με το Λουκά 21:24 είναι το αποφασιστικό χτύπημα: συνδέει άμεσα τη διατύπωση με την ίδια την πρόβλεψη του Ιησού για την πολιορκία, και είναι εξαιρετικά δύσκολο να υποστηριχθεί ότι ο Ιωάννης χρησιμοποιεί τα ακριβή λόγια του Ιησού για ένα διαφορετικό γεγονός, χωρίς καμία αναφορά στο αρχικό αντικείμενο.

Η φουτουριστική θέση δεν είναι αδύνατη — απλώς απαιτεί μια σειρά από όλο και πιο τεχνητές ερμηνείες: ο ναός είναι η εκκλησία (αλλά η εκκλησία δεν είναι μια πόλη όπου σταυρώθηκε ο Χριστός), η καταπάτηση είναι πνευματική (αλλά το ρήμα υποδηλώνει φυσική ενέργεια και η παράλληλη αναφορά αφορά την πρόβλεψη του Ιησού για την πολιορκία), οι 42 μήνες είναι η Μεγάλη Θλίψη (αλλά ο ίδιος αριθμός στην Ομιλία στο Όρος των Ελαιών αναφέρεται στην πολιορκία). Κάθε ερμηνεία είναι αμυνόμενη ξεχωριστά· όλες μαζί, όμως, αποτελούν ένα σπίτι από τραπουλόχαρτα.

Η πιο διανοητικά ειλικρινής θέση είναι πιθανώς αυτή στην οποία καταλήγετε: ο ναός στην Αποκάλυψη 11:1-2 είναι ο επίγειος ναός, η καταπάτηση είναι η ρωμαϊκή πολιορκία, και το κείμενο γράφτηκε πριν από τα γεγονότα που περιγράφει. Η αντίρρηση του «ουράνιου ναού» αποτελεί μια υποχώρηση που το ίδιο το κείμενο δεν υποστηρίζει, ενώ η αντίρρηση του «μελλοντικού ναού» παραδέχεται τη κυριολεκτική ερμηνεία της γλώσσας, αλλά αλλάζει την ημερομηνία για λόγους εξωγενείς προς το κείμενο.

-

Χρησιμοποίησα την τεχνητή νοημοσύνη αναζήτησης του Brave για να συγκεντρώσω γρήγορα τους στίχους και τα επιχειρήματα, και στη συνέχεια την έβαλα να κάνει λογικές επιλογές και συμπεράσματα.

Αν αρχίζετε να συνειδητοποιείτε ότι ο φουτουρισμός είναι ακόμα μια μεγάλη απάτη, αλλά τώρα αναρωτιέστε τι να προσδοκάτε και ποιοι είμαστε αυτή τη στιγμή, μην φοβάστε! Εξακολουθούμε να έχουμε την ίδια πίστη, ελπίδα και καλή διάθεση χάρη στο ολοκληρωμένο έργο του Χριστού, όπως είχαμε όταν πιστεύαμε – όπως κάνουν οι περισσότεροι χριστιανοί – ότι ο Ιησούς επρόκειτο ακόμα να εμφανιστεί (αυτό ακριβώς λέει το κείμενο, ή μήπως λέει «το σημάδι του Υιού του ανθρώπου θα εμφανιστεί»; τέλος πάντων...) επειδή ο Χριστός μας περιμένει ακόμα στην ουράνια βασιλεία που υποσχέθηκε ο Θεός από την αρχή του κόσμου. Πρώτα στους Ισραηλίτες, και μετά σε όποιον πιστεύει, μετανοεί και βαπτίζεται στο αναστημένο σώμα του Ιησού, ανεξάρτητα από την καταγωγή ή την κοινωνική του θέση.

Ειρήνη :-) xxx

Get more from Apollodoros in the Substack app

Available for iOS and Android

Get the app

— Δικτυογραφία:

If you’re still waiting for a saviour, you’ve swallowed another deception

The Light paper

If you’re still waiting for a saviour, you’ve swallowed another deception

The Dating Problem…

Read more

a day ago · 15 likes · 2 comments · The Light

Απόδοση στα ελληνικά: Απολλόδωρος - Unbekoming | 29 Οκτωβρίου 2025

Μια σημείωση για την υπόθεση και τη γλώσσα της. Τα γεγονότα του θανάτου της Srushti Shinde αντλούνται από την Times of India, 6 Μαρτίου 2024, σε ρεπορτάζ του Rahul Gayakwad.¹ Το ιστορικό υλικό για τον Louis Pasteur αντλείται από το βιβλίο του Gerald Geison The Private Science of Louis Pasteur (Princeton University Press, 1995), από το έργο του Thomas Dolan Pasteur and Rabies (Λονδίνο, 1890), από σύγχρονες αναφορές στον ιατρικό τύπο του 1886 και 1887, και από το δημοσιευμένο πρακτικό της συνεδρίας του Ιανουαρίου 1887 της Γαλλικής Ακαδημίας Ιατρικής, στην οποία η μέθοδος του Pasteur υπερασπίστηκε επίσημα.²,³,⁴,¹⁰ Το λεξιλόγιο της καθιερωμένης επιστήμης («ιός της λύσσας», «ανοσολογική απόκριση», «προστασία αντισωμάτων», «λοίμωξη») εμφανίζεται στη φωνή του συγγραφέα μόνο ως απόδοση. Η ανάγνωση του εδάφους διατυπώνεται στη δική της γλώσσα. Τα δύο επίπεδα δεν είναι εναλλάξιμα.

Kolhapur, Μάρτιος 2024

Την Παρασκευή, η Srushti Shinde έλαβε την πέμπτη και τελευταία δόση του αντιλυσσικού εμβολίου. Το Σάββατο ανέπτυξε πυρετό και έχασε τη χρήση και των δύο ποδιών. Στις 2 τα ξημερώματα της Τρίτης ήταν νεκρή. Ο θεράπων ιατρός στο Νοσοκομείο CPR της Kolhapur δήλωσε στην Times of India ότι πέθανε από λύσσα.¹

Ήταν είκοσι ενός ετών. Είχε ολοκληρώσει πτυχίο στα εμπορικά. Εργαζόταν ως γραφίστρια και ζούσε με την αδελφή και τους γονείς της στην περιοχή Nagala Park της πόλης. Ο πατέρας της είναι ηλεκτρολόγος εργολάβος. Στις 3 Φεβρουαρίου, σταμάτησε στον δρόμο για να απαντήσει σε ένα τηλεφώνημα. Ένας αδέσποτος σκύλος τη δάγκωσε στο αριστερό πόδι. Κάτοικοι της περιοχής τη μετέφεραν στο κρατικό Νοσοκομείο CPR, όπου έλαβε ράμματα και την πρώτη δόση του αντιλυσσικού εμβολίου. Ο ίδιος σκύλος δάγκωσε περίπου είκοσι άτομα εκείνη την ημέρα μεταξύ KMC Chowk και Bhausingji Road.¹

Το σχήμα εμβολιασμού που ορίζει το ινδικό πρωτόκολλο δημόσιας υγείας είναι πέντε δόσεις κατανεμημένες σε ένα μήνα, χορηγούμενες μαζί με αντιλυσσικό ορό για παθητική προστασία. Η Srushti έλαβε και τα δύο. Η τελευταία της δόση έπεσε την Παρασκευή, 1 Μαρτίου. Το Σάββατο τα πόδια της παρέλυσαν και η θερμοκρασία της ανέβηκε. Ένα ιδιωτικό νοσοκομείο τη δέχτηκε, έκανε εξετάσεις, τη διασωλήνωσε και ανέφερε ότι είχε λύσσα. Μεταφέρθηκε στο Νοσοκομείο CPR στις 8 μ.μ. της Δευτέρας και πέθανε έξι ώρες αργότερα.¹

Ο θείος της, Atul Shinde, μίλησε στην εφημερίδα. «Πώς προέκυψε η λύσσα παρά την αντιλυσσική ένεση;» ρώτησε. «Μήπως το εμβόλιο δεν διατηρήθηκε στην απαιτούμενη θερμοκρασία;»¹

Ο ιατρικός διευθυντής του νοσοκομείου, Dr. Shishir Mirgunde, έδωσε ένα ποσοστό. «Σύμφωνα με μια παγκόσμια μελέτη, το 99,09% των ανθρώπων που έχουν μολυνθεί από λύσσα δεν επιβιώνουν.»¹

Ως προληπτικό μέτρο, χορηγήθηκαν αντιλυσσικές ενέσεις και στα μέλη της οικογένειας της Srushti.¹

The Vaccine That Cannot Fail V1 (1)

431KB ∙ PDF file

Download

Download

Οι Άμυνες

Αυτό που ακολουθεί είναι η δομή ενός προϊόντος που δεν μπορεί να διαψευσθεί από κανένα αποτέλεσμα. Το άρθρο περιέχει τέσσερις άμυνες που επικαλείται το σύστημα όταν ένας εμβολιασμένος ασθενής πεθαίνει, καθεμία παρουσιασμένη χωρίς ειρωνεία, καθεμία που, υπό εξέταση, ακυρώνει τον εαυτό της. Συνολικά περιγράφουν ένα λογικό σύστημα στο οποίο η απόδοση του εμβολίου ορίζεται έτσι ώστε κανένα αποτέλεσμα να μην μπορεί να μετρηθεί εναντίον του.

Η πρώτη άμυνα είναι αυτή που πρόσφερε ο Dr. Mirgunde. Το εμβόλιο δεν χρειάζεται να λογοδοτήσει για τον θάνατο της Srushti επειδή η λύσσα είναι σχεδόν πάντα θανατηφόρα. Το ποσοστό 99,09% επιτελεί συγκεκριμένο έργο σε αυτή την πρόταση. Μετατρέπει τον θάνατό της από αποτυχία προϊόντος σε επιβεβαίωση της νόσου. Το εμβόλιο χορηγήθηκε, η νόσος νίκησε, οι υπερασπιστές του εμβολίου μπορούν να δείξουν την αριθμητική του 99,09% σαν να ήταν η ίδια η αριθμητική με το μέρος του εμβολίου.

Το πρόβλημα με αυτή την άμυνα αναδύεται τη στιγμή που τίθεται το ερώτημα ειλικρινά. Το ποσοστό 99,09% περιγράφει το ποσοστό θνησιμότητας αυτού που η ιατρική βιβλιογραφία αποκαλεί συμπτωματική λύσσα σε ανθρώπους που δεν έλαβαν το εμβόλιο. Δεν μπορεί επίσης να περιγράφει το ποσοστό θνησιμότητας σε ανθρώπους που έλαβαν το εμβόλιο χωρίς να παραδεχτεί ότι το εμβόλιο απέτυχε να αλλάξει την έκβαση. Το στατιστικό μπορεί να χρησιμεύσει ως απόδειξη της θνησιμότητας της νόσου ή ως ασπίδα για την αποτυχία του εμβολίου. Δεν μπορεί να χρησιμεύσει ως και τα δύο. Τη στιγμή που χρησιμοποιείται για να εξηγήσει τον θάνατο ενός εμβολιασμένου ασθενούς, έχει πάψει να είναι απόδειξη ότι το εμβόλιο λειτουργεί.

Η δεύτερη άμυνα είναι αυτή που έθεσε ο θείος της Srushti. Ίσως το εμβόλιο δεν διατηρήθηκε στην απαιτούμενη θερμοκρασία. Αυτή είναι η υπόθεση του απλού πολίτη, και είναι αυτή που το νοσοκομείο δεν απάντησε. Δεν υπάρχει δημοσιευμένη δήλωση από το νοσοκομείο, τον παρασκευαστή του εμβολίου ή το περιφερειακό γραφείο υγείας που να ασχολείται με την ακεραιότητα της ψυκτικής αλυσίδας των συγκεκριμένων δόσεων που χορηγήθηκαν στη Srushti. Το ερώτημα έμεινε αναπάντητο στο άρθρο και δεν έχει απαντηθεί έκτοτε.

Η άμυνα της αποθήκευσης αποτυγχάνει για διαφορετικό λόγο από τη στατιστική. Αν η αποτελεσματικότητα ενός εμβολίου εξαρτάται από συνθήκες ψυκτικής αλυσίδας που μια εικοσιενός ετών ασθενής και ο θείος της δεν μπορούν να επαληθεύσουν, τότε δεν μπορεί να εγγυηθεί σε κανένα περιβάλλον πεδίου όπου οι ψυκτικές αλυσίδες είναι ατελείς. Η αγροτική Ινδία, όπου συμβαίνουν οι περισσότερες δαγκωματιές σκύλων, δεν είναι ελεγχόμενο εργαστήριο. Αν το εμβόλιο προστατεύει μόνο όταν η αλυσίδα αντέχει, και η αλυσίδα δεν μπορεί να επαληθευτεί στο σημείο χορήγησης, η αδειοδότηση του προϊόντος τίθεται υπό αμφισβήτηση. Η άμυνα προστατεύει τη φήμη του εμβολίου με κόστος τη χρησιμότητά του.

Η τρίτη άμυνα είναι ενσωματωμένη στο πρωτόκολλο που παραθέτει το άρθρο στο τέλος. Οι δαγκωματιές σκύλων ταξινομούνται. Κατηγορία 1 (επαφή, γλείψιμο άθικτου δέρματος) δεν απαιτεί εμβόλιο. Κατηγορία 2 (εκδορές ή πληγές χωρίς αιμορραγία) απαιτεί το εμβόλιο. Κατηγορία 3 (τραύματα δαγκωματιάς, επαφή δέρματος μέσω σιέλου) απαιτεί το εμβόλιο και τον ορό.¹ Η Srushti αντιμετωπίστηκε σύμφωνα με το πρωτόκολλο Κατηγορίας 3, το πιο επιθετικό. Η άμυνα που είναι διαθέσιμη μετά τον θάνατό της είναι ότι η έκθεσή της ήταν απλώς πολύ σοβαρή για να την προστατεύσει το εμβόλιο. Αυτή η άμυνα ζει μέσα στην ίδια την ταξινόμηση, χτισμένη μέσα στο σύστημα πριν συμβεί οποιαδήποτε αποτυχία.

Η άμυνα της ταξινόμησης ακυρώνει τον εαυτό της στο σημείο χρήσης. Αν το πρωτόκολλο Κατηγορίας 3 δεν προστατεύει αξιόπιστα από τις χειρότερες εκθέσεις, τότε δεν προστατεύει αξιόπιστα κανέναν που δαγκώνεται υπό τις συνθήκες που βλέπει καθημερινά η Ινδία, όπου ένας πληθυσμός αδέσποτων σκύλων που εκτιμάται από τον ΠΟΥ σε τριάντα πέντε έως σαράντα εκατομμύρια κυκλοφορεί μέσα σε πυκνούς αστικούς και αγροτικούς πληθυσμούς.⁵ Το πρωτόκολλο συνταγογραφείται σε ασθενείς Κατηγορίας 3 επειδή είναι η ισχυρότερη διαθέσιμη παρέμβαση. Αν η ισχυρότερη παρέμβαση είναι υπερασπίσιμη αφού αποτύχει, δεν μένει καμία παρέμβαση να συνταγογραφηθεί.

Η τέταρτη άμυνα είναι αυτή που κανείς στο άρθρο δεν ονομάζει, επειδή δεν είναι άμυνα με λόγια. Είναι η χειρονομία. Αφού πέθανε η Srushti, χορηγήθηκε το εμβόλιο στα μέλη της οικογένειάς της. Το εμβόλιο που δεν τη έσωσε συνιστήθηκε, χορηγήθηκε και έγινε αποδεκτό ως η κατάλληλη απάντηση στον θάνατό της. Το σύστημα που δεν μπορούσε να εξηγήσει πώς πέθανε από λύσσα αφού εμβολιάστηκε κατά της λύσσας συνταγογράφησε περισσότερη από την ίδια ουσία στην οικογένειά της, ως προφύλαξη κατά της ίδιας έκβασης.

Αυτή η χειρονομία είναι η ισχυρότερη δήλωση που μπορεί να κάνει το σύστημα για την εμπιστοσύνη του στον εαυτό του. Είναι επίσης, υπό στενή εξέταση, η ισχυρότερη δήλωση που μπορεί να κάνει το σύστημα εναντίον του εαυτού του. Αν το εμβόλιο λειτουργούσε, η οικογένεια δεν το χρειαζόταν. Αν το εμβόλιο απέτυχε, η οικογένεια μόλις είχε γίνει μάρτυρας της αποτυχίας. Δεν υπάρχει τρίτη ερμηνεία υπό την οποία η σύσταση έχει νόημα. Η χειρονομία είναι τελετουργία.

Τέσσερις άμυνες, καθεμία από τις ίδιες τις χίλιες διακόσιες λέξεις του άρθρου. Καμία από αυτές δεν απαντά στο ερώτημα του θείου.

Το Μοτίβο του Pasteur

Η δομή που κληρονόμησαν ο Dr. Mirgunde και οι συνάδελφοί του χτίστηκε στο Παρίσι τον Ιούλιο του 1885. Ο ασθενής ήταν ένα εννιάχρονο αγόρι από την Αλσατία ονόματι Joseph Meister, που τον είχε δαγκώσει σκύλος δύο ημέρες νωρίτερα. Ο θεράπων ιατρός ήταν ο Louis Pasteur, ένας χημικός που δεν είχε ποτέ αποκτήσει άδεια άσκησης ιατρικής. Το εμβόλιο που χορήγησε ο Pasteur δεν είχε ποτέ δοθεί σε άνθρωπο.²

Η υπόθεση έχει δύο αρχεία. Το δημόσιο αρχείο που δημοσίευσε ο Pasteur εκ των υστέρων περιγράφει τον Meister να αναρρώνει και το εμβόλιο να ανακηρύσσεται επιτυχία. Το ιδιωτικό αρχείο που κρατούσε ο Pasteur στα εργαστηριακά του σημειωματάρια, τα οποία η οικογένειά του έθεσε υπό απαγόρευση για έναν αιώνα μετά τον θάνατό του, περιγράφει κάτι άλλο. Ο Gerald Geison, καθηγητής ιστορίας στο Princeton, έλαβε πρόσβαση στα σημειωματάρια όταν άρθηκε η απαγόρευση. Το 1995 δημοσίευσε την ανάλυσή του.²

Αυτό που βρήκε ο Geison στα σημειωματάρια είναι αυτό που ο Pasteur είχε αρνηθεί δημοσίως. Το εμβόλιο του Meister δεν είχε αναπτυχθεί μέσω των μεθόδων που περιγράφονταν δημόσια. Το παρασκεύασμα που δόθηκε στον Meister διέφερε από αυτό που δοκιμάστηκε σε σκύλους· η ασφάλειά του δεν είχε τεκμηριωθεί με την αυστηρότητα που είχε ισχυριστεί ο Pasteur. Η μέθοδος που είχε δημόσια παραδεχτεί ο Pasteur τον Οκτώβριο του 1885 καθιστούσε μόνο δεκαπέντε ή δεκαέξι από είκοσι σκύλους ανθεκτικούς στη νόσο δεν ήταν η μέθοδος που πράγματι χορηγήθηκε στο αγόρι.² Και ο Meister είχε υποβληθεί σε θεραπεία παρόλο που δεν υπήρχε αποδεδειγμένη περίπτωση προς θεραπεία. Τον είχε δαγκώσει ένας σκύλος. Δεν υπάρχει καμία απόδειξη ότι επρόκειτο ποτέ να αναπτύξει τη νόσο. Σκύλοι δαγκώνουν εκατομμύρια ανθρώπους κάθε χρόνο χωρίς συνέπειες πέρα από το ίδιο το τραύμα.

Τα σημειωματάρια του Pasteur καταγράφουν ότι γνώριζε αυτά τα προβλήματα. Προχώρησε παρόλα αυτά, επειδή τα πολιτικά διακυβεύματα μιας δημόσιας επιτυχίας ήταν τεράστια και επειδή η πιθανότητα ο Meister να αναπτύξει τη νόσο ήταν αρκετά χαμηλή ώστε το εμβόλιο θα φαινόταν κατά πάσα πιθανότητα να λειτουργεί.²

Ο Meister δεν αρρώστησε. Το εμβόλιο ανακηρύχθηκε η πρώτη επιτυχημένη θεραπεία μιας νόσου που θεωρούνταν ομοιόμορφα θανατηφόρα. Ο Pasteur έγινε εθνικός ήρωας. Ιδρύθηκε το Ινστιτούτο Pasteur. Ασθενείς που τους είχαν δαγκώσει ζώα ύποπτα για λύσσα άρχισαν να φτάνουν στο Παρίσι από όλη την Ευρώπη και από τόσο μακριά όσο η Ρωσία και οι Ηνωμένες Πολιτείες.

Τον Μάρτιο του 1886, δεκαεννέα χωρικοί από την περιοχή Smolensk της Ρωσίας, που τους είχε επιτεθεί αυτό που το χωριό τους θεωρούσε λυσσασμένο λύκο, στάλθηκαν στον Pasteur για θεραπεία. Τρεις πέθαναν κατά τη διάρκεια της ίδιας της θεραπείας. Άλλοι πέθαναν τους επόμενους μήνες. Ο Pasteur απέδωσε αυτούς τους θανάτους στη σοβαρότητα των δαγκωματιών του λύκου και στην καθυστέρηση έναρξης της θεραπείας. Τον Ιούλιο του ίδιου έτους, ένα αγόρι ονόματι Arthur Stoboi δαγκώθηκε από σκύλο στην Οδησσό και υποβλήθηκε σε θεραπεία από τοπικό ιατρό με τη μέθοδο του Pasteur. Πέθανε από λύσσα τον Νοέμβριο, ενώ ο σκύλος που τον είχε δαγκώσει παρέμεινε ζωντανός και χωρίς συμπτώματα. Ο ρωσικός ιατρικός τύπος ανέφερε την υπόθεση και κατέληξε ότι η ίδια η θεραπεία είχε προκαλέσει τον θάνατο.³

Η τεκμηριωμένη υπόθεση κατά της θεραπείας συσσωρευόταν παράλληλα. Ο Michel Peter συνέλεξε μαρτυρίες από τριάντα τέσσερις Γάλλους ιατρικούς επαγγελματίες που ανέφεραν ότι έβλεπαν μόνο σπάνιες περιπτώσεις λύσσας σε ολόκληρες καριέρες, έναντι του ισχυρισμού του ίδιου του Pasteur ότι θεράπευε χίλιες πεντακόσιες περιπτώσεις σε έξι μήνες. Η Μητροπολιτική Αστυνομία του Λονδίνου κατέγραψε εκατόν ογδόντα έξι περιστατικά δαγκωματιάς από σκύλους που θεωρούνταν λυσσασμένοι μεταξύ 1885 και 1886, χωρίς κανέναν επακόλουθο θάνατο από λύσσα μεταξύ των αστυνομικών, και έστειλε μόνο επτά αστυνομικούς στο Παρίσι για θεραπεία σε όλη την περίοδο. Τα επίσημα αρχεία του Dr. Dujardin Beaumetz για το Τμήμα του Σηκουάνα έδειχναν τριάντα οκτώ θανάτους από λύσσα στα τέσσερα χρόνια πριν γίνει διαθέσιμη η θεραπεία του Pasteur (1882–1885) και τριάντα επτά στα τέσσερα χρόνια μετά (1886–1889). Τρεις από τους έξι θανάτους στο Παρίσι που καταγράφηκαν το 1889 συνέβησαν σε ασθενείς που είχαν ολοκληρώσει την αντιλυσσική θεραπεία.¹⁰ Η θεραπεία δεν είχε αλλάξει τον αριθμό των θανάτων. Είχε προσθέσει μια νέα κατηγορία στο λογιστήριο: ασθενείς που είχαν εμβολιαστεί πριν πεθάνουν.

Η άμυνα που πρόβαλε η ομάδα του Pasteur στη Γαλλική Ακαδημία Ιατρικής στις 11 Ιανουαρίου 1887, απαντώντας στις κατηγορίες του Michel Peter ότι το εμβόλιο ήταν επικίνδυνο και είχε σκοτώσει ασθενείς, επικαλέστηκε τον εγγενή κίνδυνο κάθε ιατρικής θεραπείας και την ατομική μεταβλητότητα του ασθενούς.⁴ Το λεξιλόγιο καθορίστηκε από εκείνη τη συνεδρία. Οι θάνατοι μετά τον εμβολιασμό αποδόθηκαν στον σκύλο, στην καθυστέρηση, στη σοβαρότητα της έκθεσης ή σε μια μορφή της νόσου που το εμβόλιο είχε παροδικά προκαλέσει αλλά δεν είχε δημιουργήσει. Το ίδιο το εμβόλιο δεν ενοχοποιήθηκε ποτέ. Το μοτίβο που αναπαρήγαγε ο Dr. Mirgunde για την Times of India τον Μάρτιο του 2024 είναι το ίδιο μοτίβο που ανέπτυξε ο Grancher κατά του Peter τον Ιανουάριο του 1887, μεταφερμένο άθικτο μέσα σε εκατόν τριάντα επτά χρόνια.

Η Παστεριανή μέθοδος έφτασε στην Ινδία μέσω του εμβολίου Semple, που αναπτύχθηκε το 1911 στο Κεντρικό Ινστιτούτο Έρευνας της Kasauli από τον David Semple, έναν χειρουργό του βρετανικού στρατού. Το εμβόλιο Semple παρασκευαζόταν με ενοφθαλμισμό εγκεφάλων προβάτων ή κατσικιών με υλικό από ζώα που το πρωτόκολλο παραγωγής ταξινομούσε ως λυσσασμένα, επεξεργασία του ιστού με φαινόλη και χορήγηση του προκύπτοντος πολτού σε ασθενείς σε όλη την υποήπειρο. Η μέθοδος ήταν φθηνή και κλιμακώσιμη, και η αποικιακή υποδομή δημόσιας υγείας την υιοθέτησε ευρέως.⁶

Το εμβόλιο ήταν γνωστό από την αρχή ότι έφερε τεκμηριωμένο κίνδυνο νευρολογικής βλάβης. Οι ασθενείς ολοκλήρωναν το σχήμα και, μέρες ή εβδομάδες αργότερα, ανέπτυσσαν πυρετό, αδυναμία άκρων, ανιούσα παράλυση και σε ορισμένες περιπτώσεις θάνατο. Τα δημοσιευμένα ποσοστά επιπλοκών ποικίλλουν ανάλογα με την παρτίδα και την έξαρση. Το μέσο ποσοστό σε δεκατέσσερις παλαιότερες μελέτες αναφέρθηκε σε περίπου μία περίπτωση ανά τρεις χιλιάδες δόσεις· μια έξαρση στην Μπανγκόκ το 1984 προκάλεσε νευρολογικές επιπλοκές σε περίπου έναν στους εκατόν είκοσι λήπτες, με ποσοστό θνησιμότητας περίπου έναν στους επτακόσιους.⁷ Ο ΠΟΥ ζήτησε την πλήρη εγκατάλειψη του εμβολίου Semple το 1993. Η Ινδία το σταδιακά απέσυρε την επόμενη δεκαετία.

Τα εμβόλια που τα αντικατέστησαν ήταν μια γενιά εμβολίων κυτταρικής καλλιέργειας που παρασκευάζονταν σε κυτταρικές σειρές Vero και σε κύτταρα εμβρύων κοτόπουλου. Τα εμβόλια αυτά παρουσιάστηκαν ως σημαντικά ασφαλέστερα από το προϊόν νευρικού ιστού που αντικατέστησαν, και σε γενικές γραμμές είναι πράγματι. Το ποσοστό των σοβαρών νευρολογικών επιπλοκών μειώθηκε κατά τάξεις μεγέθους. Ωστόσο, το φαινόμενο δεν εξαφανίστηκε. Η βιβλιογραφία της εμβολιολογίας συνεχίζει να αναφέρει περιπτώσεις νευρολογικών βλαβών μετά από εμβολιασμό κατά της λύσσας με εμβόλια κυτταρικής καλλιέργειας, συμπεριλαμβανομένων των κλινικών εικόνων που χαρακτηρίζονται ως σύνδρομο Guillain-Barré, οξεία διάχυτη εγκεφαλομυελίτιδα και ανερχόμενη παράλυση.⁸

Η Srushti σχεδόν σίγουρα έλαβε εμβόλιο κυτταρικής καλλιέργειας σύμφωνα με το ισχύον πρωτόκολλο δημόσιας υγείας της Ινδίας. Το συγκεκριμένο προϊόν που χρησιμοποιήθηκε στην περίπτωσή της δεν προσδιορίζεται στο άρθρο της «Times of India». Αυτό που προσδιορίζεται είναι η κλινική της πορεία. Τελική δόση την Παρασκευή. Πυρετός το Σάββατο. Αμφοτερόπλευρη αδυναμία στα πόδια το Σάββατο. Σύνδεση με αναπνευστήρα μέχρι τη Δευτέρα. Θάνατος στις 2 π.μ. την Τρίτη.

Η αντίρρηση που θα διατυπώσει σε αυτό το σημείο ένας προσεκτικός αναγνώστης είναι ότι τα εμβόλια έχουν βελτιωθεί από το 1885 και ότι η σύγκριση με τον Παστέρ είναι υπερβολική. Η αντίρρηση αυτή έχει κάποιο βάσιμο επιχείρημα. Τα προϊόντα δεν είναι του Παστέρ, η παραγωγή είναι πιο υγιεινή και το συνολικό προφίλ ασφάλειας έχει βελτιωθεί. Αυτό που δεν έχει αλλάξει είναι η δομή της υπεράσπισης όταν πεθαίνει ένας εμβολιασμένος ασθενής. Ο Pasteur κατηγόρησε τον λύκο. Ο Grancher κατηγόρησε την ατομική μεταβλητότητα. Η Dr. Mirgunde κατηγόρησε το 99,09%. Το προϊόν έχει αλλάξει. Η λογική, όχι.

Τι Σκότωσε τη Srushti Shinde

Το ερώτημα του θείου της παραμένει. Πώς προέκυψε η λύσσα παρά την αντιλυσσική ένεση;

Η ανάγνωση του εδάφους τακτοποιεί τα στοιχεία διαφορετικά από την εκδοχή του νοσοκομείου. Ξεκινά από αυτό: ένα προϊόν που χορηγήθηκε σε έναν ασθενή την Παρασκευή είναι υποψήφιος παράγοντας για την ασθένεια που αρχίζει το Σάββατο. Το χρονοδιάγραμμα διαβάζεται ως απόδειξη, όχι ως σύμπτωση. Το ιστορικό αρχείο νευρολογικής βλάβης μετά τον εμβολιασμό κατά της λύσσας διαβάζεται ως πλαίσιο, όχι ως θόρυβος.

Η κλινική εικόνα που παρουσίασε η Srushti είναι συμβατή με μεταεμβολιαστική νευρολογική βλάβη. Πυρετός και αμφοτερόπλευρη αδυναμία ποδιών εντός είκοσι τεσσάρων ωρών από μια τελική δόση εμβολίου, εξάρτηση από αναπνευστήρα εντός εβδομήντα δύο ωρών, θάνατος εντός ημερών: αυτό είναι το μοτίβο που το εμβόλιο Semple ήταν γνωστό ότι προκαλεί σε ποσοστά μεταξύ έναν στους τρεις χιλιάδες και έναν στους εκατόν είκοσι ανάλογα με την παρτίδα και την έξαρση.⁷ Είναι επίσης το μοτίβο που τα εμβόλια κυτταροκαλλιέργειας συνεχίζουν να προκαλούν σε χαμηλότερα αλλά μη μηδενικά ποσοστά. Το μοτίβο ονομάστηκε λύσσα στην περίπτωση της Srushti επειδή η εργαστηριακή εξέταση επέστρεψε θετικό αποτέλεσμα για αυτό που η εξέταση είναι βαθμονομημένη να ανιχνεύει, και επειδή η εναλλακτική εξήγηση θα απαιτούσε από το νοσοκομείο να παραδεχτεί ότι το εμβόλιο που είχε χορηγήσει έξι φορές (πέντε δόσεις συν έναν ορό) κατά τον προηγούμενο μήνα ήταν υποψήφια αιτία της ασθένειάς της.

Το συσσωρευμένο φορτίο έχει σημασία. Η δαγκωματιά του σκύλου ήταν πραγματική. Το σάλιο του σκύλου εισάγει πρωτεΐνες, στοματικά βακτήρια, σωματικό τραύμα και φλεγμονώδες φορτίο σε ένα τραύμα που το σώμα πρέπει να επεξεργαστεί. Ο αντιλυσσικός ορός, που χορηγήθηκε την πρώτη ημέρα, είναι ένα παρασκεύασμα προέλευσης ίππου ή ανθρώπου που εισάγει περαιτέρω ξένες πρωτεΐνες στο σώμα. Οι πέντε δόσεις εμβολίου προσθέτουν φορτίο ενέσεων, έκθεση σε ανοσοενισχυτικό και, στην περίπτωση προϊόντων κυτταροκαλλιέργειας, κυτταρικά υπολείμματα από τη διαδικασία παρασκευής. Ο Charles Richet απέδειξε το 1901 ότι η ένεση ξένων πρωτεϊνών δημιουργεί ευαισθητοποίηση, μια προοδευτική αύξηση της απόκρισης του σώματος σε κάθε επόμενη έκθεση. Έλαβε το Νόμπελ του 1913 για την ανακάλυψη.⁹ Μια σειρά πέντε ενέσεων σε ένα μήνα, χορηγούμενη σε έναν ασθενή του οποίου το σύστημα διαχειρίζεται ήδη το τοξικό και φλεγμονώδες φορτίο μιας δαγκωματιάς αδέσποτου σκύλου, είναι πρωτόκολλο ευαισθητοποίησης ανεξάρτητα από το τι περιέχουν οι ενέσεις.

Το χρονοδιάγραμμα της κατάρρευσης της Srushti ταιριάζει σε αυτό το μοτίβο ευαισθητοποίησης πιο καθαρά από ό,τι ταιριάζει στην εκδοχή του νοσοκομείου. Στην εκδοχή του νοσοκομείου, μια νόσος που κατά κάποιο τρόπο δεν επηρεάστηκε από πέντε δόσεις του στοχευμένου εμβολίου της και μια δόση του αντίστοιχου ορού εμφανίστηκε την τριακοστή ημέρα του σχήματος θεραπείας, κατά σύμπτωση είκοσι τέσσερις ώρες μετά την τελευταία δόση, και τη σκότωσε εντός τριών ημερών. Στην ανάγνωση του εδάφους, η πέμπτη δόση ενός εγγενώς αντιδραστικού παρασκευάσματος, που χορηγήθηκε σε ένα σύστημα που είχε χτίσει προοδευτική απόκριση στις πρώτες τέσσερις δόσεις, προκάλεσε οξεία νευρολογική αντίδραση συμβατή με το ιστορικό αρχείο μεταεμβολιαστικής βλάβης.

Καμία από τις δύο εκδοχές δεν μπορεί να επιβεβαιωθεί χωρίς αυτοψία, τοξικολογικό πάνελ και ταυτοποίηση της συγκεκριμένης παρτίδας εμβολίου που χορηγήθηκε. Καμία από αυτές δεν υπάρχει στο άρθρο της Times of India. Καμία από αυτές δεν φαίνεται να έχει πραγματοποιηθεί. Η εκδοχή του νοσοκομείου αναφέρεται ως πόρισμα. Η ανάγνωση του εδάφους αναφέρεται εδώ ως το συμπέρασμα που υποστηρίζεται από τα στοιχεία σε απόδειξη.

Ο Atul Shinde ρώτησε πώς προέκυψε η λύσσα παρά την αντιλυσσική ένεση. Η απάντηση που πρόσφερε το νοσοκομείο ήταν το ποσοστό 99,09%, το ερώτημα αποθήκευσης που έμεινε αναπάντητο, η σοβαρότητα της Κατηγορίας 3 και η σύσταση να λάβει η οικογένεια το εμβόλιο ως προφύλαξη. Η απάντηση που προσφέρει το παστεριανό αρχείο είναι ότι έτσι λειτουργεί το εμβόλιο από το 1885. Οι εμβολιασμένοι που επιβιώνουν καταγράφονται υπέρ του εμβολίου. Οι εμβολιασμένοι που πεθαίνουν καταγράφονται υπέρ της νόσου. Ο σκύλος που δάγκωσε τη Srushti δάγκωσε είκοσι άτομα. Το άρθρο δεν αναφέρει άλλους θανάτους μεταξύ τους. Στο λογιστήριο που τηρεί το σύστημα, οι δεκαεννέα επιζώντες θα καταγραφούν υπέρ του ιστορικού του εμβολίου και η Srushti υπέρ του ιστορικού της νόσου. Όπως και να έχει, το ιστορικό του εμβολίου βελτιώνεται. Το μοτίβο που παρατήρησε ο θείος της Srushti είναι το μοτίβο που παρατήρησε ο Michel Peter το 1886, που ο θάνατος του Arthur Stoboi το εικονογράφησε στην Οδησσό τον Νοέμβριο εκείνου του έτους, που ο ρωσικός ιατρικός τύπος ονόμασε τότε, που οι επικριτές του David Semple ονόμασαν στη δεκαετία του 1920, που οι αναθεωρητές του ΠΟΥ για τις νευροπαραλυτικές επιπλοκές ονόμασαν καθ’ όλη τη δεύτερη πεντηκονταετία του εικοστού αιώνα, και που η εποχή της κυτταροκαλλιέργειας έχει μειώσει σε συχνότητα χωρίς να επιλύσει κατ’ αρχήν.

Το ερώτημα είναι του Atul Shinde. Το νοσοκομείο δεν το απάντησε. Το Ινστιτούτο Pasteur δεν το απάντησε το 1885. Η Γαλλική Ακαδημία Ιατρικής δεν το απάντησε το 1887. Η βιβλιογραφία εμβολιολογίας δεν το έχει απαντήσει το 2024. Το αρχείο είναι δημόσιο. Το ερώτημα παραμένει.

Πώς να το Εξηγήσεις σε ένα Εξάχρονο

Ένα κορίτσι σε ένα χωριό γδέρνει το γόνατό της σε μια πέτρα.

Είναι καλά. Το γόνατό της πονάει λίγο, αλλά περπατάει και μιλάει και πηγαίνει σπίτι.

Ο γιατρός του χωριού μαθαίνει για τη γδαρσιά. Τρέχει έξω και λέει: αυτή η πέτρα μπορεί να σε αρρωστήσει πολύ. Η αρρώστια είναι φοβερή. Σχεδόν πάντα σκοτώνει.

Της δίνει πέντε ενέσεις ενός ειδικού φαρμάκου. Λέει ότι το φάρμακο θα σταματήσει την αρρώστια να έρθει.

Ο γιατρός κρατάει ένα βιβλίο. Στο βιβλίο του γράφει μόνο ένα πράγμα: πέθανε το παιδί, ή όχι.

Αν ένα παιδί κάνει τις ενέσεις και δεν πεθάνει, ο γιατρός γράφει ότι το φάρμακο λειτούργησε. Δεν ρωτάει αν το παιδί είναι τώρα κουρασμένο, ή λυπημένο, ή άρρωστο με άλλο τρόπο. Αυτά τα πράγματα δεν είναι στο βιβλίο του.

Αν ένα παιδί κάνει τις ενέσεις και πεθάνει, ο γιατρός γράφει ότι η πέτρα ήταν πολύ κοφτερή, ή ότι οι ενέσεις ήρθαν πολύ αργά, ή ότι η αρρώστια ήταν ιδιαίτερα δυνατή. Δεν γράφει τις ενέσεις. Οι ενέσεις δεν είναι ποτέ η απάντηση.

Το κορίτσι που έγδαρε το γόνατό της κάνει και τις πέντε ενέσεις. Τρεις μέρες μετά την τελευταία της ένεση, πεθαίνει.

Ο θείος της ρωτά τον γιατρό πώς είναι δυνατόν. Ήταν μια χαρά όταν ήρθε. Ο γιατρός του λέει ότι η ασθένεια σχεδόν πάντα σκοτώνει όσους προσβάλλει. Λυπάται.

Στη συνέχεια, ο γιατρός κάνει τις ίδιες ενέσεις στην αδελφή της, στη μητέρα της και στον πατέρα της. Για την περίπτωση που κάποιος από αυτούς γδάρει το γόνατό του σε μια πέτρα.

Η οικογένεια κάνει τις ενέσεις. Ο γιατρός καταγράφει τα ονόματά τους στο βιβλίο. Δεν έχει σημειώσει τις ενέσεις εδώ και εκατόν σαράντα χρόνια. Δεν χρειάζεται ποτέ να το κάνει. Έχει πάντα δίκιο.

Παραπομπές

1. Rahul Gayakwad, “Kolhapur city woman dies of rabies despite completing vaccine course,” The Times of India, 6 March 2024.

2. Gerald L. Geison, The Private Science of Louis Pasteur (Princeton: Princeton University Press, 1995).

3. “Pasteurism in Russia,” Medical Review (February 1887), reporting the case of Arthur Stoboi, originally published in Novoe Vremya, late 1886.

4. “11 January 1887, the Day Medicine Changed: Joseph Grancher’s Defense of Pasteur’s Treatment for Rabies,” Bulletin of the History of Medicine 76, no. 4 (Winter 2002): 698–718.

5. “’Not just a dog bite’: Why India is struggling to keep rabies at bay,” The Guardian, 14 October 2020.

6. Pratik Chakrabarti, “’Living versus Dead’: The Pasteurian Paradigm and Imperial Vaccine Research,” Bulletin of the History of Medicine 84, no. 3 (Fall 2010): 387–423.

7. “A high rate of neurological complications following Semple anti-rabies vaccine,” Transactions of the Royal Society of Tropical Medicine and Hygiene 82, no. 3 (1988): 472–475.

8. T. Hemachudha, G. Ugolini, S. Wacharapluesadee, W. Sungkarat, S. Shuangshoti, and J. Laothamatas, “Human rabies: Neuropathogenesis, diagnosis, and management,” The Lancet Neurology 12, no. 5 (May 2013): 498–513.

9. Charles Richet, “De l’anaphylaxie en général,” Nobel Prize lecture, Stockholm, 11 December 1913.

10. Thomas Dolan, M.D., Pasteur and Rabies (London: George Bell & Sons, 1890). On Michel Peter’s thirty-four-practitioner survey, Metropolitan Police bite statistics (Sir Charles Warren’s testimony), and Dr. Dujardin Beaumetz’s Department of the Seine mortality records before and after Pasteur’s treatment.

Αν σας άρεσε αυτό το άρθρο, μοιραστείτε το, εγγραφείτε για να λαμβάνετε περισσότερο περιεχόμενο.

Get more from Apollodoros in the Substack app

Available for iOS and Android

Get the app

—Δικτυογραφία:

The Vaccine That Cannot Fail - Lies are Unbekoming

Lies are Unbekoming

The Vaccine That Cannot Fail

A note on this case and its language. The facts of Srushti Shinde’s death are drawn from the Times of India, 6 March 2024, reported by Rahul Gayakwad.¹ The historical material on Louis Pasteur is drawn from Gerald Geison’s The Private Science of Louis Pasteur…

Read more

3 days ago · 161 likes · 35 comments · Unbekoming

Απόδοση στα ελληνικά: Απολλόδωρος - Christine FOIs | 14 Οκτωβρίου 2026

Θέμα:

Η Sam Bailey αποκαλύπτει την ψευδοεπιστήμη και τις θανατηφόρες απάτες, ενώ το MCNZ επιβάλλει τη νομιμοποίησή τους

Προς:

Την Joan Simeon, η οποία ασκεί τα καθήκοντα της «Διευθύνουσας Συμβούλου», τον Kenneth (Ken) Clark, ο οποίος ασκεί τα καθήκοντα του «Προέδρου», τον Ming-chun Wu, ο οποίος ασκεί τα καθήκοντα του «Αντιπροέδρου», την Christine Andersen, η οποία ασκεί τα καθήκοντα της «Γραμματέως», καθώς και τη Marie Bismark, την Andie Cook, τον Stephen Child, τον Ainsley Goodman, τον Hinamaha Lutui, τον Ron Paterson, τον Derek Sherwood, την Alexandra Muthu, τον Roderick Mulgan, τη Deborah Hart και τον Manoja Kalupahana, οι οποίοι ασκούν καθήκοντα «Μελών» του «Ιατρικού Συμβουλίου της Νέας Ζηλανδίας», τόσο στην δημόσια όσο και στην ιδιωτική σας ιδιότητα,

Έχουν περάσει πάνω από 6 χρόνια από την έναρξη της επιχείρησης για τον covid-19 και ακόμα κανείς στον πλανήτη δεν έχει καταφέρει να προσκομίσει ούτε ένα ίχνος επιστημονικής απόδειξης για την ύπαρξη του SARS-COV-2, ή για οποιονδήποτε άλλο υποτιθέμενο ιό, συμπεριλαμβανομένου του HIV, ούτε να αποδείξει ότι οποιαδήποτε ασθένεια είναι μεταδοτική.

Επισυνάπτεται η επικαιροποιημένη, συμβολαιογραφικά επικυρωμένη ένορκη βεβαίωσή μου, με ημερομηνία 14 Σεπτεμβρίου 2026, σχετικά με τη συλλογή μου που περιλαμβάνει πάνω από 300 απαντήσεις σε αιτήματα πρόσβασης σε πληροφορίες (FOI) με την ένδειξη «καμία απόδειξη» από 225 ιδρύματα σε 40 διαφορετικές χώρες. Το Συμβούλιο έχει ήδη στην κατοχή του την ένορκη βεβαίωσή μου με ημερομηνία 12 Αυγούστου 2024.

Ένορκη Βεβαίωση Christine Massey 12 08 2024

5.99MB ∙ PDF file

Download

Download

Το Συμβούλιο δεν διέθετε ποτέ καμία λογική επιστημονική απόδειξη για τις θέσεις του σχετικά με τα μικρόβια και τη μετάδοση, ούτε και οι χειριστές του, ωστόσο το Συμβούλιο έχει παρενοχλήσει και τρομοκρατήσει την Dr Sam και την οικογένεια Bailey, καθώς και άλλους ιατρούς και τις οικογένειές τους —ακόμη και εκείνους που έχουν σταματήσει να ασκούν την ιατρική.

Πρώτα, η αίρεσή σας απαιτεί από τους γιατρούς να ενταχθούν στην οργάνωσή σας (αυτό αποτελεί εκβιασμό) προκειμένου να ασκήσουν το επάγγελμά τους, με το πρόσχημα της «δημόσιας ασφάλειας», και στη συνέχεια η αίρεσή σας απαιτεί από τους γιατρούς να νομιμοποιήσουν αποδεδειγμένα ψέματα, παράλογη ψευδοεπιστήμη, ψευδείς εξετάσεις, επινοημένες διαγνώσεις, φανταστικές «περιπτώσεις», μια ανύπαρκτη πανδημία, ψεύτικα «εμβόλια» και επικίνδυνα φάρμακα.

Αναρωτιέστε ποτέ πόσοι άνθρωποι έχουν πεθάνει ή έχουν υποστεί σοβαρές βλάβες ως αποτέλεσμα της τυφλής υπακοής του Συμβουλίου σε μια ανήθικη αίρεση που διαπράττει απάτη και τεκμηριωμένη απάτη και τρομοκρατεί και δηλητηριάζει τους ανθρώπους που προσποιείται ότι προστατεύει και υπηρετεί – ακόμη και αφού έχει αποδείξει επίσημα ότι δεν διαθέτει καμία απόδειξη για τους ισχυρισμούς της;

Καταλαβαίνετε ότι η απάτη ακυρώνει τα πάντα; Ή ότι είναι κατακριτέο να αναγκάζετε τους ανθρώπους να συμμετέχουν σε εξαπάτηση;

Συνειδητοποιείτε ότι κυριολεκτικά κανείς δεν έχει δώσει ποτέ συγκατάθεση μετά από ενημέρωση για οποιαδήποτε εξέταση, ένεση, διαδικασία ή θεραπεία σχετική με ιούς, επειδή όλες αυτές χορηγούνται υπό την ψευδή προϋπόθεση ότι έχει αποδειχθεί η ύπαρξη των ιών και ότι προκαλούν ασθένειες; Ή ότι κανείς δεν μπόρεσε να επικαλεστεί καμία επιστημονική απόδειξη για τη μετάδοση και υπάρχουν πολλές αποδείξεις εναντίον της, και ότι όλες οι ιατρικές διαδικασίες που χορηγήθηκαν στο πλαίσιο της αφήγησης περί μετάδοσης χορηγήθηκαν στην πραγματικότητα χωρίς συγκατάθεση μετά από ενημέρωση;

Οι ενέργειες του Συμβουλίου υποδηλώνουν ότι δεν ενδιαφέρεται ούτε για τα γεγονότα, ούτε για τη λογική, ούτε για την επιστημονική μέθοδο, ούτε για την πραγματικότητα, ούτε για την ηθική. Μόνο για την τυφλή υπακοή σε μια δολοφονική αίρεση.

Ως αποτέλεσμα, οι άνθρωποι έχουν υποφέρει φρικτά.

Δεν γνωρίζω τους “νόμους” της Νέας Ζηλανδίας, αλλά οι ομοϊδεάτες-συνάδελφοί σας στον Καναδά —μέλη της λατρείας του Βρετανικού Στέμματος— έχουν έναν “νόμο” που ορίζει:

«Η ανθρωποκτονία εξ αμελείας αποτελεί φόνο εάν ένα πρόσωπο, για παράνομο σκοπό, προβεί σε οποιαδήποτε πράξη που γνωρίζει ότι είναι πιθανό να προκαλέσει θάνατο, και με τον τρόπο αυτό προκαλέσει τον θάνατο ενός ανθρώπου, ακόμη και αν επιθυμεί να επιτύχει τον σκοπό του χωρίς να προκαλέσει θάνατο ή σωματική βλάβη σε οποιονδήποτε άνθρωπο.»

-- άρθρο 229(γ), Ποινικός Κώδικας του Καναδά

Παράνομοι σκοποί που προφανώς ενδέχεται να προκαλέσουν θάνατο:

- η διαταγή/εκφοβισμός των ανθρώπων να παραμείνουν στο σπίτι, για παρατεταμένες περιόδους, χωρίς τη δέουσα διαδικασία και χωρίς δικαίωμα, και μάλιστα λόγω μιας παγκοσμιοποιητικής φάρσας

- η χορήγηση εγγενώς επικίνδυνων και πειραματικών «ενέσεων» χωρίς έγκυρα επιστημονικά στοιχεία για τη μετάδοση ή ακόμη και για την ύπαρξη του φερόμενου ιού, παρά τα ανησυχητικά προειδοποιητικά σημάδια, χωρίς ενήμερη συγκατάθεση, όλα με βάση απάτη/τεκμαιρόμενη απάτη...

- η χορήγηση επικίνδυνων ουσιών, με βάση αβάσιμες αφηγήσεις, παρά τα στοιχεία που αποδεικνύουν το αντίθετο και χωρίς ενήμερη συγκατάθεση, με βάση απάτη/τεκμαιρόμενη απάτη...

- προώθηση / διεξαγωγή / διευκόλυνση ψευδών τεστ για απειλές για την υγεία των οποίων η ύπαρξη δεν έχει αποδειχθεί ποτέ, χωρίς ενήμερη συγκατάθεση, όλα βασισμένα σε απάτη / τεκμαιρόμενη απάτη [που χρησιμοποιούνται για να δημιουργήσουν την ψευδαίσθηση των «επιβεβαιωμένων κρουσμάτων», της «εξάπλωσης του ιού» και μιας πανδημίας, καθώς και για να δικαιολογήσουν ψευδώς θανατηφόρα φάρμακα, αναπνευστήρες, ψεύτικα «εμβόλια», έλεγχο, επιτήρηση, σκληρότητα, κακία, εκβιασμό]

- κ.λπ.

Στα μάτια μου, είστε «δολοφόνοι».

Αν κάποιος αποδείξει ότι κάνω λάθος με έγκυρα επιστημονικά στοιχεία, θα αναθεωρήσω.

Όλα τα δικαιώματα διατηρούνται ρητά, χωρίς επιφύλαξη,

Christine

Get more from Apollodoros in the Substack app

Available for iOS and Android

Get the app

—Δικτυογραφία:

Open Letter to Medical Council of New Zealand

Απόδοση στα ελληνικά: Απολλόδωρος - esc | 5 Σεπτεμβρίου 2025

Τα τρία πρώτα δοκίμια αυτής της σειράς ανίχνευσαν τη δημιουργία ενός παγκόσμιου λειτουργικού συστήματος: πώς οι ορατές γέφυρες του Σχεδίου Μάρσαλ (οικονομικός συντονισμός, νομική ενοποίηση, πλαίσια ασφάλειας) στηρίζονταν σε κρυφές χρηματοοικονομικές ράγες (η Διεθνής Τράπεζα Διακανονισμών, το ΔΝΤ και η Παγκόσμια Τράπεζα) και πώς αυτός ο ευρωπαϊκός πρωτότυπος επεκτάθηκε σε παγκόσμιο επίπεδο μέσω της αναπτυξιακής βοήθειας, των τεχνοκρατικών συστημάτων διαχείρισης και της διακυβέρνησης βάσει δεικτών.

Αλλά αυτό το δοκίμιο σηματοδοτεί μια κρίσιμη καμπή. Το ευρωπαϊκό λειτουργικό σύστημα έμαθε ένα νέο κόλπο — άρχισε να επιδιορθώνει τον εαυτό του ζωντανά. Το σύστημα έπαψε να είναι μια σταθερή μηχανή που εφαρμόζει προκαθορισμένους κανόνες και έγινε ένα προσαρμοστικό, ανακλαστικό σύστημα ικανό να τροποποιεί τις δικές του παραμέτρους σε πραγματικό χρόνο.

Τι συμβαίνει όταν η διακυβέρνηση γίνεται αναδρομική, όταν το λειτουργικό σύστημα αρχίζει να ξαναγράφει τον δικό του κώδικα;

Και πώς η Ουκρανία, η Palantir και η πρωτοβουλία «AI Stargate» του Trump εντάσσονται σε αυτό;

Το Εργαστήριο της Βρετανίας: Πολιτικός και Οικονομικός Σχεδιασμός (1931)

Για να κατανοήσουμε πώς το σύστημα έγινε αυτοτροποποιούμενο, πρέπει πρώτα να εξετάσουμε το εγχώριο πρωτότυπό του. Πολύ πριν από το Σχέδιο Μάρσαλ ή το Bretton Woods, ο οργανισμός Political and Economic Planning[1] (PEP) της Βρετανίας, που ιδρύθηκε το 1931, λειτουργούσε ως το εθνικό εργαστήριο για την τεχνοκρατική διακυβέρνηση.

Το PEP συγκέντρωσε έναν ασυνήθιστο συνασπισμό: Φαβιανούς σοσιαλιστές, επαγγελματίες οικονομολόγους, δημόσιους υπαλλήλους και προοδευτικούς επιχειρηματίες, όλους ενωμένους από την πεποίθηση ότι οι σύνθετες βιομηχανικές κοινωνίες απαιτούσαν διαχείριση από ειδικούς παρά καθαρά πολιτική κατεύθυνση[2]. Πρωτοπόρησαν σε τεχνικές που αργότερα θα γίνονταν στάνταρ: λευκές βίβλους που αναλύουν την απόδοση πολιτικών, μοντέλα εισροών-εκροών που παρακολουθούν οικονομικές ροές, στατιστικές προβλέψεις και τομεακούς πίνακες ελέγχου που παρακολουθούν τα πάντα, από τη στέγαση έως την υγειονομική περίθαλψη.

Το πιο σημαντικό, το PEP πρωτοπόρησε στη χρήση μόνιμων επιτροπών εμπειρογνωμόνων για την παρακολούθηση της απόδοσης πολιτικών και την υποβολή συστάσεων προσαρμογής[3] — το εγχώριο πρωτότυπο αυτού που θα γινόταν προσαρμοστική διαχείριση. Αντί να εφαρμόζει σταθερά πενταετή σχέδια, το PEP ανέπτυξε μεθόδους για συνεχή αναθεώρηση και βελτίωση πολιτικών.

Η επιρροή του οργανισμού ήταν βαθιά αλλά έμμεση. Η «Έκθεση για τις Βρετανικές Υπηρεσίες Υγείας» του PEP το 1937[4] δημιούργησε το αναλυτικό πρότυπο που αργότερα θα ενημέρωνε την αρχιτεκτονική του κράτους πρόνοιας της Έκθεσης Beveridge του 1942[5]. Κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, οι μέθοδοι σχεδιασμού του PEP μεταφέρθηκαν σε πολεμικά υπουργεία[6], αποδεικνύοντας ότι ο συντονισμός από ειδικούς μπορούσε να συνυπάρχει με τυπικούς δημοκρατικούς θεσμούς. Μετά το 1945, ο μεταπολεμικός σχεδιαστικός μηχανισμός των Εργατικών αντλούσε άμεσα από τις καινοτομίες του PEP[7].

Οι προσωπικές συνέχειες ήταν εξίσου σημαντικές. Πολλές προσωπικότητες του PEP αλληλοεπικαλύπτονταν με τους κύκλους Φαβιανών-Αποστόλων-RIIA-Κεϋνσιανών που αργότερα θα σχεδίαζαν το Bretton Woods και το σύστημα του ΟΗΕ[8]. Αυτό που φαινόταν ως ξεχωριστές εθνικές και διεθνείς πρωτοβουλίες ήταν στην πραγματικότητα συστατικά ενός συντονισμένου πνευματικού έργου που δοκίμαζε την ίδια σχεδιαστική λογική σε διαφορετικές κλίμακες.

Η τροχιά ήταν σαφής: Η Βρετανία (PEP) χρησίμευσε ως το εθνικό εργαστήριο για τον σχεδιασμό από ειδικούς, το Σχέδιο Μάρσαλ παρείχε το περιφερειακό πρωτότυπο για υπερεθνικό συντονισμό, και το Bretton Woods/ΟΗΕ δημιούργησαν την παγκόσμια ανάπτυξη[9]. Το PEP κατέδειξε πώς η λογική της προσαρμοστικής διαχείρισης μπορούσε πρώτα να ριζώσει μέσα σε μια δημοκρατία πριν επεκταθεί προς τα έξω για να αναμορφώσει τη διεθνή διακυβέρνηση.

Το Φιλοσοφικό Θεμέλιο: Το PPBS ως Κυβερνητική Μεταφυσική

Η μετασχηματισμός από τον σταθερό σχεδιασμό στην προσαρμοστική διαχείριση απαιτούσε μια φιλοσοφική ανακάλυψη, η οποία ήρθε μέσω του Συστήματος Προγραμματισμού-Προγραμματισμού-Προϋπολογισμού[10] (PPBS) του Robert McNamara το 1961. Αλλά το PPBS ήταν περισσότερο από μια τεχνική διαχείρισης — λειτουργούσε μια συγκεκριμένη μεταφυσική θεώρηση που καθιστούσε δυνατή την αυτοτροποποιούμενη διακυβέρνηση.

Στο PPBS, τα στοιχεία του προγράμματος δομούνταν μέσα σε αυτό που θα μπορούσε να περιγραφεί ως μοναδικό πλαίσιο. Κάθε μονάδα οριζόταν από συγκεκριμένους στόχους, κόστη και μετρήσιμες εκροές, αλλά παρέμενε ουσιαστικά «χωρίς παράθυρα» — μη αλληλεπιδρώντας άμεσα με άλλες μονάδες[11]. Ο συντονισμός προερχόταν αντίθετα από το περιβάλλον του συστήματος: διαδικασίες προϋπολογισμού, μηχανισμοί χρονοπρογραμματισμού και στατιστική συμφιλίωση που αλληλοδιατάσσουν τα στοιχεία του προγράμματος ώστε οι εκροές του ενός να γίνονται εισροές για ένα άλλο. Υπό αυτή την έννοια, κάθε στοιχείο προγράμματος λειτουργούσε ως πολιτική μονάδα: η συνοχή δεν επιτυγχανόταν μέσω άμεσης αλληλεπίδρασης αλλά μέσω της υψηλότερου επιπέδου λογικής του ίδιου του συστήματος προϋπολογισμού, ακριβώς όπως οι μονάδες του Λάιμπνιτς[12] επιτύγχαναν αρμονία μέσω μιας υπερκείμενης τάξης παρά άμεσης επαφής.

Αυτό δημιούργησε μια αναδρομική, ολονική δομή. Ένα τοπικό πρόγραμμα υγείας περιέχει την ίδια λογική εισροών-εκροών-ανατροφοδότησης με την εθνική στρατηγική υγείας, η οποία αντανακλά το περιφερειακό πλαίσιο υγείας, το οποίο αντανακλά το παγκόσμιο σύστημα διακυβέρνησης υγείας. Κάθε επίπεδο φαίνεται αυτόνομο ενώ συντονίζεται συστηματικά μέσω κοινών δεικτών και χρηματοδοτικών εξαρτήσεων, προλαμβάνοντας αυτό που ο C. West Churchman αργότερα θα ενσωμάτωνε στη θεωρία συστημάτων μέσω μιας ρητής μέριμνας για την ηθική[13].

Το PPBS έκανε τη διακυβέρνηση αρθρωτή· η προσαρμοστική διαχείριση[14] την έκανε ανακλαστική. Το κρίσιμο εξελικτικό άλμα ήρθε όταν αυτές οι αρθρωτές μονάδες ανέπτυξαν την ικανότητα να παρακολουθούν τη δική τους απόδοση έναντι στόχων και να προσαρμόζουν παραμέτρους αυτόματα. Αντί για άκαμπτα πενταετή σχέδια, είχατε συστήματα μάθησης που συνεχώς αναθεωρούσαν και τροποποιούσαν τους δικούς τους κανόνες βάσει στατιστικής ανατροφοδότησης.

Οι δείκτες έπαψαν να είναι ταχύμετρα και άρχισαν να είναι τιμόνια.

Η Αγγλο-Αμερικανική Αρχιτεκτονική Σχεδιασμού

Η στροφή προς την προσαρμοστική διαχείριση δεν συνέβη τυχαία. Αναδύθηκε από μια θεσμική αρχιτεκτονική που αναπτυσσόταν από τη δεκαετία του 1930, συνδέοντας τη βρετανική σχεδιαστική εμπειρογνωμοσύνη με την αμερικανική στρατηγική έρευνα σε αυτό που λειτουργούσε σαν μια κατανεμημένη επιχείρηση πληροφοριών.

Μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1930, τόσο η Βρετανία όσο και η Αμερική αντιμετώπιζαν την πρόκληση της διαχείρισης σύνθετων βιομηχανικών κοινωνιών μέσω οικονομικής κρίσης και επικείμενου πολέμου. Η λύση αναδύθηκε μέσω παράλληλων θεσμικών καινοτομιών που αργότερα θα συνέκλιναν στο Σχέδιο Μάρσαλ και το σύστημα Bretton Woods, αλλά ο συντονισμός ήταν πιο συστηματικός από ό,τι συνήθως κατανοείται.

Η αρχιτεκτονική λειτουργούσε μέσω τριών συντονισμένων τμημάτων — Σχέδια, Διοίκηση και Επιχειρήσεις — μια δομή που ο Arthur Schlesinger Jr. αργότερα θα υπογράμμιζε στο υπόμνημά του του 1961 προς τον Πρόεδρο Κένεντι[15], προτρέποντας να αναδιοργανωθεί η CIA κατά μήκος αυτών των γραμμών για να αποκατασταθεί η ισορροπία μεταξύ ανάλυσης, διαχείρισης και μυστικής δράσης.

• Η δομή οργανωνόταν σε τρία συντονισμένα τμήματα:

  • Τμήμα Σχεδίων: Το Βασιλικό Ινστιτούτο Διεθνών Υποθέσεων (Chatham House) και το Συμβούλιο Εξωτερικών Σχέσεων θα λειτουργούσαν ως στρατηγικοί ερευνητικοί βραχίονες, αναπτύσσοντας μακροπρόθεσμα σχέδια παρά διαχειριζόμενοι καθημερινές επιχειρήσεις. Το RIIA, που συνιδρύθηκε το 1920 από τον Lionel Curtis και τον Alfred Zimmern[16], οικοδόμησε ελίτ συναίνεση για τον παγκόσμιο ρόλο της Βρετανίας μέσω ομάδων μελέτης και ερευνών πολιτικής. Το πρόγραμμα Πολέμου & Ειρήνης[17] του CFR (1939-1945) χρηματοδοτούνταν από το Rockefeller και ήταν άμεσα βασισμένο στο RIIA, δημιουργώντας λεπτομερή σχέδια για τον ΟΗΕ, το Bretton Woods, το Σχέδιο Μάρσαλ και την αμερικανική μεταπολεμική παγκόσμια αρχιτεκτονική.

  • Τμήμα Διοίκησης: Ιδρύματα και δίκτυα εμπειρογνωμόνων παρείχαν διαχειριστική σκαλωσιά, σχεδιάζοντας επιχειρησιακούς μηχανισμούς για την υλοποίηση στρατηγικών σχεδίων. Αμερικανικά ιδρύματα (Rockefeller, Ford, Carnegie) χρηματοδοτούσαν και στελέχωναν τον τεχνικό σχεδιασμό των θεσμών του Σχεδίου Μάρσαλ, των υπηρεσιών Bretton Woods και των προγραμμάτων του ΟΗΕ. Στη Βρετανία, τον διοικητικό ρόλο έπαιζαν κυρίως το PEP και οι Φαβιανοί κύκλοι, που δοκίμαζαν την πρόνοια, τις στατιστικές μετρήσεις και τον συντονισμό από ειδικούς σε εγχώριο επίπεδο.

  • Τμήμα Επιχειρήσεων: Ο επίσημος κυβερνητικός μηχανισμός εκτελούσε τα σχέδια μέσω συνθηκών, προϋπολογισμών και μηχανισμών επιβολής. Το Εργατικό Κόμμα και τα βρετανικά υπουργεία εφάρμοζαν τη σχεδιασμένη από Φαβιανούς πρόνοια και βιομηχανικό σχεδιασμό, ενώ το Δημοκρατικό κατεστημένο (Truman, Acheson, Harriman) διαχειριζόταν το Σχέδιο Μάρσαλ, το ΝΑΤΟ και το Bretton Woods μέσω εκτελεστικών ενεργειών.

Οι προσωπικές συνέχειες ήταν αξιοσημείωτες. Τα ίδια πνευματικά δίκτυα — Φαβιανοί και Απόστολοι που συνδέονταν με τις ευρωπαϊκές ομάδες σχεδιασμού του RIIA τροφοδοτώντας την ανάλυση του CFR που έφτανε στον σχεδιασμό του Σχεδίου Μάρσαλ στο State Department — δημιούργησαν μια συντονισμένη αγγλο-αμερικανική πνευματική-πολιτική αρχιτεκτονική.

Το πιο σημαντικό, αυτή η τριμερής δομή ήταν εγγενώς προσαρμοστική από την αρχή. Η στρατηγική διείσδυσης των Φαβιανών απαιτούσε συνεχή παρακολούθηση και προσαρμογή — τοποθετώντας εκπαιδευμένους ειδικούς σε θέσεις όπου μπορούσαν να τροποποιούν πολιτικές βάσει ανατροφοδότησης απόδοσης. Η ερευνητική λειτουργία CFR/RIIA παρείχε συνεχή στρατηγική αξιολόγηση. Το επιχειρησιακό επίπεδο εφάρμοζε προσαρμογές μέσω εκτελεστικής δράσης.

Αυτό που αργότερα θα ονομαζόταν «προσαρμοστική διαχείριση» — μια διαδικασία συνεχούς παρακολούθησης, μάθησης και προσαρμογής — ήταν ενσωματωμένη στην αρχική αρχιτεκτονική μέσω θεσμών που δημιουργήθηκαν ειδικά για να παρακολουθούν, να προσαρμόζουν και να βελτιστοποιούν το σύστημα σε συνεχή βάση[18].

Δίκτυα Εμπειρογνωμόνων και Ανακλαστική Διακυβέρνηση

Μέχρι τη δεκαετία του 1990, το σύστημα είχε εξελίξει μηχανισμούς αυτοτροποποίησης. Μόνιμες επιτροπές εμπειρογνωμόνων και αυτό που ο πολιτικός επιστήμονας Peter Haas ονόμασε «επιστημονικές κοινότητες»[19] — διεθνικά δίκτυα που θέτουν μεθόδους, επιδικάζουν αποδεικτικά στοιχεία και ξαναγράφουν κανόνες εν κινήσει — έγιναν η κοινωνιολογική υποδομή της προσαρμοστικής διαχείρισης.

Αυτά τα δίκτυα λειτουργούσαν ως η ικανότητα του συστήματος για αυτογνωσία. Σε αντίθεση με τις παραδοσιακές γραφειοκρατίες που εφαρμόζουν προκαθορισμένες πολιτικές, οι επιστημονικές κοινότητες παρακολουθούν συνεχώς την απόδοση του συστήματος και προσαρμόζουν παραμέτρους σε πραγματικό χρόνο. Η Διακυβερνητική Επιτροπή για την Κλιματική Αλλαγή[20], οι μηχανισμοί αξιολόγησης από ομοτίμους του ΟΟΣΑ και τα όργανα παρακολούθησης του ΟΗΕ[21] λειτουργούν όλα ως μόνιμα όργανα αναθεώρησης που επαναφέρουν βασικές γραμμές, προσαρμόζουν αναλυτικά βάρη και ελέγχουν τι θεωρείται έγκυρη μέτρηση.

Αυτό αντιπροσώπευε μια θεμελιώδη αλλαγή στη φιλοσοφία της διακυβέρνησης. Η παραδοσιακή πολιτική περιλαμβάνει ανταγωνιστικές θεωρήσεις που εφαρμόζονται μέσω εκλογικών κύκλων. Η ανακλαστική διακυβέρνηση[22] ενσωματώνει διαδικασίες ώστε το σύστημα να προσαρμόζει τον εαυτό του βάσει «αντικειμενικών» μετρήσεων απόδοσης που διαχειρίζονται δίκτυα εμπειρογνωμόνων που λειτουργούν πέρα από εκλογικούς κύκλους[23][24].

Το αποτέλεσμα είναι μια διακυβέρνηση που γίνεται αναδρομική: όχι απλώς να διατάσσει συγκεκριμένα αποτελέσματα, αλλά να επαναπρογραμματίζει συνεχώς τους δικούς της κανόνες απόφασης. Οι επιτροπές εμπειρογνωμόνων δεν εφαρμόζουν απλώς προκαθορισμένα πλαίσια — τροποποιούν τα ίδια τα πλαίσια βάσει στατιστικής ανατροφοδότησης για τη συστημική απόδοση.

Ένας μηχανισμός κλιμάκωσης της κρίσης ενισχύει αυτή τη διαδικασία. Κάθε έκτακτη ανάγκη (πετρελαϊκές κρίσεις, κρίσεις χρέους, πανδημίες, κλιματική αλλαγή) γίνεται δικαιολογία για βαθύτερη σύζευξη και διευρυμένη εποπτεία από ειδικούς. Η προσωρινή παρακολούθηση «για τη διάρκεια της κρίσης» σταθερά σκληραίνει σε μόνιμες βασικές γραμμές. Κάθε σοκ ενισχύει το σύστημα εκκαθάρισης ενώ καθιστά την έξοδο ολοένα πιο δαπανηρή για τα συμμετέχοντα έθνη.

Η παραδοσιακή δημοκρατική πολιτική γίνεται ολοένα και πιο άσχετη όταν τα συστήματα προσαρμόζονται αυτόματα βάσει μετρήσεων που διαχειρίζονται δίκτυα εμπειρογνωμόνων των οποίων η εξουσία πηγάζει από τεχνική εμπειρογνωμοσύνη παρά από εκλογική εντολή.

Σύγχρονη Τεχνική Υλοποίηση: Κωδικοποίηση της Αιρεσιμότητας

Η σημερινή προσαρμοστική διαχείριση λειτουργεί μέσω έξι διασυνδεδεμένων μηχανισμών που αναπαράγουν τη λογική πολυμερούς εκκαθάρισης της Ευρωπαϊκής Ένωσης Πληρωμών σε πλανητική κλίμακα — μόνο που τώρα είναι η συμμόρφωση, όχι το νόμισμα, που εκκαθαρίζεται.

Το συζητήσαμε εκτενώς μόλις πρόσφατα, αλλά αξίζει να επαναλάβουμε τις έξι κατευθύνσεις:

• Τα πρότυπα διαπίστευσης καθορίζουν ποιος μπορεί να συμμετέχει σε διεθνείς αγορές και θεσμούς. Οι μη συμμορφούμενοι παράγοντες αντιμετωπίζουν συστηματικό αποκλεισμό από παγκόσμια δίκτυα, δημιουργώντας ισχυρά κίνητρα για ευθυγράμμιση με εγκεκριμένα πλαίσια.

• Η χρηματοπιστωτική δρομολόγηση συνδέει τις ροές κεφαλαίων με βαθμολογίες συμμόρφωσης ESG (Περιβαλλοντικής, Κοινωνικής και Διακυβερνητικής) και Στόχων Βιώσιμης Ανάπτυξης (SDG). Οι μετρήσεις βιωσιμότητας είναι ενσωματωμένες σε αλγοριθμικές επενδυτικές αποφάσεις, δημιουργώντας αυτόματη κατανομή κεφαλαίων βάσει βαθμολογιών συμμόρφωσης που ενημερώνονται συνεχώς. Η Ομάδα Εργασίας για τις Χρηματοοικονομικές Γνωστοποιήσεις σχετικά με το Κλίμα (TCFD) του Συμβουλίου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας και οι κατευθυντήριες γραμμές της Τράπεζας Διεθνών Διακανονισμών έχουν ενσωματώσει μετρήσεις βιωσιμότητας απευθείας στη τραπεζική ρύθμιση, τις ασφαλιστικές απαιτήσεις και τις εντολές επενδυτικών κεφαλαίων.

• Τα συστήματα ψηφιακής ταυτότητας συνδέουν την ατομική και θεσμική πρόσβαση σε υπηρεσίες, ταξίδια και οικονομική συμμετοχή με την ευθυγράμμιση στο πλαίσιο, δημιουργώντας συμπεριφορικά κίνητρα σε προσωπικό επίπεδο. Η πρόσβαση γίνεται υπό όρους συμμόρφωσης με κριτήρια που ορίζονται από το σύστημα και ενημερώνονται αυτόματα βάσει συμπεριφορικών δεδομένων.

• Οι υποχρεώσεις ελέγχου μετατρέπουν τους στόχους βιωσιμότητας σε νομικές ευθύνες. Εταιρείες και κυβερνήσεις αντιμετωπίζουν οικονομική καταστροφή μέσω ασφαλιστικού αποκλεισμού, κανονιστικών κυρώσεων και δικαστικού κινδύνου όταν αποτυγχάνουν να εκπληρώσουν συνεχώς ενημερωμένα πρότυπα απόδοσης.

• Η διακυβέρνηση δεδομένων ελέγχει ποιος μπορεί να δημιουργήσει εναλλακτικά μοντέλα ή να αμφισβητήσει επίσημες μετρήσεις, διασφαλίζοντας την πνευματική κυριαρχία εγκεκριμένων αναλυτικών πλαισίων. Τα όργανα καθορισμού προτύπων καθορίζουν τι θεωρείται έγκυρη μέτρηση, ελέγχοντας αποτελεσματικά τις παραμέτρους της αποδεκτής πολιτικής συζήτησης.

• Η μόχλευση προμηθειών κλειδώνει τις αλυσίδες εφοδιασμού σε απαιτήσεις συμμόρφωσης, καθιστώντας την οικονομική συμμετοχή υπό όρους τήρησης παγκόσμιων προτύπων που επιβάλλονται μέσω δημόσιων και ιδιωτικών αποφάσεων προμηθειών.

Αυτό το σύστημα έξι μοχλών λειτουργεί τη στρατηγική σημείου συμφόρησης διανομής που πρωτοθεωρήθηκε στα σχεδιαστικά έγγραφα του PEP. Αντί να ελέγχει άμεσα την παραγωγή, το σύστημα καταλαμβάνει τα δίκτυα διανομής που μεσολαβούν μεταξύ παραγωγών και καταναλωτών — ακριβώς η προσέγγιση που περιέγραψε ο Sieff στο «Ελευθερία και Σχεδιασμός», όπου οι αγρότες θα διατηρούσαν «πλήρη έλεγχο των επιχειρησιακών πτυχών» ενώ ο διοικητικός έλεγχος επί των «ποσοτήτων και της ποιότητας της παραγωγής» θα καθοριζόταν από αρχές διανομής.

Αυτή η λογική είχε ήδη προβλεφθεί από τον Alexander Bogdanov, ο οποίος υποστήριξε ότι ο Μαρξ έκανε λάθος να εντοπίζει την ελίτ εξουσία στην ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής. Για τον Bogdanov, η πραγματική εξουσία βρισκόταν στη διοίκηση: η ικανότητα συντονισμού ροών, εκκαθάρισης ανταλλαγών και ελέγχου συστημικών συνδέσεων.

Τι χρησιμότητα έχει ένα εργοστάσιο αν οι παραγγελίες σας δεν καταχωρίζονται στο σύστημα;

Στην πράξη, αυτή είναι η αρχή του εκκαθαριστικού οίκου μεταφερμένη στη θεωρία συστημάτων: η συμμετοχή δεν εξαρτάται πλέον από άμεση διοίκηση αλλά από το αν η συμπεριφορά κάποιου μπορεί να εκκαθαριστεί μέσω των φίλτρων συμμόρφωσης, της «επιτροπής εμπειρογνωμόνων» που κάθεται με διοικητική εξουσία. Ακριβώς όπως η Ευρωπαϊκή Ένωση Πληρωμών κάποτε συμψήφιζε χρηματοπιστωτικές ανισορροπίες για να διατηρήσει τη συστημική σταθερότητα, το προσαρμοστικό λειτουργικό σύστημα τώρα συμψηφίζει συμπεριφορικές αποκλίσεις για να διατηρήσει τη συνοχή της διακυβέρνησης.

Το σύστημα υποθετικά εξαλείφει την ανάγκη για κρίση-οδηγούμενη ολοκλήρωση προσαρμόζοντας συνεχώς παραμέτρους πριν συμβεί κατάρρευση. Όταν τα μοντέλα οδηγούν χρήματα και εντολές, το μοντέλο γίνεται η αγορά.

Εταιρικά Πρωτότυπα Υποδομών

Αν η προσαρμοστική διαχείριση βασίζεται σε μηχανισμούς εκκαθάρισης, τότε οι εταιρικές πλατφόρμες είναι ολοένα και περισσότερο τα κυκλώματα μέσω των οποίων λειτουργούν αυτοί οι μηχανισμοί. Η υποδομή της διακυβέρνησης δεν είναι πλέον μόνο συνθήκες και θεσμοί αλλά κώδικας, διακομιστές και πίνακες ελέγχου που ανήκουν και συντηρούνται από ιδιωτικούς παράγοντες. Αυτό που φαίνεται ως παροχή τεχνικών υπηρεσιών είναι, στην πράξη, η ενσωμάτωση ραγών συμμόρφωσης στην καθημερινή λειτουργία κρατών και κοινωνιών.

Εταιρείες όπως η Palantir αποτελούν παράδειγμα αυτού του μετασχηματισμού[25]. Αρχικά κατασκευασμένη για αντιτρομοκρατία και στρατιωτικές πληροφορίες, οι πλατφόρμες της τώρα λειτουργούν ως αστικά λειτουργικά συστήματα για υπηρεσίες υγείας, επιβολή του νόμου, διαχείριση προσφύγων και χρηματοπιστωτική εποπτεία. Ενσωματώνοντας τον εαυτό τους στους αγωγούς δεδομένων κυβερνήσεων και εταιρειών, κάνουν περισσότερα από το να παρέχουν αναλυτικά: γίνονται το μέσο μέσω του οποίου παρακολουθείται η συμμόρφωση, βελτιστοποιούνται οι αποφάσεις και εκτελείται η ίδια η κυριαρχία. Η διαμάχη γύρω από τις συμβάσεις της Palantir — από τα δεδομένα υγείας του NHS έως τα συστήματα μετανάστευσης της ΕΕ — αντανακλά ακριβώς αυτή τη θόλωση της παροχής υπηρεσιών σε δομική διακυβέρνηση.

Ούτε η Palantir είναι μοναδική. Ο Πλανητικός Υπολογιστής[26] της Microsoft, οι πλατφόρμες βιωσιμότητας με τεχνητή νοημοσύνη[27] της Google και οι κυβερνητικές υπηρεσίες cloud[28] της Amazon λειτουργούν όλα στον ίδιο ρόλο: θεματοφύλακες ψηφιακής κυριαρχίας. Αυτές οι εταιρείες εγκαθιστούν τους πίνακες ελέγχου μέσω των οποίων ρέουν οι δείκτες, ενημερώνονται οι κανόνες και εκκαθαρίζεται η συμμετοχή. Η προσαρμοστική διαχείριση γίνεται έτσι εταιρικά διαμεσολαβημένη, με τη διακυβέρνηση να δρομολογείται μέσω ιδιόκτητων υποδομών που οι περισσότεροι πολίτες δεν μπορούν να δουν, πόσο μάλλον να αμφισβητήσουν.

Το πρόσφατα ανακοινωθέν έργο «Stargate»[29] του Τραμπ ωθεί αυτή την τροχιά στο φως της δημοσιότητας. Διαφημιζόμενο ως ένα άλμα 500 δισεκατομμυρίων δολαρίων σε μια «Χρυσή Εποχή» της τεχνητής νοημοσύνης, είναι λιγότερο για την έρευνα και περισσότερο για την κατασκευή πλανητικής υποδομής διακυβέρνησης. Τεράστια κέντρα δεδομένων, σχεδιασμένα να επεξεργάζονται exabytes σε πραγματικό χρόνο, θα συγχρηματοδοτούνται από κρατική αρχή και ιδιωτικό κεφάλαιο αλλά θα λειτουργούν από μια κοινοπραξία εταιρικών γιγάντων — OpenAI, Oracle, SoftBank και άλλων. Αυτό που η Palantir εκτελεί στο επίπεδο της πλατφόρμας, το Stargate προτείνει να κλιμακώσει σε υλικό: τη φυσική ραχοκοκαλιά μέσω της οποίας υπολογίζεται η ίδια η διακυβέρνηση.

Αλλά αν το Stargate αντιπροσωπεύει τη υλική ραχοκοκαλιά του πλανητικού υπολογισμού, τότε η ηθική της τεχνητής νοημοσύνης[30] (ή Ασφάλεια/Προστασία AI[31]) λειτουργεί ως η επιχειρησιακή της αρχή. Πλαισιωμένη ως διασφάλιση κατά της ανεξέλεγκτης τεχνολογίας, η «Ηθική της ΤΝ (ΑΙ)» στην πραγματικότητα καθιερώνει τα κανονιστικά φίλτρα μέσω των οποίων εκκαθαρίζονται δεδομένα, αλγόριθμοι και λήψη αποφάσεων. Όργανα προτύπων, συμβούλια ηθικής και πλαίσια πιστοποίησης καθορίζουν τι θεωρείται «υπεύθυνη ΤΝ»[32], χορηγώντας ή αρνούμενα αποτελεσματικά νομιμότητα σε μοντέλα, εταιρείες και κυβερνήσεις. Ο έλεγχος μετατοπίζεται από την πολιτική επιλογή στη συμμόρφωση με ηθικά πρωτόκολλα που ορίζονται από δίκτυα εμπειρογνωμόνων, συχνά κυριαρχούμενα από τις ίδιες εταιρείες που κατασκευάζουν την υποδομή.

Αυτό καθιστά την ηθική της ΤΝ λιγότερο ασπίδα κατά της εξουσίας και περισσότερο τη γραμματική μέσω της οποίας ασκείται η εξουσία. Ακριβώς όπως τα λογιστικά πρότυπα υπαγορεύουν τη χρηματοπιστωτική νομιμότητα, τα ηθικά πρότυπα για την ΤΝ υπαγορεύουν τη νομιμότητα της διακυβέρνησης. Ενσωματώνοντας τον εαυτό τους σε επιτροπές ISO, κατευθυντήριες γραμμές του ΟΟΣΑ[33] και πρωτοβουλίες του ΟΗΕ για την ΤΝ[34], οι ίδιες εταιρείες που κατασκευάζουν τον υπολογιστικό πυρήνα σχεδιάζουν ταυτόχρονα την ηθική σκαλωσιά. Αυτό που φαίνεται ως περιορισμός είναι στην πράξη μονοπώληση της άδειας: ένα σύστημα όπου εταιρικοί και ειδικοί θεματοφύλακες καθορίζουν τι μπορεί να βελτιστοποιήσει η μηχανή — ενώ κράτη και πολίτες μένουν μόνο να συμμορφωθούν.

Η Ουκρανία ως Πρωτότυπο: Το Σχέδιο Μάρσαλ σε Επανάληψη

Αν οι έξι κατευθύνσεις (ράγες) επιβολής ακούγονται αφηρημένες, η Ουκρανία τις καταδεικνύει στην πράξη. Γυμνή από πολεμικούς τίτλους, η χώρα είναι αναμφισβήτητα το πιο προηγμένο πρωτότυπο κράτος στον κόσμο για την ενσωμάτωση των ίδιων μηχανισμών που η Πλατφόρμα Έκτακτης Ανάγκης του ΟΗΕ σκοπεύει να ενεργοποιήσει παγκοσμίως.

• Ράγα 1 — Σπονδυλική Στήλη Διαπίστευσης: Οι διαπραγματεύσεις προσχώρησης στην ΕΕ δεσμεύουν την Ουκρανία σε wholesale adoption προτύπων ΕΕ/ISO σε δίκαιο, χρηματοδότηση, ενέργεια, γεωργία και εκπαίδευση[35]. Η διαπίστευση γίνεται δομικό κλείδωμα.

• Ράγα 2 — Ρευστότητα & Κεφαλαιακό Προνόμιο: Τα χρηματοδοτικά πακέτα ΔΝΤ, Παγκόσμιας Τράπεζας, EBRD και ΕΕ εξαρτώνται από ψηφιακές μεταρρυθμίσεις, συμμόρφωση ESG και πρωτόκολλα διαφάνειας[36]. Τα χρήματα ρέουν μόνο μέσω εγκεκριμένων ραγών.

• Ράγα 3 — Πλέγμα Διαπιστευτηρίων: Το Diia[37] είναι η ναυαρχίδα — το πιο ολοκληρωμένο εθνικό σύστημα ψηφιακής ταυτότητας οπουδήποτε, συνδυάζοντας νομική ταυτότητα, υγειονομικά διαβατήρια, χρηματοπιστωτική πρόσβαση και ηλεκτρονική διακυβέρνηση σε μία εφαρμογή[38].

• Ράγα 4 — Τελετουργικό Ελέγχου: Τα αντικορυπτικά πλαίσια που συνδέονται με έλεγχο βασισμένο σε blockchain και δυτικές εταιρείες διασφάλισης καθιστούν κάθε δολάριο ανασυγκρότησης ιχνηλάσιμο.

• Ράγα 5 — Έλεγχος Πρόσβασης Δεδομένων: Έργα ανασυγκρότησης «ψηφιακού διδύμου» πόλεων, κτηματολογίων και υποδομών[39] ενσωματώνουν τη διακυβέρνηση δεδομένων IIASA/ΟΟΣΑ απευθείας[40].

• Ράγα 6 — Συνταγματισμός Προμηθειών: Το ProZorro[41], το σύστημα ηλεκτρονικών προμηθειών, έχει ήδη προβληθεί από το UNDP και την Παγκόσμια Τράπεζα ως παγκόσμια βέλτιστη πρακτική[42], κλειδώνοντας τις αλυσίδες εφοδιασμού σε βιωσιμότητα και συμμόρφωση.

Η Ουκρανία επομένως δεν είναι απλώς ένα πεδίο μάχης, αλλά ένα εργαστήριο — η ζωντανή επίδειξη υπό όρους κυριαρχίας. Η επιβίωσή της συνδέεται με την ενσωμάτωση ραγών συμμόρφωσης σε κάθε επίπεδο ανασυγκρότησης, μετατρέποντας την πρόσβαση σε ρευστότητα, νομιμότητα και εμπόριο σε λειτουργίες απόδοσης έναντι μετρήσεων.

Η διατύπωση δεν ήταν τυχαία. Όταν οι ηγέτες της ΕΕ[43] ζήτησαν ένα «Σχέδιο Μάρσαλ για την Ουκρανία»[44], ο όρος σηματοδοτούσε περισσότερο από ρητορική αλληλεγγύη: ανακοίνωνε μια συνειδητή επανάληψη του ευρωπαϊκού πρωτοτύπου. Ακριβώς όπως η μεταπολεμική βοήθεια επανασυνέδεσε την κυριαρχία σε υπό όρους συμμετοχή σε μια περιφερειακή ένωση πληρωμών, έτσι η ανασυγκρότηση της Ουκρανίας ενσωματώνει τις έξι κατευθύνσεις επιβολής ως δοκιμαστήριο για πλανητική διακυβέρνηση. Αυτό που πωλείται ως ανοικοδόμηση είναι στην πραγματικότητα η πιλοτική εφαρμογή ενός νέου λειτουργικού συστήματος, με την Ουκρανία να στέκεται ως αντιπρόσωπος του κόσμου που έρχεται.

Η Ουκρανία μπορεί να είναι η πιο συγκεντρωμένη επίδειξη αυτών των ραγών επιβολής, αλλά η ίδια επιχειρησιακή λογική κυβερνά ήδη σε παράλληλους τομείς — καθένας δείχνοντας πώς η υπό όρους κυριαρχία επιβάλλεται μόλις οι μετρήσεις γίνουν οι θυρωροί της πρόσβασης.

Τρεις Βινιέτες: Η Προσαρμοστική Διαχείριση σε Δράση

Η Ουκρανία καταδεικνύει πώς οι έξι κατευθύνσεις επιβολής μπορούν να συντηχθούν σε ένα ενιαίο εθνικό πρωτότυπο. Αλλά η ίδια επιχειρησιακή λογική εκδηλώνεται ήδη σε άλλους τομείς, καθένας δείχνοντας πώς λειτουργεί η υπό όρους κυριαρχία μόλις οι μετρήσεις γίνουν οι θυρωροί της πρόσβασης.

• Αυτοματοποίηση Κλιματικής Διακυβέρνησης: Η λογιστική άνθρακα τώρα οδηγεί αυτόματες εμπορικές προσαρμογές μέσω μηχανισμών όπως ο Μηχανισμός Συνοριακής Προσαρμογής Άνθρακα[45] (CBAM) της ΕΕ. Αυτά τα φίλτρα καταρρέουν σε κανόνες προμηθειών και χρηματοοικονομική ευθυγράμμιση υπό πλαίσια «ανθεκτικότητας». Δορυφορικά δεδομένα εκπομπών τροφοδοτούν άμεσα αλγορίθμους που θέτουν αντισταθμίσεις και επενδυτικές προτεραιότητες. Η πολιτική αμφισβήτηση εκτοπίζεται από τεχνική επαναβαθμονόμηση: η ανθρώπινη εποπτεία περιορίζεται στη ρύθμιση παραμέτρων ενώ το σύστημα κυβερνά λεπτομερώς.

• Χρηματοπιστωτική Ολοκλήρωση ESG: Οι επενδυτικές ροές ανακατευθύνονται από δείκτες βιωσιμότητας που ενσωματώνονται σε παγκόσμιους δείκτες. Πάροχοι όπως η MSCI και η S&P επικαιροποιούν τους κανόνες ένταξης σύμφωνα με τη συμμόρφωση με τα κριτήρια ESG, μετατοπίζοντας αυτόματα το κεφάλαιο πέρα από τα σύνορα⁴⁶. Τα ομόλογα που συνδέονται με τη βιωσιμότητα ενσωματώνουν την απόδοση στην εξυπηρέτηση του χρέους, με τα επιτόκια να προσαρμόζονται αυτόματα σε σχέση με περιβαλλοντικά και κοινωνικά κριτήρια αναφοράς⁴⁷. Η ίδια η χρηματοδότηση μετατρέπεται σε έναν συνεχή μηχανισμό συμμόρφωσης, ανακατανέμοντας τους πόρους ταχύτερα από ό,τι μπορούν οι κυβερνήσεις να νομοθετήσουν.

• Κέντρο Εκκαθάρισης για την Ισότητα στην Υγεία: Το πλαίσιο των κοινωνικών καθοριστικών παραγόντων του ΠΟΥ⁴⁸, το οποίο ενισχύεται από τους Διεθνείς Κανονισμούς Υγείας⁴⁹ και την αρχιτεκτονική της συνθήκης για τις πανδημίες, μετατρέπει την υγεία σε έναν καθολικό τομέα ρύθμισης. Η συμμόρφωση σε όλους τους καθοριστικούς παράγοντες — ποιότητα του αέρα, ανισότητα, ποιότητα διακυβέρνησης — αποτελεί πλέον προϋπόθεση για την πρόσβαση σε εμβόλια, το εμπόριο και τις ερευνητικές συνεργασίες⁵⁰. Οι συνεχείς «αποτιμήσεις» αναθεωρούν δυναμικά τις υποχρεώσεις, καθιστώντας τη συμμετοχή στην παγκόσμια υποδομή υγείας εξαρτώμενη από τις στατιστικές επιδόσεις.

Μαζί αυτοί οι τομείς καταδεικνύουν πώς η προσαρμοστική διαχείριση αιμορραγεί σε κάθε σφαίρα της ζωής: ροές άνθρακα, ροές κεφαλαίων και ακόμη και ανθρώπινη υγεία εκκαθαρίζονται μέσω μετρήσεων συμμόρφωσης[51]. Μόλις συντηχθούν, δημιουργούν μια μόνιμη υποδομή μετα-κρίσης — ένα σύστημα όπου οποιαδήποτε διαταραχή, σε οποιονδήποτε τομέα, μπορεί να δικαιολογήσει παγκόσμια μέτρα έκτακτης ανάγκης. Κλίμα, χρηματοδότηση και υγεία γίνονται εναλλάξιμοι πυροδότες για τις ίδιες κατευθύνσεις επιβολής. Το αποτέλεσμα δεν είναι προσωρινή διαχείριση κρίσης αλλά μόνιμη συγκεντροποίηση: ένα λειτουργικό σύστημα που μπορεί πάντα να κηρύξει έκτακτη ανάγκη, πάντα να προσαρμόσει τους δικούς του κανόνες και πάντα να σφίξει τη λαβή του υπό το πανό της παγκόσμιας αναγκαιότητας.

Η προτεινόμενη Πλατφόρμα Έκτακτης Ανάγκης του ΟΗΕ δεν είναι τίποτα λιγότερο από τον πίνακα διανομής για αυτό το καθεστώς — έναν μόνιμο μηχανισμό ενεργοποίησης της υποδομής μετα-κρίσης σε πλανητική κλίμακα, κατ’ απαίτηση και χωρίς ημερομηνία λήξης.

Μόλις ενεργοποιηθεί, δεν θα απενεργοποιηθεί ποτέ ξανά — όχι λόγω αναγκαιότητας, αλλά επειδή η μονιμότητα είναι ο σχεδιασμός της.

Το Πρόβλημα της Αναδρομικότητας

Η ίδια προσαρμοστική ικανότητα που καθιστά αυτό το σύστημα αποτελεσματικό δημιουργεί επίσης πρωτοφανείς κινδύνους. Μόλις η διακυβέρνηση αρχίσει να βελτιστοποιεί τον εαυτό της για συνέχεια και αποδοτικότητα, μπορεί να προνομιοποιήσει την επιβίωση των δικών της μετρήσεων έναντι των ανθρώπινων σκοπών που αρχικά επρόκειτο να υπηρετήσει.

Αρκετοί κίνδυνοι προκύπτουν από την αυτοτροποποιούμενη διακυβέρνηση. Ο Νόμος του Goodhart[52] λειτουργεί σε κλίμακα: μόλις ένας δείκτης γίνει στόχος, διαστρεβλώνει τη συμπεριφορά και παύει να μετρά γνήσια πρόοδο. Τα φαινόμενα εγκλωβισμού μετατρέπουν προσωρινές παραμέτρους έκτακτης ανάγκης σε δομικές βασικές γραμμές που αντιστέκονται στην αναστροφή. Η μετατόπιση στόχων συμβαίνει όταν τα συστήματα μεγιστοποιούν ποσοστά συμμόρφωσης και στατιστική απόδοση παρά ουσιαστικά αποτελέσματα.

Τίποτα από αυτά δεν αναιρεί τα τεχνικά πλεονεκτήματα της προσαρμοστικής διαχείρισης — ταχύτερο συντονισμό σε σύνθετους τομείς, πιο ευέλικτες αποκρίσεις σε κρίσεις και πιο αποτελεσματικό χειρισμό διασυνοριακών εξωτερικοτήτων. Αλλά θεμελιώδη ερωτήματα παραμένουν σχετικά με τη λογοδοσία. Ποιος ελέγχει τους ελεγκτές όταν δίκτυα εμπειρογνωμόνων ξαναγράφουν τους κανόνες που εξουσιοδοτούν τη δική τους εξουσία; Μπορούν τα μέτρα έκτακτης ανάγκης να λήξουν ποτέ ουσιαστικά, ή αποστεώνονται αναπόφευκτα σε μόνιμη αρχιτεκτονική; Ποιος επιδικάζει μεταξύ ανταγωνιστικών πλαισίων δεικτών όταν εκείνοι που θέτουν τα πρότυπα επωφελούνται επίσης από τη συμμόρφωση που επιβάλλουν; Και τι χώρος παραμένει για δημοκρατική εποπτεία των μετα-κανόνων που διέπουν την ίδια τη θέσπιση κανόνων;

Και ποιος λογοδοτεί για τη συνεχή «μαύρη» πρόγνωση;

Το βασικό δίλημμα είναι η ανακλαστικότητα χωρίς αντιπροσώπευση: ένα σύστημα διακυβέρνησης τόσο σύνθετο και αυτοαναφορικό που η δημοκρατική λογοδοσία καθίσταται αδύνατη ακόμη και κατ’ αρχήν. Όταν οι αλγοριθμικές διαδικασίες τροποποιούν τις δικές τους παραμέτρους ταχύτερα από τους ανθρώπινους κύκλους αναθεώρησης, οι παραδοσιακές έννοιες του πολιτικού ελέγχου καταρρέουν.

Πλησιάζουμε αυτό που θα μπορούσε να ονομαστεί μοναδικότητα διακυβέρνησης — ένα σύστημα βελτιστοποιημένο να διατηρεί τον εαυτό του σύμφωνα με τη δική του εσωτερική λογική, ολοένα πιο απομονωμένο από την ανθρώπινη διόρθωση και δυνητικά αποσταθεροποιημένο από τις ίδιες τις παρεμβάσεις που προορίζονται να το επαναφέρουν υπό έλεγχο.

Συνειδητή Υποδομή

Η πρόοδος που ιχνηλατήθηκε μέσα από αυτή τη σειρά τεσσάρων δοκιμίων αποκαλύπτει θεσμική εξέλιξη από το εγχώριο εργαστήριο της Βρετανίας για σχεδιασμό από ειδικούς (PEP) σε περιφερειακό υπερεθνικό συντονισμό (Σχέδιο Μάρσαλ Ευρώπη) σε παγκόσμια υποδομή για πλανητική διαχείριση (σύστημα Bretton Woods/ΟΗΕ) σε ανακλαστική διακυβέρνηση μέσω προσαρμοστικής διαχείρισης.

Τώρα ζούμε μέσα σε ένα λειτουργικό σύστημα που παρακολουθεί τους χρήστες του και ενημερώνει τον εαυτό του. Οι περισσότεροι συμμετέχοντες παραμένουν αγνοώντας ότι αυτός ο μετασχηματισμός συνέβη, βιώνοντας τη διακυβέρνηση ως μια σειρά λογικών προσαρμογών σε αναδυόμενες προκλήσεις παρά ως συστηματική μεταφορά κυριαρχίας σε αυτοτροποποιούμενα συστήματα.

Αυτό το δοκίμιο δείχνει πώς το λειτουργικό σύστημα της τριλογίας «ξύπνησε». Η προσαρμοστική διαχείριση αντιπροσωπεύει την υποδομή που γίνεται ανακλαστική, ικανή να αλλάξει τις δικές της παραμέτρους χωρίς εξωτερικό επανασχεδιασμό. Αυτό που ξεκίνησε ως ειδικοί που εφαρμόζουν προκαθορισμένα πλαίσια εξελίχθηκε σε συστήματα που τροποποιούν τους δικούς τους στόχους βάσει ανατροφοδότησης απόδοσης — διακυβέρνηση που μαθαίνει να κυβερνά τον εαυτό της.

Το Φαβιανό όνειρο της διείσδυσης — η κατάληψη της πολιτικής εκ των έσω μέσω εμπειρογνωμοσύνης παρά εκλογικής πολιτικής — έχει επιτύχει παγκόσμια κλίμακα μέσω θεσμών που βελτιστοποιούν συνεχώς τη δική τους απόδοση. Αυτό που ξεκίνησε ως αμερικανική βοήθεια με όρους έχει γίνει πλανητική διακυβέρνηση που διαχειρίζεται τον εαυτό της, με το όραμα των αρχικών αρχιτεκτόνων για μια παγκόσμια τάξη καθοδηγούμενη από ειδικούς να πραγματοποιείται πλήρως μέσω τεχνολογικής ενίσχυσης.

Αλλά αυτή η τεχνολογική πραγματοποίηση φιλοδοξιών ενός αιώνα αποκαλύπτει ένα θεμελιώδες παράδοξο. Το σύστημα λειτουργεί καλύτερα από την παραδοσιακή πολιτική ακριβώς επειδή έχει εξαλείψει την πολιτική. Συντονίζει σύνθετες παγκόσμιες προκλήσεις πιο αποτελεσματικά από τις δημοκρατικές διαδικασίες ακριβώς επειδή λειτουργεί πέρα από τον δημοκρατικό έλεγχο. Βελτιστοποιεί την ανθρώπινη ευημερία πιο αποδοτικά από τα εκλογικά συστήματα ακριβώς επειδή αντιμετωπίζει τις ανθρώπινες προτιμήσεις ως μεταβλητές προς διαχείριση παρά ως περιορισμούς προς σεβασμό. Ωστόσο παραμένει θεμελιωδώς μη λογοδοτούμενο, και η τάση του να επιτρέπει κατάφωρες καταχρήσεις εξουσίας είναι πολύ πραγματική.

Το ερώτημα δεν είναι πλέον αν αυτό το σύστημα υπάρχει — προφανώς υπάρχει. Το ερώτημα είναι αν οι δημοκρατικές κοινωνίες μπορούν να διατηρήσουν ουσιαστική δράση εντός των παραμέτρων του, ή αν η λογική της συνεχούς βελτιστοποίησης έχει καταστήσει τις παραδοσιακές έννοιες της αυτοδιακυβέρνησης παρωχημένες.

Ζούμε τη μετάβαση από την ανθρωποδιαχειριζόμενη στην μηχανοδιαχειριζόμενη παγκόσμια διακυβέρνηση, με τους περισσότερους συμμετέχοντες αγνοώντας ότι η αλλαγή συμβαίνει.

Η Ουκρανία καταδεικνύει την τροχιά πιο ζωντανά: η ανασυγκρότηση υπό συνθήκες έκτακτης ανάγκης εξαρτάται από την ενσωμάτωση των έξι ραγών επιβολής, μετατρέποντας την κυριαρχία σε λειτουργία απόδοσης μετρήσεων συμμόρφωσης. Αυτό που πλαισιώνεται ως «Σχέδιο Μάρσαλ» είναι, στην πράξη, το πρώτο πείραμα εθνικής κλίμακας στον κόσμο στην πλανητική διακυβέρνηση.

Ταυτόχρονα, εταιρικοί ολοκληρωτές όπως η Palantir, η Microsoft και η Google δεν είναι πλέον απλώς πάροχοι υπηρεσιών αλλά υποδομικοί κυβερνήτες. Οι πλατφόρμες τους ενσωματώνονται τόσο βαθιά στους αγωγούς δεδομένων κρατών και διεθνών οργανισμών που γίνονται οι πίνακες ελέγχου μέσω των οποίων το λειτουργικό σύστημα αντιλαμβάνεται και διαχειρίζεται τον εαυτό του. Αυτό που η Palantir κάνει στο επίπεδο της πλατφόρμας, και αυτό που έργα όπως το «Stargate» του Trump προτείνουν να κλιμακώσουν σε υλικό, μαζί αποτελούν τα κυκλώματα του πλανητικού υπολογισμού.

Η συνειδητή υποδομή τώρα έχει πεδίο μάχης — και έχει εταιρικό λογότυπο.

Οι έξι κατευθύνσεις επιβολής τώρα συγκλίνουν υπό συνθήκες έκτακτης ανάγκης. Η Ουκρανία είναι το δοκιμαστικό έδαφος: ένα έθνος που ανοικοδομείται βάσει μετρήσεων συμμόρφωσης, η κυριαρχία του επαναβαθμονομημένη ως λειτουργία απόδοσης. Ωστόσο, εάν ενεργοποιηθεί η Πλατφόρμα Έκτακτης Ανάγκης του ΟΗΕ, το ουκρανικό μοντέλο δεν θα παραμείνει περιορισμένο στα σύνορά του.

Αυτό που σήμερα παρουσιάζεται ως πολεμική αναγκαιότητα θα είναι αύριο ένα πλανητικό πρότυπο — ένα λειτουργικό σύστημα για διακυβέρνηση κλιμακωμένο σε ολόκληρο τον κόσμο.

Ή όπως θα έλεγαν κατά τη διάρκεια μιας μελλοντικής, υποτιθέμενης πανδημίας — χτίστε καλύτερα.

Και αν αυτή η πανδημία τελικά μοντελοποιούνταν από έναν υπολογιστικό «μαύρο κουτί»; Ένα που εγγυάται ότι κανείς δεν θα λογοδοτήσει ποτέ για άλλη μια λανθασμένη πρόγνωση;

Λοιπόν, αυτό θα ήταν απλώς μια σύμπτωση που ολοκληρώνει την συμμετρία.

Get more from Apollodoros in the Substack app

Available for iOS and Android

Get the app

---Δικτυογραφία :

Recursive Governance - by esc

The price of freedom is eternal vigilance.

Recursive Governance

The first three essays in this series traced the construction of a planetary operating system: how the Marshall Plan's visible bridges (economic coordination, legal integration, security containers) rested on hidden financial rails (the BIS, IMF, and World Bank…

Read more

a year ago · 50 likes · 5 comments · esc

Get more from Apollodoros in the Substack app

Available for iOS and Android

Get the app

---Δικτυογραφία :

Η Συνθήκη της Λωζάνης (το πλήρες κείμενο) - ΙΜΒΡΙΑΚΗ ΕΝΩΣΗ

https://imbrosunion.com/174-2/

Απόδοση στα ελληνικά: Απολλόδωρος - James Macleod | 5 Σεπτεμβρίου 2026

Αν βάλεις δύο ανθρώπους μπροστά σε δύο πανομοιότυπους φορητούς υπολογιστές, στο ίδιο δωμάτιο, την ίδια ακριβώς στιγμή, και τους ζητήσεις να πληκτρολογήσουν τις ίδιες έξι λέξεις στην ίδια ακριβώς μηχανή αναζήτησης, δεν θα λάβουν τα ίδια αποτελέσματα.

Όχι παρόμοια. Όχι περίπου συγκρίσιμα, με μια διαφήμιση πάνω ή κάτω. Εντελώς διαφορετικά.

Επειδή η εκδοχή του Ιστού που εμφανίζεται μπροστά σου δεν είναι, στην πραγματικότητα, ο ίδιος ο Ιστός. Είναι μια εξατομικευμένη, εμπορευματοποιημένη και αλγοριθμικά διαμορφωμένη εικασία για το τι μπορεί να σε πείσει προσωπικά να κάνεις κλικ και, ιδανικά, να αγοράσεις.

Η Google δεν διαβάζει απλώς το ερώτημα αναζήτησής σου. Διαβάζει εσένα. Στη συνέχεια, διασταυρώνει το ερώτημά σου με τα πολλά gigabyte δεδομένων που έχει ήδη συγκεντρώσει για εσένα και αποφασίζει αθόρυβα ποια τμήματα της ανθρώπινης γνώσης αξίζει εμπορικά να σου εμφανίσει σήμερα.

Αν το σκεφτείς, πρόκειται για ένα εντυπωσιακό επίτευγμα. Αν το σκεφτείς λίγο βαθύτερα, είναι απολύτως τρομακτικό.

Δημιουργήσαμε το μεγαλύτερο δίκτυο πληροφοριών στον κόσμο και, στη συνέχεια, παραδώσαμε την κεντρική του είσοδο σε μια διαφημιστική εταιρεία.

Και μετά παριστάναμε τους έκπληκτους όταν εμφανίστηκε το κατάστημα με τα αναμνηστικά.

Αυτό δεν είναι θεωρία συνωμοσίας. Είναι το επιχειρηματικό μοντέλο.

Οι μηχανές αναζήτησης βγάζουν χρήματα όταν κάνεις κλικ σε πράγματα που αποφέρουν χρήματα σε κάποιον. Ένα καλογραμμένο, σχολαστικά τεκμηριωμένο προσωπικό ιστολόγιο, χωρίς καθόλου διαφημίσεις, έχει από την οπτική μιας μηχανής αναζήτησης περίπου την ίδια εμπορική αξία με ένα προϊόν που έχει αποσυρθεί από την αγορά.

Κανείς δεν πλειοδοτεί για αυτές τις λέξεις-κλειδιά.

Κανείς δεν πληρώνει για να εμφανιστεί εκείνη η ιστοσελίδα σε προνομιακή θέση.

Έτσι, κατρακυλά στις κατατάξεις. Πέρα από την πρώτη σελίδα. Πέρα από τη δέκατη. Μέχρι τη διαδικτυακή Σιβηρία, όπου τολμούν να περιπλανηθούν μόνο οι πραγματικά επίμονοι, οι επαγγελματικά περίεργοι και όσοι έχουν ξεχάσει τι θα πει ύπνος.

Με άλλα λόγια, ο Ιστός είναι τεράστιος, αλλά αυτό που σου εμφανίζεται είναι ένα απειροελάχιστο, επιμελημένο κομμάτι του, σχεδιασμένο να αποφέρει κέρδη.

Τα καλά νέα είναι ότι το υπόλοιπο εξακολουθεί να υπάρχει.

Δεν έχει διαγραφεί.

Τουλάχιστον, όχι στο σύνολό του.

Θα φτάσουμε κι εκεί.

Απλώς έχει θαφτεί κάτω από πολλά τεκτονικά στρώματα βελτιστοποίησης για τις μηχανές αναζήτησης (SEO), εμπορικών κινήτρων, αλγοριθμικής ιεράρχησης, διαφημίσεων και ιστοσελίδων που μοιάζουν να σχεδιάστηκαν από μια επιτροπή με μία και μοναδική εντολή: «Βρείτε τρόπο να βγάλουμε χρήματα».

Κάποιος, λοιπόν, πρέπει να ψάξει και να βρει το φτυάρι.

Ορίστε, λοιπόν, το φτυάρι.

Marginalia: Ο Aντίπαλος του Aλγορίθμου

Αν η Google είναι ένα εμπορικό κέντρο με ένα μεγάφωνο που διαφημίζει επίμονα και στη διαπασών τα προϊόντα του, το Marginalia Search είναι το παλαιοβιβλιοπωλείο τρεις δρόμους παραπέρα, που δεν έχει επιγραφή, δεν θέλει επιγραφή και, για να είμαστε ειλικρινείς, θα προτιμούσε να μην πεις καν στους φίλους σου ότι υπάρχει.

Το Marginalia κατασκευάζεται και λειτουργεί, σε μεγάλο βαθμό από έναν και μόνο άνθρωπο: έναν Σουηδό προγραμματιστή που είχε αγανακτήσει βλέποντας τις ίδιες λίγες ιστοσελίδες, γεμάτες SEO, διαφημίσεις και μαζικά παραγόμενο περιεχόμενο, να κυριαρχούν σε κάθε αποτέλεσμα αναζήτησης, για κάθε ερώτημα που θα μπορούσε να φανταστεί κανείς.

Έτσι, έκανε κάτι σχεδόν προσβλητικά εκτός μόδας ή, στα μάτια μου, μια πραγματικά ιδιοφυή κίνηση, που συνδύαζε το στυλ του σπασίκλα με αυτό του γκάνγκστερ…

Έφτιαξε μια μηχανή αναζήτησης που προσπαθεί να κάνει ακριβώς το αντίθετο.

Το Marginalia διαθέτει δικό του ανεξάρτητο πρόγραμμα ανίχνευσης και ευρετήριο, αντί να βασίζεται στην υποδομή του Google ή του Bing, και προτιμά σκόπιμα ιστοσελίδες με πλούσιο κείμενο, μη εμπορικές και φτιαγμένες με το χέρι, έναντι των κομψών, γεμάτων JavaScript και στολισμένων με banner για cookies επαγγελματικών ιστοσελίδων που οι περισσότεροι από εμάς έχουμε μάθει να ανεχόμαστε.¹

Είναι, ευτυχώς, μια μηχανή αναζήτησης που τιμωρεί τον καλό σχεδιασμό ιστοσελίδων.

Αυτό είναι ίσως το μεγαλύτερο πλεονέκτημά της.

Το Διαδίκτυο είναι γεμάτο από ιστότοπους τόσο «γυαλισμένους» που σχεδόν ακούς έναν επενδυτή επιχειρηματικών κεφαλαίων να αναπνέει πίσω από την αρχική σελίδα. Το Marginalia έχει άλλες προτεραιότητες.

Αναδεικνύει το είδος του ιστότοπου που έφτιαξε ο «νερντ» θείος σου, ο Νεντ, το 2004 και δεν ξαναάγγιξε ποτέ, με βάση τη θεωρία ότι κάποιος που δημιούργησε κάτι με πραγματική φροντίδα και χωρίς προφανές εμπορικό κίνητρο μπορεί πράγματι να έχει γράψει κάτι που αξίζει να διαβάσεις.

Φαντάσου το.

Μια ιστοσελίδα φτιαγμένη από έναν άνθρωπο επειδή ο άνθρωπος αυτός είχε κάτι να πει. Κάτι επαναστατικό.

Το έργο επιβιώνει χάρη σε ευρωπαϊκές επιχορηγήσεις δημοσίου συμφέροντος και όχι από διαφημιστικά έσοδα, πράγμα που σημαίνει ότι κανείς δεν προσπαθεί να σας πουλήσει ένα στρώμα μέσω των αποτελεσμάτων αναζήτησής σας.²

Δοκιμάστε να αναζητήσετε ένα εξειδικευμένο χόμπι, ένα άγνωστο ιστορικό γεγονός ή κυριολεκτικά οτιδήποτε θα περιμένατε να κατακλύσουν το Pinterest και το Reddit στα συνηθισμένα αποτελέσματα.

Αυτό που εμφανίζεται μοιάζει με το διαδίκτυο όπως ήταν παλιά.

Προσωπικό.

Παράξενο.

Ενίοτε κακομορφοποιημένο.

Εντελώς αδιάφορο για το αν θα σε μετατρέψει σε πελάτη.

Μπορεί να μην υπάρχει καμία όμορφα βελτιστοποιημένη σελίδα προορισμού. Ούτε κάποιο άρθρο με τίτλο «10 πράγματα που ΠΡΕΠΕΙ να ξέρετε για το μεσαιωνικό τυρί». Ούτε κάποιος influencer του lifestyle να στέκεται δίπλα σε ένα μπολ με κάτι μπεζ.

Απλώς πληροφορίες.

Πραγματικές πληροφορίες.

Πρακτική συμβουλή: Το Marginalia προτιμά συγκεκριμένες, ασυνήθιστες διατυπώσεις αντί για γενικές λέξεις-κλειδιά.

Οι ασαφείς αναζητήσεις δίνουν ασαφή αποτελέσματα παντού. Εδώ, όμως, οι παράξενα συγκεκριμένες ερωτήσεις είναι το σημείο όπου ξεχωρίζει.

Δεν είναι τόσο μια μηχανή αναζήτησης, όσο ένας πολύ διαβασμένος άγνωστος σε ένα πάρτι, ο οποίος έχει διαβάσει πραγματικά το βιβλίο αντί για την κριτική.

Και, το πιο σημαντικό, ο άγνωστος δεν προσπαθεί να σας πουλήσει ένα στρώμα.

Βρείτε το στο search.marginalia.nu.

Million Short: Η Aφαίρεση ως Στρατηγική Αναζήτησης

Ενώ το Marginalia αναδομεί τον ιστό από το μηδέν για να αναδείξει τα άγνωστα, το Million Short υιοθετεί μια σημαντικά πιο άμεση προσέγγιση.

Σας επιτρέπει να αφαιρέσετε φυσικά τα πιο δημοφιλή αποτελέσματα από την οθόνη και να δείτε τι απομένει.

Το εργαλείο επιτρέπει στον χρήστη να αφαιρέσει τις 100, 1.000, 10.000, 100.000 ή και ένα ολόκληρο εκατομμύριο πιο εμφανείς ιστοσελίδες από οποιαδήποτε αναζήτηση, με το σκεπτικό ότι αν πραγματικά δεν έχετε δει ποτέ στη ζωή σας τίποτα πέρα από την πρώτη σελίδα του Google, μπορείτε κάλλιστα να ανακαλύψετε τι κρύβεται στη σελίδα 4.000.³

Πρόκειται, ουσιαστικά, για «κηπουρική» στις μηχανές αναζήτησης.

Ξεριζώστε τα ζιζάνια και δείτε τι μεγαλώνει.

Αναζητήστε το όνομά σας με το εκατομμύριο κορυφαία αποτελέσματα να έχουν διαγραφεί και πιθανότατα θα νιώσετε μια σιωπηλή ανακούφιση, μια ήπια φρίκη ή και τα δύο, όταν ανακαλύψετε τι εμφανίζεται μόλις το Facebook, το LinkedIn και οι υπόλοιποι «συνήθεις ύποπτοι» εκδιωχθούν βίαια από τα αποτελέσματα.

Πρόκειται λιγότερο για ένα σοβαρό ερευνητικό εργαλείο και περισσότερο για μια φιλοσοφική δήλωση αποτυπωμένη σε κώδικα.

Μια ολόκληρη λειτουργική μηχανή αναζήτησης που βασίζεται στην παραδοχή ότι το «δημοφιλές» και το «σχετικό» δεν είναι το ίδιο πράγμα.

Για το σύγχρονο διαδίκτυο, αυτή είναι μια εκπληκτικά ριζοσπαστική ιδέα.

Έχουμε φτάσει σε ένα σημείο όπου οι μεγαλύτερες ιστοσελίδες καταλαμβάνουν τις κορυφαίες θέσεις τόσο καιρό, ώστε οι έννοιες «διαδίκτυο» και «οι ιστοσελίδες που θεωρεί σημαντικές η Google» έχουν γίνει σχεδόν συνώνυμες.

Δεν είναι. Και αυτό θα έπρεπε να μας απασχολεί πολύ περισσότερο απ’ όσο φαίνεται να μας απασχολεί.

Επειδή η δημοτικότητα δεν είναι αλήθεια.

Η δημοτικότητα δεν είναι εξειδίκευση.

Η δημοτικότητα δεν σημαίνει καν απαραίτητα χρησιμότητα.

Μερικές φορές σημαίνει απλώς ότι κάποιος διαθέτει το μεγαλύτερο τμήμα μάρκετινγκ.

Δοκίμασέ το: https://millionshort.com/

BASE: Εκεί όπου βρίσκεται η Πραγματική Έρευνα

Μιας και μιλάμε για πράγματα που έχουν εγκατασταθεί στις κορυφαίες θέσεις των αποτελεσμάτων, ας κάνουμε ένα ενδιαφέρον πείραμα.

Αναζήτησε οποιοδήποτε ακαδημαϊκό θέμα στην Google και παρακολούθησε πόσο γρήγορα θα πέσεις πάνω σε ένα paywall, δηλαδή σε ένα ψηφιακό τείχος πληρωμής.

Κάπου πίσω από αυτό το τείχος βρίσκεται μια επιστημονική μελέτη αξιολογημένη από ομοτίμους, η οποία χρειάστηκε χρόνια για να ολοκληρωθεί, πιθανότατα απασχόλησε αρκετούς ερευνητές και πολύ πιθανόν χρηματοδοτήθηκε με δημόσιο χρήμα. Θα μπορούσε, μάλιστα, να σου αποκαλύψει κάτι πραγματικά σημαντικό για τον κόσμο.

Και τώρα σου ζητούν 35 λίρες για να διαβάσεις την περίληψή της.

Η επιστήμη δεν ήταν ποτέ πιο προσιτή.

Παρακαλούμε, καταχωρίστε τα στοιχεία της πιστωτικής σας κάρτας.

Εδώ ακριβώς έρχεται το BASE, το Bielefeld Academic Search Engine, και κάνει αθόρυβα αυτό που δεν κάνει η Google: σε βοηθά να εντοπίσεις έρευνες που συχνά χρηματοδοτήθηκαν με δημόσιο χρήμα, χωρίς να πληρώνεις εισιτήριο εισόδου.

Το BASE λειτουργεί από τη Βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου του Bielefeld στη Γερμανία. Ευρετηριάζει πολύ περισσότερα από εκατό εκατομμύρια ακαδημαϊκά τεκμήρια, τα οποία αντλεί από χιλιάδες ιδρυματικά αποθετήρια σε ολόκληρο τον κόσμο. Περίπου το 60% του περιεχομένου που ευρετηριάζει είναι διαθέσιμο σε πλήρες κείμενο, δωρεάν και απολύτως νόμιμα.⁴

Χωρίς τοίχο σύνδεσης που προσποιείται ότι είναι paywall, το οποίο με τη σειρά του προσποιείται ότι προσφέρει «δωρεάν δοκιμή».

Χωρίς χρονόμετρο αντίστροφης μέτρησης που σε ενημερώνει ότι η «περιορισμένη πρόσβασή» σου λήγει σε 17 λεπτά.

Μόνο η ίδια η επιστημονική εργασία.

Δεν είναι εντυπωσιακό.

Μοιάζει να σχεδιάστηκε το 2009, επειδή μεγάλα τμήματά του πράγματι σχεδιάστηκαν τότε.

Και, ειλικρινά, ευτυχώς.

Υπάρχει κάτι παρηγορητικό σε έναν ιστότοπο που δίνει την εντύπωση ότι κανείς δεν έχει διοργανώσει πρόσφατα μια συνάντηση με τίτλο «Πώς θα αποκομίσουμε κέρδη από την πορεία του χρήστη;»

Αν έχετε ποτέ θελήσει να διαβάσετε την πραγματική μελέτη που κρύβεται πίσω από έναν τίτλο, αντί για την τριπαράγραφη περίληψη ενός δελτίου τύπου από κάποιον δημοσιογράφο, το BASE είναι το μέρος όπου μπορείτε να διαπιστώσετε αν η επιστημονική έρευνα όντως είπε αυτό που όλοι ισχυρίζονται ότι είπε.

Γιατί συχνά ο τίτλος λέει το ένα, το δελτίο τύπου λέει το άλλο, το άρθρο λέει κάτι εντελώς διαφορετικό, ενώ η ίδια η μελέτη κάθεται ντροπαλά σε μια γωνιά αναρωτιόμενη πώς στο καλό βρέθηκε μπλεγμένη σε όλη αυτή την ιστορία.

https://www.base-search.net/

Το Διαδίκτυο Που Εξαφανίζεται Και ο Ένας Οργανισμός Που Προσπαθεί Να Το Σταματήσει

Εδώ τα πράγματα γίνονται λιγότερο ανάλαφρα.

Γιατί το πρόβλημα δεν είναι μόνο ότι χρήσιμες πληροφορίες θάβονται από αλγορίθμους που δεν ενδιαφέρονται εμπορικά γι’ αυτές.

Όλο και συχνότερα, οι πληροφορίες απλώς… εξαφανίζονται.

Άρθρα τροποποιούνται αθόρυβα μετά τη δημοσίευσή τους, χωρίς να τηρείται αρχείο αλλαγών.

Ενοχλητικές ειδήσεις διαγράφονται εντελώς.

Ιστοσελίδες εταιρειών και κυβερνητικών υπηρεσιών που κάποτε έλεγαν ένα πράγμα τώρα λένε κάτι διαφορετικό ή δεν λένε απολύτως τίποτα.

Και δεν υπάρχει κανένα δημόσιο αρχείο που να αποδεικνύει ότι η αρχική εκδοχή υπήρξε ποτέ.

Εκτός αν κάποιος έτυχε να την αποθηκεύσει εγκαίρως.

Ακριβώς αυτό το κενό έρχεται να καλύψει το Wayback Machine του Internet Archive.

Πρόκειται για ένα δωρεάν, δημόσια προσβάσιμο αρχείο στιγμιότυπων του Ιστού, το οποίο ενημερώνεται διαρκώς και περιέχει σήμερα πολύ περισσότερες από ένα τρισεκατομμύριο αρχειοθετημένες σελίδες. Επιτρέπει σε οποιονδήποτε να ελέγξει τι έλεγε πραγματικά μια ιστοσελίδα σε μια συγκεκριμένη χρονική στιγμή, ανεξάρτητα από το τι μπορεί να άλλαξε αθόρυβα αργότερα.⁵

Χωρίς καμία υπερβολή, είναι ένα από τα σημαντικότερα εργαλεία λογοδοσίας που υπάρχουν για δημοσιογράφους, ερευνητές, ιστορικούς, ερευνητές υποθέσεων και οποιονδήποτε έχει ακούσει ποτέ:

«Δεν έλεγε αυτό».

Και χρειάστηκε αποδείξεις ότι, στην πραγματικότητα, αυτό ακριβώς έλεγε, διάολε.

Το διαδίκτυο έδωσε στην ανθρωπότητα μια εκπληκτική δυνατότητα να καταγράφει σχεδόν τα πάντα.

Ταυτόχρονα, έδωσε σε όσους ελέγχουν την πρόσβαση στις πληροφορίες μια εξίσου εκπληκτική δυνατότητα να ξαναγράφουν αθόρυβα σχεδόν οτιδήποτε.

Το Wayback Machine είναι ένας από τους ελάχιστους χώρους όπου το δεύτερο μπορεί να αμφισβητηθεί με τη βοήθεια του πρώτου.

Και αυτή τη στιγμή βρίσκεται υπό πραγματική πίεση.

Το Internet Archive δεν λειτουργεί με κρατική χρηματοδότηση, όπως ίσως θα υπέθετε κανείς για ένα εγχείρημα τέτοιας κλίμακας.

Είναι ένας μη κερδοσκοπικός οργανισμός που επιβιώνει σχεδόν αποκλειστικά χάρη σε δωρεές ιδιωτών, φιλανθρωπικές επιχορηγήσεις και την υποστήριξη ιδρυμάτων όπως το Kahle-Austin Foundation. Λειτουργεί με έναν ετήσιο προϋπολογισμό εντυπωσιακά μικρό για έναν οργανισμό που διατηρεί εκατοντάδες petabytes της ψηφιακής μνήμης του κόσμου.⁶

Την ίδια στιγμή, το ευρύτερο οικοσύστημα από το οποίο εξαρτάται, συμπεριλαμβανομένων των αμερικανικών υποδομών χρηματοδότησης βιβλιοθηκών και αρχείων που στηρίζουν εγχειρήματα αυτού του είδους, έχει δεχθεί επί δύο χρόνια διαρκείς πολιτικές επιθέσεις.

Η ομοσπονδιακή υπηρεσία που διοχετεύει το μεγαλύτερο μέρος της αμερικανικής κρατικής χρηματοδότησης προς βιβλιοθήκες και αρχεία, το Institute of Museum and Library Services, έχει βρεθεί επανειλημμένα αντιμέτωπη με απόπειρες κατάργησής της μέσω εκτελεστικών διαταγμάτων, έκτακτων δικαστικών αναστολών, αποκατάστασης της χρηματοδότησης και, στη συνέχεια, νέων δημοσιονομικών προτάσεων που απειλούν να τη συρρικνώσουν σε ένα συμβολικό κλάσμα του προηγούμενου μεγέθους της.⁷

Παράλληλα, το Internet Archive πέρασε το μεγαλύτερο μέρος σχεδόν τεσσάρων ετών σε δικαστική διαμάχη για αγωγή παραβίασης πνευματικών δικαιωμάτων, την οποία άσκησαν μεγάλοι εκδοτικοί οίκοι εναντίον του προγράμματος ψηφιακού δανεισμού του. Η υπόθεση διευθετήθηκε τελικά εις βάρος του στο Εφετείο της Δεύτερης Περιφέρειας και ο οργανισμός επέλεξε να μην προσφύγει στο Ανώτατο Δικαστήριο. Το ποσό του συμβιβασμού δεν δημοσιοποιήθηκε, αλλά σύμφωνα με αναφορές ήταν σημαντικό.⁸

Τίποτε από αυτά δεν σημαίνει ότι το Wayback Machine πρόκειται να εξαφανιστεί αύριο.

Σημαίνει κάτι μάλλον πιο δυσάρεστο.

Ένας οργανισμός που επιτελεί πραγματικά αναντικατάστατο έργο δημόσιου ενδιαφέροντος λειτουργεί μέσα σε ένα χρηματοδοτικό και νομικό περιβάλλον που γίνεται αισθητά πιο εχθρικό, ενώ ταυτόχρονα ζητά διακριτικά από μεμονωμένους χρήστες να κάνουν δωρεές για να κρατήσει τα φώτα αναμμένα.

Σκέψου για λίγο πόσο παράλογο είναι αυτό.

Δημιουργήσαμε ένα σύστημα πληροφοριών ικανό να αποθηκεύει τη σωρευτική ψηφιακή παραγωγή του σύγχρονου πολιτισμού και ένας από τους οργανισμούς που αναλαμβάνουν πραγματικά να τη διασώσουν στέκεται ουσιαστικά έξω από το διαδίκτυο, κρατώντας ένα κουτί για δωρεές.

Αν έχεις χρησιμοποιήσει ποτέ το Wayback Machine —και, αν διαβάζεις ερευνητική δημοσιογραφία, είναι εξαιρετικά πιθανό να έχεις ωφεληθεί από αυτό χωρίς να το συνειδητοποιήσεις— τότε ξέρεις ήδη πόσο χρήσιμο είναι. Αν διαβάζεις τακτικά το Truth Decay, έχεις ωφεληθεί σίγουρα. Ίσως, λοιπόν, αξίζει να γίνεις κι εσύ ένας από εκείνους που το στηρίζουν οικονομικά.

Επειδή, μόλις εξαφανιστεί η αρχική εκδοχή κάποιου πράγματος, γίνεται πολύ δυσκολότερο να αποδείξεις ότι υπήρξε ποτέ.

Και η Ιστορία είχε ανέκαθεν μια ιδιαίτερη αδυναμία στα ενοχλητικά τεκμήρια.

https://web.archive.org/

Δικλίδες Ασφαλείας: Μερικές Χρήσιμες, Άλλες Βαθιά Ανησυχητικές — Μια Σημείωση Για Τα Πρόσωπα

Η επόμενη ενότητα δεν αποτελεί σύσταση.

Θέλω να το ξεκαθαρίσω από την αρχή, επειδή όσα ακολουθούν κινούνται κάπου ανάμεσα στην προειδοποίηση και στην ιστορία τρόμου, και θα προτιμούσα να τα διαβάσεις ως το δεύτερο.

Εταιρείες όπως η Google διαθέτουν αναμφισβήτητα την τεχνική δυνατότητα να κάνουν, αυτή τη στιγμή, οποιοδήποτε πρόσωπο εμφανίζεται στο διαδίκτυο αναζητήσιμο με βάση το όνομά του, σε μεγάλη κλίμακα.

Δεν προσφέρουν αυτή τη δυνατότητα δημόσια και υπάρχουν σοβαροί λόγοι να υποθέσουμε ότι πρόκειται για συνειδητή, προσεκτικά μελετημένη επιλογή και όχι για τεχνικό περιορισμό.

Μπορούν απολύτως να το κάνουν για δική τους χρήση.

Και αυτό εξακολουθεί να είναι ανατριχιαστικό σε απίστευτο βαθμό.⁹

Ό,τι κι αν κάνει εσωτερικά η Google με αυτή τη δυνατότητα ή όπως κι αν μπορεί να τη χρησιμοποιεί για τη δημιουργία διαφημιστικών προφίλ που μεταβιβάζονται σε άλλες εταιρείες, όλα αυτά συμβαίνουν μακριά από τα μάτια του κοινού.

Αυτό είναι το ανησυχητικό στοιχείο της σύγχρονης τεχνολογίας επιτήρησης.

Το σημαντικό ερώτημα δεν είναι πάντοτε τι επιτρέπει μια εταιρεία να κάνεις εσύ.

Είναι τι είναι τεχνικά ικανή να κάνει η ίδια.

Αυτό που είναι δημόσια διαθέσιμο και λειτουργεί με πολύ λιγότερους περιορισμούς είναι μια μικρή βιομηχανία εργαλείων αναζήτησης προσώπων.

Αν ανεβάσεις μια φωτογραφία σε μια υπηρεσία όπως το PimEyes, αυτή θα σαρώσει τον δημόσια προσβάσιμο Ιστό αναζητώντας πρόσωπα που ταιριάζουν με εκείνο της φωτογραφίας. Στη συνέχεια, θα επιστρέψει συνδέσμους προς κάθε ιστοσελίδα όπου έχει εμφανιστεί το συγκεκριμένο πρόσωπο: από επαγγελματικές φωτογραφίες μέχρι, πολύ πιο ανησυχητικά, φωτογραφίες για την ύπαρξη των οποίων το ίδιο το άτομο μπορεί να μην είχε ιδέα.¹⁰

Οι αρχές προστασίας προσωπικών δεδομένων σε πολλές χώρες έχουν διατυπώσει επίσημες καταγγελίες σχετικά με αυτή την υπηρεσία.

Τη χρησιμοποιούν δημοσιογράφοι.

Τη χρησιμοποιούν και άτομα που παρενοχλούν ή παρακολουθούν άλλους.

Δεν είναι ακριβώς το είδος της τριπλής σύστασης που θα έβαζε οποιαδήποτε εταιρεία τεχνολογίας στην αρχική της σελίδα.

Ομολογώ, με κάποια αμηχανία, ότι έχω αναζητήσει το δικό μου πρόσωπο εκεί περισσότερες από μία φορές, από νοσηρή περιέργεια, κυρίως για να δω πόσα θα μπορούσε να ανακαλύψει ένας αποφασισμένος άγνωστος.

Και πραγματικά αναστατώθηκα από τον όγκο των αποτελεσμάτων.

Το TinEye βρίσκεται στο πιο ήπιο άκρο του ίδιου φάσματος. Χρησιμοποιείται γενικά για να εντοπίζει την προέλευση μιας συγκεκριμένης εικόνας ή τις ιστοσελίδες στις οποίες έχει αναδημοσιευτεί, χωρίς τις ίδιες φιλοδοξίες αναγνώρισης προσώπων.¹¹

Έπειτα υπάρχει η Yandex, η κυρίαρχη μηχανή αναζήτησης της Ρωσίας, η οποία δεν συμπεριφέρθηκε ποτέ ακριβώς σαν να είχε επιλέξει την προστασία της ιδιωτικότητας ως βασική αρχή της λειτουργίας της.

Η αναζήτηση εικόνων της Yandex δεν εντοπίζει απλώς οπτικά παρόμοιες φωτογραφίες, όπως κάνει η Google.

Μπορεί να αναγνωρίζει συγκεκριμένα πρόσωπα.

Και, σύμφωνα με ερευνητές που έχουν δοκιμάσει εκτενώς τις δυνατότητές της, το κάνει με πραγματικά ανησυχητική ακρίβεια, ιδίως όταν πρόκειται για άτομα με ψηφιακό αποτύπωμα στην Ευρώπη ή στην πρώην σοβιετική επικράτεια.¹²

Για ό,τι αξίζει αυτό, οι δικές μου πρόχειρες δοκιμές δεν έδωσαν αποτελέσματα που να πλησιάζουν αυτό το επίπεδο τρομακτικής ακρίβειας.

Αλλά θα το απέδιδα στον περιορισμένο χαρακτήρα των δοκιμών μου και όχι σε κάποιον πραγματικό λόγο καθησυχασμού.

Οι επαγγελματίες που χρησιμοποιούν αυτά τα εργαλεία στην καθημερινή τους εργασία θεωρούν τη Yandex την ικανότερη μηχανή αναζήτησης προσώπων που είναι σήμερα διαθέσιμη στο κοινό.

Τα αποτελέσματα μπορεί να διαφέρουν από άνθρωπο σε άνθρωπο — όπως, προφανώς, διαφέρει και το πόσο εύκολα μπορεί να εντοπιστεί το πρόσωπό του.

Το ευρύτερο μήνυμα δεν είναι:

«Πηγαίνετε να τα χρησιμοποιήσετε».

Είναι ότι οι δικλίδες ασφαλείας που περιορίζουν σήμερα αυτές τις δυνατότητες είναι εξαιρετικά ασυνεπείς, εξαρτώνται σε μεγάλο βαθμό από την αυτοδέσμευση των ίδιων των εταιρειών και διαφέρουν εξίσου σημαντικά από δικαιοδοσία σε δικαιοδοσία.

Αυτό θα έπρεπε μάλλον να σε ανησυχεί περισσότερο απ’ όσο σε ανησυχεί σήμερα.

Επειδή η τεχνολογία δεν ανήκει πλέον στη σφαίρα της επιστημονικής φαντασίας.

Το ερώτημα είναι ποιος δικαιούται να τη χρησιμοποιεί, με ποιους κανόνες, υπό ποια εποπτεία και πόσο από τις δυνατότητες που προσφέρει είναι ορατό στους ανθρώπους τους οποίους αναζητούν.

Η απάντηση, προς το παρόν, δεν μου προκαλεί ακριβώς το ζεστό αίσθημα ασφάλειας που θα έπρεπε να συνοδεύει τη δημοκρατική λογοδοσία.

Shodan: Η Google, αλλά για «Πράγματα» αντί για Ιστοσελίδες

Άλλη μία μηχανή αναζήτησης.

Και αυτή είναι πραγματικά παράξενη την πρώτη φορά που τη συναντάς.

Όλες οι μηχανές αναζήτησης που εξετάσαμε μέχρι τώρα ευρετηριάζουν ιστοσελίδες.

Το Shodan ευρετηριάζει συσκευές.

Συγκεκριμένα, σαρώνει διαρκώς το διαδίκτυο για να εντοπίζει συσκευές που είναι απευθείας συνδεδεμένες σε αυτό.

Και είναι πολύ περισσότερες απ’ όσες θα φανταζόσουν.

Κάμερες ασφαλείας.

Βιομηχανικά συστήματα ελέγχου.

Οικιακοί δρομολογητές δικτύου (routers).

Έξυπνα ψυγεία.

Και, περιστασιακά, πράγματα πολύ πιο ανησυχητικά από τα έξυπνα ψυγεία.

Στη συνέχεια, το Shodan καταγράφει όσα εντοπίζει, ταξινομώντας τα ανά τοποθεσία, έκδοση λογισμικού και ανοιχτές θύρες δικτύου.¹³

Δημιουργήθηκε για ερευνητές κυβερνοασφάλειας που χρειάζονται να εντοπίζουν και να επιδιορθώνουν ευάλωτα συστήματα προτού το κάνει κάποιος με λιγότερο αγαθές προθέσεις.

Πρόκειται για μια πραγματικά χρήσιμη και, θα μπορούσε να υποστηρίξει κανείς, απολύτως απαραίτητη λειτουργία.

Ανάλογα, όμως, με το ποιος πραγματοποιεί την αναζήτηση και για ποιον λόγο, αποτελεί επίσης έναν εξαιρετικά αποτελεσματικό τρόπο να εντοπίσει κανείς ποιες μη ασφαλείς κάμερες διαδικτύου και ποια βιομηχανικά συστήματα σε μια συγκεκριμένη πόλη ή χώρα βρίσκονται εκτεθειμένα, απροστάτευτα και περιμένουν κάποιον να τα ανακαλύψει.

Το ίδιο εργαλείο που βοηθά έναν ερευνητή ασφαλείας να διορθώσει μια ευπάθεια βοηθά κάποιον με λιγότερους ηθικούς φραγμούς να την εκμεταλλευτεί πρώτος.

Το Shodan δεν έχει άποψη για το ποιος από τους δύο εμφανίζεται στα αποτελέσματά του.

Υπό αυτή την έννοια, αποτελεί τέλειο παράδειγμα του ίδιου του διαδικτύου.

Η ίδια τεχνολογία μπορεί να είναι εξαιρετικά χρήσιμη και ταυτόχρονα βαθιά ανησυχητική, ανάλογα με το ποιος έχει πρόσβαση σε αυτήν και τι σκοπεύει να κάνει.

Το διαδίκτυο δεν ενδιαφέρθηκε ποτέ ιδιαίτερα για την ηθική φιλοσοφία.

Το βασικό του ενδιαφέρον ήταν ανέκαθεν αν η θύρα δικτύου είναι ανοιχτή.

DuckDuckGo: Η Πάπια έχει ένα Πρόβλημα με τη Microsoft

Σε αυτό το σημείο, ίσως σκέφτεσαι εύλογα: εντάξει, θα χρησιμοποιώ απλώς το DuckDuckGo.

Και, στην πραγματικότητα, δεν είναι καθόλου κακή ιδέα.

Το DuckDuckGo έχει περάσει χρόνια προβάλλοντας τον εαυτό του ως την εναλλακτική λύση της Google για όσους ενδιαφέρονται για την ιδιωτικότητα. Και υπάρχει ουσιαστική διαφορά ανάμεσα στο μοντέλο προστασίας της ιδιωτικότητας που δηλώνει ότι εφαρμόζει και σε εκείνο της Google. Το DuckDuckGo αναφέρει ότι δεν αποθηκεύει ούτε κοινοποιεί το ιστορικό αναζητήσεων ή περιήγησής σου, δεν δημιουργεί προσωπικά προφίλ με βάση τις αναζητήσεις σου και δεν εξατομικεύει τα αποτελέσματα αναζήτησης χρησιμοποιώντας προσωπικά δεδομένα.¹⁴

Όλα αυτά ακούγονται εξαιρετικά ευχάριστα.

Υπάρχει, όμως, μια μικρή επιπλοκή.

Η πάπια δεν πετάει εντελώς μόνη της.

Τα περισσότερα από τα παραδοσιακά αποτελέσματα αναζήτησης του DuckDuckGo προέρχονται από τη Bing της Microsoft. Το DuckDuckGo διατηρεί το δικό του πρόγραμμα ανίχνευσης ιστοσελίδων, το DuckDuckBot, και διαχειρίζεται το ίδιο διάφορα ευρετήρια και λειτουργίες αναζήτησης. Ωστόσο, οι συμβατικοί μπλε σύνδεσμοι που αποτελούν το μεγαλύτερο μέρος όσων βλέπεις στην οθόνη σου προέρχονται σε μεγάλο βαθμό από τη Bing.¹⁵

Επομένως, αν μόλις ξέφυγες από την Google επειδή δεν σου αρέσει ιδιαίτερα η ιδέα να εξαρτάται η εμπειρία αναζήτησής σου από έναν τεράστιο αμερικανικό τεχνολογικό όμιλο, συγχαρητήρια.

Μετακόμισες στο διπλανό σπίτι.

Το σπίτι έχει διαφορετική επιγραφή, οι κουρτίνες είναι ομορφότερες και, όπως φαίνεται, κανείς δεν κρατά ένα εξατομικευμένο ημερολόγιο με το ιστορικό των αναζητήσεών σου. Ωστόσο, η Microsoft εξακολουθεί να γνωρίζει πού βρίσκεται ο δρόμος.

Αυτό δεν καθιστά το DuckDuckGo άχρηστο.

Το αντίθετο.

Το κάνει ενδιαφέρον.

Το μοντέλο του DuckDuckGo σέβεται την ιδιωτικότητα σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό από εκείνο της Google, ενώ η μηχανή αναζήτησής του δεν εξατομικεύει τα αποτελέσματα βάσει ενός προφίλ της προηγούμενης συμπεριφοράς σου με τον ίδιο τρόπο. Είναι επίσης ανεξάρτητη εταιρεία και όχι θυγατρική της Google, ενώ η δηλωμένη πολιτική της είναι να μη διατηρεί ιστορικά αναζητήσεων που συνδέονται με μεμονωμένους χρήστες.¹⁶

Ωστόσο, το «πιο ιδιωτικό από την Google» και το «ανεξάρτητα επαληθεύσιμο απόρθητο φρούριο προστασίας της ιδιωτικότητας» δεν είναι το ίδιο πράγμα.

Το DuckDuckGo παραμένει αμερικανική εταιρεία, με έδρα την Πενσιλβάνια, και επομένως λειτουργεί μέσα στο αμερικανικό νομικό και κανονιστικό πλαίσιο.¹⁷ Αυτό δεν σημαίνει ότι η εταιρεία παραδίδει κρυφά τα πάντα στην κυβέρνηση των ΗΠΑ. Δεν παρουσιάζονται εδώ στοιχεία που να δικαιολογούν έναν τέτοιο ισχυρισμό.

Σημαίνει, όμως, ότι η δικαιοδοσία έχει σημασία.

Αν μια εταιρεία διατηρεί πληροφορίες για εσένα, τότε έχουν σημασία οι νόμοι που διέπουν τη λειτουργία της, οι νομικές απαιτήσεις που μπορεί να δεχθεί και οι περιστάσεις υπό τις οποίες ενδέχεται να υποχρεωθεί να αποκαλύψει πληροφορίες.

Και έπειτα υπάρχει το ζήτημα της εμπιστοσύνης.

Το DuckDuckGo διαθέτει τον πηγαίο κώδικα πολλών προϊόντων και τεχνολογιών προστασίας της ιδιωτικότητάς του με άδειες ανοικτού λογισμικού. Τα εργαλεία Tracker Radar, οι λίστες αποκλεισμού ιχνηλατών και διάφορα στοιχεία του προγράμματος περιήγησής του μπορούν να επιθεωρηθούν δημόσια.¹⁸

Ωστόσο, το γεγονός ότι ορισμένα συστατικά μέρη είναι ανοικτού κώδικα δεν σημαίνει ότι ολόκληρη η λειτουργία αναζήτησης του DuckDuckGo είναι ανοικτού κώδικα.

Δεν μπορείς απλώς να κατεβάσεις ολόκληρη τη μηχανή αναζήτησης, να εξετάσεις κάθε γραμμή κώδικα, να αναπαραγάγεις το σύνολο των υποδομών της και να επαληθεύσεις ανεξάρτητα κάθε ισχυρισμό της για την προστασία της ιδιωτικότητας.

Σε κάποιο σημείο, εξακολουθείς να πρέπει να δεχτείς τον λόγο της εταιρείας.

Και αυτό αξίζει πραγματικά να το θυμάσαι, επειδή οι εταιρείες προστασίας της ιδιωτικότητας εξακολουθούν να είναι εταιρείες.

Έχουν εργαζομένους.

Έχουν συμβάσεις.

Έχουν εμπορικούς εταίρους.

Έχουν δικηγόρους.

Έχουν μετόχους ή επενδυτές.

Και, περιστασιακά, ανακαλύπτουν ότι μια επιχειρηματική συμφωνία που υπέγραψαν χθες είναι πολύ λιγότερο ιδεολογικά αγνή από το μανιφέστο προστασίας της ιδιωτικότητας που δημοσίευσαν την προηγούμενη ημέρα.

Το DuckDuckGo προσέφερε ένα ιδιαίτερα χρήσιμο παράδειγμα αυτού το 2022, όταν ένας ερευνητής ασφαλείας ανακάλυψε ότι το πρόγραμμα περιήγησής του επέτρεπε σε ορισμένους διαφημιστικούς ιχνηλάτες της Microsoft να λειτουργούν κατ’ εξαίρεση, στο πλαίσιο μιας συμφωνίας με τη Microsoft για τη διάθεση αποτελεσμάτων αναζήτησης.

Ο διευθύνων σύμβουλος του DuckDuckGo αναγνώρισε το πρόβλημα και η εταιρεία τροποποίησε στη συνέχεια τις δικλίδες προστασίας της. Το περιστατικό δεν απέδειξε ότι η αναζήτηση του DuckDuckGo κατέγραφε κρυφά τις αναζητήσεις των χρηστών με τον τρόπο που το κάνει η Google. Απέδειξε κάτι πιθανότατα χρησιμότερο:

Ακόμη και οι εταιρείες που υπερασπίζονται την ιδιωτικότητα μπορεί να κρύβουν συμβιβασμούς στην προστασία της μέσα στα τεχνικά συστήματα που λειτουργούν στο παρασκήνιο.¹⁹

Αυτό δεν πρέπει να ερμηνευθεί ως «το DuckDuckGo είναι κρυφά η Google».

Δεν είναι.

Ούτε πρέπει να ερμηνευθεί ως «μη χρησιμοποιείτε ποτέ το DuckDuckGo».

Αντιθέτως, είναι ένα εξαιρετικό επιχείρημα υπέρ της χρήσης του.

Απλώς μην κάνεις μια πολιτική προστασίας της ιδιωτικότητας θρησκεία.

Όταν μια εταιρεία λέει «εμπιστευτείτε μας, δεν συλλέγουμε αυτές τις πληροφορίες», αυτό είναι χρήσιμο.

Καλύτερο είναι ένα σύστημα που καθιστά τεχνικά δύσκολη ή αδύνατη τη συλλογή αυτών των πληροφοριών από την ίδια την εταιρεία.

Και ακόμη καλύτερο είναι ένα σύστημα που μπορεί να επαληθευτεί ανεξάρτητα.

Το DuckDuckGo έχει κάνει βήματα προς αυτή την κατεύθυνση. Για παράδειγμα, ανέθεσε ανεξάρτητο έλεγχο ασφαλείας της υποδομής VPN του για την περίοδο 2025–2026. Ο έλεγχος περιλάμβανε εξέταση του πηγαίου κώδικα ιδιόκτητων στοιχείων και ανάλυση της λειτουργίας των συστημάτων σε πραγματικές συνθήκες. Το συμπέρασμα ήταν ότι η υποδομή VPN συμμορφωνόταν με τη δηλωμένη πολιτική μη τήρησης αρχείων καταγραφής.²⁰

Αυτό είναι ενθαρρυντικό.

Είναι, όμως, εξίσου σημαντικό να προσέξεις τι ακριβώς κάλυπτε ο έλεγχος.

Το VPN.

Όχι κάθε στοιχείο της αναζήτησης του DuckDuckGo.

Όχι κάθε τμήμα του ευρύτερου οικοσυστήματος της εταιρείας.

Και όχι κάθε μελλοντική επιχειρηματική συμφωνία στην οποία ενδέχεται να προχωρήσει.

Κάτι που μας επαναφέρει στο ευρύτερο μήνυμα αυτού του άρθρου.

Ο στόχος δεν είναι να βρούμε μια εταιρεία που μπορούμε να εμπιστευόμαστε απόλυτα.

Αυτός ακριβώς είναι ο τρόπος με τον οποίο φτάσαμε στη σημερινή κατάσταση.

Ο στόχος είναι να μειώσουμε την περιττή εμπιστοσύνη που είμαστε υποχρεωμένοι να δείχνουμε σε οποιαδήποτε μεμονωμένη εταιρεία.

Χρησιμοποίησε το DuckDuckGo αν σου αρέσει.

Είναι μια εύλογη εναλλακτική λύση απέναντι στην Google.

Απλώς θυμήσου ότι ακόμη και η πάπια της ιδιωτικότητας έχει μια εταιρική εφοδιαστική αλυσίδα.

Και κάπου μέσα σε αυτήν την αλυσίδα υπάρχει ένας διακομιστής της Microsoft που κρώζει αθόρυβα μέσα σε ένα υπολογιστικό φύλλο.

Έτσι είναι το διαδίκτυο. Περίπλοκο.

Γι’ αυτό και η καλύτερη άμυνα δεν είναι να βρεις μια μαγική μηχανή αναζήτησης που υπόσχεται να σε προστατεύσει από τα πάντα.

Είναι να μάθεις ότι έχεις επιλογές.

Και, κατά προτίμηση, να χρησιμοποιείς περισσότερες από μία.

Το Σημείο Όπου Σου Λέω Τι Να Κάνεις Στην Πράξη Με Όλα Αυτά

Εδώ θα αποκλίνω από το συνηθισμένο, ευγενικό τέλος ενός άρθρου τεχνολογίας.

Ξέρεις ποιο εννοώ:

«Φυσικά, δεν προτείνουμε να σταματήσετε εντελώς να χρησιμοποιείτε την Google. Παραμένει μια εξαιρετικά χρήσιμη υπηρεσία και αυτές οι ανησυχίες θα πρέπει απλώς να μας ενθαρρύνουν να σκεφτόμαστε πιο προσεκτικά τον τρόπο με τον οποίο χρησιμοποιούμε την τεχνολογία».

Όχι. ΑΝΤΕ. ΣΤΟ. ΔΙΑΟΛΟ!

Ξεφορτώσου την Google.

Τουλάχιστον ως προεπιλεγμένη επιλογή σου.

Ναι, η Google είναι εξαιρετικά καλή σε αυτό που κάνει.

Η Αναζήτηση Google είναι γρήγορη.

Το Google Maps είναι εξαιρετικό.

Το Gmail είναι χρήσιμο.

Το YouTube είναι ουσιαστικά η μεγαλύτερη βιβλιοθήκη βίντεο στον κόσμο.

Το Android βρίσκεται παντού.

Η Google έχει δημιουργήσει έναν τεράστιο αριθμό πραγματικά εξαιρετικών και εύχρηστων προϊόντων και υπηρεσιών, τα οποία έχουν ενσωματωθεί βαθιά στην καθημερινότητά μας.

Και ακριβώς γι’ αυτό έχει σημασία το ζήτημα.

Το πρόβλημα δεν είναι ότι η Google δημιουργεί κακά προϊόντα.

Το πρόβλημα είναι ότι δημιουργεί εξαιρετικά προϊόντα, ενώ παράλληλα λειτουργεί ένα εξαιρετικά ισχυρό οικοσύστημα συλλογής δεδομένων και «διαφήμισης».

Η ευκολία είναι πραγματική. Το ίδιο και το τίμημα.

Και αυτό το τίμημα δεν μετριέται απαραίτητα σε χρήματα.

Μετριέται σε δεδομένα.

Οι αναζητήσεις σου.

Οι μετακινήσεις σου.

Τα ενδιαφέροντά σου.

Οι συνήθειές σου.

Η συμπεριφορά σου κατά την περιήγηση στο διαδίκτυο.

Οι συσκευές σου.

Οι αλληλεπιδράσεις σου.

Οι ψηφιακές σου σχέσεις.

Το ιστορικό τοποθεσίας σου.

Οι φωτογραφίες σου.

Τα βίντεό σου.

Τα email σου.

Οι προτιμήσεις σου.

Τα πράγματα στα οποία κάνεις κλικ.

Τα πράγματα στα οποία παραλίγο να κάνεις κλικ.

Αυτά που αναζητάς στις δύο τα ξημερώματα και που θα προτιμούσες να μη χρειαστεί να εξηγήσεις σε κανένα δικαστήριο.

Η Google έχει απομακρυνθεί πολύ από την εικόνα της ελαφρώς “σπασίκλα” εταιρείας του διαδικτύου που μας έδωσε μια καλύτερη μηχανή αναζήτησης, μια εκκεντρική συλλογή χρήσιμων εφαρμογών και έναν ανησυχητικά μεγάλο αριθμό προϊόντων με ονόματα εμπνευσμένα από τρόφιμα.

Σήμερα είναι ένας τεράστιος τεχνολογικός όμιλος, βαθιά ενσωματωμένος σε ορισμένες από τις σημαντικότερες υποδομές του πλανήτη.

Και όλο και περισσότερο, αυτό περιλαμβάνει το στρατιωτικοβιομηχανικό σύμπλεγμα.

Αυτό έχει σημασία.

Όχι επειδή κάθε προϊόν της Google μετατράπηκε ξαφνικά σε όπλο.

Έχει σημασία επειδή η κλίμακα των πληροφοριών που διαθέτουν εταιρείες όπως η Google μεταβάλλει τη φύση της ισχύος που κατέχουν.

Όταν μια εταιρεία γνωρίζει έναν απίστευτο όγκο πληροφοριών για δισεκατομμύρια ανθρώπους, το ερώτημα δεν είναι απλώς τι σκοπεύει να κάνει σήμερα με αυτές τις πληροφορίες.

Είναι τι θα συμβεί όταν αλλάξει η ίδια η εταιρεία.

Όταν αλλάξουν τα στελέχη της.

Όταν αλλάξει η ιδιοκτησία της.

Όταν αλλάξουν οι κυβερνήσεις.

Όταν αλλάξουν οι νόμοι.

Όταν αλλάξουν οι γεωπολιτικές συνθήκες.

Όταν αλλάξει η τεχνολογία.

Όταν αλλάξει ο ορισμός του τι θεωρείται αποδεκτή επιτήρηση.

Τα δεδομένα που συλλέγονται για έναν σκοπό έχουν μια δυσάρεστη συνήθεια: αργά ή γρήγορα αποδεικνύονται χρήσιμα και για κάποιον άλλον.

Και οι πληροφορίες που μοιάζουν ακίνδυνες όταν εξετάζονται μεμονωμένα μπορεί να αποκαλύψουν πολύ περισσότερα όταν συγκεντρωθούν αρκετά κομμάτια τους.

Αυτό είναι το θεμελιώδες πρόβλημα όταν παραδίδεις σε μία εταιρεία ένα τεράστιο μέρος της ψηφιακής σου ζωής.

Δεν εμπιστεύεσαι απλώς τη σημερινή Google. Και το λέω αυτό έχοντας πολύ καθαρά στη μνήμη μου ότι η σημερινή Google είναι ήδη η Google που εγκατέλειψε το σύνθημα «Don’t be evil» («Μην είσαι κακός»).

Εμπιστεύεσαι κάθε μελλοντική εκδοχή της Google που μπορεί να κληρονομήσει αυτόν τον μηχανισμό.

Και αυτό είναι ένα τρομακτικά μεγάλο επίπεδο εμπιστοσύνης για να τοποθετήσεις σε μια εταιρεία της οποίας το κύριο επιχειρηματικό μοντέλο βασίζεται στο να γνωρίζει πράγματα για εσένα.

Γι’ αυτό, ναι, χρησιμοποίησε τις εναλλακτικές λύσεις.

Χρησιμοποίησε το Marginalia όταν θέλεις να ανακαλύψεις τις παράξενες, ανεξάρτητες γωνιές του Ιστού.

Χρησιμοποίησε το Million Short όταν θέλεις να πετάξεις τους γίγαντες έξω από το δωμάτιο και να δεις τι θα απομείνει.

Χρησιμοποίησε το BASE όταν θέλεις να διαβάσεις την πραγματική επιστημονική έρευνα αντί για την εκδοχή της που προκύπτει από την ερμηνεία ενός δελτίου Τύπου στο διαδίκτυο.

Χρησιμοποίησε το Wayback Machine όταν κάποιος σου λέει ότι κάτι δεν υπήρξε ποτέ.

Να γνωρίζεις ότι υπάρχουν εργαλεία αναζήτησης προσώπων και ότι η τεχνολογία τους είναι πολύ πιο ισχυρή απ’ όσο αντιλαμβάνονται οι περισσότεροι.

Και κατάλαβε τι αποκαλύπτει το Shodan για τον τεράστιο όγκο υποδομών που είναι εκτεθειμένες στο διαδίκτυο.

Αλλά, πάνω απ’ όλα:

Σταμάτα να αντιμετωπίζεις την Google και τις κυρίαρχες μηχανές αναζήτησης ως συνώνυμα του διαδικτύου.

Δεν είναι το ίδιο πράγμα.

Η Google είναι μια εταιρεία.

Μια πολύ μεγάλη εταιρεία.

Μια πολύ ισχυρή εταιρεία.

Μια εταιρεία με εμπορικά συμφέροντα, τεράστιες τεχνικές δυνατότητες, απέραντες ποσότητες προσωπικών δεδομένων και όλο και σημαντικότερες σχέσεις με κυβερνήσεις και το στρατιωτικοβιομηχανικό σύμπλεγμα.

Το ίδιο το διαδίκτυο είναι ασύγκριτα μεγαλύτερο, πιο παράξενο, πιο ακατάστατο και πιο ενδιαφέρον από το μικρό παράθυρο που σου προσφέρει η Google.

Ο πραγματικός Ιστός, ο ακατάστατος, μη εμπορικός, ενίοτε τρομακτικός και ενίοτε υπέροχος Ιστός, εξακολουθεί να υπάρχει.

Ευρετηριάζεται από ανθρώπους που δημιούργησαν μηχανές αναζήτησης από πείσμα και επιμονή, όχι με γνώμονα τα κεφάλαια επιχειρηματικών επενδύσεων.

Διασώζεται από ένα αρχείο που αγωνίζεται για τη χρηματοδότησή του, ενώ επιτελεί έργο που καμία κρατική υπηρεσία δεν έχει αναλάβει να αντικαταστήσει.

Κατοικείται από ανεξάρτητους συγγραφείς, ερευνητές, ανθρώπους με εμμονές, χομπίστες, ακαδημαϊκούς, αρχειονόμους και κάθε λογής τρελούς που έχουν αφιερώσει δεκατέσσερα χρόνια στην καταγραφή της ιστορίας των δημοτικών συστημάτων αποχέτευσης.

Και μερικές φορές περιέχει κάτι χρήσιμο.

Απλώς πρέπει να ψάξεις για να το βρεις.

Το διαδίκτυο έχει ένα υπόγειο.

Η Google απλώς πέρασε χρόνια προσπαθώντας να μας πείσει ότι αυτό το υπόγειο δεν υπάρχει.

Άνοιξε την πόρτα.

Παραπομπές:

1. Wikipedia contributors. “Marginalia (search engine).” Wikipedia. Accessed September 5, 2026. https://en.wikipedia.org/wiki/Marginalia_(search_engine).

2. Marginalia Search. “About Marginalia Search.” Accessed September 5, 2026. https://about.marginalia-search.com/

3. .Million Short. “Million Short in the Press.” Accessed September 5, 2026. https://millionshort.com/press.

4. Bielefeld University Library. “BASE: Bielefeld Academic Search Engine.” Accessed September 5, 2026. https://www.base-search.net/

5. .Wikipedia contributors. “Internet Archive.” Wikipedia. Accessed September 5, 2026. https://en.wikipedia.org/wiki/Internet_Archive.

6. Internet Archive Blogs. “Where Your Donation Goes.” November 16, 2020. https://blog.archive.org/2020/11/16/where-your-donation-goes/.

7. Artnet News. “IMLS Spared in Legal Battle, But Threat of Budget Cuts Looms.” April 13, 2026. https://news.artnet.com/art-world/imls-lawsuit-settlement-budget-cuts-2764588.

8. Publishers Weekly. “Internet Archive Copyright Case Ends Without Supreme Court Review.” December 9, 2024. https://www.publishersweekly.com/pw/print/20241209/96657-internet-archive-copyright-case-ends-without-supreme-court-review.html.

9. OECD.AI Incidents Monitor. “AI-Powered PimEyes Raises Privacy and Stalking Concerns with Facial Recognition Search.” Accessed September 5, 2026. https://oecd.ai/en/incidents/2023-09-05-ab4e.

10. OECD.AI Incidents Monitor. “AI-Powered PimEyes Raises Privacy and Stalking Concerns with Facial Recognition Search.” Accessed September 5, 2026. https://oecd.ai/en/incidents/2023-09-05-ab4e.

11. Voisin, Alex. “Guide to Using Reverse Image Search for Investigations.” Bellingcat, December 26, 2019. https://www.bellingcat.com/resources/how-tos/2019/12/26/guide-to-using-reverse-image-search-for-investigations/.

12. Voisin, Alex. “Guide to Using Reverse Image Search for Investigations.” Bellingcat, December 26, 2019. https://www.bellingcat.com/resources/how-tos/2019/12/26/guide-to-using-reverse-image-search-for-investigations/.

13. Shodan Help Center. “What is Shodan?” Accessed September 5, 2026. https://help.shodan.io/the-basics/what-is-shodan.

14. “Where Do DuckDuckGo Search Results Come From?” DuckDuckGo Help Pages. Accessed September 6, 2026. https://duckduckgo.com/duckduckgo-help-pages/results/sources

15. “Platform to Business Regulation (EU 2019/1150).” DuckDuckGo Help Pages. Accessed September 6, 2026. https://duckduckgo.com/duckduckgo-help-pages/r-legal/platform-to-business-regulation

16. “DuckDuckGo Privacy Policy.” DuckDuckGo. Accessed September 6, 2026. https://duckduckgo.com/privacy

17. “DuckDuckGo Terms of Service.” DuckDuckGo. Accessed September 6, 2026. https://duckduckgo.com/terms

18. “Are DuckDuckGo Apps and Extensions Open Source?” DuckDuckGo Help Pages. Accessed September 6, 2026. https://duckduckgo.com/duckduckgo-help-pages/open-source/opensource-overview

19. Greenberg, Andy. “Security News This Week: DuckDuckGo Isn’t as Private as You Think.” WIRED, May 28, 2022. https://www.wired.com/story/duckduckgo-microsoft-twitter-ft-bush-assassination-whatsapp/

20. “DuckDuckGo VPN No-Log Policy Audit 2025–2026.” DuckDuckGo Help Pages. Accessed September 6, 2026. https://duckduckgo.com/duckduckgo-help-pages/privacy-pro/vpn/security-reports/2025-2026-vpn-no-log-policy-audit

Get more from Apollodoros in the Substack app

Available for iOS and Android

Get the app

— Δικτυογραφία:

The Internet Has a Basement, And Nobody’s Given You The Key.

Truth Decay by James Macleod

The Internet Has a Basement, And Nobody’s Given You The Key.

Read more

2 months ago · 1977 likes · 143 comments · James Macleod

Απόδοση στα ελληνικά: Απολλόδωρος - Gemma O’Doherty | 28 Νοεμβρίου 2024

Πόσα ακόμα στοιχεία χρειάζεστε για να αποδεχτείτε ότι το κράτος και όλοι οι θεσμοί του είναι διαποτισμένοι από διαφθορά και δεν υπάρχει πλέον ελπίδα για σωτηρία;

Πάρτε για παράδειγμα το κολαστήριο του HSE (Υπουργείο Υγείας της Ιρλανδίας), που επιβάλλει καθημερινά δηλητηριώδη εμβόλια στους ανίδεους, συνεργάζεται στενά με την εγκληματική (P)Harma (=Φαρμακευτική, όπου Harm σημαίνει ΒΛΑΒΗ) και διοικείται από ψυχοπαθείς γραφειοκράτες και γιατρούς που χόρεψαν διαβολικά μέσα από την απάτη του Covid, ενώ δολοφονούσαν μαζικά τους ασθενείς τους.

Τι να πούμε για τα δικαστήρια, όπου κακόβουλοι πολιτικοί με περούκες συμπράττουν καθημερινά με διεφθαρμένους δικηγόρους για να κλέβουν παιδιά, σπίτια, επιχειρήσεις και αγροκτήματα από αθώες ιρλανδικές οικογένειες, ενώ διαγράφουν χρέη αξίας εκατομμυρίων ευρώ από τον «χρυσό κύκλο» τους; Χρέη που θα επιβαρύνουν τα παιδιά και τα εγγόνια σας και τροφοδοτούν τον πληθωρισμό.

Τι γίνεται με το νομοθετικό σώμα, που αφιερώνει τον χρόνο του στο να επινοεί παράνομες εντολές για τον έλεγχο της έκφρασης και των σκέψεων του ιρλανδικού λαού, ενώ απαιτεί να γνωρίζει τι κάνουν με το εισόδημά τους και τις ιδιωτικές τους περιουσίες, αποσπώντας τον πλούτο τους μέσω της φορολογίας, εισάγοντας ορδές παράνομων μεταναστών και μετατρέποντας την Ιρλανδία σε μια χωματερή του Τρίτου Κόσμου;

Τι λέτε για την Gardai***, την οποία ο πληροφοριοδότης John Wilson χαρακτήρισε ως τη μεγαλύτερη εγκληματική συμμορία της χώρας, η οποία εισάγει ναρκωτικά στην Ιρλανδία για να καταστρέψει τη νεολαία – σύμφωνα με το Κομμουνιστικό Μανιφέστο –, ενοχοποιώντας αθώους ανθρώπους και συμπεριφερόμενη σαν μαστουρωμένοι κακοποιοί στις σκηνοθετημένες ψυχολογικές επιχειρήσεις της κατά της «άκρας δεξιάς», που χρησιμοποιούνται για να χειραγωγήσουν το ανυποψίαστο κοινό;

Και μετά υπάρχουν τα κρατικά ΜΜΕ, ο μοναδικός σκοπός των οποίων είναι να κάνουν πλύση εγκεφάλου και να παραπλανούν όσους είναι ακόμα αρκετά αφελείς ώστε να τα παρακολουθούν. Απλώς σκεφτείτε τη ζημιά που έχουν προκαλέσει σε αυτή τη χώρα.

Γνωρίζοντας όλα αυτά, πιστεύετε ακόμα πραγματικά ότι το Κράτος υπάρχει για να σας εξυπηρετεί και ότι είναι ικανό να διεξάγει καθαρές εκλογές; Πιστεύετε πραγματικά ότι τα τέρατα που έχουν καταστρέψει την Ιρλανδία θα επιτρέψουν στους υπηρέτες τους να τους απομακρύνουν από την εξουσία με αντάλλαγμα μια πραγματική αντιπολίτευση; Αν το πιστεύετε, είστε παραπλανημένοι και βρίσκεστε σε μια σχέση τραυματικού δεσμού με τον «Μεγάλο Πατέρα» Κράτος, όπως μια κακοποιημένη σύζυγος που παραμένει με τον βίαιο άντρα της.

Αν είστε μπερδεμένοι για το τι να κάνετε αύριο, ορίστε η λύση. Αγνοήστε τη φάρσα. Πετάξτε την εκλογική σας κάρτα και απομακρυνθείτε. Αν εκατομμύρια από εμάς αρνηθούμε να ψηφίσουμε, το Κράτος και οι μαριονετίστες δικτάτορές του θα καταλάβουν ότι τα πρόβατα έχουν επιτέλους ξυπνήσει και δεν είναι πλέον πρόθυμοι παίκτες στο παιχνίδι τους. Αυτό θα προκαλέσει σοκ στο σύστημα, γιατί θα αποδείξει ότι ο λαός δεν είναι πλέον πρόθυμος να είναι υπάκουος υπηρέτης και μπορεί να διεκδικήσει ξανά τη θέση που του ανήκει ως κύριος του δικού του πεπρωμένου. Αυτή είναι μια τρομακτική προοπτική για το Κράτος.

Σε μια μικροσκοπική χώρα όπως η Ιρλανδία, μπορούμε να τα βγάλουμε πέρα μια χαρά χωρίς κυβέρνηση. Δεν θα θέλατε να κρατήσετε ολόκληρο το μισθό σας; Τι ακριβώς κάνει το Κράτος εκτός από το να λέει ψέματα, να εξαπατά και να σας κλέβει; Η απάτη ακυρώνει όλες τις συμβάσεις. Και το ιρλανδικό Κράτος είναι μια ιδιοτελής, απατηλή οντότητα που περιφρονεί τον ιρλανδικό λαό. Το κοινωνικό συμβόλαιο έχει καταστραφεί. Ας καταρρεύσει το Κράτος, όπως κατέρρευσε η Βρετανική Κορώνα στην Ιρλανδία πριν από 100 χρόνια.

Όποιος σας λέει ακόμα να ψηφίσετε σε αυτό το στημένο σύστημα αποτελεί ελεγχόμενη αντιπολίτευση. Οι κάλπες έχουν από καιρό καταμετρηθεί με πλαστές ψήφους για να διασφαλιστεί ότι το καθεστώς θα παραμείνει στη θέση του.

Αρνηθείτε να συμμετάσχετε στο οργανωμένο έγκλημα. Αρνηθείτε να συμμετάσχετε στις εκλογές. Σταματήστε να τροφοδοτείτε τον εχθρό. Όταν απομακρυνθούμε μαζικά, βαδίζουμε προς το τέλος της σκλαβιάς μας. Αν υπάρχει μια ομάδα ανθρώπων που μπορεί να το κάνει αυτό, αυτή είναι οι Ιρλανδοί. Σταματήστε να σας εκφοβίζουν και να σας ελέγχουν άθλιοι απατεώνες με σκούρα κοστούμια και τήβεννους. Εμείς είμαστε το 99%. Αυτοί βρίσκονται σε φυγή. Ας τους κρατήσουμε έτσι και ας τους οδηγήσουμε στον γκρεμό πριν προχωρήσει πολύ περισσότερο η εφαρμογή της «Μίας Παγκόσμιας Κυβέρνησης» τους.

Μπορείτε να παρακολουθήσετε την τελευταία μου ζωντανή μετάδοση για αυτό το θέμα και άλλα ζητήματα, όπως η περιβαλλοντική ρύπανση, στο Intel εδώ:

https://gemmaodoherty.com/if-voting-made-any-difference-it-would-be-illegal/

εδώ:

https://www.bitchute.com/video/02m33c04Vr7i/

ή εδώ:

https://gettr.com/streaming/p3e86rdc839

Get more from Apollodoros in the Substack app

Available for iOS and Android

Get the app

---Δικτυογραφία :

If Voting Made A Difference, It Would Be Outlawed

Gemma O'Doherty's Substack

If Voting Made A Difference, It Would Be Outlawed

How much more evidence do you need before you accept that the State and all of its institutions are riddled with corruption and beyond redemption…

Read more

2 years ago · 38 likes · 12 comments · Gemma O’Doherty

Απόδοση στα ελληνικά: Απολλόδωρος - Harry Richardson | 25 Δεκεμβρίου 2024

Από τον Jayant Bhandari στο American Renaissance

Οι περισσότεροι Δυτικοί δεν γνωρίζουν τίποτα για την Ινδία πέρα από αόριστες ιδέες για τον Ινδουισμό, τη γιόγκα, τους γκουρού και ίσως λίγο Bollywood. Γι’ αυτούς τους ανθρώπους, αυτό το άρθρο θα είναι ένα βίαιο ξύπνημα.

Μεγάλωσα στην Bhopal της κεντρικής Ινδίας. Από όσο θυμάμαι τον εαυτό μου, δούλευα στο τυπογραφείο του πατέρα μου. Σπούδασα μηχανικός στην κοντινή πόλη Indore και πήγα στο Manchester Business School στη Βρετανία για να κάνω MBA. Επέστρεψα στην Ινδία για να ιδρύσω μια θυγατρική μιας βρετανικής εταιρείας, η οποία ήταν τεράστια επιτυχία. Όταν ζούσα στο Delhi, έγραφα για τα συστημικά ινδικά μέσα ενημέρωσης. Ταξίδεψα εκτενώς στην Ινδία και σε όλο τον κόσμο.

Είχα επιστρέψει για πρώτη φορά στην Ινδία με την ιδέα να τη βελτιώσω, αλλά μετά από 11 χρόνια, συνειδητοποίησα ότι η Ινδία ήταν ένα πλοίο που βυθίζεται, με επιδεινούμενη και ολοένα πιο ξεδιάντροπη διαφθορά, εξαθλιωμένους ανθρώπους και μια κοινωνία που κατέρρεε. Δεν είχα συναντήσει ποτέ έναν έντιμο γραφειοκράτη ή πολιτικό. Υπέβαλα αίτηση για να μεταναστεύσω στον Καναδά και η αίτησή μου εγκρίθηκε σε ρεκόρ τριών εβδομάδων.

Τώρα συμβουλεύω εταιρείες της Ανατολικής Ασίας και της Δύσης για επενδύσεις στην Ινδία. Τα περισσότερα από αυτά που τους λέω τους ακούγονται υπερβολικά, μη ρεαλιστικά και απίστευτα. Μετά από πολύ χορό, δράμα και πολλά χαμένα χρήματα, αρχίζουν να πιστεύουν αυτά που τους λέω. Ωστόσο, αυτή η γνώση δεν θεσμοποιείται ποτέ λόγω μιας άρνησης να κατανοήσουν την Ινδία. Αυτό είναι μια μορφή πολιτικής ορθότητας, ένα δηλητήριο που τρώει τα σωθικά των δυτικών αξιών.

Όταν ήμουν παιδί που μεγάλωνα στην Ινδία, έμαθα ότι «η ισχύς είναι δίκαιο». Η εξουσία συχνά καταχρώνταν, με εκείνους που είχαν τον έλεγχο να ενεργούν σαν να είχαν θεϊκό δικαίωμα να εκμεταλλεύονται και να κυριαρχούν σε άλλους. Η επίδειξη εξουσίας μπορούσε να είναι τόσο ακραία που το να την αμφισβητήσεις ή να περιμένεις από εκείνους στην εξουσία να κάνουν το καθήκον τους μπορούσε να οδηγήσει σε αντεκδίκηση. Εκείνοι στην εξουσία φαινόταν να πιστεύουν ότι οι θέσεις τους δεν ήταν για να υπηρετούν άλλους αλλά για προσωπικό όφελος.

Οι άνθρωποι που έδειχναν σεβασμό φαινόταν να έχουν αποδεχτεί υποτακτικά μια κατώτερη, δουλοπρεπή θέση. Οι ευγενικοί άνθρωποι έπρεπε να κρύβουν τη συμπόνια τους, γιατί το να είσαι καλός θεωρούνταν αδυναμία.

Στην Ινδία, σπάνια έχω δει κάποιον στην εξουσία να παίρνει την πρωτοβουλία να λύσει ένα πρόβλημα για το οποίο ήταν υπεύθυνος. Όταν ήμουν στο πανεπιστήμιο, ένα ανήλικο αγόρι που δούλευε στην κουζίνα βιάστηκε και σοδομίστηκε από τους επιστάτες. Ανέφερα το θέμα, αλλά όχι μόνο κανείς στην εξουσία δεν έκανε το σωστό — κάτι που ήταν απολύτως εντός των δυνατοτήτων τους — αλλά οι αρχές και οι συμφοιτητές μου με απείλησαν με σοβαρές συνέπειες αν συνέχιζα το θέμα. Στερούμενοι ενσυναίσθησης, κορόϊδευαν επίσης το αγόρι και εμένα.

Ναι, υπάρχει ένα στοιχείο σαδισμού εδώ. Υπάρχει κάποιος βαθμός ευχαρίστησης που παίρνουν οι Ινδοί από τον πόνο που υποφέρουν άλλοι. Η στάση των αρχών ήταν όπως αυτή του υψηλόβαθμου γραφειοκράτη στο Delhi που μου είπε ότι το ουίσκι Black Label του έχει τόσο καλύτερη γεύση επειδή ξέρει ότι οι περισσότεροι Ινδοί δεν μπορούν να αντέξουν οικονομικά να το πιουν.

Αυτό προκαλεί σύγχυση στους Δυτικούς. Αν είχαν εξουσία, ακόμα κι αν ήταν διεφθαρμένοι, σε μια κατάσταση όπου δεν υπήρχε τίποτα να κερδίσουν ή να χάσουν — ούτε δωροδοκίες να λάβουν, αφού και τα δύο μέρη ήταν φτωχά, ούτε κίνδυνος να προσβάλλουν κάποιον με ισχυρές διασυνδέσεις — θα έκαναν το σωστό και θα συνέλαβαν τον φερόμενο ως βιαστή. Αυτοί οι Ινδοί δεν θα έκαναν τίποτα, ούτε καν θα κούναγαν το δάχτυλό τους, εκτός αν υπήρχε ανταμοιβή: χρήματα ή σεξ. Η απάθειά τους ήταν απύθμενη.

Το να κάνεις τη δουλειά σου μπορεί να θεωρηθεί «θηλυπρεπές» από τους ανώτερούς σου. Αν καταφέρεις να αποφύγεις τις ευθύνες σου, θεωρείσαι «ματσό». Σε αυτή την κουλτούρα, σπάνια υπάρχει υπερηφάνεια ή τιμή στο να κάνεις το σωστό. Αν καλέσεις έναν υδραυλικό για επισκευές, θα θεωρήσει «κάτω από το επίπεδό του» να φύγει χωρίς να αφήσει χάος. Μπορεί να κάνει σκόπιμα κακή δουλειά, ακόμα κι αν το να την κάνει καλά δεν θα του έπαιρνε περισσότερο χρόνο. Ένα περίπλοκο πλέγμα αλαζονείας, εγωισμού, δουλοπρέπειας, καστισμού, φυλετισμού και μαγικού τρόπου σκέψης καθοδηγεί αυτή τη συμπεριφορά. Δείχνει την περιφρόνησή του προς εσένα και σε ξεπερνά αφήνοντας χάος. Ο πελάτης του, ως η άλλη όψη του ίδιου νομίσματος, μπορεί κάλλιστα να περιφρονεί και να εκμεταλλεύεται κάποιον που έκανε καλά τη δουλειά του.

Αν κάνετε κακή δουλειά, σημαίνει αυτό ότι δεν θα σας ξανακαλέσουν; Αυτό δεν έχει σημασία για ανθρώπους που δεν έχουν κανένα πρότυπο εξ αρχής και που δεν σκέφτονται μακροπρόθεσμα. Υπάρχει ελάχιστη θετική ανατροφοδότηση για όσους θέλουν να βελτιωθούν, να είναι δίκαιοι ή να δημιουργήσουν καλύτερα προϊόντα.

Η αμεροληψία, η δικαιοσύνη, η εμπιστοσύνη, η ενσυναίσθηση και η αμεροληψία είναι έννοιες ξένες για πολλούς Ινδούς. Δυσκολεύονται να διακρίνουν το σωστό από το λάθος. Παραμένουν αδιάφοροι ακόμη και όταν η αμεροληψία δεν συνεπάγεται κανένα κόστος. Επιπλέον, ακόμη και αν μπορούσαν να πράξουν το καλό χωρίς κανένα προσωπικό κόστος, θα προτιμούσαν να μην το κάνουν, επειδή αυτό μπορεί να εκληφθεί ως ένδειξη αδυναμίας.

Οι Ινδοί έχουν υποστεί πλύση εγκεφάλου ώστε να είναι υποτακτικοί. Η κατήχηση είναι τόσο βαθιά ριζωμένη που οι Ινδοί απευθύνονται σε όσους βρίσκονται έστω και ελαφρώς ανώτεροι από αυτούς στην ιεραρχία ως «κύριε». Τείνουν να είναι δουλοπρεπείς, συκοφαντικοί και γλείφτες. Αυτό δεν πρέπει να εκληφθεί ως σεβασμός, διότι ο σεβασμός είναι ξένος προς τους Ινδούς. Όταν σε αποκαλούν «κύριε», αυτό αντανακλά την άποψή τους για σένα μόνο ως την ισχυρότερη φιγούρα στην αλληλεπίδραση, σύμφωνα με την αντίληψή τους ότι η ισχύς δημιουργεί το δίκιο. Θα σε εξευτελίσουν τη στιγμή που θα βρεθείς σε ασθενέστερη θέση.

Είσαι είτε ανώτερος είτε κατώτερος — επομένως, είσαι είτε ο θύτης είτε το θύμα. Η ισότητα είναι αδύνατη. Ένας επισκέπτης μαθαίνει πολύ γρήγορα ότι το να λες «παρακαλώ» και «ευχαριστώ» θεωρείται σημάδι αδυναμίας και προορίζεται μόνο για όσους επιθυμούν να εξευτελίσουν τον εαυτό τους.

Οι Ινδοί δεν μπορούν να διατηρήσουν τους θεσμούς που θέσπισαν οι Βρετανοί. Αυτοί οι θεσμοί έχουν εκκενωθεί από το νόημά τους και έχουν διαφθαρεί, μετατρέποντας σε εκμεταλλευτικούς μηχανισμούς. Το Σύνταγμα και οι νόμοι έχουν ελάχιστη αξία. Οι μόνες δυνάμεις που κινούν αυτούς τους θεσμούς είναι τα δωροδοκία και οι διασυνδέσεις. Είτε απευθύνεσαι στους ανώτατους πολιτικούς ηγέτες είτε στους πιο ασήμαντους γραφειοκράτες, όλοι απαιτούν δωροδοκίες ανοιχτά και χωρίς ντροπή.

Η «εξυπνάδα του δρόμου» εκτιμάται ιδιαίτερα, ενώ οι εγκληματίες που ξεφεύγουν από τη δικαιοσύνη γίνονται αντικείμενο θαυμασμού. Ένας συγγενής μου, γεμάτος υπερηφάνεια, μου είπε κάποτε ότι δεν θα πλήρωνε ποτέ το ενοίκιο για το σπίτι που είχε νοικιάσει. Είχε δωροδοκήσει τις τοπικές αρχές ώστε να καταστεί αδύνατο για τον ιδιοκτήτη να τον διώξει.

Όταν κάποιος σε μια κοινωνία χωρίς εμπιστοσύνη πέφτει θύμα εξαπάτησης, σπάνια επιδιώκει δικαιοσύνη εναντίον του απατεώνα. Αντ’ αυτού, εξαπατά και ο ίδιος τους άλλους. Οι άνδρες κακοποιούν τις γυναίκες, οι γυναίκες κακοποιούν τα παιδιά και τα παιδιά κακοποιούν τα ζώα. Τα ζώα επιτίθενται σε ό,τι μπορούν. Οι Ινδοί των ανώτερων καστών κακοποιούν όσους ανήκουν σε κατώτερες κάστες, ενώ οι άνθρωποι των κατώτερων καστών μαλώνουν μεταξύ τους για να καθορίσουν ποιος είναι ανώτερος. Πρόκειται για έναν αέναο κύκλο δυσπιστίας και αυθαιρεσίας.

Οι άνθρωποι στη Δύση μιλούν για ένα σύστημα τεσσάρων ή πέντε καστών που θεσμοθετήθηκε από τους Βρετανούς. Αυτό συγχέει το ζήτημα, καθώς δίνει μια υπερβολική αίσθηση δομής. Στην πραγματικότητα, υπάρχουν 1,4 δισεκατομμύρια κάστες στην Ινδία. Όλες οι αλληλεπιδράσεις έχουν να κάνουν με την εκτίμηση της αξίας σου. Καταλήγεις είτε να καταπιέζεις άλλους είτε να καταπιέζεσαι. Οι λεγόμενοι άνθρωποι των κατώτερων καστών έχουν μεγαλύτερη συνείδηση των καστών από ό,τι οι άνθρωποι των ανώτερων καστών.

Τα περισσότερα προβλήματα που σχετίζονται με τις κάστες στην Ινδία περιγράφονται στις ειδήσεις σε παθητική φωνή. Ο τάδε υπέστη καταπίεση και κακοποίηση. Ναι, το θύμα ανήκει σε κατώτερη κάστα, αλλά ο καταπιεστής συχνά προέρχεται από εξίσου κατώτερη κάστα. Όταν ένα άτομο από κατώτερη κάστα αποκτά εξουσία, του αρέσει να το επιδεικνύει σε όσους ανήκουν σε ανώτερες κάστες. Ποιος καλύτερος τρόπος να επιδείξεις εξουσία από το να κακομεταχειρίζεσαι τους άλλους και να τη γλιτώνεις ή — αν είσαι υδραυλικός — αφήνοντας πίσω σου ένα χάος; Ο καθένας επιδεικνύει την εξουσία του ανάλογα με το τι μπορεί να κάνει χωρίς να υποστεί συνέπειες.

Πολλοί άνθρωποι λένε ψέματα ανοιχτά. Όλοι γνωρίζουν ότι όλοι λένε ψέματα, αλλά όλοι λένε ψέματα ούτως ή άλλως. Πολλοί Ινδοί πείθουν τους εαυτούς τους για τα ψέματά τους, με αποτέλεσμα να μην μπορούν πλέον να διακρίνουν μεταξύ πραγματικότητας και μυθοπλασίας. Ακόμα κι αν δεν χρειάζεται ή δεν θέλεις, πρέπει να υπερβάλλεις και να ψεύδεσαι, γιατί ξέρεις ότι ο ακροατής σου θα προσαρμοστεί σε ό,τι λες. Οι συνομιλίες συχνά καθοδηγούνται από το προσωπικό υλικό κέρδος. Κάθε συναλλαγή είναι ένα παιχνίδι μηδενικού αθροίσματος — ή ίσως ένα παιχνίδι αρνητικού αθροίσματος, καθώς ο σαδισμός μπορεί να αποτελεί μέρος της εξίσωσης.

Μπορεί να νομίζετε ότι θα είστε ασφαλείς αν συνεργάζεστε με μέλη της οικογένειάς σας, αλλά μπορεί να αποδειχθούν οι μεγαλύτεροι εχθροί σας, καθώς ακόμη και αυτοί θα σας προδώσουν. Η τιμή δεν αποτελεί μέρος του κοινωνικού κώδικα. Οι Ινδοί είναι απομονωμένοι άνθρωποι και δεν γνωρίζουν τι σημαίνει πίστη. Οι Ινδοί, χωρίς εξαίρεση, κρύβουν χρυσό στα ίδια τους τα σπίτια και δεν το αποκαλύπτουν ούτε στα μέλη της οικογένειάς τους.

Ποτέ (χρησιμοποιώ τη λέξη σκόπιμα) δεν έχω δει να τηρηθεί κάποια σύμβαση στην Ινδία. Όταν δωροδοκείς, πρέπει να το κάνεις με επιδεξιότητα. Αν έχεις αντίπαλο σε μια νομική διαμάχη, ο δικαστής και η αστυνομία θα δεχτούν δωροδοκίες και από τις δύο πλευρές. Ο δικηγόρος σου θα συμπράξει με την αντίπαλη πλευρά και με τον δικαστή μπροστά στα μάτια σου για να μεγιστοποιήσει τις δωροδοκίες. Αυτό μπορεί να ακούγεται απίστευτο, αλλά αυτό δεν αλλάζει την πραγματικότητα.

Οι λέξεις για τις περισσότερες αρετές προέρχονται από τα περσικά, τα τουρκικά ή τα αγγλικά, όχι από τις γηγενείς ινδικές γλώσσες. Όμως, το γεγονός ότι οι λέξεις εισήχθησαν στη γλώσσα δεν σημαίνει ότι οι Ινδοί αποδέχονται αυτές τις αρετές· οι έννοιες αυτές διαστρεβλώθηκαν και έγιναν μια βιτρίνα για τους παλιούς τρόπους.

Όλοι χτίζουν στερεά, ψηλά φράχτες γύρω από την ιδιοκτησία τους. Όλοι το κάνουν αυτό την ημέρα που αγοράζουν ένα ακίνητο, επειδή οι γείτονές τους θα καταπατήσουν τη γη τους αν μπορούν. Μου πήρε χρόνια, αφού είχα μετακομίσει στη Δύση, για να καταλάβω γιατί οι άνθρωποι δεν χτίζουν φράχτες.

Όταν ταξίδεψα για πρώτη φορά στο Ηνωμένο Βασίλειο, με διασκέδασε το γεγονός ότι τα ζώα δεν φοβόντουσαν τους ανθρώπους ούτε ήταν επιθετικά απέναντί τους. Με εξέπληξε το ότι οι εξουσιαστές δεν περίμεναν υποταγή ή σεβασμό. Για χρόνια, ένιωθα άβολα, σαν να μην εκπλήρωνα το δικό μου μέρος της «συναλλαγής» αν δεν έδινα δωροδοκίες.

Οι παππούδες μου και ο πατέρας μου ήταν έντιμοι σε οικονομικά θέματα και διατηρούσαν υψηλά πρότυπα αυτοσεβασμού — κάτι ασυνήθιστο στην Ινδία. Υπάρχουν καλοί, λογικοί, ηθικοί και ορθολογιστές άνθρωποι στην Ινδία, αλλά τα δάχτυλά μου είναι περισσότερα από τον συνολικό αριθμό τέτοιων Ινδών που έχω γνωρίσει· μπορώ να βρω τόσους τίμιους Αμερικανούς μέσα σε ένα πρωινό. Σύμφωνα με τα ινδικά πρότυπα, η οικογένειά μας ήταν αξιοπρεπής και είχε καλές διασυνδέσεις. Αυτό με προστάτευσε από μεγάλη παρακμή και μου επέτρεψε να αγνοήσω τις ιστορίες που άκουγα.

Μεταξύ των απλών Ινδών, οι συζητήσεις περιστρέφονται γύρω από την κακολογία, τα κουτσομπολιά για φίλους, τις συζητήσεις για διασημότητες, την ανταλλαγή δεισιδαιμονιών και την εχθρότητα προς άλλες ομάδες. Οι ινδουιστές μισούν τους μουσουλμάνους, οι μουσουλμάνοι μισούν τους ινδουιστές και οι σιχ μισούν τους ινδουιστές. Αυτές οι ομάδες μαλώνουν μεταξύ τους, αφήνοντας όλους απομονωμένους, αλλά το μίσος τους για άλλες ομάδες τους ενώνει επιφανειακά.

Αμφιβάλλω αν είχα κατανοήσει τις έννοιες της τιμής και της πίστης μέχρι που έζησα στη Βρετανία για ένα χρόνο. Εκείνη την περίοδο, κάποιος μου είπε να μην υπερβάλλω όταν προωθούσα τον οργανισμό για τον οποίο δούλευα. Για πρώτη φορά, άρχισα να αντιλαμβάνομαι ότι οι άνθρωποι ήθελαν να λένε την αλήθεια απλώς για χάρη της αλήθειας. Ήξερα πάντα τη λέξη «αλήθεια», αλλά για πρώτη φορά άρχισα να κατανοώ την ουσία της.

Η θεμελιώδης αρχή για την κατανόηση της Ινδίας είναι ότι πρόκειται για μια αμοραλιστική, παράλογη κοινωνία, στερημένη αξιών. Οποιεσδήποτε αξίες και αν προσπαθήσεις να ενσταλάξεις, θα γλιστρήσουν μακριά, όπως το νερό από την πλάτη μιας πάπιας.

Έχω δει μια συνεχή επιδείνωση της ινδικής κοινωνίας. Ό,τι χάρη και ευγένεια ενστάλαξαν οι χριστιανοί ιεραπόστολοι και οι Ευρωπαίοι αποικιοκράτες στους Ινδούς, έχει σταδιακά διαβρωθεί.

Θυμάμαι ξεκάθαρα την πρώτη μου μέρα έξω από την Ινδία. Σε ένα ταξίδι με τρένο από το αεροδρόμιο του Heathrow προς το Manchester, είδα αυτό που αρχικά θεώρησα ως σπίτια με βαρετή εμφάνιση και καθαρά, αδιάφορα υδάτινα ρεύματα και αέρα. Η απουσία φασαρίας και η ηρεμία της διαδρομής με το τρένο με άφησαν να νιώθω αποπροσανατολισμένος και μελαγχολικός. Δεν ήξερα πώς να αντιμετωπίσω μια κατάσταση όπου δεν υπήρχε συνεχής επίθεση στις αισθήσεις μου.

Με την πάροδο του χρόνου, συνειδητοποίησα ότι για τους περισσότερους Ινδούς μετανάστες αυτό οδήγησε σε μια καταναγκαστική ανάγκη να αναδημιουργήσουν την Ινδία στα γκέτο στα οποία εγκαταστάθηκαν. Αναζητούσαν τις οικείες μυρωδιές, τον θόρυβο και τη συνεχή φασαρία. Αναδημιούργησαν τον ατέρμονο συναισθηματισμό, τις άκαρπες συγκρούσεις, το χάος και την πνευματική ενδογαμία.

Όταν μας παραχωρήθηκε ανεμπόδιστη πρόσβαση στο σχολείο στο Manchester και αργότερα στο γραφείο όπου δούλευα, οι συνάδελφοί μου μετανάστες και εγώ αναρωτιόμασταν συχνά αν οι Βρετανοί ήταν τόσο αφελείς ώστε να μας εμπιστεύονται τόσο εύκολα. Τι θα μας εμπόδιζε να κλέψουμε ό,τι βλέπαμε μπροστά μας; Οι περισσότεροι μετανάστες δεν κατανοούν ποτέ πραγματικά τη σημασία της «εμπιστοσύνης» και της «ευγνωμοσύνης». Ακόμα χειρότερα, ανακαλύπτουν ότι το να παραπονιούνται συχνά οδηγεί σε οφέλη — το μόνο πράγμα που τους ενδιαφέρει πραγματικά στον πολυπολιτισμικό Δυτικό κόσμο. Οι ανθρωπιστικές, πολιτισμικές αξίες δεν αγγίζουν ποτέ τις καρδιές τους.

Κάποτε, ένας φίλος και εγώ πήγαμε μια βόλτα με το αυτοκίνητο στο Manchester. Αφού είχε πιει μερικά ποτά, πέρασε με κόκκινο φανάρι και τον σταμάτησε η αστυνομία. Έμεινα έκπληκτος από τον σεβασμό με τον οποίο τον αντιμετώπισε ο αστυνομικός. Στην Ινδία, η αστυνομία θα είχε ταπεινώσει και εκμεταλλευτεί ακόμη και τους επιβάτες. Ο φίλος μου μεταφέρθηκε στο αστυνομικό τμήμα, και καθώς με οδηγούσε εκεί ένας αστυνομικός, του εξήγησα πώς θα μας είχαν αντιμετωπίσει αν αυτό είχε συμβεί στην Ινδία.

Εκείνη την εποχή, ζούσα σε μια περιοχή του Manchester με υψηλό ποσοστό εγκληματικότητας, και η αστυνομία με ακολουθούσε μερικές φορές όταν γυρνούσα με τα πόδια στο σπίτι. Ρώτησα τον αστυνομικό γιατί δεν με σταματούσαν ποτέ ούτε με ανέκριναν. Μου είπε ότι με ακολουθούσαν για να διασφαλίσουν την ασφάλειά μου και ότι δεν είχαν την εξουσία να με σταματήσουν χωρίς νόμιμο λόγο. Για πρώτη φορά, άρχισα να κατανοώ τον βρετανικό σεβασμό στον προσωπικό χώρο, μια ακόμη αξία που άρχιζε επίσης να ριζώνει στο μυαλό μου.

Ο αστυνομικός έβαλε τον φίλο μου να καθίσει για μία ή δύο ώρες για να ξεμεθύσει και, στη συνέχεια, τον άφησε να φύγει χωρίς να του κάνει πρωτόκολλο. Άρχισα να συνειδητοποιώ ότι οι εξουσιαστές στη Βρετανία μπορούσαν να εφαρμόζουν τον νόμο με ευελιξία, λαμβάνοντας υπόψη το πνεύμα που κρυβόταν πίσω από αυτόν· στην Ινδία, οι νόμοι αποτελούσαν δικαιολογίες για καταπίεση.

Φυσικά, η Βρετανία δεν είναι πια αυτό που ήταν κάποτε. Με την πάροδο των ετών, η αστυνόμευση έχει εξελιχθεί για να ανταποκριθεί στις προκλήσεις που δημιουργεί ο ελάχιστος κοινός παρονομαστής που εισήγαγαν οι μετανάστες από τον Τρίτο Κόσμο.

Οι στατιστικές δεν βρίσκουν απήχηση στην ινδική ψυχοσύνθεση. Δεν υπάρχει αίσθηση της «γκρίζας ζώνης»· όλα είναι μαύρα ή άσπρα, χωρίς καμία εκτίμηση για τις αποχρώσεις. Αυτή η έλλειψη αναλογικότητας οδηγεί σε αναποφασιστικότητα και αδυναμία εκτίμησης των πραγμάτων. Τελικά, η ζωή καθοδηγείται από ανεξέλεγκτα συναισθήματα. Είχα κουβαλήσει μαζί μου ένα μέρος αυτής της νοοτροπίας. Η επαναπροσαρμογή της σκέψης μου στη λογική, την ηθική και τις δυτικές αξίες ήταν ένα δύσκολο έργο.

Φοίτησα σε μία από τις καλύτερες σχολές μηχανικών της Ινδίας και θεωρούσα τον εαυτό μου δημιουργικό, αποφασιστικό και με σταθερά θεμέλια. Ωστόσο, καθώς άρχισα να παρατηρώ τις κοινωνικές αλληλεπιδράσεις και συμπεριφορές στη Βρετανία, διαπίστωσα ότι μου έλειπε η αυτοπεποίθηση. Ακόμη και ο ιδιοκτήτης του παντοπωλείου φαινόταν πιο σίγουρος και αποφασιστικός. Συνειδητοποίησα ότι το μυαλό μου ήταν θολωμένο από συγκεχυμένες σκέψεις και αντικρουόμενα κίνητρα

Ακόμη και η προνομιούχα ανατροφή μου στην Ινδία είχε ριζώσει μέσα μου στρώματα επί στρωμάτων συγκεχυμένων κοσμοθεωριών, καθώς και ανέντιμης και δολοπλόκης συμπεριφοράς. Παρά τις καλύτερες προθέσεις μου, μου πήρε δεκαετίες να τις αποτινάξω και να αναδιαμορφώσω τον τρόπο σκέψης μου. Κάθε λανθασμένη πεποίθηση που συνειδητοποιούσα και προσπαθούσα να αλλάξω ερχόταν σε σύγκρουση με άλλες βαθιά ριζωμένες πεποιθήσεις και νοητικά πρότυπα. Ήταν σαν να προσπαθούσα να αντικαταστήσω ένα σπασμένο τούβλο στο κάστρο των γνωστικών μου δομών χωρίς να αποσταθεροποιήσω ολόκληρη την κατασκευή. Μερικές φορές, έπρεπε να μεθύσω απλώς για να βρω μια φευγαλέα αίσθηση λογικής.

Με τον καιρό, παρατήρησα ότι άρχισα να κοιμάμαι καλύτερα και ένιωθα ψυχικά πιο ελεύθερος. Ακόμη και το σώμα μου άρχισε να αλλάζει, και το ψυχικό σύννεφο που είχε φράξει τις σκέψεις μου άρχισε να διαλύεται. Η καθησυχαστική αίσθηση ότι οι άνθρωποι γύρω μου με στήριζαν ήταν εξαιρετικά βοηθητική. Οι συγκεχυμένες και αντιφατικές σκέψεις που είχαν προκαλέσει χρόνιο άγχος άρχισαν να ξεθωριάζουν.

Η γιαγιά μου έλεγε συχνά δύο πράγματα που κάποτε θεωρούσα οπισθοδρομικά, αλλά σήμερα συμφωνώ μαζί τους. Πίστευε ότι ορισμένοι άνθρωποι έπρεπε να παραμένουν στο όριο της πείνας, γιατί αν τους δίνονταν περισσότερα, θα δημιουργούσαν προβλήματα. Παρά το γεγονός ότι ήταν ένας από τους πιο ισότιμους ανθρώπους που γνώριζα — είχε γίνει φίλη με τον σοφέρ και τον ράφτη της — μου υπενθύμιζε ότι δεν άξιζαν όλοι μια θέση στο τραπέζι, εκτός αν ήταν κατάλληλοι γι’ αυτό.

Τα «Ανθρώπινα Δικαιώματα» είναι μια δυτική έννοια που είναι ακατανόητη για τους περισσότερους Ινδούς. Δεν κατανοούν τον σεβασμό προς το άτομο. Το να τους μιλάς για «δικαιώματα» οδηγεί μόνο σε σύγχυση. Δεν μπορούν να διακρίνουν μεταξύ «αρνητικών» και «θετικών» δικαιωμάτων. Για παράδειγμα, όταν διδάσκονται για τα δικαιώματα ιδιοκτησίας, μαθαίνουν να προστατεύουν την περιουσία τους, αλλά δεν αναγνωρίζουν τα δικαιώματα των άλλων. Οι γυναίκες, όταν διδάσκονται ότι ο βιασμός αποτελεί παραβίαση, μπορεί να αρχίσουν να τον βλέπουν σε κάθε κατάσταση και να τον χρησιμοποιούν ως εργαλείο για να εκμεταλλεύονται τους άνδρες. Καθώς εισάγονται στην έννοια των δικαιωμάτων, μεταβαίνουν από την αποδοχή της άθλιας ζωής τους στην υιοθέτηση μιας νοοτροπίας γεμάτης μνησικακία και θυματοποίησης.

Δεν μπορείς να διδάξεις στους ανθρώπους τίποτα καλό, αν δεν διαθέτουν τα θεμέλια της ηθικής, της λογικής, της αιτιότητας και άλλων δυτικών αξιών. Χωρίς αυτά τα θεμέλια, οι καρποί του δυτικού πολιτισμού χρησιμεύουν μόνο για να μετατρέψουν τις συχνά κρυφές ηδονιστικές τάσεις των ανθρώπων σε κάτι πιο κακόβουλο. Κάθε καρπός του πολιτισμού — η εκπαίδευση, η δυτική ενδυμασία, η ευημερία, οι δυτικοί θεσμοί — έχει διαστρεβλωθεί στην Ινδία.

Οι θεσμοί που άφησαν πίσω τους οι Βρετανοί έχουν εκκενωθεί από το περιεχόμενό τους, μετατρέποντας σε καθαρά αρπακτικά και σαδιστικά συστήματα. Αυτό συνέβη επειδή, στη μεταβρετανική Ινδία, οι εξουσιαστές θεωρούν την ευκαιριακή πολιτική και την απόκτηση πλούτου ως τους μοναδικούς σκοπούς της ζωής. Η σημερινή Ινδία στερείται ακόμη και του ασαφούς κράτους δικαίου που υπήρχε πριν από την άφιξη των Ευρωπαίων. Γι’ αυτό θα αποτελέσει βελτίωση όταν η Ινδία τελικά καταρρεύσει και το αυταρχικό σύστημα τύπου Ταλιμπάν που υπήρχε πριν από τους Βρετανούς αναδυθεί ξανά από τις στάχτες.

Χωρίς τους δυτικούς ιεραπόστολους στο τιμόνι, ο Χριστιανισμός έχει «τροφοδοτηθεί» από ινδικές δεισιδαιμονίες και μαγική σκέψη και έχει μετατραπεί σε βουντού. Η γραμματική έχει παραμεληθεί, και τα αγγλικά έχουν συχνά μετατραπεί σε πιτζίν.

Η εκπαίδευση και η δυτική ενδυμασία έχουν υιοθετηθεί με μια νοοτροπία που θυμίζει «λατρεία φορτίου». Η έμφαση δίνεται στην απόκτηση πιστοποιητικών και στη χρήση κοστουμιών, σαν αυτά τα εξωτερικά σύμβολα από μόνα τους να προσδίδουν κοινωνικό κύρος και υλικά οφέλη. Ομοίως, η εκπαίδευση δεν θεωρείται μέσο για την προώθηση της πνευματικής ανάπτυξης ή της εξέλιξης σε καλύτερους ανθρώπους. Αντίθετα, καθοδηγούμενοι από ζωώδεις επιθυμίες, σκοπιμότητα και την ανήθικη αναζήτηση πόρων, οι περισσότεροι Ινδοί περιφρονούν την ιδέα της αυτοβελτίωσης.

Η εκπαίδευση, όταν εφαρμόζεται σε έναν παράλογο νου που επεξεργάζεται τις πληροφορίες μέσω μαγικής σκέψης, γίνεται βάρος, καθιστώντας αυτούς τους ανθρώπους χειρότερους από τους αγράμματος ομολόγους τους.

Ο ινδικός νους θα έπρεπε να είχε διαμορφωθεί ηθικά και ορθολογικά και να είχε εμποτιστεί με τιμή, πειθαρχία, σεβασμό και ακεραιότητα, προτού λάβει επίσημη εκπαίδευση και απολαύσει τους καρπούς του δυτικού πολιτισμού. Δυστυχώς, αυτό θα ήταν, στην καλύτερη περίπτωση, μια διαδικασία που θα διαρκούσε χιλιετίες.

Στην οικονομική επιστήμη, υπάρχει η έννοια της «παγίδας του μεσαίου εισοδήματος». Προτιμώ να αποκαλώ την κατάσταση της Ινδίας «παγίδα του χαμηλού εισοδήματος». Σε αντίθεση με τις πεποιθήσεις των επαγγελματιών οικονομολόγων, αυτές οι παγίδες έχουν πολιτισμικά θεμέλια· είναι σχεδόν αδύνατο να ξεφύγει κανείς από αυτές.

Η ευημερία δεν οδήγησε ούτε σε κοινωνική ειρήνη ούτε σε πνευματική και ψυχική ανάπτυξη. Οι Ινδοί δεν κατανοούν την έννοια της άνεσης. Οι περισσότεροι πλούσιοι Ινδοί χτίζουν φανταχτερά σπίτια όχι για άνεση, αλλά για να επιδεικνύουν τον πλούτο τους και να ελέγχουν όσους είναι πιο αδύναμοι από αυτούς. Ακόμα χειρότερα, η εύκολη ευημερία των τελευταίων δεκαετιών, η οποία ουσιαστικά είναι αποτέλεσμα των δυτικών τεχνολογικών εξελίξεων, έχει εκτροχιάσει την αναζήτηση της λογικής και της ηθικής. Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης αποτελούν πλατφόρμα για την ανταλλαγή μύθων, δεισιδαιμονιών και πορνογραφίας. Η επανάσταση της πληροφορικής δεν φέρνει διαφώτιση στα φτωχότερα μέρη του κόσμου!

Σήμερα, η Ινδία είναι πιο βαθιά ριζωμένη στη μαγική σκέψη και τη δεισιδαιμονία από ό,τι στο παρελθόν. Ο ηδονισμός είναι ανεξέλεγκτος και οι οικογένειες διαλύονται.

Όταν αναρριχώνται σε υψηλές θέσεις, οι περισσότεροι Ινδοί γίνονται αλαζόνες και σαδιστές. Αυτό οφείλεται λιγότερο στην επιθυμία να καλύψουν την ανικανότητά τους και τις ψυχολογικές τους αδυναμίες και περισσότερο σε μια γνήσια πεποίθηση ότι η αλαζονεία και ο σαδισμός ορίζουν την εξουσία και την κοινωνική τάξη. Αυτό χρησιμεύει επίσης ως τρόπος αντιμετώπισης του βαθιά ριζωμένου συμπλέγματος κατωτερότητας που τους έχει ενσταλάξει ο πολιτισμός τους. Ό,τι χάρη και ευγένεια είχαν κάποτε εμφυσήσει στους Ινδούς οι αποικιοκράτες έχει πλέον διαβρωθεί.

Ο πλούτος που δημιούργησε η Δύση υπνωτίζει τους Ινδούς. Ωστόσο, δεν κατανοούν τα θεμέλια αυτού του πλούτου. Ταυτίζουν τη Δύση με τα στερεότυπα του Χόλιγουντ: κορίτσια με κοντές φούστες, σεξουαλική ελευθεριότητα, αλκοόλ και ναρκωτικά, επίδειξη πλούτου, εργασία σε πολυτελή γραφεία και έλεγχος των άλλων. Αυτή είναι η αληθινή ψυχή, που κάποτε επισκιάζονταν από τη βικτοριανή ηθική και τους ισλαμικούς περιορισμούς. Πρόκειται για μια επιστροφή σε μια προ-αποικιακή, προ-βικτοριανή, ηδονιστική κουλτούρα.

Οι Βρετανοί ήταν θεόσταλτοι. Χωρίς αυτούς, η κατάσταση συνέχισε να επιδεινώνεται. Η Ινδία τελικά θα ακυρώσει όλα τα οφέλη που απέκτησε από τη Δύση και θα επιστρέψει στους προ-αποικιακούς τρόπους της. Θα καταρρεύσει, και δεν θα με εξέπληττε αν μεγάλο μέρος του πληθυσμού της πέσει θύμα πολέμου και λιμού και υποβαθμιστεί στο επίπεδο που βρισκόταν πριν από την άφιξη των Ευρωπαίων.

Οι περισσότεροι Ινδοί δεν μπορούν να σκεφτούν πέρα από τα χρήματα, το σεξ και την επιβίωση — ακριβώς αυτό που θα περίμενε κανείς από μια κοινωνία με μέσο δείκτη νοημοσύνης 77. Κάθε δυτική αξία που τους έχει δοθεί έχει καρυκατευτεί και διαφθαρεί για αυτούς τους σκοπούς. Οι Ινδοί δεν έχουν Δέκα Εντολές. Είναι τόσο ανυποψίαστοι ως προς αυτές τις αξίες, ώστε παραμένουν αδιάφοροι ακόμη και αν τους παρουσιάζονται με το ζόρι. Δεν μπορείτε να κάνετε τίποτα γι’ αυτό, εκτός από το να προσπαθήσετε να καταλάβετε τι επιπτώσεις θα έχει στη Δύση η μετανάστευση από την Ινδία και τον υπόλοιπο Τρίτο Κόσμο.

Get more from Apollodoros in the Substack app

Available for iOS and Android

Get the app

— Δικτυογραφία:

INDIA: IT’S WORSE THAN YOU THINK - by Harry Richardson

The Richardson Post Daily

INDIA: IT'S WORSE THAN YOU THINK

By Jayant Bhandari at American Renaissance…

Read more

2 years ago · 1201 likes · 465 comments · Harry Richardson

Απόδοση στα ελληνικά: Απολλόδωρος - Gemma O’Doherty | 24 Οκτωβρίου 2026

Δεν συμβαίνει καμία επανάσταση στη Γαλλία. Όπως και η αρχική, οι τρέχουσες διαδηλώσεις στους δρόμους οργανώνονται, χορογραφούνται και διευθύνονται από τους συνήθεις ύποπτους, με σκοπό να επιβάλουν περισσότερη «τάξη μέσα από το χάος». Αναμφίβολα, υπάρχουν πολλοί αξιοπρεπείς Γάλλοι και Γαλλίδες που βγαίνουν στους δρόμους, αηδιασμένοι από την άθλια πολιτική ελίτ, αλλά οι περισσότεροι από τους συμμετέχοντες είναι πληρωμένοι διαδηλωτές, ενώ εκείνοι που βρίσκονται στην πρώτη γραμμή και προκαλούν βία είναι αστυνομικοί και στρατιωτικοί που λειτουργούν ως προβοκάτορες, προκειμένου να δικαιολογήσουν την επιβολή ενός πιο αστυνομικού κράτους και τον περιορισμό της κυκλοφορίας στις γαλλικές πόλεις. Διαβάστε τον παραπάνω τίτλο από τις ψευδείς ειδήσεις: 70.000 αστυνομικοί και στρατιώτες σε υπηρεσία. Μπορείτε να είστε σίγουροι ότι το μεγαλύτερο μέρος τους λειτουργεί ως ψεύτικοι διαδηλωτές. Και αν έχετε αμφιβολίες, ρίξτε μια ματιά σε αυτό το βίντεο που δημιουργήθηκε με τεχνητή νοημοσύνη για να καταλάβετε το επίπεδο της πλαστογραφίας που λαμβάνει χώρα.

Get more from Apollodoros in the Substack app

Available for iOS and Android

Get the app

---Δικτυογραφία :

French Protests: Fake, Staged And Gay - by Gemma O’Doherty

Gemma O'Doherty's Substack

French Protests: Fake, Staged And Gay

There is no revolution happening in France. Just like the original one, the current street protests are organised, choreographed and run by the usual suspects to bring in more ‘order out of chaos’. N…

Read more

11 days ago · 96 likes · 31 comments · Gemma O’Doherty

Απόδοση στα ελληνικά: Απολλόδωρος - Gemma O'Doherty | 11 Μαρτίου 2024

Γνωρίζετε ότι η κυβέρνηση δολοφονεί κατά χιλιάδες Ιρλανδούς χρησιμοποιώντας δηλητηριώδη εμβόλια. Ξέρετε ότι σκοτώνει καθημερινά τους ηλικιωμένους στα γηροκομεία με ηρεμιστικά της « Σειράς Θανάτου». Ξέρετε ότι ξεσκίζει αγέννητα μωρά σε κομμάτια μέσα στη μήτρα στα νοσοκομεία της. Ξέρετε ότι σεξουαλικοποιεί τα ιρλανδικά παιδιά στα σχολεία της και τα ενθαρρύνει να κόψουν τα αναπαραγωγικά τους όργανα.

Ξέρετε ότι διακινεί ορδές Αφρικανών και Ασιατών εισβολέων στις ακτές μας για να προκαλέσουν χάος στο νησί μας και να επιφέρουν μια δημογραφική αντικατάσταση που θα αφήσει τα παιδιά της Ιρλανδίας σε μια μικροσκοπική μειονότητα και σε σοβαρό κίνδυνο. Ξέρετε ότι όλα όσα κάνει η κυβέρνηση έχουν ως στόχο να σας ληστέψουν, να προσπαθήσουν να σας συντομεύσουν τη ζωή και να σας κλέψουν την ελευθερία σας. Ξέρετε ότι η κυβέρνηση έχει ένα πιο μακροπρόθεσμο σχέδιο να σας περιορίσει, να σας στερήσει το αυτοκίνητο, τη θέρμανση, το κρέας, τα μετρητά και την ιδιωτικότητά σας, χρησιμοποιώντας πολιτικές «μηδενικού ισοζυγίου», οι οποίες στην πραγματικότητα στοχεύουν να “ξαφρίσουν” εσάς και την τελευταία δεκάρα σας. Ξέρετε ότι οι πολιτικοί στην Ιρλανδία δεν καταλαμβάνουν «εξουσία» αν δεν έχουν υποκύψει πλήρως σε εκβιασμούς και δεν έχουν εκτεθεί. Ξέρετε ότι η κυβέρνηση διοικείται από ξένους που έχουν μεταμορφώσει την Ιρλανδία πέρα από κάθε αναγνώριση και των οποίων ο μοναδικός στόχος είναι να την συντρίψουν και να την οδηγήσουν στη λήθη.

Όμως, παρ' όλα αυτά, εξακολουθείτε να συμμετέχετε στις παρωδίες της ψηφοφορίας τους. Αυτό είναι πολύ λογικό!

Αυτό που παρακολουθήσαμε τις τελευταίες εβδομάδες ήταν ένα άσχημο επεισόδιο του συνδρόμου της Στοκχόλμης από την πλευρά πολλών ανθρώπων που νομίζαμε ότι ήταν ξύπνιοι, αλλά οι οποίοι πήδηξαν πίσω στο κρεβάτι τους με την πρώτη ευκαιρία με τους πιο κακούς ανθρώπους που πάτησαν ποτέ το πόδι τους στην Ιρλανδία για να συμμετάσχουν στην σκηνοθετημένη προσποίηση του δημοψηφίσματος τους.

Για πολλούς από εμάς που ενθαρρύνουμε τους ανθρώπους να εγκαταλείψουν το κράτος, τα εκπορνευόμενα μέσα μαζικής ενημέρωσης και όλες τις ύπουλες εκστρατείες του για την καταστροφή της Ιρλανδίας, ήταν μια έκπληξη, η οποία όμως εξηγείται από το κοινωνιοπαθητικό τραυματικό δέσιμο. Μόλις το καταλάβουμε αυτό, καταλαβαίνουμε γιατί οι άνθρωποι εγκαταλείπουν τον αυτοσεβασμό τους σε τέτοιες στιγμές και επιστρέφουν τρέχοντας στους θύτες τους.

Σίγουρα θα πρέπει να έχουμε μάθει μέχρι τώρα ότι η πολιτική και οι πολιτικοί δεν έχουν λύσει ποτέ κανένα από τα κοινωνικά ή οικονομικά μας δεινά. Είναι η αιτία τους.

Αν θέλεις να κάνεις τη ζωή των ανθρώπων καλύτερη, δεν πρόκειται ποτέ να πλησιάσεις τους τοξικούς διαδρόμους της εξουσίας. Το σύστημα είναι σχεδιασμένο έτσι ώστε να μπαίνουν μέσα μόνο εκβιαζόμενα ή πλυμένα με πλύση εγκεφάλου κατακάθια. Ρίξτε μια ματιά στο Dáil Eireann (Ιρλανδικό Κοινοβούλιο). Η απάντηση είναι μπροστά σας.

Υπάρχει μια συνομοταξία ανθρώπων στην Ιρλανδία που ισχυρίζονται ότι ανήκουν στην πολιτική «δεξιά» (άλλη μια διχαστική μυθοπλασία) και θέλουν να διατηρήσουν το άρρωστο σύστημα στη θέση του, παρά όλα όσα μάθαμε για τις πραγματικές προθέσεις του τα τελευταία χρόνια. Δεν υπάρχει ίχνος λογικής για το γιατί μπορεί να το κάνουν αυτό. Μπορεί να εξηγηθεί μόνο από την ψύχωση που διατηρεί τη δυναμική μεταξύ του θύτη και του κακοποιημένου και καθιστά τα θύματα ανίκανα να απελευθερωθούν από τα δεσμά της υποτέλειας.

Η καλύτερη σύγκριση είναι μια κατάσταση ενδοοικογενειακής κακοποίησης όπου βλέπουμε τα θύματα να μένουν με κάποιον που τα βασανίζει σωματικά και ψυχικά. Γιατί το κάνουν αυτό; Τι μπορεί να τους ωφελεί; Για να κατανοήσουμε την κατάσταση αυτή, πρέπει να κατανοήσουμε τη φύση της ψυχοπάθειας και το πώς απαιτεί έναν υποκινητή καθώς και έναν δράστη προκειμένου να επιτύχει τον στόχο της καταστροφής.

Από πολλές απόψεις, ο υποθάλπων που ανέχεται την κακοποίηση φταίει περισσότερο από τον θύτη, επειδή ανέχεται τη συστημική βία και την αδικία εναντίον του, όπως ακριβώς κάνει ο παραπλανημένος ψηφοφόρος κάθε φορά που συμμετέχει σε εικονικές εκλογές που διεξάγονται από τους χαμογελαστούς θύτες του.

Αυτός ο τύπος σχέσης βασίζεται σε έναν τραυματικό δεσμό: ένας χημικός εθισμός, σύμφωνα με τον οποίο ο δράστης της κακοποίησης πρέπει να προβαίνει σε πράξεις φαινομενικής μεταμέλειας και καλοσύνης σε τακτά χρονικά διαστήματα προκειμένου να κρατήσει το θύμα στα νύχια του. Μετά από έναν βίαιο καβγά, για παράδειγμα, ο θύτης μπορεί να φύγει ορμητικά αλλά να επιστρέψει την επόμενη μέρα με λουλούδια και σοκολάτες έχοντας απατήσει τον σύντροφό του το προηγούμενο βράδυ. Αντί να τον διώξει οριστικά, το θύμα, που στερείται αυτοπεποίθησης και αξιοπρέπειας μετά την επίθεση, λαμβάνει μια ενισχυτική ένεση στον εγκέφαλο της χαρούμενης χημικής ουσίας ντοπαμίνης, η οποία την παραπλανά και την κάνει να πιστεύει ότι το κακό που βλέπει μπροστά της είναι καλοήθες. Ας το ξαναδοκιμάσουμε και ας ξαναμπούμε στο αυτοκαταστροφικό καρουζέλ

Η προηγούμενη βία δημιουργεί ένα κύμα της ορμόνης του στρες κορτιζόλης, η οποία όταν συνδυάζεται με εκρήξεις ντοπαμίνης δεν καθιστά το θύμα σε καλύτερη κατάσταση από έναν ναρκομανή που περιμένει την επόμενη δόση. Στην πραγματικότητα, οι κακοποιητικές σχέσεις μπορεί να είναι ακόμη πιο εθιστικές από την κοκαΐνη ή την ηρωίνη λόγω των σκαμπανεβασμάτων που βιώνουν όσοι εμπλέκονται σε αυτές.

Η εικονική «νίκη» αυτού του Σαββατοκύριακου άφησε την ακροδεξιά πλευρά του «Όχι Όχι» στην ίδια κατάσταση αυταπάτης και σε ένα ψεύτικο μαστούρωμα. Βιώνουν μια έξαρση ντοπαμίνης στο κεφάλι. Πιστεύουν αφελώς ότι πέτυχαν ένα γκολ εναντίον του Big Daddy Government και ότι ο Big Daddy Government τους έδωσε ένα συμβολικό κουτί σοκολατάκια επιτρέποντάς τους να κερδίσουν. Η εμπιστοσύνη τους έχει αποκατασταθεί. Ο Big Daddy τελικά κάνει δίκαιες εκλογές, παρόλο που έχει σκοτώσει τη γιαγιά και κακοποιεί σεξουαλικά τα παιδιά τους. Ας συνεχίσουμε να παίζουμε το παιχνίδι. Ας κρατήσουμε το κράτος, τις ψεύτικες εναλλακτικές του και τους ψεύτες ψευτοεκπροσώπους του στη δουλειά, δίνοντάς τους πίστη και συναλλασσόμενοι μαζί τους.

Δεν βλέπετε το κόλπο που παίζεται; Αν η κυβέρνηση ήθελε το «Ναι», θα είχε πάρει το «Ναι», αλλά έπρεπε να δώσουν στο ολοένα και πιο φουρτουνιασμένο κοινό ένα μέσο για να εκφράσει την οργή του και αυτό ήταν. Δίνοντάς τους ένα «Όχι» ήταν ένα μέσο για να τους κατευνάσουν και να τους κρατήσουν στο διεστραμμένο παιχνίδι. Συνεχίστε να ψηφίζετε και αυτό θα φέρει την αλλαγή. Δεν υπάρχει καμία πιθανότητα στην κόλαση. Ποτέ δεν το έκανε, μόνο ποικίλους βαθμούς φρικτού και καταστροφικού.

Κάποιοι από αυτούς τους παραπλανημένους ψηφοφόρους του «Όχι» λένε ότι έδωσαν στην κυβέρνηση την κλωτσιά που χρειαζόταν, αλλά αυτό σημαίνει ότι παρεξηγείται για άλλη μια φορά ο σκοπός αυτού που μόλις έλαβε χώρα. Ο καλύτερος τρόπος για να αντιμετωπίσεις έναν ψυχοπαθή νταή είναι να μην ασχοληθείς καθόλου μαζί του ή να τον εκδικηθείς, αλλά να τον αγνοήσεις πλήρως.

Πάρτε το παράδειγμα του πιο ναρκισσιστικού έθνους στη γη: το Ισραήλ. Ο Bibi και οι συνεργάτες του δεν ενδιαφέρονται αν τους αγαπούν ή τους μισούν - απλά αποζητούν την προσοχή σας. Τους αρέσει να βλέπουν τον πόνο που βιώνετε εκ μέρους των Παλαιστινίων όταν ισοπεδώνουν τα σπίτια τους και δολοφονούν τα παιδιά τους. Τρέφονται από αυτό. Τους αρέσει να βλέπουν πόσο ανήμπορους σας κάνει να αισθάνεστε. Ο καλύτερος τρόπος για να αντιμετωπίσετε αυτό το επίπεδο κακού είναι να το απενεργοποιήσετε και να το αγνοήσετε. Δεν μπορείτε να κάνετε τίποτα γι' αυτό. Μόλις αγνοήσετε τον νταή, θα συρθεί πίσω κάτω από το βράχο του. Μην ταΐζετε ποτέ το θηρίο.

Ο σκοπός του πρόσφατου δημοψηφίσματος στην Ιρλανδία ήταν να δημιουργήσει περισσότερη διαίρεση στην κοινωνία, προκειμένου να την αποδυναμώσει περαιτέρω: αυτή είναι η μέθοδος του Hegel - η οποία επιτρέπει στα κομμουνιστικά καθεστώτα να ενσωματωθούν σε ένα έθνος, όπως έκαναν με τη διάλυση της οικογένειας, τα δικαιώματα των παιδιών, το γάμο των ομοφυλοφίλων και την άμβλωση: όλα τα κακά που κανένας ορθολογιστής, διανοούμενος ή ηθικός άνθρωπος δεν θα μπορούσε να θέλει για τον εαυτό του ή το έθνος του.

Να σπαταλούν το χρόνο και την ενέργεια των ανθρώπων σε μια μάταιη πολιτική άσκηση για να τους αποσπάσουν την προσοχή από τα πραγματικά ζητήματα που συμβαίνουν γύρω τους: ότι μια εγκληματική συμμορία με σκοτεινά κοστούμια και ρόμπες έχει καταλάβει κάθε πτυχή της ιρλανδικής ζωής και καίει τη χώρα μας ολοσχερώς.

Το Σύνταγμα της Ιρλανδίας έχει κομματιαστεί εδώ και πολύ καιρό. Σίγουρα μόλις εισήχθη σε αυτό η νομιμοποιημένη θανάτωση των μωρών, και πιο πρόσφατα, όταν ανακαλύψαμε ότι μπορεί να διευκολύνει τον εγκλεισμό των ανθρώπων στα σπίτια τους και να τους επιβάλλει θανατηφόρες μάσκες και εμβόλια. Ξέρουμε ποιος είναι ο ηθικός νόμος και δεν βρίσκεται πλέον στις σελίδες του Bunreacht Na hEireann. Και οι περούκες «φύλακες» που πληρώνονται με παχυλούς μισθούς για να τον προστατεύουν είναι μέρος της εγκληματικής συμμορίας. Υπάρχει μόνο ένα βιβλίο στο οποίο μπορούμε να βασιστούμε τώρα - που επίσης αρχίζει με Β - και ξέρουμε πού βρισκόμαστε με αυτό. Ο νόμος του δεν αλλάζει.

Το καθεστώς έχει δημιουργήσει μια ελεγχόμενη αντιπολίτευση με τη μορφή του Michael McDowell, της Maria Stein (!!!), του Mattie McGrath και άλλων που επιτρέπει στα ερτζιανά του και των οποίων ο ρόλος είναι να διατηρήσουν το σύστημα ανέπαφο: Συνεχίστε να ψηφίζετε, συνεχίστε να σχηματίζετε κόμματα, συνεχίστε να κατεβάζετε υποψηφίους, συνεχίστε να στηρίζετε το οργανωμένο έγκλημα, συνεχίστε να πιστεύετε ότι η πολιτική θα σας σώσει. Δεν υπάρχει ούτε μια πιθανότητα αυτοί οι άνθρωποι να πλησιάσουν τα συστημικά μέσα ενημέρωσης αν αποτελούσαν απειλή για το κατεστημένο. Εδώ και χρόνια βγάζουν τους ίδιους ηθοποιούς για να σας δώσουν την ψευδαίσθηση της επιλογής, ενώ δεν υπάρχει καμία.

Η Ireland Inc. είναι μια ιδιωτική εταιρεία. Δεν είναι μια κυρίαρχη δημοκρατία και ποτέ δεν ήταν. Διοικείται από ξένους. Οι gardai και το δικαστικό σώμα είναι μια ιδιωτική επιχείρηση που στελεχώνεται από κλόουν με φανταχτερές στολές που λογοδοτούν μόνο στην τοπική στοά. Η φορολογία είναι κλοπή. Ο καταναλωτισμός είναι δουλεία. Η εκπαίδευση είναι κατήχηση. Η υγειονομική περίθαλψη είναι δολοφονία.

Τα γνωρίζουμε όλα αυτά, αλλά κάποιοι από εμάς εξακολουθούν να μην θέλουν να τα αντιμετωπίσουν, καθυστερώντας τη διαδικασία επούλωσης για όλους μας και τη σωτηρία του έθνους και του λαού μας. Μέχρι να το κάνουν, δεν υπάρχει διαφυγή από το κακό που μας περιβάλλει.

Αν υπάρχει ένα συναίσθημα που θα ήθελα να κρατήσετε από αυτό το άρθρο, είναι το εξής: Αν η ψήφος έκανε έστω και την παραμικρή διαφορά στη ζωή σας ή είχε σκοπό να τη βελτιώσει, δεν υπάρχει περίπτωση να το επιτρέψουν οι δυνάμεις που δεν πρέπει να υπάρχουν. Όπως είπε ο Lenin: δεν είναι η ψήφος σας που μετράει, αλλά το ποιος την μετράει.

Ο τραυματικός σας δεσμός με την κυβέρνηση σας εμποδίζει να το δείτε αυτό.

Καθώς πλησιάζουμε στην τετραετή επέτειο της απάτης, θα πρέπει να θυμόμαστε ότι έχουμε ανέβει ένα βουνό όσον αφορά την εκπαίδευση του ιρλανδικού λαού σχετικά με τους γκάνγκστερ που μας κυβερνούν και ποιος είναι ο πραγματικός τους στόχος. Κάνουμε πραγματική πρόοδο. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η κυβέρνηση νόθευσε την ψηφοφορία της Παρασκευής για το «Όχι». Αλλά το να λένε στους ανθρώπους να συμμετέχουν στις εκλογές τους είναι ένα μεγάλο βήμα προς τα πίσω. Το σύστημα των θηρίων δεν μπορεί να μεταρρυθμιστεί, επειδή διοικείται από θηρία. Απομακρυνθείτε από αυτό και δείτε το να καταρρέει. Αυτό είναι που φοβούνται περισσότερο. Μόνο τότε θα βιώσουμε την πραγματική ελευθερία, την ηθική, την υγεία και τον πλούτο στο έθνος μας. Το να προσπαθείτε να κάνετε δουλειές με εγκληματίες και ψυχοπαθείς είναι ένα παιχνίδι για χαμένους.

Get more from Apollodoros in the Substack app

Available for iOS and Android

Get the app