İnsanın kaderi annesinin rahminde

En güvenli pozisyonunda beklerken mi

Dünyaya yazılır?

Tam dokuz ay.

Erkek doğmadığın için suçlusun.

Babandan çok.

Ama olsun sağlıklı olsunda yeter dediler

Hayırlı olsun demek varken.

Psikolog dedi ki 0-2 yaş arası,

şimdinin mimarıdır.

Binam kırık dökük ruhum çatlak.

Ve yalnızlık sızıyor aralarından.

꩜

Aynada büyüyen bedenini fark ettin,

Şekil almış bazı yerlerin.

Utandın, gizlendin.

Genç kız olmak ayıptır bazı yerlerde.

Ama on beşine geldiğinde gelen görüceler

Göğsünü kabartır bazı evlerde.

Boğazını tut azıcık, dünyadan çıkmışsın.

İki lokma ye hasta mısın sen vah vah!

Makyajsız işe gelme, müşterileri kaçırırsın.

Kırmızı ruj abartı, alt tarafı bir kahve.

Ama yollu! Ama açık! Ama dar!

Ama SANANE!

꩜

Arkadaşlarınla sinemaya gidemezsin

İkide.

Kapının önünü süpürebilirsin ama

Sekizde.

Babandan önce evde ol gecikme.

Bir saat önce gelebilir miyim sabah dörtte?

Gezmeye gidemezsin gündüz birde.

Ama işten dönebilirsin on birde.

Ahlak kuralları kişiye göre

Özgürlük herkesçe.

꩜

Dışlan, aşağılan, yaralan.

Cevap veremez saygılı olan.

Zorbalan, küçümsen, suçlan.

Ağlamaz güçlü olan.

Okulu bırak çünkü zaten evlenecek kız dediğin

Hangi koca çalıştırmış kadın milletini!

Kalbini bedenine ağır ettikleri her kızın hayalidir,

Ayaklarının üzerinde durabilmek.

Para kazanmak ve minnetsizce harcamak.

İstediğini almak ve özgür olmak.

꩜

Aynada aksini gördün

Önce kusurlarını sonra yeniden kusurlarını

Başkalarının yaptığını yaptın kendine

Senin şimdi onlardan farkın ne?

Aşağılayandır aşağılık olan

Suçlayandır asıl suçlu

Hepsini öğrettin kendine

Sırtını dönüyorsun sardığın yaraya.

Ama kan sızıyor hâlâ.

꩜

Her yerden herkesten bir darbe.

En çok acıtanlar yaranın yerini bilenler.

Neresi daha savunmasızsa oraya vurdular.

Savundukların.

Yabancı oldular gözü kapalı tanıyacakların.

Yalancılardı buldukları için yalanlarına kananları.

꩜

Annen uyarmıştı seni.

Dinlemedin.

Yalnızlık pençeliyor geceleri göğüs kafesini.

Kabus kıyamet uyanıyorsun.

Yıllar önce kavga küfür sesine kalktığın gibi.

Annen gibi olmak istemiyorsun,

Biliyorsun,

kırgın bir kadının öfkesini,

Saç teline dek aldatılışını

Kendine geciktiği her anı ve

Mükemmel bir anne olmadığını.

꩜

Baban gibi birini sevmek hiç.

Tanıyorsun,

Yetersizliğin verdiği korkuyu.

Bir gülüşü burnundan getirişini.

Kendini çok izlerken kaçırdığı aileyi.

꩜

Aşktanda vazgeçiyorsun.

꩜

Halbuki rapunzel ve Cinderella masallarına

Taş çıkaracak hayaller kurmuştun.

Neyse.

Sana okunmayan hikayelerin

İstesende başrolü olamazsın.

Koşsanda yetişemezsin şimdi yürüyenlere

Vaktinde tuttular diye.

kurslar, özel hocalar… Onlara.

Özgüveni aşılamadılar damarlarına.

꩜

Başaramazsın dediler.

Vazgeçtin.

O yoldan dön dediler

ısrar etmedin.

꩜

Ailesinin güvenmediği çocuklar

Büyüdüklerinde kendilerini aynadakine kanıtlar.

Ailesinin görmediği çocuklar

Büyüdüklerinde sırtlarında kepenkle dolaşırlar.

Ailesinin inanmadığı çocuklar

Birileri inansın diye onlara kendi hayatlarından çalarlar.

Ve mutluluğa yabancı bir aileye doğan çocuklar

Mutluluğu ömürleri boyunca tanıyamazlar.

꩜

Sustun, güçlü olmak için ağlamadın,

İçine akıttın zehri.

Tamam, peki, olur.

Kendi yolunu çizmeliydin.

O yamuk duvarların dili olsa da konuşsa

Böyle hayal etmemiştin demez miydi sana?

Bazı vakitler ruhun bedenine ağır gelir. Yataktan çıkmak, banyo yapmak, bir kaç lokma yemek, o gün işe yada okula gitmek zor gelir sana. Ama hayat devam eder.

Bazı vakitler hayallerin için çabaladığın yolda yorgun düşersin. Haksızlıktan, adaletsizlikten, korkudan. Kalkamazsın yerinden. Bir yarış değil hayat ama istediğin yerde sen olmayınca ve bir başkasını görünce kaybetmiş hissedersin. Çünkü hayat devam etmiştir.

Bazı vakitler kendine bile tahammül edemezsin. Düşüncelerinden, kafanda sürekli konuşan seslerden bıkar usanırsın. Ama hayat devam eder.

Bazı vakitler alışkanlıklarından, rutinlerinden koparsın. Her gün okuduğun kitabı okumazsın, izlediğin diziye devam edemezsin, içtiğin kahveyi yapamazsın. Ama hayatla bağın gevşedi diye kimse sıkılaştırmaya yardım etmez, -mecbur da değillerdir zaten- onlarda iplerini bırakmaz. Çünkü hayat devam eder.

Bunların hepsini dibine kadar yaşadıktan sonra mücadele etmek daha güç ve sabır ister. Çünkü senin içinde hayat devam etmek zorundadır. Evet düşmekte, yenilmekte, yorulmakta hayata ve insana mahsustur. Fakat bazı zamanlar düşemezsin. Yorulsanda, kırılsanda, yaran kanasa da. Kendine yaslanırsın, zorunda kalırsın. Yetişkin olmanın bir parçası bu sanırım. O işe gitmek zorundasın, o dersi çalışmak zorundasın ve hatta bazen o kahveyi içmek zorundasın. Makyaj yapmak, gülümsemek, o diziyi bile izlemek zorundasın. Devam etmen gerekir. İpler elini acıtsada izi çıksa da daha sert tutmak zorundasın.

Çünkü Hayat seni beklemez. Akar durur. Dünyan başına yıkıldığı zamanlarda bile dünya kendi hızında dönmeye devam eder. Yaranın iyileşmesini beklemez sırf kanıyor diye durup sana yol vermez. Acı çekiyorsun diye yerinden kalkamayınca, küçük adımlarla ilerleyince zaman, mekan, insanlar senin için yavaşlamaz.

İçindeki yara iyileşsin diye beklerken sen kabuğunu kaldırır hayat tekrar kanar diye acımaz.

Bir söz vardır ya zaman her şeyin ilacıdır diye aslında ilaç falan değildir. Zaman bağışıklıktır. İçinde ki o şey her neyse zamanla yerini yapar ruhunda içini oya oya ve sonunda yerleşir oraya. Sen o hisse alışırsın zamanla. Bağışıklık kazanırsın. Ve devam edersin hayata. Etmek zorundasındır. Hayat bir yarış değil ama insan geçmişle de -kendiyle- yarışmalı geleceğe yetişmek için. Yoksa yakalınır, gafil avlanırsın. Çünkü sen bile acımazsın kendine hayat devam ediyor diye.

İnsanın kafasını kurcalayan, kalbini ağırlaştıran bir yabancılık duygusu sarar bazı günler. Bazen çok sık günler. Ama bu his bazen kaldırması çok büyük bir yük gibi gelir. Kaldıramıyormuş ama bırakma şansı yokmuş gibi. Sende altında kalırsın o yüzden.

‎

‎19 yaşında tam olarak böyle hissetmiştim. Çok öfkeliydim, yalnız hissediyordum kalabalık olmasına gerek yoktu ama birilerini arıyordu gözüm. Yalnızlığı ne kadar seversem seveyim ve kalabalıktan daha az yaralayıcı olduğunu düşünsemde böyle günlerde gözü kapıda kalıyor, çalan telefonu biri kutlayacak sanıyor bambaşka bir konuşmayla karşılaşıyorsun. Gelen mesajı doğum günü mesajı sanıyorsun halbuki o gün binlerce kişiye giden mesajdan biri.

‎

‎Bir süre sonra yeni bir yaş alacağım. Fark ettim ki insanı acımasızca üzüp sinsi bir yılan gibi boynuna dolanan duygunun adı sadece yalnızlık değilmiş. Ben kimim, ne istedim ne oldum, hayalini kurduğum kaç şeyi yapabildim?

‎

‎Çünkü görüyorsun, herkes bir şeyler yapıyor, kimisi evleniyor kimisi üniversite kazanıp okuyor kimisi kendi parasını ailesine dahi muhtaç olmadan kazanıyor kimi hedefine ulaşmış ve emin adımlarla yürüyor. Sen ise odanda uzanıyorsun onların hayatını izlerken.

‎

‎Hayallerin eskimiş, heyecanın soğumuş, umudun körelmiş. Çünkü devam ediyorlar, sende sayıyorsun oturduğun yerde. Kimsin çünkü nesin bilmiyorsun. Yabancısın kendine, yalancısın kendine. Çünkü verdiğin kaç sözü tutabildin, istediğin kaç hayali gerçekleştirdin, kaz kez gurur duyabildin başarıların için, kaç kere iyileştirdin kendini de yaparsam başarmış olurum dediğin şeylerin bazılarını yapmana rağmen başarılı değilde daha az stresli hissettin?

‎

‎Parıldıyorlar ışıkla senin ışığın, yangın.

‎

‎Bir mum üflüyorsun. Masa büyük, olması gerekenler yok bazı sandalyeler boş ama üflemen gerek çünkü isteklerin var. Çünkü insanoğlu işte. Bir umut kırıntısı besler tüm ruhunu. Üflersin.

‎

‎Bir mum üfleyemiyorsun. Masa yok. Sandalye tek kişilik. Olmasını istediklerin var bir küçük pasta dilimi… Kim yapmış olursa olsun, sende dahil. Yine yeniden insanoğlu. Bir umut kırıntısı tırtıklar zihnini. Ya olursa. Üflersin. Dileğinde geçenler yok yanında. Hayatının altını üstüne getirenler şimdi başka bir hayat kurmuşlar kendilerine. Üzülüyorsun.

‎

‎Çocukken doğum günlerini çok severdim. Büyüyünce çok havalı, başarılı biri olacağımı, kimseye hesap vermeden istediklerimi yapacağımı daha özgür olacağımı ayakları yere sağlam basan, bütün emeklerinin karşılığını alan başarılı bir kadın olacağımı sanıyordum. Yanıldım. Çünkü hayat öyle bir şey ki nereden ne çıkacağı belli olmayan, kimin dahil olacağını bilmediğin bir film gibi. Finale kadar kalacak sandığın oyuncular konuk çıkıyorlar. Başrol olacak sandığının görevi figüranmış meğer. Başka yollar düşüyor önüne birini seçmek zorundasın diğer ihtimallerin yakanı bırakmayacağını bilsen de. Çaresiz kalıyorsun ama hayat gamsız, uslanmaz darbesini vurmaktan çekinmez, kindar, unutmaz tek lafını, sana binbir cümleyle hatırlatır. Başka yere savruluyorsun olmak istediğin kişiden.

‎

‎Onun için döküyorsun gözyaşlarını doğduğun gün istediğin gibi yaşayacaksın sanmışsın ama yanılmışsın.

‎

‎Kızıyorsun kendine. Kor bir ateş yayılıyor damarlarının içine. Bunu seçmeseydim diyorsun bunu keşke sevmeseydim diye kahroluyorsun. Daha fazla gidebilirdim, çabuk pes ettim diyorsun. Gurursuzluk yapmışım insan bazen de çekip gitmeli diye sitem ediyorsun. Geç kaldım, yetişemedim diye utanç duyuyorsun. -Ama yetişmen gereken başka yerler var belki kaçırıyorsun.-

‎

‎Bitiyor doğum günün. Üzerinden bir tır geçmiş gibi yorgunsun. Dans ettiğinden değil kafanda sesler döndüğünden.

‎

‎Bazı algılar vardır hayatta. Senin bile bakış açın olmuş algılar. Şu yaşına kadar bunu yap gibi. Zorundasın gibi. 18'inde ehliyet ve üniversite. 21'inde mezunluk ve iş. 22'inde doğru bir evlilik kararı... Tabii 18'e gelene kadar da vardır bir sürü şey. İnsan kaç yaşına gelirse gelsin kendini sevmeyen bir kalp, aşağılayıp yeren bir dil, zarar vermekten çekinmeyen bir zihin her zaman seni ömrüne bir gün kalmış biri kadar umutsuz ve yetmişinde olan bir kadın kadar yorgun, beli bükük kılar.

‎

Bu yazıyı yazmak epeydir kafamda dönüp duruyordu şimdi hafif bir kalp atışı yükselmesiyle birlikte karar verdim. Çünkü henüz atlatabildiğim bir konu değil.

Kepçe kulak. Bunu ilk duyduğumda ortaokul zamanlarımdaydım, çocuktum ve hiç bir çocuğun bu kadar acımasız olduğunu bilmiyordum. Hâlâ hatırlıyorum hiç silemedim zihnimden kanıtı ise yıllar geçmesine rağmen saçımı hâlâ at kuyruğu yapamamam. Toplasam bile dağınık topuz, kulaklarımı saklayarak, kenarlardan saçlarımı çıkararak. Bazen açık saçın hiç olmayacağı bir kıyafet giyiyorum deniyorum ve yakıştıramıyorum kendime. Bozmayacağım diyip evden çıkıyorum fotoğraf çekerken ilk orası çarpıyor gözüme zaten eksik ve dengesiz olan özgüvenim -eksik olduğu için dengesiz belkide- daha da düşüyor ve tam o an açıyorum saçlarımı. Annem bir sanatçının videosunu göstermişti bana “bak, onunda kulakları kepçe hatta seninkinden daha çok ama saklamak için hiç uğraşmıyor çünkü özgüvenli, kendini böyle de beğenebiliyor.”

Halbuki bana bütün özel günlerde açık bırakırsam daha güzel olacağımı söyleyen kendisiydi. Küçükken sinir anının birinde bana böyle seslenende. Tam dört yıl boyunca okuldan bu yüzden ağlaya ağlaya geldiğimi bilmesine rağmen. Şimdi bu konuda kendimi o şekilde güzel bulmadığımı ve kusurlarımızı kabullenmeninde bir özgüven olduğunu söyleyerek savunuyorum. Ama kafamdan bir ses kendini kandıramazsın diye bağırıyor. İnsan kafasının içindeki seslere kulağını tıkayamıyor bir başkasının cümlesini getiriyor önüne ve savaş diyor bakalım kazanabilecek misin yoksa mağlup olduğun için mi bu haldesin?

Yada çillerim. Şu an sosyal medyada çok beğeniliyor yüzlerine kalemle çiziyorlar ama yıllar önce bir kusurdu bu. Yine okulda aynı kız Çilli bom, benekli, bok konmuş suratına diye bağırırken yaz mevsimini sevmeme rağmen kış gelsin diye dua edeceğimi bilmiyordum o zaman. Çünkü güneş daha da belirginleştiriyor ve şimdi ne kadar sevmeye çalışırsam çalışayım, fondöten sürdükten sonra kalemle belirginleştirirsem güzel durur diye denemeler yapayım yine de sevemiyorum hiç bir türlü. Bu sözleri her gün bir rutin gibi duyduktan sonra sekizinci sınıfta artık liseye geçeceğimden ve orada da zorbalanmaktan korktuğumdan internette Çiller nasıl geçer diye bir arama yapmıştım. Limon tarifini denemiştim istisnasız her gün. Yüzüm yansa da yıkamamıştım şimdi asitten dolayı bazı yerler küçük delikler haline gelmiş. Son zamanlarda başkalarından ne kadar şu an çok popüler sana çok yakışıyor sözünü de duysam sosyal medyada filtresiz bir şekilde paylaşım yapamıyorum.

Lisede kimsenin beni zorbalamasına gerek kalmamıştı. Çünkü hiç bir günü atlamadan kendimi ben zorbalıyordum. Sanmıyorum ki dünya üzerinde beni benden çok zorbalayan biri olsun.

Vücudum şekillenmeye başladığından ortaokulda omuzlarımı dik tutamazdım göğüslerim artık belirginleşmişti ve dikkat çekmek istemiyordum çünkü ne ailem ne arkadaşlarımın tek bir şey söylemesine dahi tahammülüm kalmamıştı. Zaten söylenmişti bir sürü şey, yapılmıştı. O yüzden lise boyunca kışın ceketimi hiç çıkaramazdım, öğlen sıcak olsa bile. Yazın beden derslerinde etkinliklere katılmazdım hocanın ağzından daha üç tur atacaksınız okulun etrafında lafını duymadan gidip bahanelerimi sıralardım. Reglim, karnım ağrıyor, başım ağrıyor… Bir çok zamanda izin vermezdi ama sonrasında ne voleybol ne tenis hiç birine katılım sağlamazdım.

Cesaretin kırıntıları uzun süre seni tok tutmaz. Bir anlık kararlar hüsranla sonuçlanır ve yeniden asla dersin yaptığın şeye. Bir bakış, kahkaha, cümle… Yeniden başa dönersin her seferinde.

Kilo almaya başlamıştım iyice. Almaya da devam ediyorum. Mesele hiç bir zaman mide açlığı olmadı. Karnım tok olsa bile bunu dengesizce yaptığımda anladım. Ruhum o kadar açtı ki bastırmaya çalışıyordum. Çalışıyorum. Yeterince tok olsam hatta bir lokma dahi yer kalmasa midemde o an boşlukta hissediyorsam kendimi, çok üzgünsem, başarısız, yetersiz hissediyorsam hemen koca bir tabak yemek doldururum kendime. Sanki o yemek bütün bunların üzerini örtebilir gibi… Ondan şimdi kilom almış başını gidiyor. Ve ben kaç kere diyete girsem her sabah bir yumurta yediğim günün gecesi mutfakta makarna yaparken buluyorum kendimi. Diyetim en fazla bir hafta sürüyor o da bolca kaçamakla. Ve artık yiyemeyecek bir şekilde tıka basa dolu olduğumda hiç bir şey geçmiyor. Üzerine büyük bir suçluluk hissi kaplıyor tüm bedenimi.

Sosyal medyada psikologların paylaşımlarında gördüğüm yazıların birinde okumuştum. Beynimiz yada vücudumuz bizi hayata karşı korumak için bazı yollar geliştirirler, çok yemekte buna dahildir.

Ama son zamanlarda anladığım şey şu ki, hayatımızda ki insanlardan bizi daha çok yaralayan şey biziz. İç sesimiz, düşüncemiz, aynaya bakınca içimizden geçirdiklerimiz. Belki en sevmediğin insana bile söylemeyeceğin cümleleri filtresizce kendimize kavga gürültü söylüyoruz. Sonra bütün günlerimiz gerginlikten midemize kramplar girerek, dişlerimizi sıkarak, yaptığımız tek bir harekete bir gülüşe dışardan nasıl durdum acaba diye beynimizin etini yiyerek geçiriyoruz.

Dürüst olacağım. Tamamen bu durumu atlattım diyemem ama artık bir tarafım daha sakin daha boşverici ve aman bende balık etli olayım diyen kısım. Diğeri ise kendini sürekli sosyal medyada gördüğü fotoğraflarla kıyaslayan, aynanın karşısına geçtiğinde hakaretler yağdıran ve birini ilk kez gördüğümde fiziğine bakan taraf. Evet zayıflamak vücudumu sıkılaştırmak istiyorum. Ama bunu sağlığım için yapmak istediğim tarafta olmak istiyorum. Dış görünüşüm yada fotoğraflarda göbeğim çıkıyor mu veya kim ne düşünür diye değil.

Güzellik takıntısının en korkunç tarafı bununla savaşmak değil. Ki bu başlı başına korkunç. Çünkü kalbine zarar veriyor, ruhuna zehir işliyorsun. Bu kilo aldırmıyor diye zararlı değil sanıyorsun. Göğsünün üzerine bir taş yükleyip ağırlaştırdığının farkına çok sonra varıyorsun.

Güzellik takıntısının en korkunç tarafı her gün yeniden ve yeniden kendinde kusurlar görmek. Dün gözlerinin yeteri kadar büyük olmadığını düşünürken bugün bacaklarının da mankenlerin ki kadar sütun olmadığı etiketini üzerine yapıştırmak ve yarın dudağın, burnun, kaşın…

Güzellik algısı, değişmeyen bir anayasa değil. Gün geçtikçe bunu daha iyi anlıyorum. Yıllar önce Çiller bir kusurken bugün kızlar kalemlerle çiziyor. Eminim ki ünlü yada fenomen olmayan bir kadında gördükleri fiziksel özelliği küçümseyip yargılarken bir mankenin üzerinde görseler hepsi ona benzemek isteyecek. Buna ben de dahilim. Bugün badem gözler için makyaj teknikleri değişirken yarın hype büyük koca gözler veya küçük gözlerse hepsi birbirinin aynısı olacak. Geçmişten bugüne bu hep böyle olmuş kadınlar kendi istekleri veya çevrenin baskılarıyla kabul görülen güzellik algısıyla türlü türlü işkenceler çektirmiş kendilerine. Ama değişen bir algı için kendilerine yaptıkları en kötü en acımasızca şey olabilir. Bir kaç örnek vermek istiyorum buna,

Çin'de ayak bağlama: Kız çocuklarının ayakları çok küçük ve “Lotus Ayağı” denilen biçimde kalması için ayakları çocuk yaşta bağlanıyor, parmaklar kırılıp ayak altına doğru bastırılıyor ve ayak zamanla deforme oluyormuş. Bu işlemin ne kadar acı verici olduğunun bütün kaynaklarda yazmasına gerek var mı? Üstelik sırf toplumsal statü açısından zerafet kabul edildiği için.

Korseyle beli küçültmek: İnce bir bele sahip olmak için saatlerce vücudu sıkılaştırmak ve belki ileri boyutta iç organlara zarar vermek. Özellikle Avrupa'da başlayan bu furyayı hâlâ görmüyor muyuz internette? Başka versiyonlarıyla. Korse taytlar, bel bantları, şekillendirici kıyafetler… Çünkü bırakın bir başkasını kendimizden bile beklentimiz ince belli olmamız gerektiği değil mi? Çok acımasız değil miyiz kendimize karşı?

Arsenik tüketimi: Viktorya döneminde bazı kadınlar daha solgun ve porsenel bir cilde sahip olmak için arsenik içeren ürünleri tükettikleri söyleniyor. Zehirli olan bu maddenin sırf o döneme uygun olduğu için soylu görünebilmek adına yapılması güzellik standartlarının ne kadar tehlikeli olduğunu gösteriyor bize.

Ondan hemen önce bronz tenin popüler olması ve hâlâ yıllar içinde bunun değişim göstermesi… Aynı şekilde saç rengimiz, kaşlarımız, burnumuz, fiziğimiz. Güzellik algısı yalnızca popülerliğe uğrayan dış görünüş gibi geliyor artık.

Aynaya bakmamız nasıl olduğumuzu görmek için olmalı nerede kusur olduğunu bulmak için değil. Çünkü kusur dediğimiz bugün yeterince beğenilmeyen ve güzellik algısına hitap etmeyen yerlerimiz. Sivilce izleri, yara izleri, selülitler, kırışıklıklar… Bizi kusursuz yapan kusurlarımızdır sözüne hiç katılmıyorum çünkü bunlar kusur değil. İnsan olmanın doğal bir parçası. Yüzümüz, fiziğimiz bir bulmaca değil yapboz da. Bütün parçalar herkesin ki gibi olmak zorunda değil. Bizi güzel yapan bence birbirimizden ayrıldığımız özelliklerimiz.

Kendini sevmek, beğenmek her gün yeniden bunları yapabilmek değilde her gün kendinden nefret edecek bir yer bulmamakla başlar belki de. Bilinçlenmekle, okumakla, araştırmakla.

Bu yazıyı güzellik takıntısını yenen biri olarak değil bu takıntıyla mücadele eden biri olarak yazdım. Yazdıkça sorgulamalarımın cevaplarını kendi kafamda da oturttum…

Göğsün bir mezarlık,
Yaşadığın müddetçe.
Sonrası zaten bir kazma kürek,
Ve her atılan toprak bir cinayet,
Yaşatmadıklarından nefes aldığında.
Tabutunu taşıyanlar pişmanlıklarını,
Bir dua okuyanlar bir umut affedilmeyi,
Ve...
Yaşarken gülümsemeyi bile çok görenler
bir çiçekle kendilerini avutmayı isteyenlerdir

Aslında mezarlıkta toplanan insanlar,
yaşarken seni öldürenlerdir.

Sırtının bir kan göleti olması bundan.
Kürek kemiğinde bir yangın başlatırlar
Kül olmasına izin vermezler,
Çünkü
Yakacak başka neyleri var?
Ah, bu aynadaki her seferinde
Nasıl kanar arkasındakine?
Hiç düşünmeden bırakır kendini
Ve yere düşer nihayetinde.
Ama elini yine uzatır kalkmak için...
Uslanmaz, durmaz, akıllanmaz bir kalp.

Bir kalp dört odacıktan oluşur
Birinde bile yer vermedin kendine.
Birinin, birinde bile yerin yokken hemde.
Kalp zindanı.
Suçlular, katiller, hırsızlar.
Önemi yok.
Müebbet yemişlerdir tarafından.

O zindana kolay girerler,
Çok çabuk güvendiğinden.
Kolay çıkamazlar,
ihaneti sindiremediğinden.
Sevgi harabesidir bunun adı.

Yıkıldığında evin inşa etmeye çalışırsın.
Yaşayabilmek için.
Dört duvarın amacı budur nede olsa,
Kötülerden korunmak.
Karşılaşırsın bir çıkmaz sokakta eski tanıdıklarla,
Kaybolduklarını söylerler. Korktuklarını,
Evine davet edersin.
Tebrikler.
Kendi kuyunu kazdığın için.
Ve geçmiş olsun,
Tavaf olan evin için.
Bize en büyük zararı verenler,
Evimizdekilerdir.

Ve ev dediğimiz hep çatıdan değildir
Bazen sevgidir.
Eğilip bükülmez ama parçalanıp
yok olabilir.

Sahiden...
insan neden en çok sevdiklerinin
canını acıtır?
Neden canının en acıyan tarafı
Sevdiklerinin açtığı yaradır?
Cümleler silahları kuşanır,
Üstelik yaralı olduğunu söylediğin yere
Şarjörü oraya neden boşaltır?
Bakışlar bıçak kadar keskin olup
Hayal kırıklığına uğradığında
Neden daha fazla bilenir?
Dil bir hançerden farksız en zehirli kelimeleri nasıl ruhuna akıtabilir?

Panzehiri var mıdır ki bunun?
İnsan kendi elleriyle şifasını kaynatabilir mi bir kazanda?
Zehiri içine bulaştırmadan başarabilir mi iyileşmeyi?
Yada iyileşmek zehre rağmen yaşamayı öğrenmek midir?

Bütün bunları yaşamana rağmen bir cevap bulmak nasıl bu kadar zor olabilir?

Başka biri olmak gerekir miydi ki yeniden başlamak için? Değişmek ve başka biri olmak farklıdır birbirinden. Peki eskiden seni saran çocukluğun bugün bağıra bağıra konuşuyorsa seninle ve eskiden sarılışına karşılık veren sen bugün kaçıyorsan ondan köşe bucak değişmiş misin yoksa başka biri mi olmuşsundur? Ayırabilmekse şimdini geleceğinden, düşünmeden hareket etmek isterken en içinden geçmiş araya sızar kör bir bıçak gibi kaçmayı bıraktığın ilk an. Çarpışırsın kendinle dönüp özür dileyecek kadar yabancısındır belki kendine.

Yüzleşme daima iki kişiliktir. Kendinde bile. En çok kendinde. Hele ki kaçtığın en çok kendinse sağlam yer kalmaz cephede. Sen kuşanırsın öfkeli sözlerinin kırık sesini o çocuk kuşanır hayal kırıklığının en asi yüzünü. Yüzleşme ne kadar iki kişilikse kaybetmek ve kazanmak o kadar hiç kişiliktir savaşıyorsa insan kendisiyle kendinden bir parçayla önemi kalmaz kaybın ve kazancın. Zaten kaybetmiştir kendiyle karşı karşıya kaldığında ve kazanmak için yeniden doğmak gerekir belki de. İşte bundandır, mümkün değildir yeni başlangıçlar.

Buldum sorunun cevabını, mümkün değildir yeni başlangıçlar.

Kanıyorsa şimdi dizlerin tam karşında duran çocuğun yüreğine bakmalısın. Tabii izin verirse. Çünkü bilmelisin, sen ona ne kadar kızgınsan o sana o kadar kırgın.

(Kitabımdan D…)

İnsan ne çok değişiyormuş. Dünle bugün bile aynı olmuyormuş hissettikleri.

Elimi attığım şey kor ateşte olsa buz gibi oluyor birden bire. Anlıyorum daha kolay kırılsın diye. Keşke elim yansaydı diyorum hiç düşünmeden. O buz parçaları tenimi kesmiyor diye acımıyor değildi ki.

Ne çok kendimle savaşmış kavga etmiş kırılmış o ateşe elimi basayım diye onca yol sarfetmiştim. Gelirken de boş durmamış düşünmüş durmuşum en güzelini en kötüsünü. Düşmüşüm. Hayal etmişim, ateş elimi de yaksa iyileşeceğimi umud etmişim. Kalkmış kah yürümüş kah koşmuşum. Yetmemiş ateşin izine de razı gelmişim. Ulaşacağım sandığım anda yeniden düşmüşüm.

Ya olmasayı isteklerim gerçekleşemese bunca hayalim. Sürünmüşüm. Dizlerim yara bere kalbim kan revan içinde. Tam ulaşmışım ateşe. Dokunmamışım üstüme silmişim avuçlarımı öyle temiz öyle ak pak hissetmek istemişim o başarıyı tenimde.

Sonra buz kesilmiş o yangın. Buz parçaları tenimi kesmiyor diye acımıyor değildi ki… Ben yangına hazırlamıştım kendimi. O yangın için mücadele etmiştim. Üstelik buz da eriyip gitmişti avucumun içinde. Defalarca kez hissetmişim bu duyguyu… Buza razı gelip yine baştan yürümüştüm o yolu bir hiçle karşılaşmıştım.

Ve bırakmışım. Hiç bir şey yapmak istememişim. Ne olacaksa olsundu. Ne. Olacaksa. Olsundu.

Hiç bir şey olmadı.

Bundan da eli boş dönmüşüm.

İnsan ne çok değişiyormuş. Dünle bugün bile aynı olmuyormuş hissettikleri.

Eriyen buz damlaları yağmaya başlamış tepeden. Şiddeti bir an olsun azalmamış. Islandığın için suçlamışlar seni ama şemsiyenin olmadığını hiç görememişler. Kimse görmemiş. Islandın diye de kızmışlar kırmışlar yada yok saymışlar. Ve bunu yapanlar şemsiyeni kendin ıslanmak pahasına onlara verdiklerinmiş.

Hiç bir şey yapmayacak yapamayacak gibi hissetmişsin sonunda. Sonra bunu hissettin diye de suçlanmışsın. Hisler yanıltmazdı çünkü hissettirenler bu hakkı kulllanmıştı.

Bir şeyler yapmak zorundayım yapmak istediklerimde var yok değil. Öyle bir parça arlanmaz epey uslanmaz.

Bir şeyler yapmak zorundayım ama hiçbir şey yapamayacak gibi hissediyorum.

Karnım çok ağrıyor başımda öyle. Yağmur yağmıyor ama hava fazla kapalı. Camı açık bıraktım soğuk biraz olsun kendime getiriyor beni. Düşünüyorum bu zamana kadar beni ben yapan neydi? Bulamıyorum. Çok sevinçli, mutlu veyahut acı dolu bir günümü anımsamaya çalışıyorum. Hatırlamıyorum. Elde tutulacak tek güzel yada etrafıma anlatabileceğim bir hatıram var mı? Yok.

Sanki şu yaşıma kadar boşuna yaşamışım. Başkaları için özel ve değerli olan günlerde bile ben bir fincan kahveyle başbaşaymışım. Düşünüyorum yalnızca başkalarının bana yüklediği acı misyonlarla gecelerce arkadaşmışım. Bana okunan bir masal yokmuş ama ben her gece kendime yalanlarla uydurduğum kahramanı bile olmadığım masalları baş ucuma bırakmışım.

Bir kaldırımda açan çiçeğin yanından geçip gitmişim başkalarının da bana yaptığı gibi… Hoş ben bir çiçek miyim? Asla. Açmayan bir tomurcuktan ileri gidemedim. Çünkü tohumunu sulayan tek şey herkese yağan yağmur damlalarıydı. Ne bir bahçıvan… Ne bir budama…

Alışageldiğim bu dünyada hep başkalarının gözünden bakmama rağmen kendimi hiç onların gözünde göremedim.

Kirli arabaların camları yeterde artardı bile.

Üflediğim mum sayısı sıfır yaşım yirmilerdeyken. Neyse ki hiç yaşamadığımla eş değer neyse ki.

Ben aile ne demek kitaplardan ve filmlerden öğrenmiştim. Ama Hâlâ geceleri başkalarının pencerelerinde izlediğim çizgi filmlerin isimlerini hatırlamıyorum yada hatırlamak istemiyorum. Bilmiyorum. Yalnızca öğretmenimin ağzından duymak istediğim bir kızım sözcüğüne muhtaçlık duyuyordum o yüzden diğer çocuklar gibi yaramazlıkta yapmıyordum. Fakat üflediğim mum sayısıyla bu da eş değerdi. Şimdi duysam kızım kelimesini eskisi kadar istemediğimi fark edecek yaştayım.

Küçük yaşlardayken on sekiz olduğumda her istediğimi yapan bir kadın olacağımı düşünürdüm. Yanılmışım. Yirmili yaşlarımdayım hâlâ yazmak için kurşun kalemlerinin pisliklerini temizliyorum. Mürekkeple bir yere imza attığım yok. Tek attığım imza yazdıktan sonra yırtıp attığım mektuplarım.

57. Mektup

BYU

(Kitabımdan Ö…)

“Eve gitmem gerek her yerdeyim…” bu cümleyi tiktokta gezinirken duydum ve beni kilitledi. Yıllar gözümün önünden geçti ve bu tam o yıllara yakışır bir cümleydi.

Ev dediğimiz şey bazen var olan bir şey bile değil sanırım. Aklımızda kurup durduğumuz bel bağladığımız bir yer bir insan hatta bazen kafamızda kurduğumuz kişi.

Gitmen gerek gibi hissediyorsun ama gidecek yerin yok gibi de hissediyorsun. Kalsan buraya da aitsin ama zaten ait olmadığın yerdesin. Karmakarışık dolambaçlı sıkıcı iki ucu da uçurumlu… Sağına dönsen yangın harlanmış soluna dönsen fırtınalar esiyor. Nerede kuracaksın evini? Atsan temelini ya yanar ya yıkılır. Nereye gideceksin? Ya denize düşeceksin ya kayalıklara çarpacaksın. Ne yüzme biliyorsun ne kayalıklardan atlayacak cesaretin var. Bekliyorsun yanacak mısın donacak mısın bekliyorsun kimi ve neyi beklediğini bilmeden çünkü artık hayallerinde ki zihninde ki anlar da o kadar canlı değil.

Tam ortadasın ama her yerdesin aslında. Herkestesin. Herkestensin. Ama kimsesiz gibisin.

Geçmiştesin. Dolanıyorsun duvarları yamuk olan bahçenizin etrafında, kocaman sınıfın ortasında ayaktasın derin bir utanç var yüzünde en büyük korkuyu o sanıyorsun. Bir merdivenin üstündesin ağlıyorsun eve girmeye cesaretin yok değil dizlerin tutmadığı için durmuşsun. Zorunda kalmışsın. Susmamışsın ama duymamışlar diye kesmek zorunda kalmışsın sesini.

Şimdidesin. Ne hissediyorsun bilmiyorsun. Dudakların kurumuş kaç bardak içsen yeniden kızarmayacak anlıyorsun. Kapatsan kırmızı bir rujla abartmış oluyorsun öyle bıraksan güçsüz görünüyorsun. İsminle sesleniyorlar dönüp bakmak istemiyorsun öyle yabancısın kendine. Hiç bir sokakta değilsin. Yamuk duvarların arasında değilsin. Bir merdiven kenarında değilsin ama aslında orda hissediyorsun. Susmuşsun çünkü hiç dinlememişler.

Gelecektesin. Onca ihtimalin arasındasın. Bir sürü soru doluşuyor zihnine. Nerede olacaksın ne olacaksın kim olacaksın kimle olacaksın?

Her yerde olan hiç bir yerde olamaz ki okudun daha önce biliyorsun.

Her yerdesin. En çok kendinde ama bir kendinde değilsin.

Bir kendinde.

Saçıma bağladığım kurdeleler,

Bazen boynuma dolanıyor

Nefesimi sıkıyor geçmiş…

Kalbim ağrıyor bir kaç anıyla

Göğsümün ortasına yerleşen acıyla.

𓍼𓍯𓂃

Kırmızı rugan ayakkabıların durduğu o vitrin,

Şimdi başka şeyleri koyuyor o camın arkasına

Yine erişemiyorum,yetişemiyor yine yetemiyorum

Çocukken canımı yakan şeyler bugün hâlâ yerinde

𓍼𓍯𓂃

Bu yaşlarımı nasıl hayal ettiğimi hatırlıyorum…

Yine gözyaşım asılıyor kirpiğime.

Ne olmak istediğim yerdeyim ne de ileride.

𓍼𓍯𓂃

Eskiden üstüne basıp ayağımı acıtan o oyuncak,

Şimdilerde dik duramayışım.

Eskiden üstümde ki yeşil renkli, çiçekli kazak

Şimdilerde geçmişime pusum.

Eskiden içimin gittiği o güzel elbiseli bebekler,

Şimdilerde olamadığım.

Eskiden yastıklardan yaptığım evcilik evim

Şimdilerde bile en güvenli limanım.

𓍼𓍯𓂃

Gün doğup rüzgarın getirdiği ilkokul sabahının,

Yanıbaşında muzlu kekimin özlemi

Şimdilerde ne kadar yesem o günkü gibi hissettirmedi.

Biri bakıp bana “çocukluğunu gördüm senin.” diyince

İçimin burkulduğu o çocukluğum…

𓍼𓍯𓂃

Şafaktan alacakaranlığa dek yaşamak için uğraşlarım,

Ve bir şafak vakti sildiğim gözyaşlarım.

Alacakaranlık boyunca yüzüme yerleştirdiğim gülüşlerim.

𓍼𓍯𓂃

Bir gece kendimden nefret edip saçlarımı yoluşlarım,

Diğer gece şefkatle saçımı okşayan minik eller.

Bir gece kendimi en yakınıma savunuşum,

Diğer gece zaten yenildiğimi anlayışım.

𓍼𓍯𓂃

Bir gece yaşamak için dua ettiğim hayatım

Diğer gece benimle alay eden yaralarım.

Bir gece değil her gece canıma batan kıymıklar

Diğer gece değil artık her gece evi bellemişler,

Göğüs kafesimi. Kürek kemiğimi.

𓍼𓍯𓂃

Çocukluğum şimdi karşımda olsa bana sesini çıkartamaz.

O zaman da kendine acı çektirenlere çıkaramadığı ses gibi.

Ben alır sarıp sarmalar bağrıma basarım onu,

Çünkü hiç değişmedik ikimizde.

Bazı kızların anı kutuları olur dolaplarının en arkasına koydukları yada yatağının altına sakladıkları. İçinde sevdikleriyle geçirdikleri anları, hiç unutmamak için taşıdıkları biletleri, bileklikleri, kurumuş çiçekleri, eski mektupları taşırlar. Gittikleri cafelerden bir ıslak mendil kağıdı atarlar mesela çantalarına yada çektikleri fotoğrafları sırf o kutuya koymak için çıkarttırırlar. Çocukluklarından kalma bir oyuncak, doğum günlerinden bir mum… Anılarını biriktirirler yıllar sonra bile canlı kalsın istedikleri için.

Benimde vardı bir zamanlar. Çok eskiden. Sonra çöpe attım her şeyi. Sonra yine yaptım ve yine sonu aynı oldu. Şimdi daha da sadeleştirdim artık çok önem verdiğim küçük bir kaç şeyi zarfta saklıyorum sadece.

Sinirlenip atmıştım. Bazılarının bir anı kutusuna layık olmadığına bazılarının ise anı olamayacak kadar basit olduklarına karar vermiştim. Bu kararı öylesine vermemiştim ama…

Bir şeyleri saklamak yük gibi hissettiriyordu. Yük kalıcı olmasını sağlamak demekti. Küstüğüm, kavga ettiğim yada öylece birbirimizin hayatından çıktığımız insanlardan kalan anıları saklamak üstüme üstüme geliyordu. Sanki o anılar orada oldukça o kişileri hayatımdan da çıkartamıyordum.

-Hiç çıkartmak istemediğim biri de girmedi hayatıma-

Sinirle o eşyaları çöpe attığımda o kadar rahatlıyordum ki bazı şeyler hiç yaşanmamış gibi oluyordu o yüzden hiç silinmeyecekmiş gibi çektiğim fotoğrafları çöp kutusundan bile siliyordum. Çünkü artık hayatımda değillerdi.

Zaman geçtikçe şunu fark ettim hayatıma giren insanlara o kadar değer veriyormuşum ki bunu bir sorumluluk haline getirmişim. Bu değer karşılıklı olmayınca sinirlenip hiç yaşanmamış saymaya çalışmışım aslında öfke duyduğum onlar değilmiş kendime öfkeliymişim. Kontrolü kaybetmemek için atmışım her şeyi kalsa boğazıma oturacak yumruları zaten göğsüme saplamışım ama farkında değilmişim.

Aslında o kadar fazla değer verirken bir o kadarda güvenmiyormuşum çünkü sakladığım anılarda fotoğraflarda bile içime attığım kırgınlıklarımı ama olsun dediğim zamanları görüyordum.

Çok değer vermekle güvenmek aynı şey değilmiş güvenim boşa çıkınca anlamıştım.

İçimden sessizce veda ettiğim arkamı dönüp gittiğim insanların savaşır gibi yaka paça çıkışları olmasa, dile getirmeyeceğim bitişleri söküp atıyordum içimden.

Şimdi de anı kutusuna koyacak bir şey bulamıyorum. Zarfı da o yüzden seçtim. Biriktirecek kadar yer kalmasın diye.

Bazen bir yere yetişmek için o kadar hızlı koşarız ki bir yere takılıp düşeriz ve ağladığımız şey dizimizin acısı değil koşarken ne kadar yorulduğumuzdur… Düşmeden anlayamayız.

Kırılmış dağılmışızdır.

Biriktirdiklerimiz bir çığ gibi olup büyümeye devam ederken bir gün taşacağını ve nereden başlayacağını bilemeden toplamaya çalışacağımızı o an öğreniriz.

Kırıntılar kalır belki yerde ayağına batar. En hassas anlarında ağlatır seni ama belki bir gün gelir ve sen yaralarını da seversin… Sevmesen bile o yaralarla yaşamak zorunda kalırsın çünkü ayaklarımız bizim uvuzlarımızdır kesip atarsak eksilen bizizdir. O yüzdendir hayatımızdan yaka paça çıkarmak istediklerimizi sessiz sessiz dünyamızda tutuşlarımız…

Hayatı koşuşturma içinde geçirirken anlarız ki hayat uzun soluklu bir yol değil varmak için yürüdüğün yoldur. An’dır. Anın içinde ki hatıradır.

Ve sonra geçirdiğin güzel zamanların hepsini yaşadığın anı özleyeceğini hissederek geçirirsin. Çünkü ihtimallerde hep gidişler ve terk edişlerde vardır. Bilirsin masada duran tabak çatal eksilir Ve bilirsin gün gelir o masada bir başına kalan sen olursun.

İnsan kendinden kaçamaz. Kendini terk edemez. Kendini bırakıp gidemez. Beynini, kalbini, ruhunu bir yere bırakıp dinlenemez. İçindekileri söküp atamaz. Acılarını tek yaralarını sahipsiz bırakamaz. Ancak bunu insan insana yapar. Çünkü günün sonunda baş başa kaldığın kendinsindir. Ve vicdan her gece her yastığa uğramaz.

Ve seçimler.

Başını dizine koyup saçlarını da okşayabilirsin. Keşkelerin ve belkilerin içinde debelenip ruhunu da parçalayabilirsin.

Ama ne olursa olsun bir başkasının bunu yapmasına İzin vermezsin. Çünkü artık öğrenmişsindir kendi canını en çok sen yakabilirsin. Çünkü başka birilerinin canını yakmasına izin veren sensindir. Bir başkasına izin verirsen Dünya karşına serilir ama yalnız aynadaki görüyorsa bitik halini işte o zaman yeterince bitik değilsindir.

İnsan kendisiyle bile konuşamıyor bazen kendine bile anlatamıyor hissettiklerini… Öyle ki kendinden kaçıyor köşe bucak, duvarlar örüyor koskocaman ve deliye dönmüşken acıdan o duvara çarpıyor onu, küflenmiş zaman. Kendinle karşılaşınca hissetmiyorsun hiç bir şey cenaze olmuş umutlarını, üstüne yaktığın ağıtları bile hatırlamıyorsun. Tekrar aynı yerden alsan yaranı biri yine çıkıp önceden moraran yerlerine vursa darbeyi yine acıyacak ama bu sefer, çıplak olmayacaksın bu sefer üstüne geçirdiğin onlarca ağır, kirli kumaşlar biraz olsun koruyacak seni. Ama ağırlık yapacak bedenine, yürüyebilmek için yorulacaksın, koşmak isteyeceksin ayağına takılacak, düşeceksin.

Çıplakken acı.

Zırhlı kumaşlar yine acı.

Belki de dostu olmak gerekiyor acılarımızın…

Peki ya o zamanda sırtımızdan vurursa hain acı.

Kendi elinle ektiğin çiçekler kendin için değildi. Daha iyi görünmek daha güçlü olmak diye kalıplaşmış bir cümleye uydurdun bedenini. Öyle önemliydi ki güçsüz, dağınık, yaralı olmamak… Bir kere daha görmezden geldin içini. Ve dışını güzelleştirdin başka gözler için. Duymamak için bazı sözleri kendi sesine tıkadın kulaklarını.

Yine gece oldu.

Yine sabah oldu.

Yine. Yine. Yine.

Anlarsın yalnız başkaları için değildi yalandan gülüşün, rujun,süsün püsün. Öyle dayanılmaz bir hâle gelmiştir ki o boşluk. O kaybolmuşluk. Üstüne ektiğin çiçekler seni iyileştirir diye umarsın. Öyle farz edersin çünkü öyle olsun istersin. Mezarın içinden beslenir o çiçekler. Yaralı ruhundan. Büyür yeşerir. Beğenmezsin o renkleri; budarsın çiçekleri.

Bir mezarlık çiçeksiz de olur. Ölen ölmüştür çiçek işe yaramaz. Ölüm güzel değil diye çiçekleri bir mezarlık için harcamak kendini harcamaktan daha zor değildir ama çiçeklerin yeri bahçelerdir, kırlardır.

Peki…

Yeniden doğmak varsa küllerinden güzel olmayan ölümü bile sevemez mi insan?

Başka acılar karıştı cümlelerime bir an bir kaç saniyelik konuşmacıyken, dakikalar boyunca dinleyici oldum. Mutsuzken bir başkası daha mutsuzdu. Mutluyken dahi öyle. Ya da dinlese bile birileri beni geçiştirir gibi kullanılan kısa kısa cümleler beni tatmin etmedi. İnsan neyi yapıyorsa ona da o yapılsın istenirdi ama benim doğrularımın karşımdakilerde pek bir karşılığı yoktu sanırım.

Sonra bıraktım. Beni dinlemeyen insanların yanında daha ne kadar eksik cümle kurabilirdim ki? Sorunun kendimde olmadığını biliyordum hep biliyordum. Çünkü konu yalnızca kendimken bu böyle olmuştu başkalarına yaptığım yorumlar desteklenmiş ve haklı olduğum söylenmişti bir çok konuda.

Birden bire bıraktım. Kendimden konuşmayınca bahsetmeyince takatim kalmadı ve karşındakini dinlemeyi de bıraktım. Artık ne konuşmacıydım ne dinleyici. Bu bana o kadar iyi gelmişti ki çünkü çekildiğim kabukta çok mutluydum.

Sonra bu da didiklendi, eşelendi. “Sende bir şeyler var dediler?”, “Neyin var?” Dediler. Eminim ki artık onları dinlemediğim içindi… Çok eminim.

Kendimden bahsetmeyi bıraktığım zaman bana o kadar iyi geldi ki bu artık benim seçimim haline geldi. Bana özel olarak sorulan sorulara bile bazı zamanlar cevap vermemeyi, geçiştirmeyi seçtim. Ve bundan da mutluyum. Elbette insan bazen konuşacak birileri istiyor ama sanırım ben kotamı epey bir doldurduğumdan uzun bir süre bunu istemiyorum. İsteyeceğimi de sanmıyorum açıkçası… Yazıyorum, okuyorum, izliyorum. Yada duruyorum. Bu başka birinin tüm hayatını dinleyip kendinden bahsedince konu değiştiren biriyle konuşmaktan daha iyi geliyor bana. Kendimle olmak en güzeli.

Elbette bu herkes için aynı olmak, geçerli olmak zorunda değil ama kendimden bahsetmeyi bırakmak bana iyi geldi benim için bir iyileşmeydi.

Ya bunu sindirecek ve orada kalmaya, tek taraflı bir sorunu çözmek için debelenecek ve içimde olan şeyleri yumuşatıp arkadaşlığın hatırına verecek kendimi yıpratmaya devam edecektim ki bu hep denediğim bir yoldu yada oradan gidecektim. Sonuç ne olursa olsun. Kendimi seçecektim.

İlk defa kendimi seçtim.

Hiç bir sözü yumuşatmadım, yapılan hareketlere kılıf takmadım, takılmasına izin vermedim. Kalbimin kırıklığını köşeye çekip karşımdakine sarılmadım. Bütün kırıkları onlar için öyle bıraktım bir kesiği sineye çekerler miydi acaba? Hayır. Peki. O zaman gidiyordum.

Gittim. Fark ettim ki arkadaşlık bir takım oyunudur. Oyunun dışında kaldığını hissettiğin anda oyunun dışındasındır. ve bunu bilerek oyuna devam ediyorsan yenilgiyi kabullenmişsin demektir. Dostluk ise iki kişilik bir masadır. Masadan önce kalkan değil kalkmasına sebep veren suçludur. Dostlukta kazanmak ve kaybetmek yoktur. Çünkü kazandığını sanan kişi zamanla pişmanlık hisseder. Masadan kalkan ise acısını çeker ve gün geldiğinde sandalyesini ordan anılarla birlikte alır zihninin bir köşesine kaldırır.

Ama ne dostlukta ne de arkadaşlıkta yılların hatırı yokmuş. Olmamalıymış. Tek taraflı hiç bir şey sürmemeliymiş. Yalnız kalmamak için insan ruhuyla zihnini savaşa terk etmemeliymiş. Çünkü Yalnızlık kendinle tanışmayı öğretir yeniden ve bir süreden sonra bir seçim haline gelir yalnızlık bu yüzden kalitelidir.

Eskiden kapıya en yakın ben otururdum. Çünkü beni oraya oturtan onlar olurdu. Gitmeyeceğimden emin gitsemde döneceğimi biliyorlardı diye sanırım. Ama eskidendi. Şimdi o odanın sahibi benim. Kapıya en uzak yerde oturuyor ve hayatıma aldığım insanları kapıya en yakın yere koyuyorum ama gitmeyecekleri için değil onları gerektiğinde daha hızlı hayatımdan çıkarmak için. Çünkü biliyorum kimse kimsenin hayatında sonsuza dek kalmaz. Hatta uzun süreli bile kalmaz. Sen öyle sanırsın ama öyle değildir.

Belki de kendini korumanın en iyi yolu kendi içine dönmektir.

Geçmişi anımsıyorum. Aslında çok değil bir kaç ay öncesini… Kalkanım bağırmaktı her yanlış karşısında öyle bir öfkeyle doluyordu ki içim bir süreden sonra kendimi tanımamaya başladım. Elbette o öfke yalnızca o anın değil yılların birikintisiydi.

Biri bana tırnaklarını mı gösteriyordu ben ona saldırıyordum. Oysa ki belki de benim de tırnaklarımı göstermem yeterliydi.

Öyle çok beynime işlemişti ki “Sessiz ol. Cevap verme. Saygılı ol. Büyüğünü bil. Küçüğünü sev. Sessiz ol. Cevap verme…" sesleri.

Öyle çok zihnime işlemişti “Neden ağlıyorsun biraz güçlü ol ya!” sözleri. Bende kendimi korumanın en iyi yolunu bu bilmişim.

Aslında pişman değilim çünkü benimde öyle noktalarımın olduğunu ve bunu gösterebildiğimi görmelerini sağladım ama amacım bu değildi. Ve kendime çok yüklenip zarar verdiğimi sonradan anladım.

Şimdi de amacım her şeye yeniden sessiz kalmak, susmak değil aslında. Sadece artık kendime o kadar da zarar veren kısımda olmak istemiyorum. Az önce söylediğim gibi tırnaklarını gösterenlere saldırmak değil de yalnızca tırnaklarımı göstermek istiyorum.

Anladım ki dünya üzerinde kim en çok neyi yerden yere vuruyorsa aslında yerden yere vurduğu kendisidir. Kim en çok ağzında pelesenk ediyorsa yapılan yanlışları aslında yapılan yanlış kendisinindir.

Anladım ki insan yansımasını görür herkeste. Ve korkunca deli gibi içinin ne kadar katranlaşmış bir duvar olduğunun görülmesinden bu yüzden sözlerinden imalar akar.

Aslında anladım ki. Kendini korumak bazen de sessiz olmaktır. Ve bunun için evini sırtında taşımaktır. Sana yapılan şeyler hakkında hangi sözü söylemek için evine çekilip düşünmek isteyince orada huzur bulup bir daha ordan çıkmak istememektir.

Aslında insanın evi kendisidir. Bu yüzden kırıp dökmemelidir kendisini. Umarsızca ve acımasızca yıkıp geçmemelidir benliğini. Ve bir başkasına kıyamayıp söylemeyeceği şeyi her gece zihninin derinliklerine batırmamalıdır.

Ama artık öyle düşünmüyorum. İstediğin şeyler için bazen yavaş yavaş küçük adımlarla mücadele etmen gerekir. Kendini ortaya koymadan usul usul, anın tadını çıkara çıkara bazen de kendini rüzgarın saçlarını uçuşturarak oluşturduğu notaya bırakman gerekir, ruhunu. Olmasa bile yolun sonunda isteklerin o kadar da kalbin parçalanmaz sanırım dağılmazsın evin dört odasına da, gecelerin karanlığı tırtıklamaz zihnini.

Sanırım ben öyle büyükçe şeyler koydum ortaya. Başaramazsam eksilirim, yapamazsam mahfolurum gibi hissettim. O yüzden öyle kalbim ağzımda tırmandım her yokuşu. Nefeste alamasam oturup köşeye dinlenemedim çünkü hazırlıklıydım suyumu da ihtimallerim gibi hep yanımda taşıdım.

Hâlbuki mesele başarmak yada başarısız olmak değilmiş. Mesele öyle hoyratça kullanmamakmış kendini. Eksilirim sandığım şeyler gerçekten de eksiltti beni ama çok anlamlandırdığımdan. Çok değer yüklediğimden.

Şimdi satırları hâlâ hızlı hızlı yazıyorum. Sanki kelimeler bir anda akıp gidecekmiş gibi zihnimden. Ve Öğrenmek yetmiyor meydan okumak gerekiyor kendine. Bilmek yetmiyor yapmak gerekiyor hissedileni.

Bazen koşmak değil yürümektir mesele ama başarabilene. Bir an’ın içinde kaybolup giden değilde bir anının içinde kendini bulmakmış mesele.

Bazen kendi hissettiğimiz duygulara da anlayışlı olmalıyız. Bir bildiğim var demek ki demeliyiz. Hissediyorum o halde bir şeyler var demeliyiz. İyilik bize de aittir.

Elbette bazen “Sorun değil, önemli değil.” Demeliyiz. Ama hak edene. Gerçekten senin için sorun olmayana önemli olmayana. Eğer senin için değil yalnızca dilin söylüyorsa bunu bir sorun vardır.

Sonuna kadar dinlenmeyen cümleler, yalnızca kendi konuları üzerinde makaleler yazıp konu sen olunca bir kaç cümle ile geçiştirilmeler, günler sonra dönülen mesajlar, mutlu anlarında çekilmeyen fotoğraflar, mutsuzluğunda eksik edilen sarılmalar bunların hepsi sorun.

Yada bir telefon açmayı çok gören yada cümlenin bitmesini beklemeyen yada seni anlamak için çaba göstermeyen yada sadece sana bir şeyler yanlışmış gibi hissettiren her şey sorun.

Biliyorum bazen böyle hissediyoruz ve bazen de bir sarılmaya bir nasılsına eriyip gidiyor ve ‘Demek ki’ diye geçiriyoruz içimizden.

Bazen boşluğa düşüyor ve neyin doğru neyin yanlış olduğunu ayırt edemiyoruz hatta günlerce bunun üstüne düşünüyoruz yetmiyor kafamızda kurduğumuz mahkemede hakimken, bir bakmışız kendimizi yargılıyoruz.

Ne tanık var ne avukat çünkü sorun değil.

Ve bir gün bunu yapmayı bırakıyoruz. Sorun değil demeyi.

Hakkımızı arıyoruz öyle bağıra çağıra falan değil kıra döke değil. Kırgınlığımızı sesimize ince ince sızdırıyoruz yalnızca.

Ama karşılaştığımız muamele bir özür olmuyor. Yada bir beni affet cümlesi yada üzgün olduğunu belirten bir hareket.

Sorunun biz olduğu, sorunun kötü bir zamandan geçtiğimiz için yanlış anlaşılan zırvalıklar olduğunu, hatta öyle hadsizce ki sorunun kişiselliğimizle bile alakalı olduğunu duyuyoruz.

Sonra gözden çıkartıyorsun onları. Bunu önceden yapmayı bilmiyordun ama artık bunu biliyorsun çünkü bunu onlar sana öğretti.

Ve bam. Seni hak etmeyen birileri çekip gidiyor hayatından. Sende onlara dair bir çöp bile bırakmıyorsun.

Kapıyı onlara sen açtın ama anahtarı onlar uzatmışlardı.

Ve bir gün giderse onu çok özlerim diye düşündüğün o kişiyi gerçekten de özlüyorsun. Ama kendine olan saygın ağır basıyor.

Sıra geliyor koparıp atamadığın bağlara… Onlara kapıyı açsanda çıkmayacaklarını çıksalarda evine verecekleri zararı biliyorsun. O yüzden onları kafandan atıyorsun. Yalnızca görünce selamlaştığın yabancılara dönüşüyor.

Ama artık sorun değil. Çünkü sorun olanlar ve sana senin sorun olduğunu hissettirenler bazen kalbinde bazen aklında bazen de evinden çekip gitmişler. Onları sen kovmamışsın. Ama artık yedek anahtarını kapının pervazından almışsın.

Artık gerçekten sorun değil. Çünkü sorun sen değilsin.

Gri siyaha da yakın değildi beyaza da.

Gri bir renkti.

Susmak zorunda kalmış belki kendisi için. Belki hiç anlaşılmadığı için.

Sıkışmış. Duyguları arasında. Yanlış ve doğruların arasında. Gerçek kendiyle olmak zorunda kaldığı insanla. Başka insanlarla. Anlamak zorunda oluşuyla ve öfkesiyle.

Boşluktu. Kalabalıkta değil kendi içinde kaybolan. Sığınacak liman bulamayıp birilerine liman olan.

Ya siyah ya da beyaz olmak isterken, aydınlığın gölgesinde karanlığın dibinde kalmış bir bedendi.

Gri mutlak değil çelişkiydi. Ahlaksızlığın kişiselliğiydi. Adaletin mevkisiydi.

Gri aileydi. Menfaatin ve dolapların çevrildiği yerde sözde iyi niyetlerin sırtını okşadığı yerdi.

Gri aşktı. Eğer aşk kırıp döktükten sonra kanatıyorsa dudaklarını.

Gri bir renkti bir insan değil. Ama gri insana aitti. Çünkü gri hayattı. Doğumundan ölümüne. Güneşin doğuşundan gecenin karanlığına. Gökyüzünün mavisinde yayılan pusa.

Ve belki de yaşamdı gri.

Yaşayamayanların sığındığı.