Bence değer arıyorum.

Kimseden af ​​dilemek istemiyorum, sadece birinin beni anlamasını istiyorum.

Fakat biçimsiz kötülük, kötülüğün kendisinden daha kötüdür.

Vicdanım, mekânımla aynıdır.

Her zaman dayanılmaz olanı hayal edip görüyorum.

Kendime yalan söylemek istemiyorum. İnsanları kurtarmıyorum, iz bırakmadan ortadan kaybolmalarını engelliyorum.

Dünyayı gerçekten hissediyor muyum? Sadece içimden geçip gittiğini hissediyorum.

Ulaşmak istediğim hakikat biçimlerinden biri de merhamettir, çünkü merhamet sadece geçici bir duygu değildir.

Her seferinde canım acıyor, neden sınırlarım yok?

Kendimi bir kategoriye koyamıyorum, bu vizyona ait miyim?

Bence diseksiyondan benden korkuyorsunuz.

Sizi yiyen canavarlar ne tanıklık ne de gerçek ararlar.

Ben ise ne yazık ki her zaman ikisine de susadım.

Her hayal kırıklığını bir ipucu, her sapmayı da kendini haklı çıkarması gereken bir şey olarak gördüm

Yeterince derine inersem, yeterince acı çekersem veya yeterince öğrenirsem, varoluşun sonunda her şeyin ne için olduğunu ortaya çıkaracağını düşündüm

Şimdi, hayatın hiç de bir bilmece olup olmadığını merak etmeye başlıyorum

Belki de?

Her sessizliği tercüme etmek veya her yaraya bir anlam yüklemek için yaratılmadık

Belki de?

Yorumlanmayı bekleyen kitaplardan çok, geçip giden hava olaylarına benziyoruz.

Buraya gelmek, değişmek, asla geri dönmeyeceğimiz yerlerde kendimizden izler bırakmak için.

Yolun sonunda sizi bekleyen tek bir amaç yok, kendinizi bütün hissetmenize izin verilmeden önce başardıklarınızın kaydını tutan görünmez bir defter de yok.

Bizler çözüm arayan denklemler değiliz.

Huzur, hayattan kendini açıklamasını istemeyi bıraktığımız anda başlar.

Kısa bir süre de olsa burada olmamız yeterlidir.

Aynı gökyüzünün altında nefes almak, sevebildiklerimizi sevmek, taşımamız gerekenleri taşımak ve en küçük anların bile sandığımız kadar küçük olmadığını keşfetmek.

Kaburgalarımın arasına sıkışmış, ilahilik ve açlık arasında sonsuzca salınan bir sarkaç değilse?

Söyle bana, bu ne tür bir hastalık?

Bıçağı adıyla bilmek ve yine de boğazımı ona sevgiyle yaslamak.

Bir gün bana sanki Afrodit ellerini damarlarınıza daldırmış ve beni en sevdiğiniz şeylerden yaratmış gibi bakıyorsun, ertesi gün, ah, ertesi gün ise bana öyle korkunç bir kayıtsızlıkla konuşuyorsun ki, tüm bu şefkati tamamen hayal mi ettim diye düşünmeye başlıyorum.

Belki de limeransın gerçek doğası budur; aşkın kendisi değil, neredeyse aşkın verdiği hezeyan.

Kutsal suyun üzerinde sürekli gezinen ama asla içmeyen bir ağız.

Aralık ayında sıcak avuçlar gibisin.

Birkaç dakika sonra tekrar kış oluyorsun ve Tanrım, gözlerinin her bir parıltısını kutsal metinmiş gibi analiz etmek ne kadar aşağılayıcı bir şey!

Bir akşam bana gösterdiğin ilgi beni nasıl da bağlılıkla doyuruyor, sabahleyin ise kendi düşüncelerimi kemirirken bırakıyor, tıpkı sehnsucht'tan ve onun tüm zavallı kızlarından ağzından köpükler saçan kuduz bir yaratık gibi.

Omuzuma dalgın dalgın dokunduğunda, senin de kalbin çarpıyor mu?

Yoksa burada aptal olan tek şey ben miyim?

Her mikroskobik hareketi saplantı iplikleriyle kanayana kadar dikip duran tek kişi ben miyim?

Belki de bu belirsizlik yüzünden senden nefret etmeliyim, ama edemiyorum.

Çünkü aralıklı olarak istenmenin neredeyse ilahi bir yanı var.

Sevgiyi kehanete, bağımlılığa dönüştürüyor.

Dikkatinizin her zerresi, açlıktan kıvranan dilimde bir kutsal ayin oluyor.

Kalbim şimdi bile sadakatle sizin için çürüyor.

Özlem dikenleriyle süslenmiş itaatkâr küçük bir ceset.

Tıpkı ayın, sonsuz gidişlerine rağmen her zaman geri dönecek olan gelgitleri beklemesi gibi.

Sonunda içlerine korkunç şeyler ekiyor.

Gümüş köklü açlıklar.

Kurt dişleri kadar keskin özlemler.

Bence bazı insanlar sıradan açlıklarla doğuyor.

Küçük ev işleri ve yumuşak küçük hayatlar, katlanılabilir hırslarla düzgünce bir araya getirilmiş; benimki ise hayvan ağzıyla geliyor.

Gecenin her saatinde kaburgalarımın altında bir yerlerde volta attığını hissediyorum, dişleri kırık cam gibi parlıyor.

Bazen beni sabah 3'e kadar uyanık tutuyor, kafamda cümleleri yeniden düzenliyor.

Bazen beni yalınayak kütüphanelerin, mum ışığıyla aydınlatılmış koridorların içinden, çok fazla şey istememden dolayı güzelce mahvettiğim koca yazların içinden sürüklüyor.

Bunu ancak ayın çocukluğumdan beri beni takip ettiğini söyleyerek açıklayabilirim.

Gittiğim her yerde, beğenilir hale gelmek için çaresizce çabalayan kızlar var.

Dişlerini yumuşayana kadar törpülüyorlar.

Kan akıtacak kadar keskin fikirlerin etrafında ağızlarını zorla kapatıyorlar.

Çünkü bunlar söylenmesi iğrenç şeyler.

Sonrasında kendilerine iyi diyorlar.

Kendilerine sevilmesi kolay diyorlar.

Ama burada, düşünceler nehir kıyılarında yanan ateş gibi kontrolsüzce çoğalmaya devam ediyor.

Okuduğum her kitap bunu daha da kötüleştiriyor.

Her güzel şey bunu daha da besliyor.

Nabzım değişken ve alışılmadık hissetmeye başlayana kadar şiir okuyorum.

Şafak pencereleri soluk lavanta rengine boyayana kadar felsefe okuyorum.

Hırsın kendisinin bir tür musallat olduğuna inanmaya başlayana kadar tarih okuyorum.

Bir kadının sesinin yazın sarmaşık gibi şiddetli bir şekilde çiçek açtığına inanmayı seviyorum.

Yemek masalarında ağızlardan dökülüyorlar ve yetişkin erkeklerin size, rahiplerin muhtemelen İncil'deki veba salgınları için sakladığı aynı ifadeyle bakmalarına neden oluyorlar.

Belki de kemik dokusundan yapılmış gümüş merdivenin kendileri için aşağıya doğru indiğini hayal etmeyi seven kızlar için trajedi budur.

Bir zamanlar bir kaide üzerinde duran, mükemmellikten başka bir şey yaratmayan ellerden.

Oysa aynı eller kötücül lanetler fısıldadı. Kanatlarının nasıl aşınacağını ve buruşacağını; nasıl kusurlu olduklarını; varlığının sürekli şüphe içinde sallantıda olduğunu, sanki göksel düzenin dağılmış kalıntılarından oluşmuş gibi olduğunu; kusursuz olması gerekenin tek dışlanmışı, iğrenç derecede yüce olması gerektiğini; göksel mekânın bir deformasyonu, bir sapması olarak yaşadığını anlattı.

Ölümlü âlemde dolaşacak, acısını paylaşacak bir başkasını arama umuduyla.

Bilincinin sınırları içinde, acısının ağırlığını taşıyan tüylerini dökecek ve bir başkasına yem edilecek.

Ama kendisi, yem edilen tüylerin yutulabileceğini, ancak özünün asla sindirilemeyeceğini sonsuza dek bilecektir.

Kollarım ve uzuvlarım, gözlerimin yuvalarından fırlamasına neden olan, iyileşmez bir huzursuzlukla titriyor.

Şifa, herkes için şifa.

O sürüngen gözler.

Bana bak, ve lütfen bana bak.

Böylesine günahkar, böylesine kutsal olmayan bir şeyin lütufkar bakışlarına göğüs germeye cesaret edebilir miyim?

Beni sars, ve lütfen beni sars.

Böylesine kutsal olmayan bir yaratığın nazik, sakin bakışları, kutsal olmayan düşünceler uyandırıyor.

Beni al, ve lütfen beni alıp uzak diyarlara götür.

Bir tane daha, sonra bir tane daha kazıyacağım.

Gözlerini dizlerime, ilham perisini unutan bir sanatçı gibi, tırnakları dökülene ve derisi mahvolana kadar yere sürtünen deli bir adam gibi kazıyacağım.

Acıma dolu aşk, sunduğum bir çöptü ve şimdi bunu tekrar yapma şansım olursa, dizlerim morarmış ve kanasa bile sana yüzlerce kez sürünerek geri döneceğim.

Sen, gümüş bir tepside sunulan ihtiyacım olan akıl sağlığısın ve eğer değilse, o zaman nefret ettiğim insanların ayakkabılarının altında ezilmiş parçaları yerden yiyeceğim.

Aç, çirkin, çaresiz ve son derece yakar bir adam gibi yutacağım.

Tutkuyu hissettiğim her yerime, kokunun biraz daha uzun süre kaldığı yerlere heykeller yapacağım.

Senden uzaklaştığımda aşk solmadı.

Ay bile bakışlarımı karşılamayı reddettiğinde, kendi tenimin elimle gevşediğini hissettiğimde soldu.

Sonra oldu, bir külün parıltısı, yanan bir mumun hafif kokusu, ta ki içime ittiğim aşkımın parçaları kaburgalarımı yakana kadar.

Kanayan bir yara oldu ve boğazıma geri dönmeye çalıştığını hissettim, bu yüzden banyoya koştum ve hepsi çıkana kadar kasıldım.

Gözlerim kapanmaya başlayana ve dudaklarım yedi yaşında yastığımın altına sakladığım ve bir daha asla bakmadığım dinim gibi, kurtarıcıma gelene kadar onları bir, iki, üç kez saydım.

Seni sevmek bir günahsa, ayrı kalmak cehennemin ta kendisi gibi geliyor.

Ateşin içinden ve yolumdaki her tahtın üzerinden yürürdüm.

Senin o acı hatıranı kutsal bir kase gibi alıp, sabahleyin acınası bir şekilde kin beslediğim Tanrı'ya dua ederdim.

Elimi derinin içine sokup, aramızdaki ilişkinin kalıntıları kanayana kadar kalbini yoklardım, ta ki sen de benim kadar umutsuz olana kadar.

Evin tanımı kişiden kişiye değişir.

Kimileri için ev, rahatlık ve aidiyet duygusu sunan bir yerdir.

Bir ev, bir insanın ruhu, en sevilen bir yemek, bir çocukluk oyuncağı, bir şarkı veya sadece uzuvlarınızın ruhunuzun kutsal bedeninden ayrılarak özgürce dolaşabileceği bir yer olabilir.

Bana göre ev, gözlerinizin sevgilinizi ararken yuvalarından fırlayabileceği, uzuvlarınızın vücudunuzdan ayrı, acıdan kurtulmuş bir şekilde odanızda sürünebileceği ve bağırsaklarınızın huzur içinde dışarı dökülebileceği bir yerdir.

Organlarınızın, içinizdeki her yarığı delen suçluluk sancısı olmadan savunmasız kalabileceği bir yerdir.

Savunmasızlığın korkutucu olmadığı bir yerdir.

Belki de bir ev, bir varış noktası değil, sadece kafesimizi ve anahtarımızı içinde taşıyan bir kaptır.

Güney'in terk edilmiş anılarının hâlâ var olduğu, geri dönecek hiçbir şey kalmadığını bilsek bile bizi tekrar tekrar geri çağıran bir yerdir.

Aptaldım.

Tanrım, bunu her şeyde hissediyorum, sıradan, sıkıcı, günlük anlarda bile, bir şekilde seninle birlikte parıldayan anlarda.

Bunu soluyorum, kanıyorum, seviyorum ve evet, bu çok yorucu ve evet, beni mahvedecek

Bazen mi?

Bazen?

Bazen.

Ve yine.

AMA yine de denemekten vazgeçmek istemiyorum,

Yarın tekrar bir mektup yazıp bahçeme gömeceğim.

Kargalar eşeleyecek mi?

Bilmeyeceğim.

Her gün nefes alıyorum, her gün sana uzanıyorum ve her gün başarısız olup yeniden yükseliyorum.

Bir hurda yığını anka kuşu.

Teşekkür ederim, başarısız olmama, sevmeme ve tekrar başarısız olmama izin verdiğin için, bana bir kez daha denemenin acımasız ama güzel lütfunu verdiğin için.

Kendime doğru ruh haline, doğru zihinsel duruma, her şeyin doğru olmasına ihtiyacım olduğunu söylüyorum, ama gerçek şu ki, ben tam bir karmaşayım ve sen zaten derimin altına işlenmişsin, kanımda sürünüyorsun, sessiz kalması gereken kısımlarımı yiyip bitiriyorsun.

Biliyorum, bu konuda akıllı değilim.

Geçmiş düzenli değil ve beni pençeliyor, seni düşündüğümde göğsümün isimsiz, kafa karıştırıcı, çığlık atan her köşesinde bunu hissediyorum.

Seni her yerde görüyorum ve bu beni öldürüyor.

Yanından geçerken derimi yırtan begonvillerde, dişlerimi ağrıtan acı kahvenin tadında, beni paramparça eden boş şarkılarda.

Sana karşı açgözlüyüm, bencilim, seni bir bağımlı gibi biriktiriyorum, bunun beni ikiye bölebileceğini, beni diri diri yakabileceğini biliyorum ve umurumda değil.

Boğulurken çarptığım deniz fenerisin sen.

Karanlığın derinliklerine çok fazla daldığımda beni eve geri getiren o lanet olası pusula.

Kutsal olduğunu iddia eden su, kirli bir bedeni bile kutsayabilir.

Acım güzel mi?

Kuzu ve şair iddialarıyla taçlandırılmış - onu yalıyorum, çukurdaki lanetliler gibi kolaylıkla zevk alıyorum.

Süslemek için yaralarım var, ruhumu parçalara ayırıyorum, zambak saplarını sokuyorum.

Daha fazlasını tüketirsem bir şey büyüyecek mi?

İskeletimi zarafete doğru sendeleyene kadar kayganlaştıracak mı?

Mükemmel bir kurban olacağım.

Bir balığın oltaya takılabileceği, boğulup sonra çekebileceği türden bir kemik.

Hepimiz mayalanıyoruz, çürüme dediğimiz bıçak sırtında oyalanıyoruz.

Güneş, mezarları bile teselli ediyorsun. Toprak kokusu yerden yükseliyor.

Ne zaman?, diye soruyorum hiç çiçek açmayan adaçayı ve çürümüş anemonlara.

Uzun süre ısırılmamış bir elmanın rengindeki perdeler, bir kısmı emilmiş, ağzın içinde beden ölüyor.

Kaburgalarım çözülmenin zevkiyle açılıyor.

Martıların keskin çığlıkları, nereye doğru yol alıyorlar, ne soruyorlar?

Kanatlarını çırpınmalarına izin verin, gökyüzü kalacaktır.

Kollar, gelişmemiş bir düşünce, milyonlarca yıl önce olan bir şey için kasılıyor.

Mektuplar ikinci çekmecede var, pişmanlığım, şüphelerim, uzun zamandır bestelenmiş engellenmiş arzularım.

Varlıkları, ruhun bulma umudunu kaybettiği bir rüyaya giden bir yol açıyor.

İçimde değişen sensin, beni duyuyor musun?

Bir kez daha okuyacağım ve tarihin kuyruğunu aşılmaz bir hiçliğe doğru tekrar yakalayacağım.

Ölüler, gizemleri kucaklarında kolayca yatarken, toprakta sıcaktır.

Şimdi buradayım, gelecek zamanını bekliyor.

Beni bu kemiklerle dolu toprağa bağlayan zihin ne?

Beni bu çiçeksiz yatağa sürükleyen beden ne?

Parmak uçlarınızdan kıvrılarak çıkan yıldız tozlarının izlerini sürmeyi unutmayın;

Zayıfça çöküp aya doğru krater oluşturmayın, ne de belirsizliğe doğru çağlayanlar gibi akmayın, saklanıp da kendinizi gizlemeyin.

Vücuttaki her çilliği ve morluğu, bütünüyle, eksiksiz olarak say.

şaraptan sarhoş oldum

tanrısallık yerine

en dipte boğulmayı tercih ettim.

kıskançlık? belki.

Onun gümüş’i parıltısını ve kusurlu çizgilerinin ışıltısının ölümlüleri nasıl büyülediğini ve şairleri nasıl fethettiğini izlerken içim buruklaşıyor.

Onun inceliğine, ipeğinin dokusunun okyanusları nasıl da zarifçe yıkanmış bir tül gibi sardığına hayranım.

Dalgalar bile ona çarpıyor.

Yeryüzünü nasıl da kucaklıyor, her türlü gerilimi şekerden dokunmuş bir ahenkle, sarmalanmış bir ninniyle nasıl da dindiriyor.

Gecenin gürültüsü altında alçak sesle mırıldanan, sonsuz bir dinginlik nefesi o.

Yatıştırmak istiyorum, yükselişimde yeryüzünü bütünüyle yutmamak, yazın aşındırıcı neminin bataklığında düşmemek, boğazımdan süzülüp kalbimi paslandıran can sıkıntısının kokusunu yaymamak istiyorum.

Bunun yerine, beyaz yıldız çiçekleri yetiştirebilir, güvercinin zarif tüylerini okşayabilir ve olgun ağaçlarla dolu vadilerde dörtnala koşabilir miyim?

Ah, birini hilal şeklindeki yatağımın kıvrımına yerleştirmek ve diş çıkarma sancılarının şiddetini azaltmak ne güzel olurdu.

Bir alev yakmak değil, onu yatıştırmak.

Ah, yorgun gözlerimle ve dizginsiz zihnimle barışmak, unutmak, unutmak ve yine unutmak ne güzel olurdu.

Yazın bir oyunu, bunaltıcı havayı ağırlaştırıyor, göz kapaklarımızı düşürüyor ve bizi kendi terimizin altına gömüyor.

Geniş bir ağaçlık alan çalılıklarla kaplı ve kurumuş ayaklarımızın tabanlarını çiziyor.

Beyaz keten, kavurucu sıcağa yetmiyor, diye kendime hatırlatıyorum.

Yanmış güneş ışığı gözlerimizin içinde birikiyor.

Dilimde acı bir tat beliriyor.

İdeal bulutlar kalınlaşmış gökyüzünü besliyor, biz de izliyor ve belirsiz figürlerden oluşan bir dünya hayal ediyoruz.

Ay ışığı yabancı, güneş ışığı ise nefret edilen ve huzursuz.

Sıcak kan havuzları denizi sarıyor ve içimizde barınıyor.

Kapanmış yaraları yeniden açmamaya dikkat ediyorum.

Artık omurgasız değilim.

Kalbimin göğsümün köşeleriyle yeniden tanıştığını, neredeyse dolu olduğunu hissedebiliyorum.

Sevmeyi öğrendim.

Ellerim benim, senin değil.

Adın her ritmi bozmadan en sevdiğim şarkıları dinleyebiliyorum.

Sensiz de gülümseyebiliyorum.

Ama bazen kararımı verirken tereddüt ediyorum.

Bazen, benden daha büyük bir özlem duyuyorum; zamanı geçmişin anlarına geri döndürmeyi arzuluyorum.

Dokunuşunla midemi kemiren kelebek sürüsünü ya da narin kemiklerimi bu kadar kolayca kurutmanı özlüyorum.

Bir saatin içine uzanıp, beni bize geri getirene kadar kollarını çekmek istiyorum.

Bazen ay seni rüyalarıma davet eder, çünkü sana en çok yaklaşabildiğim yol odur.

Yaratılmış ve unutulmuş, ışığın ilham perisini kovalıyorlar.

Biz kutup zıtlarıyız; doğal olarak, ilgimi çekiyorlar.

Güveler dışarıdan gelen soluk ışık yansımalarıyla bir olmak için iç zarlarıma yapıştıkça midem ikiye katlanıyor.

"Dünya göründüğü kadar güzel değil!"

Onları başka yöne çekmeye çalışacağım.

Yolculuklarını ışığa teslim etmeleri için onları yeterince pohpohlayamam; bu onların amacı.

Belki de onların olasılığını içselleştirebilirim, bu yüzden akşam yemeğinde birkaç tane daha, gece yarısından sonra birkaç tane daha yiyorum, sonra midemdeki uçuş girdabı beni saat 3'te soğuk mutfak fayanslarının üzerinde çömelmiş halde bırakıyor.

Parmak boğumlarım bembeyaz ve nefesim gökyüzünün ağırlığının ötesinde bastırılmış, kurumuş dudaklarım sadece daha fazlasını tüketmek için acıyor - ta ki göz bebeklerim ışığı doğrudan ruhuma yönlendirmek ve retinamı parlaklıkla kör etmek için şişene kadar.

Eşitsizliği sil, tıpkı yeni doğmuş bir bebeğin güneş ışığıyla ilk karşılaşmasını, her şeyi tüketip acılaştırmadan önce temizler gibi sil.

Pençeli avucumda, kamburlaşmış ve morarmış halde, avuç avuç boğazımdan aşağı akarken, belki de sadece bu kez, içimdeki bir şey ışığı aramaya devam edecek.

Bu, en nahoş şekillerde zevk alma eğilimidir.

Acı veren ama aynı zamanda bana karşı nazik olmayı da bilen bir duyguya özlem duyuyorum.

Eskiden ağız yaralarımın üzerine doğrudan tuz koyardım.

Bir süre çok acırdı, gerçekten de çok acırdı.

Ama o acı dolu deneyim sırasında, birisi olabildim.

Hayatta olan birisiydim, acıyı hayal edilebilecek en güzel şekilde deneyimliyordum.

Sesin artık senin sesin değil.

Ya da öyle, ama tamamen yanlış şeyler söylüyor.

Ya da öyledir, ama ben duyamıyorum.

Ya da öyle, ama sen bunu başkasını mahkum etmek için kullanıyorsun.

Beden, bireyin kendi varlığının özü olmaktan ziyade, dünyadaki diğer nesneler arasında bir nesne olarak hissedilir. Gerçek benliğinin özü olmak yerine, beden, kopuk, bedensiz, 'içsel', 'gerçek' benliğin şefkat, eğlence veya nefretle baktığı sahte bir benliğin özü olarak hissedilir.

Benliğin bedenden bu şekilde ayrılması, bedensiz benliği, yalnızca bedenin algıları, duyguları ve hareketleri (ifadeler, jestler, sözler, eylemler vb.) aracılığıyla aracılık edilen dünyanın yaşamının herhangi bir yönüne doğrudan katılımından mahrum bırakır.

Bedensiz benlik, bedenin yaptığı her şeye bir gözlemci olarak hiçbir şeye doğrudan katılmaz. İşlevleri, bedenin deneyimlediği ve yaptığı şeylere ve genellikle tamamen 'zihinsel' olarak adlandırılan işlemlere ilişkin gözlem, kontrol ve eleştiri haline gelir.