Het is een flink bedrag, helemaal als je niet weet wat je zojuist betaald hebt. Mijn eerste gedachte, wanneer ik niet weet wat er afgeschreven wordt, is dat mijn gegevens gestolen zijn en ik nu langzaam financieel uitgekleed ga worden. Net zoals een verliefde man op zijn eerste, sensuele avond met zijn nieuwe liefde uitgekleed wordt door haar. Maar daarna wordt vastgebonden aan het bed, zijn autosleutels uit zijn spijkerbroek worden gevist en zij er vandoor gaat met zijn nieuwe auto waarover hij nog zo had lopen opscheppen tegen zijn vrienden. Je herkent de situatie vast wel. Gelukkig was dat niet het geval, maar het alternatief is niet heel veel beter.

Vanochtend ben ik 34 euro en 99 cent verloren aan een app. En de oorzaak van deze afschrijving staat op dit moment bij mij in de vensterbank. Het is een langzaam stervende aloë vera plant die ik een paar weken geleden heb gekocht om mijn nieuwe appartementje een beetje op te leuken. Nadat ik de muren een mooi kleurtje had geverfd, meubels in elkaar geschroefd had, een stijlvol kleed had neergelegd en wat lijstjes aan de muur had gehangen, dacht ik dat het wel tijd was om wat groen toe te voegen aan mijn eigen nestje. Maar aangezien het mij nog nooit is gelukt om een plant in leven te houden leek het mij een goed idee om voor een makkelijk model te gaan. Wat ik echter niet wist, is dat deze plant zó makkelijk te onderhouden is dat hij zelfs niet echt water nodig heeft. Misschien alleen een beetje zonlicht en af en toe een drupje water. Zo’n drupje wat onderop je glas is blijven liggen en te klein was om nog een slok te nemen. Maar deze plant heeft echt niet meer water nodig. Dat had ik graag willen weten voordat ik iedere week een regenton aan water over de arme schat uitstortte. Mocht je je ooit afvragen of je een plant kan waterboarden, het antwoord is volmondig JA.

Dat deze plant eigenlijk amper water nodig heeft ontdekte ik via een app. De app Picture This: Planten herkennen. Het is een super app want je hoeft alleen maar een foto te maken van je eigen, stervende, groene vriend en de app weet je precies te vertellen wat je er aan kan doen om het slachtoffer te reanimeren. En voor dat advies betaal je dan de eerste zeven dagen helemaal geen rooie rot cent, je zit namelijk nog in de proefperiode. Zeg je in die proefperiode je abonnement op de EHBO-Planten app niet op? Dan krijg je een rekening van bijna 35 euro onder je neus geduwd.

Mocht je je ooit afvragen of je een plant kan waterboarden, het antwoord is volmondig JA.

De conclusie van deze financiële blunder is dat ik een hele boodschappentas aan kosten kwijt ben en achterblijf met een rottende plant in mijn vensterbank. Nu ga ik uit frustratie dus nog harder naar MUSE luisteren totdat ik helemaal doof ben. Hopelijk blijf jij dan opletten dat je geen domme aankopen doet in de appstore. En mocht je een gewonde hyacint of een vaarn met een burn-out hebben, stuur mij dan een foto want ik heb het komende jaar nog wel een leuke app op mijn telefoon staan die ik anders toch niet gebruik.

Abonneer nu

Als er niet was ingebroken, wat dan wel? Heel simpel. Een paar dagen geleden heb ik allerlei leuk lijstjes met daarin posters, foto’s en affiches opgehangen. Er hangt een oude, Franse, advertentie voor een draagbare platenspeler, foto’s van het Zeeuwse dorp Kruiningen, een reclameposter voor de Semana Santa in Sevilla waarop een flamencodanseres kleurrijk danst en ga zo maar door. Al die lijstjes had ik opgehangen met plakspijkers. Die heb ik gebruikt ondanks dat ik sinds kort pretendeer een handyman te zijn omdat ik heb onderzocht waar in de bouwmarkt de pluggen en schroeven liggen.

Lang verhaal kort, midden in de nacht besloten de plakspijkers op te houden met plakken en toen besloten de lijstjes weer gewoon toe te geven aan de zwaartekracht met als gevolg een ravage in mijn woonkamer en kapotte lijstjes bovendien. De grootste lijst die aan de muur had gehangen, eentje waarin een poster zat van de bekende soepblikken van Andy Warhol, was er het slechtst aan toe. Kapot en totaal onbruikbaar. Voorheen zou zo’n kapotte lijst nog jaren kunnen bestaan in de huizen waar ik gewoond heb. In studentenhuizen is namelijk altijd plek voor kapotte spullen en er is nooit tijd of energie om die spullen eventjes op te ruimen. Zo heb ik jaren op een studentenkamer geslapen terwijl er onder mijn bed opgedroogde verfkwasten en een half afgebroken verfbak stof stonden te happen. Wegrottende houten tuinmeubels op het balkon. Loshangende brievenbussen. Een badkamertje met alleen een gat en zonder raam. Ik keek er niet van op.
Maar nu is mijn leven anders, nu heb ik een appartementje gekocht en nu voel ik ook een enorme verantwoordelijkheid om daar goed voor te zorgen. Daarom heb ik vanochtend de kapotte lijsten onder mijn arm genomen en in mijn autootje gegooid. Na werk ben ik linea recta naar een afvalscheidingsstation gereden. Een plek waar ik eerlijk gezegd niet zo graag kom.

Paniek is eigenlijk het gevoel dat zich meester van mij maakt zodra ik het afvalscheidingsstation betreed. Dat begint al meteen bij de entreepoorten. Direct daarna moet je namelijk een klein steil heuveltje op. Op dat heuveltje wil je niet stil komen te staan en dus moet je er ten alle tijden voor zorgen dat je goed kijkt voordat je het heuveltje aanvalt. Staat er boven op het steile heuveltje een andere bezoeker? Rijd dan niet het heuveltje op! Voor je het weet sta je namelijk minuten lang in de hellingproef, een van de meest gevreesde onderdelen van het rijexamen.
Heb je het heuveltje overleefd? Goed. Dan mag je nu bewijzen dat jij echt wel een bewoner bent van deze regio en dus het recht hebt om jouw troep hier harteloos te komen dumpen. Heb je een brief bij van een officiële instantie met jouw huidige adres erop? Zo niet, dan wordt het heel lastig om uw kapotte lijstjes weg te gooien meneer.
Een aantal jaar geleden mocht ik een coronapersconferentie van minister-president Mark Rutte bijwonen en ik heb echt het gevoel dat ik toen makkelijker werd binnengelaten dan bij het afvalscheidingsstation. Maar misschien is dat alleen maar mijn gevoel.
Eenmaal binnengereden is het opletten dat je geen fanatieke afvalscheider met systeemplafondplaten gevuld met asbest omver rijdt in het labyrint van auto’s, busjes, bakfietsen (welkom in de Randstad) en aanhangwagens. Mensen lopen als kip zonder kop rond. Maar dat begrijp ik eigenlijk wel, want dat doe ik ook!

Zodra het gelukt is om voor een container te parkeren gooi ik snel mijn kofferbak open en begin als een malle de troep die ik mee heb in de containers te smijten. Niet uit enthousiasme en ook niet als een fijne manier om stoom af te blazen maar puur uit onzekerheid omdat ik niet weet of ik het wel goed doe. Er zijn zoveel verschillende categorieën containers dat ik altijd twijfel wat waar nou precies bij hoort. En omdat ik een volwassen man ben word ik niet meer graag op de vingers getikt, niet door de tandarts, niet door een automonteur, niet door mijn moedertje, en dus ook niet door iemand die bij een afvalscheidingsstation staat in meer fluorescerende kleding dan alle vier de Toppers bij elkaar. Daarom is mijn tactiek; alles zo snel mogelijk weggooien en als een malle wegrijden. Gelukkig is dat vandaag ook weer gelukt.

En nu ik thuis zo aan mijn keukentafel naar de kale muur zit te staren bedenk ik mij dat ik hier nog ergens een paar extra plakspijkers heb liggen. Dus eens zien of ik mijn muur toch nog wat kan opleuken met een soepblik van Andy Warhol en een advertentie voor de Tour de France van 2015.

Abonneer nu

Vorige week vertelde ik je hier nog dat ik uren verdwaald was in de bouwmarkt. Schrik niet, daar ben ik gisteren weer een keer geweest want ik had hollewandpluggen nodig. Door mijn eerdere zoektochten wist ik ze in één keer te vinden. Thuis heb ik op hoop van zegen een paar gaten in de muur geboord en mijn racefiets opgehangen. Dat ging eigenlijk zo probleemloos dat ik gewoon zeker weet dat het universum later deze week nog iets voor mij in petto heeft. Dat ik mijn autootje alleen nog maar kan tanken bij het allerduurste tankstation van de provincie omdat ik de afstand naar huis weer totaal verkeerd ingeschat heb bijvoorbeeld.

Over dat autootje gesproken, daar schreef ik laatst ook nog een vrij emotioneel epistel over, als ik zo vrij mag zijn dat te zeggen over mijn eigen schrijfsels. Het valt me namelijk zwaar dat ik weet dat ik nog dit jaar afscheid moet gaan nemen van mijn scheurbakkie omdat deze te oud begint te worden. Er staan domweg te veel kilometers op de teller. Heb ik dan nu een nieuwe auto? Nee. Heb ik al gekeken naar een nieuwe auto? Nee. Heb ik überhaupt geld voor een nieuwe auto? Amper. Dus ik rijd nog steeds met geknepen billetjes rond, zo nu en dan richting een leuk museum. En dat is precies waar het probleem van deze week om de hoek komt kijken.

Bent u bekend met de museumkaart? Voor 75 euro koop je een kaart en daarmee kan je een heel jaar meer dan 500 musea in Nederland binnen- en buitenlopen alsof je er woont. Een hartstikke leuke kaart om te hebben! En de afgelopen vijf jaar had ik ook daadwerkelijk een museumkaart in mijn bruine, leren portemonnee zitten. Nee dat verzin ik niet om deze Substack een beetje op te leuken, ik heb echt een bruine, leren portemonnee want ik vind dat er beter uitzien dan zo’n lelijke pasjeshouder, of erger nog; een telefoonhoesje met pasjes erin.

In die vijf jaar tijd ben ik misschien zes keer naar een museum geweest en eigenlijk is dat gewoon zonde van je geld. Dan kan je twee dingen doen. Vaker naar een museum gaan. Of je kaart niet meer verlengen zoals je ieder jaar weer met het volste vertrouwen doet. Na een tijdje wikken en wegen koos ik voor het laatste. En daarna besloot ik om weer eens flink wat musea te bezoeken. Tactisch gezien een slechte keuze met grote, negatieve, financiële gevolgen. In dat geval zou ik zo een mooie ministerspost in Den Haag kunnen bekleden. Daar wordt door de coalitie al zo lang getwijfeld over met wie te regeren, dat de twijfel verheven is tot een nieuwe vorm van kunst. Nu ik er zo over nadenk zou het best in een museum kunnen hangen. En dan zou ik daar weer naar kunnen komen kijken, dankzij mijn nieuwe museumkaart. Want ik denk dat ik die weer ga aanschaffen! En dan wil ik bij deze de afspraak met mezelf maken dat ik minstens iedere maand naar minimaal één museum ga. Hoe moeilijk kan dat zijn?

Het eerste zaadje om weer een museumkaart te kopen werd een paar weken geleden bij me gepland toen ik vreselijk brak, op een bloedhete dag, door het Rijksmuseum liep. Ik moest die ochtend toevallig in Amsterdam zijn en om mijn dag een beetje meer sjeu te geven besloot ik naar een tentoonstelling te gaan die me was getipt. Met mijn alcoholneus viel ik in de boter want het was één van de laatste dagen dat die bewuste tentoonstelling te zien was. In het Rijksmuseum draaide het om het werk van fotograaf Ed van der Elsken. Een man die ik nog niet kende, laat staan dat ik zijn foto’s ooit gezien had, maar waar ik erg geïnteresseerd in bleek te zijn en wiens werk ik wel vaker zou willen zien.

Na de tentoonstelling sjokte ik verder naar de Eregalerij, de plek in het museum waar de mooiste en beste werken uit de zeventiende eeuw van Nederlandse bodem hangen. Het Melkmeisje van Johannes Vermeer, Portret van een echtpaar van Frans Hals of Het vrolijke huisgezin van Jan Steen. Mocht je deze werken niet kennen, en dat is heus niet gek want ze zijn al honderden jaren oud en tegenwoordig hebben we genoeg afleiding in de vorm van TikTok en reality-tv over de familie Roelvink, dan kan ik je zeker aanraden ze even op te zoeken.

Maar waarom liep ik hier? Omdat ik er voor had betaald. Ik had 25 euro neergelegd voor een entreeticket en ik vond dus van mijzelf dat ik even moest kijken naar alle Greatest Hits van het Rijksmuseum. Met als klapstuk natuurlijk de Nachtwacht. En terwijl ik daar tussen de toeristen stond, die in het Spaans, Engels en Duits door elkaar aan het tetteren waren, en ik mijn hoofd van de alcohol voelde bonzen en mijn mond gortdroog werd besloot ik na 28 seconden weer weg te lopen bij het metershoge meesterwerk. Ik kon het niet.

Als ik op dat moment een museumkaart had gehad dan was ik nooit met mijn kadaver langs alle populaire kunstwerken gelopen, slalommend tussen de kinderwagens en selfiesticks van toeristen. Als ik een museumkaart had gehad dan was ik wel op een druilerige dinsdag in februari langsgekomen. Gewoon op mijn gemakje, na werk, met een koffietje in de hand, om nog een keer naar Frans Banninck Coqk te kijken. En dat is dus ook precies wat ik ga doen het komende jaar. Iedere maand naar een museum met mijn museumkaart. Heb je nog tips?

(Nee, deze Substack is niet gesponsord. Was het maar zo’n feest. Dan zou ik misschien weer kunnen tanken.)

Abonneer nu

De bittere realiteit is dat ik nu al een paar maanden zonder huisgenoot Kees woon en dus zelf de klusjes in huis aan moet pakken. En dat doe ik dan ook, heel langzaam en met een enorme bagage aan onzekerheid. Terwijl ik dit schrijf zit ik bijvoorbeeld in het licht van een tijdelijk lampje dat met de fitting en alle draden nog uit het plafond hangt. Dat ik zelf de juiste draadjes heb weten te verbinden en dat er überhaupt licht in mijn appartementje is, was voor mij een paar weken geleden een hele grote overwinning. Zo’n overwinning behaalde ik gisteren weer, toen heb ik namelijk een gat in de muur geboord, daar een plug in geduwd en er een schroef in geschroefd. Zodat er nu een sleutelkastje in mijn gang hangt. Dat ik daar ruim een uur en twintig minuten over heb gedaan doet voor mij niets af aan de prestatie. Dat het gisteren bij die ene plug, die ene schroef en dat ene kastje is gebleven ook niet. Er zijn nog heel veel gaten te boren in de muren van mijn nieuwe plekkie, maar voor nu was dit wel even goed. Dat had trouwens ook te maken met de onstuimige voorbereidingen die ik trof. Het vinden van de juiste schroeven en pluggen in de bouwmarkt.

Niemand had mij ooit verteld wat de gevaren zijn van een bouwmarkt. Als je namelijk even niet oplet, niet onthoud welke afslagen je neemt en vergeet in welk gangpad je rondneust dan is de kans, en dit is berekend door wetenschappers, precies honderd procent dat je verdwaald! Mocht je ooit naar een bouwmarkt gaan en jezelf afvragen wie die mensen zijn die een beetje ongeduldig staan te lummelen bij de uitgang dan kan ik je bij deze vertellen dat dat de partners zijn van de arme stakkers die een poging gewaagd hebben om ‘even snel naar binnen te gaan om die ene plank en dat grotere moertje te halen’. Die wachtende mensen kregen van hun geliefden te horen dat ze er maximaal vijf minuten over zouden doen en dat ze binnen no time terug zouden zijn, maar inmiddels staan ze al dagen te wachten! Volgens mij werden er dekens en koppen warme soep uitgedeeld, maar dat weet ik niet zeker.

Het duurde dus niet lang voordat ik mijn volledige oriëntatie kwijt was. Linksom werd rechtsom. Onder werd boven. En iedere medewerker in een oranje shirt leek op de volgende medewerker in exact hetzelfde oranje shirt. Dan had ik er net eentje zien passeren, kwam diezelfde medewerker de volgende hoek weer om lopen met de vraag of hij mij kon helpen. Nadat ik hem vroeg waar de schroeven en pluggen te vinden waren maande hij mij om hem te volgen en dat was, achteraf gezien, een heel dom idee. Want eenmaal aangekomen bij het segment van de pluggen, schroeven, haakjes, moertjes en boutjes leek hij als een geest te verdwijnen. Ik was nu ergens diep in de bouwmarkt verzeild geraakt en ik had geen idee waar de uitgang was.

Voor de vorm heb ik nog even op mijn hurken gezeten en heel specifiek naar een schroefje zitten staren zodat het nog een beetje leek alsof ik ook maar ergens verstand van heb in een bouwmarkt. Maar toen dat stukje toneel zelfs mij begon te vervelen graaide ik wat willekeurig gekozen schroeven en pluggen mee en begon aan mijn zoektocht naar de uitgang.

Ik zette een paar stevige passen langs meerdere rijen en kwam aan bij de verschillende soorten cementmolens. Daar kwam ik Henry van der Vegt tegen, dat is de trainer van PEC Zwolle. Hij vertelde me dat hij weinig tijd had om te praten omdat hij een flinke muur aan het bouwen was voor in zijn selectie. Nadat zijn elftal dit weekend met 7-0 was afgedroogd door Feyenoord moest er iets veranderen. Door een hoge muur te bouwen dacht hij dat probleem wel op te kunnen lossen. Nog voordat ik hem kon vragen waar toch in godsnaam de uitgang van deze bouwmarkt was, was hij al weer verdwenen tussen één van de vele gangpaden.

Een paar uur lang liep ik in een flink tempo tussen de grasmaaiers, gereedschapskisten, eikenhouten planken en allerlei verschillende soorten wasbakken met maar één doel: het vinden van de uitgang. Al het andere op aarde telde niet meer. Zo snel mogelijk hier naar buiten, niets anders. En daardoor merkte ik ook niet dat ik eigenlijk naar het toilet moest. Met het schaamrood op mijn kaken kan ik nu wel toegeven dat ik het dunnetjes door mijn broek heb laten lopen en daardoor met besmeurde benen de uitgang uiteindelijk heb gehaald.

Toen ik vanochtend mijn mail opende zag ik een uitnodiging om dit weekend mee te doen aan de Hyrox van Salt Lake City. Maar ik duik nog liever een keer die bouwmarkt in.

Ondanks dit zorgwekkend grote gebrek aan talent volgt er nu een rekensom.

Abonneer nu

Luc koopt in het jaar 2019 een witte Kia Picanto met vijf deuren. Het is zijn tweede autootje nadat hij drie jaar eerder een witte Kia Picanto met drie deuren kocht. De kilometerteller staat op het moment van kopen op ruim 5000 kilometer.
”Van een oud vrouwtje geweest”, grapt de verkoper nog.
”Verzin eens wat nieuws”, denkt Luc.
In zeven jaar tijd rijdt Luc vooral zelf in zijn auto maar heel af en toe leent hij hem uit aan vrienden en familie. Vandaag staat de kilometerteller op 237.386 kilometer. In de kofferbak ligt een vaas met zeven rode knikkers en 12 witte knikkers. Luc pakt een knikker en smijt die uit het raam terwijl hij lekker met 130 kilometer per uur over de snelweg schiet. Hoeveel kilometer heeft Luc in de afgelopen zeven jaar zelf achter het stuur van zijn autootje gezeten?

Het precieze antwoord? God mag het weten. En die kunnen we het niet vragen want ik begreep dat Hij deze weken druk in gesprek is met Wout Weghorst en geen tijd lijkt te hebben voor andere zaken. Want anders had Hij onder andere Mona Keijzer er wel van kunnen weerhouden om een nóg een nieuwe politieke partij op te richten. Om maar iets te noemen.

Het punt dat ik hier in ieder geval probeer te maken is dat ik in de afgelopen jaren meer dan 230.000 kilometer in mijn geliefde, kleine, witte Kia Picantootje heb gereden. En dat aantal kilometers heeft er nu voor gezorgd dat ik een beetje sentimenteel word wanneer ik denk aan het naderende einde van onze fijne samenwerking. Want op een gegeven moment heb je zoveel kilometers gereden dat een auto vanzelf zegt ‘Ik kan niet meer. Voor mij geen meter verder’. En dat moment zou ik graag een beetje voor willen zijn. Maar de stickers op de binnenkant van mijn voorruit van de Zwitserse tolwegen, de camping van Lowlands of Down The Rabbit Hole, het kleine krasje in de lak van de passagiersdeur aan de rechterkant die ik in de eerste week maakte toen ik ging fileparkeren en het scheurtje in de bekleding van de stoel waar ik iedere dag in zit zorgen er zo erg voor dat dit echt mijn auto is dat het bijna voelt als een vriend. Een vriend die door andere vrienden gekscherend ‘De Botsauto’ of de ‘Lucanto’ wordt genoemd. Een vriend waar je niet zomaar afscheid van neemt.

Aan de andere kant is het gewoon een stuk staal op rubber. Zo eerlijk moeten we ook zijn. Een stuk staal op rubber zonder enig gevoel, geweten of denkend vermogen. Als ik een garage inrijd valt de radio direct weg en als ik altijd het navigatiesysteem had gevolgd dan was ik waarschijnlijk al een aantal keer het Amsterdam-Rijnkanaal ingereden en ik durf te beweren dat de Kia op dat moment echt niet waterdicht zou zijn. Vanwege mijn, inmiddels verholpen, angst voor de wasstraat zijn er ook meerdere biologieprojecten ontstaan tussen de randen van mijn kofferbak. Waar Vincent Van Gogh ooit in zijn brieven aan zijn broer Theo schreef dat er toch zoveel verschillende soorten geel zijn, zou je dat ook kunnen zeggen over de kleur groen. Ben ik nu achter gekomen. Verder beslaan de ramen als je met drie of met meer mensen in de auto zit op een koude dag in de herfst en het lukt je ook niet om een normaal telefoongesprek te voeren via de carkit want iedereen met wie je belt denkt dat je in een windtunnel aan het joggen bent.

Deze auto is niet perfect. Maar een goede vriend is ook niet perfect. Een goede vriend komt ook wel eens te laat. Een goede vriend meurt ook wel eens uit zijn bek. Een goede vriend is ook niet altijd grappig. Een goede vriend stelt je misschien ook wel eens teleur. Een goede vriend draagt ook wel eens een shirt met een gat erin. Een goede vriend praat soms ook iets te gretig over je zusje (je weet wie je bent, viespeuk).

Die goede vriend blijft echter een mens van vlees en bloed en onder aan de streep blijft mijn Kia Picanto gewoon een vernuftig samengesteld apparaat waarvan er nog duizenden de band zijn afgerold. En dat is iets wat ik moet onthouden. Ik moet mijn auto minder zien zoals Brum, het autootje dat iedere aflevering op weg gaat naar de grote stad om daar nog grotere avonturen te beleven, en er meer naar kijken zoals ik dat doe naar een kapotte föhn die je kleine schokjes geeft omdat je tegen beter weten in er toch je haar mee probeert te drogen. Dus ik ben nu van plan om nog een paar maanden rustig rond te rijden in mijn botsautootje, een nieuw autootje aan te schaffen en om afscheid te nemen van mijn kleine, grote vriend.

Uiteindelijk is het namelijk belangrijker dat die echte goede vriend in blijft stappen om mee te gaan op avontuur. En dan maakt het iets minder uit welke auto je naar die nieuwe avonturen brengt.

Abonneer nu

Twee dagen later was dat verhaal echter heel anders. Na een lange maandag op werk kreeg ik thuis in mijn nieuwe appartementje niets meer gedaan. Ik was niet vooruit te branden en kon alleen maar met mijn hand in een zak gezouten pinda’s de samenvattingen terugkijken van alle Premier League wedstrijden die ik afgelopen weekend gemist had. Tot mijn verbazing zag ik dat de Londense club Tottenham Hotspur FC voor de tweede week op rij niet wist te scoren, wel weer twee doelpunten om de oren kreeg en net zoals vorig seizoen onderaan het klassement bungelt van de grootste voetbalcompetitie op aarde. Waarom zijn er nog steeds spelers die bij deze club willen spelen? Ook onze eigen Jan Paul van Hecke, op het WK nog een van de betere Nederlandse voetballers, maakte deze zomer de overstap naar deze club zonder ziel, zonder visie en zonder verhaal. Tottenham Hotspur FC is een glimmende, lege huls en dat zie je terug op het veld. Dat ook Xavi Simons en Micky van de Ven daar willen voetballen is voor mij totaal onbegrijpelijk, kom anders lekker bij mijn cluppie spelen! VV Voorwaarts Zondag 3. Je leest het goed, het was erg gezellig in de krochten van mijn gedachten op deze maandagmiddag. Ik nam nog een handje pinda’s.

Waren die pinda’s dan ook mijn uiteindelijke avondeten? Nee dat niet. Ik heb nog wel weten te koken. Zoete aardappel uit de oven. Mijn lifesaver deze zomer, want ik ben de tel kwijt hoeveel zoete aardappelen ik al heb gebakken in mijn nieuwe oven. De zoete aardappel is zelfs zo populair bij mij op dit moment dat ik kort overwogen heb om een ode te schrijven aan dit stuk groente. Maar omdat het heel hard regende in mijn koppie besloot ik dat het leuker was om Tottenham nat te pissen. Dat haalde mij natuurlijk niet naar een positievere wereld en omdat mijn sterrenmaaltijd ook niet per se meer deed dan mijn met pinda’s gevulde maag nog voller maken besloot ik om te doen wat ik vaker doe. Nog dieper het moeras van zelfdestructie inwandelen. En dat doe ik al-tijd met een specifieke playlist die ik op Spotify heb gemaakt.

Die playlist is gewoon openbaar dus je zou hem na het lezen van deze Substack kunnen checken. Hij heet Luc’s Lijstje - Drama. Een prima naam dacht ik blijkbaar op 23 januari 2019 want toen heb ik de eerste vier nummers toegevoegd.

Amy Winehouse - Back To Black
André Hazes - Bloed, Zweet & Tranen
Thirty Seconds To Mars - Hurricane
Dido - White Flag

Wat er die dag precies aan de hand was in mijn leven zou ik echt niet meer weten, maar dat het niet goed ging is wel duidelijk als ik deze eclectische mix van artiesten zo op een rijtje zie staan.

Inmiddels telt de playlist meer dan honderd nummers, met als meest recent toegevoegde nummer de nieuwste single van Sienna Spiro - Great Expectation. Een parel van 2 minuut 54 die aan het einde van het jaar sowieso bovenaan mijn Spotify Wrapped gaat staan. Alles aan dit liedje klopt. Vooral die fantastische, licht hese stem van de zangeres is jaloersmakend en verslavend tegelijkertijd. Dit nummer staat bij mij deze weken iedere dag op repeat. Als je mijn leven zou moeten samenvatten dan kan je dat op dit moment vrij gemakkelijk doen met een zoete aardappel en de muziek van Sienna Spiro. Het hoeft niet altijd moeilijk te zijn.

Na mijn avondeten zat ik melancholisch met mijn ziel onder mijn arm door mijn fotogalerij te scrollen. Toen ik helemaal terug gescrold was naar november 2023, langs vakanties, geliefdes, werkuitjes, wazige beelden van ondefinieerbare avonden, en voor de vijfde keer de zin “Och wat gaat de tijd toch snel” tussen mijn oren hoorde galmen besloot ik dat het tijd was om mijn telefoon weg te leggen. De drama playlist aan te zetten. En te gaan douchen.

En dus stond ik gisterenavond onder mijn douche een concert weg te geven waarin ik onder andere Great Expectation van Sienna Spiro stond te zingen, even heel diep met ontzettend veel zelfmedelijden. Daarna kwamen My Chemical Romance, Tamino, Olivia Dean, Paolo Nutini, Rufus Wainwright, Jeff Buckley en vele anderen bij mij onder de douche. Dat hielp enorm om de boel een plekje te geven en te relativeren. Daarna viel ik als een blok in slaap.

Mijn drama playlist. Werkt altijd.

Gisteren heb ik mijn eerste rondje gereden sinds ik in mijn eigen, nieuwe appartementje ben gaan wonen en daarom was het doel van deze ronde om nieuwe routes te ontdekken. Het zou niet per se gaan om een aantal kilometers die gehaald moest worden en het zou zeker niet gaan om een bepaalde snelheid die ik moest aan tikken. Dat een snelle tijd er sowieso niet in zou zitten werd mij meteen duidelijk toen ik op mijn fiets sprong, nadat ik deze als een acrobaat mee de lift in had genomen van mijn appartementencomplex, en probeerde weg te rijden. Er stond verrassend weinig lucht in mijn banden voor een fiets die al drie weken stil had gestaan. Nadat ik met man en macht zoveel mogelijk lucht in mijn bandjes had gepompt merkte ik nauwelijks verschil. Hoe dit kan moet ik nog onderzoeken maar het resultaat was wel dat ik de eerst paar kilometer alleen maar bang was om mijn banden en wielen aan gort te rijden. Het laatste wat ik wilde was ergens midden in de polder met twee lekke banden staan, om vervolgens op mijn fietsschoentjes en met de fiets aan de hand te moeten wandelen naar de dichtstbijzijnde bushalte, een uur te moeten wachten op lijn 56 terug naar Utrecht, maar om vervolgens niet mee te mogen omdat de buschauffeur weinig compassie op kan wekken voor een gestrande amateur sporter die zijn leven niet op orde heeft. Ik denk dat daar mijn gedachten de eerste paar kilometers hebben gezeten. Toen het eenmaal tot me doordrong dat mezelf zorgen maken totaal geen invloed heeft op welke situatie er dan ook komen gaat besloot ik om die gedachten te parkeren en aan iets anders te denken.

”we kijken elkaar die nacht eens diep in de ogen, trouwen heel snel en maken daarna heel veel mooie kindjes”

Het eerstvolgende onderwerp dat in de rij stond te springen om door mij behandeld te worden, terwijl ik over het fietspad van mijn nieuwe route raasde, was blijkbaar de datingapp Bumble, die sinds kort op mijn telefoon staat. De afgelopen maanden was ik aan het daten met iemand, maar daar hebben we een aantal weken geleden gezamenlijk een punt achter gezet. Niets ernstigs, we hadden het heel gezellig maar daar bleef het ook wel bij. Tegen al mijn natuur in, en op aanraden van een van mijn beste vrienden, besloot ik om Bumble te downloaden en om te kijken wat er dan zou gebeuren.

Mijn verwachting: de ene na de andere match, vrouwen die in de rij staan om een klein beetje aandacht van mij, veel complimenten over mijn geplaatste foto’s en nog meer vragen over mijn interessante hobby’s en de boeken die ik allemaal gelezen heb. Uiteindelijk kies ik één van de vele gelukkige matches uit om met mij op date te gaan, na een drankje aan de bar weten we dat we voor elkaar gemaakt zijn, we kijken elkaar die nacht eens diep in de ogen, trouwen heel snel en maken daarna heel veel mooie kindjes.
De realiteit: twee matches, waarvoor ik zelf sociaal te ongemakkelijk ben om die een beetje in stand te houden, laat staan om daadwerkelijk een echte afspraak te maken.
Daarnaast heb ik ook totaal geen tijd om een date in te plannen, want mijn agenda is nog steeds het beste te vergelijken met een kringloopwinkel waar zojuist een explosie is geweest. Alles door elkaar en de ruimte is tot aan de nok toe gevuld.
En blijkbaar zit ik liever ruim twee uur lang in mijn uppie op een fiets dan dat ik op date ga, dus iedere keer als ik iemand naar rechts swipe ben ik ook een beetje opgelucht als er geen match is en ik niet in actie hoef te komen.

Voor een rood verkeerslicht kom ik even op adem. Ik kan niet meer. Maar dan denk ik aan de overwinning van Mathieu van der Poel eerder deze zomer op de Champs-Élysées tijdens de aller laatste etappe van de Tour de France. Dat fragment heeft zich genesteld in mijn kop en zal daar nooit meer vertrekken. Met verbazing heb ik zitten kijken. Die race had echt geen twintig meter langer moeten duren want dan was Matthieu uit elkaar geklapt, zo diep ging hij. Als hij dat kan, dan kan ik dat toch ook wel? Of laat mij op zijn minst een poging wagen. Zolang ik niet brakend en naar adem happend op de grond lig kan ik nog wel doortrappen. Het licht springt op groen. Ik rijd weer verder.

Wanneer zal ik het aandurven om gaten te boren in de muren van mijn nieuwe appartementje? Het is al weer langer dan een maand geleden dat ik ben verhuisd naar dit nieuwe adres en inmiddels kunnen we zeggen dat fase 1 van de verhuizing erop zit want alle nodige meubels die ik wilde hebben staan er nu. Een bed, een bank, stoelen rondom een eettafel, een wasrek en een een tv-meubel, je kent het wel. Mijn laatste aanwinst is een prachtige open kast naast de eettafel waar ik mijn platenspeler, LP’s, wijnglazen en flessen sterke drank in heb gezet. Nu is het tijd om lijstjes, spiegels, lampen en boekenplanken op te hangen. Het is tijd voor fase 2. Maar ik heb eerlijk gezegd nog nooit echt goed een boor in mijn handen gehad. Laat staan dat ik weet waar ik precies moet boren, hoe hard en hoe diep. Mijn angst is ook dat ik precies op de plek van een leiding of elektriciteitsdraad boor en dat mijn hele woning onder water komt te staan of juist tot op de grond af zal branden. Kies zelf maar even welk scenario sappiger is om te vertellen op de eerstvolgende kringverjaardag waar je plaatsneemt.

Misschien begin ik na het weekend wel met boren… Kedeng, was dat mijn band? Nee, een dennenappel. Godzijdank. Waar moet ik nu trouwens heen? Want heel eerlijk, ik ben eigenlijk een beetje verdwaald. In mijn hoofd had ik via een aantal dorpen wel een globale route gevormd en als ik braaf wat bordjes zou volgen dan moest het wel goedkomen. Toen deze tactiek zich in mijn hoofd vormde had ik alleen geen rekening gehouden met de fietspaddenstoel. Een betonnen paddenstoel, zo groot als een stoeltje voor leerlingen uit groep 3, waarop aangegeven staat hoeveel kilometer het nog rijden is naar de eerst volgende plaatsen en in welke richting je op moet gaan om überhaupt bij een van die plaatsen uit te komen. Probeer die maar eens te lezen als je met 27 kilometer per uur voorbij vliegt op je racefiets terwijl je bijna geschept wordt door een kamikaze piloot met een kort pittig kapsel op een E-bike! Je weet wie je bent.

Via een grindweg verlaat ik een dichtbegroeid bos en tot mijn verbazing ben ik ineens in Zeist. Terwijl ik om mij heen kijk en nog een slok uit mijn bidon neem kan ik ternauwernood een klein Catalaans mannetje ontwijken dat op dat moment oversteekt. Hij is 46 jaar oud en toen hij nog profvoetballer was heeft hij alle prijzen gewonnen die hij maar kon winnen. En nu is hij onderweg naar de KNVB Campus, het terrein waar de selecties van de Oranje teams trainen in de periodes van internationale wedstrijden, want daar zal hij deze week worden gepresenteerd als onze nieuwe bondscoach. En dankzij hem worden wij over twee jaar Europees Kampioen. Ik voel het! En de euforie maakt zich meester van mij, geeft mij een extra zetje en zorgt ervoor dat ik de laatste kilometers naar huis vlieg.

Wanneer ik over de straten van mijn eigen wijk fiets kijk ik nog een keer naar mijn banden. Het is een bevrijding om te zien dat ze dit ritje hebben overleefd. Ik kijk nog een keertje goed en bedenk me dan dat er altijd nog meer lucht in mijn banden zit dan in mijn Bumble profiel. Misschien is die app niets voor mij.

Abonneer nu

We hebben wat in te halen, jij en ik, want ik wil je graag bijpraten over alles wat ik de afgelopen twee maanden heb meegemaakt. Maar in deze haastige maatschappij waarin we allemaal de concentratie en spanningsboog hebben van een goudvis kan ik natuurlijk geen uren van jouw aandacht verlangen. Dus ga ik proberen om alles in een zo kort mogelijke tijd te proppen. Op dit moment scrol ik terug in de fotogalerij op mijn telefoon naar 23 juni 2026, de dag dat ik je voor het laatst schreef, om te kijken wat er sindsdien allemaal is gebeurd. Daar gaan we.

Mijn baard groeide langzaam terug nadat ik deze bijna volledig had afgeschoren voor de Foute Party van Qmusic. Er was een date op het strand van Zandvoort. De Kesselse Kermis. Bij de notaris tekende ik officieel voor mijn eigen appartementje. Meteen daarna beleefde ik samen met mijn vrienden een fantastisch weekend op Down The Rabbit Hole waar ik op wonderbaarlijke wijze tot in de vroege uurtjes gewoon door kon gaan met dansen en pas nadat de zon weer op was gekomen mijn tent op de camping wist te vinden. Verhuizen. Verhuizen. Verhuizen. Verhuizen. Vloeken vanwege de hitte. Verhuizen. Verhuizen. Een prachtig concert van de Belgisch-Egyptische zanger Tamino in Zeist. Verhuizen. Verhuizen. Verhuizen. Verhuizen. Jarig. Verhuizen. Verhuizen. Verhuizen. Verhuizen. Proberen de hitte te overleven. Schilderen. Schilderen. Vloeken vanwege de hitte. Schilderen. Begin zomervakantie. Het eerste weekend was ik in Londen om samen met mijn familie naar het concert van Bruno Mars te gaan, mijn moeder had al heel lang de wens om hem live te zien en zo geschiedde. Het was een van de beste concerten waar ik ooit ben geweest. Op zondagavond kwam ik terug uit Londen, eenmaal in Utrecht dook ik meteen een pub in om de WK Finale te kijken met vrienden. Spanje won van Argentinië en omdat ik zo ongelofelijk tegen Argentinië ben besloot ik het tot 4 uur ‘s ochtends te vieren met iets te veel biertjes en Salmari. Midden in de nacht Turkse pizza halen. Brak een boekenkast in elkaar zetten. Weer een date. Een paar dagen Zeeland. Mosselfeesten in Middelburg. Hardlopen in Antwerpen. Het strand bezoeken in Vrouwenpolder. Murdoku’s oplossen alsof ik Sherlock Holmes ben. De IKEA tafel die ik kocht, omdat ik die bewuste ochtend besloten had dat ik die tafel per se die dag nog in huis moest hebben, soms heb je van die dagen, paste niet in mijn kleine autootje en toen stond ik voor een groot, logistiek probleem op de parkeerplaats van de meubelgigant. Uiteten met mijn ouders bij een restaurant in Utrecht waar ik nog nooit was geweest maar wel al heel lang een keer wilde eten. Een lamp ophangen, ik ken mensen die daar tot het eind der tijden mee wachten en dus nooit een lamp ophangen. Wielrennen. Midden in de nacht Turkse pizza halen. Het Rijksmuseum. Zwemmen in de zee. En toen ging deze week de wekker weer gewoon om 03.30 uur en mocht ik weer aan het werk.

Schrijven vind ik echt hartstikke leuk om te doen en daarom ga ik hier vanaf nu iedere week weer iets van mezelf laten horen. Nu kan ik me voorstellen dat je misschien iets meer wilt weten over één van de vele avonturen die hier boven de revue passeren. Stuur me een berichtje welke dat dan is en wie weet schrijf ik daar binnenkort een Substack over!

Abonneer nu

Nog steeds ben ik er van overtuigd dat we Wereldkampioen gaan worden, helemaal nu Brian Brobbey de oplossing lijkt te zijn voor de doelpunten droogte bij Oranje. Verder vind ik de tranen van Dick Advocaat als bondscoach van Curaçao de allermooiste die er zijn. Noorwegen is erg goed. Trump is godzijdank nergens zichtbaar. Ik mis het Italiaanse elftal meer dan ik had verwacht. En ik voel aan alles in mijn lijf dat ik heel Argentinië nog steeds geen enkel doelpunt gun vanwege meerdere eerdere confrontaties tussen Nederland en Argentinië waarin de Argentijnen altijd aan het langere eind trokken. Toch kan ik alleen maar mijn hoed afnemen en een diepe buiging maken voor het wonderbaarlijke wat de oppergod van het mondiale voetbal, Lionel Messi, op zijn zesde WK allemaal laat zien. Hij dribbelt zichzelf nog maar eens de geschiedenisboeken in door de meeste WK goals ooit te scoren, op dit moment van schrijven achttien in totaal. Dat zijn er achttien meer dan ik ooit op een WK heb gemaakt.

Als een kind zo blij probeer ik zoveel mogelijk te zien, te volgen, te horen en in me op te nemen. Maar altijd met dat ene stemmetje in mijn achterhoofd dat zegt ‘Daar had jij ook kunnen staan. Je bent nu 28 jaar, de ideale leeftijd voor een profvoetballer.’ En dan moet ik knarsetandend toegeven dat die gedachte helemaal klopt. Sterker nog, de gemiddelde leeftijd van de spelersgroep van het Nederlands elftal is 27,8 jaar oud! In de kleedkamer zou ik al bij de oudere jongens horen, zou ik aanzien genieten van de jongere garde die pas voor het eerst op een eindtoernooi zou spelen. Ze zouden van mij afkijken hoe ik me iedere wedstrijd zou voorbereiden. Hoe ik gefocust naar de coach zou luisteren en nog wat extra ballen op het doel zou afwerken na de training. Niets van dat alles. Ik ben gisteren mezelf vergeten in te smeren terwijl ik op het strand lag en daarom kijk ik de eerst volgende WK wedstrijden met een roodverbrande bierbuik. Zonder enige vorm van aanzien. Hoe groot is het contrast?

Voordat ik straks weer op de bank ga liggen en de tv aanzet om te kijken naar Portugal tegen Oezbekistan wil ik je wel nog meegeven dat ik er vroeger alles aan gedaan heb om profvoetballer te worden. Tot op het zorgelijke af.
Wanneer we op de basisschool pauze hadden en er niet gevoetbald mocht worden op het schoolplein tussen de knikkerende kinderen of op het natgeregende veldje achter het gebouw dan besloot ik om warming up oefeningen te gaan doen. Knie heffen. Hakken billen. Zijwaarts. Kruispas. Sprinten. Koppen. En nog een keer. Ik was er heilig van overtuigd dat ik daardoor beter in conditie zou blijven. Dat mijn ouders mij niet hebben laten opsluiten verbaast mij nog steeds. Dat er steeds minderen kinderen uit mijn klas met mij wilde spelen verbaast mij dan weer minder.
Ik mailde in diezelfde periode naar Ajax of ik niet op een talentendag kon komen voetballen, met de hoop gescout te worden. Maar omdat het niemand bij Ajax een goed idee leek als een jochie uit het Zeeuwse dorpje Kruiningen kwam voetballen in Amsterdam, je bent dan immers langer onderweg dan dat je daadwerkelijk traint, verwezen ze me door naar een selectiedag van de voetbalclub HFC Haarlem. Daar mocht ik op een woensdagmiddag langskomen. Helaas kreeg ik binnen twee weken een brief op de mat dat ze mij niet goed genoeg hadden bevonden maar dat ze me wel in de gaten zouden gaan houden. Dat bleek een grote leugen want binnen twee jaar ging de club failliet en zou niemand mij meer in de gaten houden.
Toen besloot ik om het in de literatuur op te zoeken en begon ik boeken te lenen bij de bibliotheek waarin stond hoe je een betere voetballer kon worden. Die brachten mij jammer genoeg ook niet veel want ieder hoofdstuk werd toch echt benadrukt dat “plezier” altijd voorop moest staan.
Plezier? Plezier? Plezier! Jongetjes die bij mij in het team kwamen voetballen om plezier te maken duwde ik in de sloot naast het veld. Ik wilde beter worden, ik wilde winnen en ik wilde de beste zijn.

Uiteindelijk won het gebrek aan talent het van mijn onverstoorbare doorzettingsvermogen. Daarom sta ik aanstaande donderdag- op vrijdagnacht in de kroeg te kijken hoe Oranje om 01.00 uur aftrapt tegen Tunesië. En misschien is dat ook wel de perfecte plek voor mij.

Godzijdank, ik word niet opgelicht door een Georgiër met pukkels in een zwarte, naar zweet ruikende, hoodie. Het is 28 november 2025 en het is me gelukt om twee tickets te kopen voor het concert van FJM op een mooie, zomerse maandagavond, 9 juni 2026 in het Amsterdamse Bos. Een goed cadeau voor de feestdagen voor mijn vader. We gaan al jaren naar de concerten van de Amerikaanse singer-songwriter, dus deze mogen we ook zeker niet missen. Zodra ik heb betaald en de tickets in mijn mailbox te vinden zijn droom ik alvast een half jaartje vooruit. Hoe lekker moet een zomerse avond in het Amsterdamse Bos zijn? Een verfrissend biertje in je hand, een strak blauwe lucht boven de bomen en halverwege het concert smeer je je voorhoofd nog een klein beetje in met zonnebrand omdat je voelt dat de zon zijn werk doet. Hoe de avond ook zal verlopen het weer is in ieder geval een stuk beter dan het weer van deze 28 november 2025, is dan nog mijn verwachting.

Nou dat had ik mooi mis! Toen ik gisterenavond vanuit Utrecht naar Amsterdam reed kwam ik midden in een soort wolkbreuk terecht. Het water viel met bakken uit de lucht en ik, sturend voor mijn leven in mijn kleine, witte Kia Picanto, kon op de snelweg alleen maar gokken welke kant ik op moest sturen want ik zag geen hand voor ogen door het watergordijn waar ik doorheen moest beuken. Het enige wat ik kon zien was de wind die de regenplassen op de snelweg liet dansen van links naar rechts. Aangekomen bij het Amsterdamse Bos stond mijn vader mij al op te wachten, hij was vanuit zijn werk in Zeeland helemaal naar de hoofdstad komen drijven vertelde hij mij. Gelukkig had hij zijn donkergroene regenjas aan en zin in het concert.

Nog voordat het voorprogramma, de Australische Grace Cummings, haar eerste liedje op haar piano had gespeeld, waren wij al in de mogelijkheid geweest om, schuilend tussen de bomen en onder een vrij nutteloze parasol, een hamburger te eten en een biertje te drinken. Met een schuin oog op de verschillende weerapps die ik op mijn telefoon heb staan zei ik tegen mijn vader dat we na de laatste hap van ons eten best een plekje in de open lucht en op de tribune voor het podium konden gaan zoeken omdat het vrij binnenkort wel op zou houden met regenen. In de gehele mensheid is er nog nooit iemand geweest die zich zo erg vergist heeft. Grace begon met zingen en nog geen anderhalve minuut later begon het weer met regenen. Ditmaal geen wolkbreuk met stortregen, maar wel gewoon veel regen. De lichtblauwe broek die ik aanhad werd een donkerblauwe broek en naast mij zag ik mijn vader steeds verder wegkruipen in de capuchon van zijn regenjas. De enige woorden die hij na een tijdje nog tegen mij sprak waren duidelijk en treffend. ’Ik weet niet welke weerapps jij gebruikt, maar ik denk niet dat ze kloppen’, en daar kon hij wel eens gelijk in hebben.

In de meest ideale wereld zou ik nu als een nonchalante flierefluiter de vraag ‘Maar was het erg dat het zo regende?’ kunnen opgooien om die vervolgens zelf te beantwoorden met een ‘Nee’. Waarna er door mij een romantisch beeld zou worden geschetst van grenzeloze liefde die iedereen in het publiek voor elkaar voelde tijdens het concert van de zanger waarvoor wij allemaal kwamen, Father John Misty. Dansende poncho’s in alle kleuren van de regenboog zouden het beeld vullen en na het concert zouden we allemaal zo geïnspireerd zijn dat we unaniem besloten om onze baan op te zeggen en als vredelievend reisgenootschap van 1500 man sterk rond de wereld te reizen om de lieve vrede te bewerkstelligen. Met mijn vader en zijn donkergroene jas als spiritueel leider. En de regen? De regen hadden wij nooit gevoeld door de brandende warmte in ons hart.

Maar dat zou natuurlijk nergens op slaan want helemaal doorweekt, in de kou, in een bos op een houten tribune moeten zitten is gewoon voor niemand leuk om te doen. Daar kan zelfs een supergoed concert weinig aan veranderen. Dus ja, het was erg om in de regen te moeten zitten en aan het einde van de avond kreeg ik het echt ongelofelijk koud en wilde ik ook dolgraag weer naar huis.

Dat betekent niet dat ik niet van het concert heb genoten. Samen met mijn vader was het de vierde keer dat ik deze zanger, met een jaloersmakend goede baard, live heb mogen zien en het was nog even fantastisch als al die andere keren. Ik ben fan van de teksten van zijn liedjes. Ik ben fan van zijn band die hem muzikaal tot in de puntjes begeleidt. Ik ben fan van de volledige controle die hij uitstraalt wanneer hij optreedt. En bovenal ben ik fan van mijn eigen father, die bij ieder concert meezingt, meeklapt en meedrumt met alle liedjes die voorbijkomen. En die ondanks de regen zijn enthousiasme niet onder stoelen of banken steekt.

Een klein tippie van mijn kant. Mocht je de kans krijgen, ga dan naar een concert van Father John Misty. Ook als het regent.

Abonneer nu

Over het algemeen was afgelopen weekend een hartstikke leuk weekend. Op vrijdag heb ik heerlijk aan het water liggen borrelen. Op zaterdag heb ik met vrienden op het terras gezeten en samen hebben we ‘s avonds de miljoenen bokswedstrijd tussen de Oekraïner Oleksandr Usyk en Rico Verhoeven gekeken. En op zondag ben ik met mijn zusje naar mijn ouders in Zeeland gereden. Daar heb ik in de tuin nog staan juichen toen Ajax FC Utrecht met penalty’s wist te verslaan in de finale van de play-offs om Conference League voetbal. Ondanks dat ik mij nog zo had voorgenomen om niet te gaan juichen voor deze derderangs troostprijs kon ik mijzelf niet inhouden en sprong ik in de tuin op van mijn stoel waar ik kort daarvoor nog nagelbijtend op had gezeten. Viel er na het dubieuze verlies van Rico Verhoeven de avond daarvoor gelukkig toch nog wat te vieren.

De volgende ochtend besloot ik om voor de drukte in mijn eentje naar het strand van Dishoek te rijden. Het leek me fijn om het strand, om de hoek bij mijn ouders, een paar uur voor mezelf te hebben voordat het zou overspoelen met toeristen. Naar het strand gaan in je eentje kent vele voordelen maar ook één groot nadeel: iemand die jou niet kent moet jouw rug insmeren. Dat probleem wilde ik graag tackelen door thuis mijn melkwitte rug met een stevige laag factor 30 te laten plamuren door mijn moeder. Ik mag graag denken dat mijn moeder dit ook fijn vindt om te doen, want op zo’n moment kan zij nog even lekker moederen. Alsof ik weer vijf jaar oud ben.

Terwijl ze de zonnebrandcrème op mijn rug smeert blijft ze tegen me praten over iets wat ik nu al weer vergeten ben. Ze begint bij mijn nek en schouders, smeert het bovenste gedeelte van mijn rug in en pakt dan opnieuw een beetje zonnebrand. Daarna stopt ze ineens met praten. Voor twee luttele seconden is het stil, gevolgd door de zin die bij mij binnenkomt als een voetbal die door een ruit wordt geschoten tijdens een potje straatvoetbal.

’Je begint een beetje vetjes te krijgen. Hoe heet dat ook al weer? Love handles?’

Ze zegt het op een toon zoals alleen moeders dat mogen en kunnen zeggen. Op een lieve manier met een klein steekje onder water.
’Niet waar!’, is het eerste wat ik roep ondanks dat ik weet dat ze helemaal gelijk heeft. Sinds ik op 12 april de marathon van Rotterdam heb gelopen heb ik mijzelf wijsgemaakt dat ik het heus wel even iets rustiger aan mag doen met het sporten en dat ik ook eigenlijk alles wat los en vast zit wel kan opeten. Want ik ben nou eenmaal een sporter, dus ik sport alle calorieën er toch wel weer van af. Het is één van de grootste leugens van de afgelopen maand die ik mijzelf iedere dag wijsmaak. Direct schiet er allemaal door mijn hoofd wat ik alleen al dit weekend weer naar binnen heb lopen proppen. In willekeurige volgorde zie ik het voorbij vliegen als een lopend buffet van een restaurant dat niet goed weet waar het zich nou in wil specialiseren.

Twee stukken taart bij de koffie.
Toastjes met Franse kazen.
Asperges met ham, ei en krieltjes.
Twee kannen sangria.
Olijven. Druipend van de olie.
Allerlei verschillende soorten tapas. Voornamelijk gefrituurd.
Twee kommen aspergesoep.
Chips.
IJs met verse aardbeien.
IJs zonder verse aardbeien.
Nacho’s.
Liters bier.

In de auto naar het strand galmen de woorden van mijn moeder na in mijn hoofd. Wanneer ik aankom, mijn handdoek op het warme zand leg en mijn T-shirt uittrek twijfel ik of ik niet eerst vijf kilometer moet hardlopen langs de Zeeuwse kust voordat ik ga liggen luieren. Gelukkig kom ik weer een beetje bij zinnen, ik kom hier juist om in mijn eentje te genieten van het strand nu er nog niet zo heel veel toeristen zijn. Daarbij gaat nu snel een rondje hardlopen er ook echt niet voor zorgen dat ik terugkeer als een Griekse God, woonachtig op de berg Olympus.

Ook zonder dat ik hardgelopen heb voel ik mij op het strand redelijk moe. Ik ga liggen en lees een paar pagina’s in het boek Max, Mischa & het Tet-offensief. Ondanks dat ik het echt een heel goed boek vind zorgen de kalme klanken van de zee en de meeuwen, cirkelend boven mijn hoofd, ervoor dat ik na een tijdje in dommel. Als ik weer wakker word zijn er een stuk meer toeristen die allemaal langs de waterkant staan te kijken en te wijzen naar iets in de zee. Langzaam kom ik omhoog van mijn handdoek om te zien waar iedereen zo druk mee is. Het is een zeehond die voor zijn doen erg dichtbij zwemt.

Tot mijn verbazing wuift de zeehond naar me. Meerdere keren probeert hij mijn aandacht te trekken. Omdat ik niet meteen reageer begint hij zelfs te roepen.
‘Hé, hallo! Kom je nog?’
‘Wat? Ik? Waarom? Het water is nog veel te koud om met jou mee te gaan zwemmen.’
‘Daar hebben wij zeehonden toch geen last van, dankzij onze dikke speklaag? Kom nou!’
‘Maar ik ben helemaal geen zeehond!’
‘Wat? Nou zo lag je er anders wel bij! Goed dan ga ik er weer vandoor!’

Alle ogen van de toeristen zijn nu op mijn gericht, daarom besluit ik mijn spullen langzaam te pakken en te vertrekken. Wanneer ik mijn schoenen aantrek stapt er een man op mij af die mij met een zwaar accent vertelt dat hij nog wel een Oekraïense bokser kent die mij voor een paar miljoen maar al te graag als bokszak zou willen gebruiken terwijl hij traint voor een rematch tegen Rico Verhoeven.

Thuis wacht mijn moeder mij op. Ze zet een kop koffie en vraagt of ik daar taart bij wil hebben. Zo zijn ze dan ook wel weer, die moeders.

Misschien begin ik morgen wel weer met hardlopen. Maar misschien ook wel helemaal niet. Dat lees je volgende week.

Abonneer nu

Laten we samen even bladeren door mijn agenda. Aankomend weekend heb ik afgesproken met vrienden wat te gaan doen. Wat we gaan doen weet nog niemand, er is alleen een groepsapp aangemaakt met de bizarre naam ‘DE NATTE KRING’, ik zou echt niet weten waarom die naam gekozen is, er is een datum gepland, zaterdag 23 mei, en daarna is er geen woord meer gecommuniceerd. Hopelijk is de natte kring niet een nieuwe soort designer drug want dat kan ik er dit weekend even niet bij hebben, de volgende dag ga ik namelijk diep in Zeeuws-Vlaanderen asperges eten met mijn familie. Een jaarlijkse traditie waar ik ook graag bij ben en dus zeker niet ga afzeggen!

Een weekend later heb ik twee dagen gepland staan in de Ardennen met één van mijn oudste vrienden. Niet in leeftijd natuurlijk, maar we zijn al sinds de brugklas bevriend en er is niemand die het tot nu toe zo lang met mij volhoudt dus dat verdient als beloning een weekendje weg naar België. Goede vriendschappen moet je goed onderhouden en daarom ben ik een weekend later met een andere goede vriend naar Hamburg. Deze goede vriend maakt ook deel uit van de groepsapp ‘DE NATTE KRING’ en dus hoop ik wederom dat we het hier echt niet hebben over een designer drug.

Nog een week verder vooruit op de kalender en daar staat de grootste Foute Party van Qmusic ooit. We gaan een uitverkocht Philips Stadion in Eindhoven ombouwen tot het grootste en beste feest van het jaar. En om die feestende lijn door te trekken ben ik het weekend daarop drie dagen lang te vinden op een kermis in Limburg met vrienden en familie. Voeg daar een week later het festival Down The Rabbit Hole aan toe (mocht de natte kring echt daadwerkelijk een designer drug zijn dan is dit eigenlijk het enige moment dat deze misschien van pas komt) en beeld je in dat ik weer een week later tussen de verhuisdozen sta omdat ik dan eindelijk in mag trekken in mijn eigen appartementje. Waarschijnlijk heb ik alle verhuisdozen nog niet eens uit kunnen pakken voordat ik op de trein moet springen en een weekend Londen ga beleven.

Hopelijk is de natte kring niet een nieuwe soort designer drug want dat kan ik er dit weekend even niet bij hebben

Mijn probleem? Dat ik geen nee kan zeggen op al deze leuke activiteiten. Want je hebt gelijk als je nu denkt ‘Jezus Luc, verwende snotneus die je er bent’. Dit is echt een “probleem” waar ik zelf helemaal verantwoordelijk voor ben. En dan gaat tussendoor iedere dag de wekker nog om 03.15 uur, zodat ik op tijd in de studio in Amsterdam sta om het werk te doen wat ik zelf zo graag wil doen. Door deze drukke agenda had ik een beetje paniek in aanloop naar het afgelopen weekend. Want tijdens Hemelvaart stond het jaarlijkse teamweekend met mijn teamgenoten van VV Voorwaarts Zondag 3 gepland. Een weekend lang bier drinken, feesten en vooral weinig slapen. Dit jaar in Praag.

Op woensdagavond pak ik mijn reistas in en terwijl ik twijfel tussen de verschillende, schone T-shirts die meegaan naar Tsjechië en ik afweeg hoeveel paar witte sportsokken een mens echt nodig heeft op een lang weekend weg, schieten er weer een paar scenario’s door mijn hoofd die direct voor onrust zorgen. Dit weekend kan wel eens heel veel energie gaan kosten. Energie die ik dan weer tekort komt bij al het andere wat ik nog moet gaan doen.

De nachttrein vertrekt om 23.14 uur vanaf perron 3. Met vier andere jongens slaap ik in een coupé. Het bedje is te klein en dus moet ik de hele nacht als een opgevouwen banaan proberen de slaap te vatten. Dat lukt me niet en na een rusteloze nacht kom ik doodmoe en met spierpijn van mijn nek tot aan mijn knieschijven aan in Praag. Ons hostel is drie kwartier lopen en mijn nek verbrandt direct door de felle zon die boven heel Tsjechië schijnt. Wanneer het tijd is om te lunchen krijg ik een voedselvergiftiging van de goulash die ik eet en daarom besluit ik al vroeg in één van de stapelbedjes op onze slaapzaal te duiken. De volgende ochtend word ik wakker met overal uitslag op mijn lichaam terwijl de rest van de groep jongens nergens last van heeft. In mijn eentje ga ik op zoek naar een apotheek die me pijnstillers en een zalf kan verkopen om de pijn en de irritatie tegen te gaan. Al mijn kleren schuren tegen mijn broze huidje maar ondanks dat probeer ik ‘s avonds toch mee uit te gaan. Wanneer ik in de club onhandig lang oogcontact maak met een prachtige dame blijkt dat de vier grote kleerkasten om haar heen dat als bedreigend ervaren en daarom lijkt het hen een goed idee mij aan mijn haren door de straten van Praag te slepen. Na een paar stompen in mijn maag laten ze me achter in een steegje. Met mijn laatste krachten kruip ik terug naar het hostel, ga op de eerste beste stoel zitten die ik tegenkom en pak nog een paar uur slaap voordat we de volgende ochtend met de trein terugrijden naar Utrecht. Op het perron besef ik dat mijn paspoort nog in het kluisje in het hostel ligt. Wanneer ik die niet kan vinden besluit ik maar om een taxi te nemen, terug naar het station, zodat ik daar nog op tijd ben. Ik plof op de achterbank en kom er tot mijn grote schrik achter dat Gidi Markuszower de taxichauffeur is. Snel open ik de autodeur weer en verontschuldig mij door hem te zeggen dat ik besloten heb om toch te gaan lopen. Hij houdt mij tegen en zegt dat ik op tijd op het station zal komen en dat hij mij persoonlijk op de trein gaat zetten. Daar is hij namelijk heel erg goed in verzekert hij mij terwijl hij vriendelijk glimlacht en afslaat naar rechts.

Godzijdank is dit allemaal niet gebeurd… Het waren alleen maar gedachten die rondspookte in mijn hoofd. De jongens die in het organisatiecomité zaten hebben het super goed georganiseerd. De treinreis verliep soepel. Het hostel was erg schoon. En met meer goede energie ben ik teruggekomen uit Praag. Laat de komende weken maar komen!

En wat er allemaal nog op mijn pad komt, dat vertel ik je natuurlijk volgende week weer.

Hoe je het ook wendt of keert, hij brengt ons wel ruim op tijd op het vliegveld, rekent daar veel te veel geld voor en verdwijnt weer met de noorderzon. Onze vlucht verloopt zonder enige problemen en diezelfde avond komen we aan in ons hotel in Göreme, gelegen in de regio Cappadocië. En daar wacht mijn moeder een enorme teleurstelling; het hotel ziet er totaal niet uit zoals op de foto’s die ze online gezien heeft. Het is een smerig, stinkend hotel, waar honden loslopen en de jongen achter de receptie echt niet ouder is dan dertien jaar. Mijn zusje roept vanuit de badkamer dat die er nog slechter uitziet dan de badkamer in haar studentenhuis in Rotterdam.
Hoe kan het toch zo zijn dat mijn lieve moeder, die altijd al onze vakanties en reizen tot in de puntjes geregeld heeft, dit hotel heeft uitgekozen? De verklaring daarvoor is heel simpel. De Turken schrijven hun eigen recensies vanuit jouw naam en het is hilarisch. Toen wij ons hotel in Istanbul verlieten pakte de receptioniste mijn moeders telefoon, ging naar Booking.com en liet daar vervolgens een recensie achter waarin zogenaamd mijn moeder een 10 gaf en met name heel erg goed geholpen was door deze mevrouw achter de balie. Een vrouw die wij tot die dag nog nooit gezien of gesproken hadden. En zo gaat het constant. Het is fascinerend.
Hoe erg dit hotel ook tegenvalt, onze volgende stop is bij een fantastisch lekker hotel met een zwembad op het dak. Daar zien we onszelf al liggen, met een cocktail in de ene hand en een goed boek in de andere hand terwijl de zon ons Hollandse huidje een lekkere tint geeft.

Goed! De volgende dag werden we om om half zes ‘s ochtends wakker in ons stinkhotel, waar we toch eigenlijk stiekem best wel goed hadden geslapen. Kleding aan, hand door je haar, misschien even snel tandenpoetsen en dan naar buiten want de zon kwam op dat moment al op. En dat is het moment dat er hier, iedere dag, tientallen luchtballonnen de lucht in gaan. Boven op een heuvel stonden wij een paar minuten later te genieten van een adembenemend uitzicht. Aan de horizon die grote, oranje bal die we allemaal kennen als de zon. Met tegen dat decor op allerlei plekken in de lucht de gekleurde luchtballonnen. Sommige stegen op tot grote hoogtes, andere zochten het wat lager bij het aardoppervlak. Dit was waarvoor we naar Cappadocië gekomen waren en het was het meer dan waard geweest.
We hebben de prachtige regio nog een hele dag verkend en zijn de volgende ochtend in alle vroegte naar de stad Izmir gevlogen. Hier zouden we even tot rust kunnen komen en onszelf kunnen opladen aan het zwembad op het dak van ons hotel.

Vooral mijn zusje kon niet wachten om een duik te nemen. De afgelopen dagen hadden we veel en ver gereisd, iedere dag meer dan tienduizend stappen gezet en op sommige momenten voor ons leven moeten vrezen op de achterbank bij een willekeurige taxichauffeur, want het bleef niet bij de dodemansrit van de Turkse achterneef van Max Verstappen die we naar het vliegveld hadden meegemaakt. Daarom wist zij niet hoe snel ze haar bikini aan moest trekken zodra we onze hotelkamer binnenkwamen. Een zomerjurkje erover heen, boek onder haar arm, handdoek mee en op naar de bovenste verdieping. Mijn moeder en ik volgde dapper in haar spoor, nog in onze normale kleding, om boven aan de rand van het zwembad te gaan lunchen. De lift bracht ons naar de zevende verdieping. Trappelend van enthousiasme stonden we te wachten totdat de deuren open zouden gaan. Toen op het schermpje het rode, digitale cijfer 7 verscheen en onder begeleiding van een subtiel belletje de deuren open gingen was het nog maar een paar passen verwijderd van de Tuin van Eden. En toen wachtte ons de grootste teleurstelling van deze reis.

We staan in een klein halletje met een wand van mat, geribbeld glas en een deur van datzelfde glas met een gouden deurklink. Voor de deur een bordje.
Beste hotelgast, ons zwembad is gesloten en zal op 1 mei om 10.00 uur ‘s ochtends worden geopend.
We lazen het bordje nog twee keer en zagen toen op onze telefoons de datum van die dag, donderdag 30 april 2026. Je had mijn zusje kunnen vertellen dat we haar die avond in de haven van Izmir zouden afzetten op een cruiseschip met 150 passagiers die allemaal met een opvallend kuchje rondliepen en ze had je nog minder teleurgesteld aangekeken dan op dat moment. Dat kwam vooral ook door de wetenschap dat we die volgende ochtend, die bewuste 1 mei, weer door zouden reizen en echt alleen vandaag in de mogelijkheid waren om lekker te kunnen zwemmen.

Uiteindelijk is heel veel in het leven te relativeren en ook dit kwam met enige mentale lenigheid wel weer goed. Samen hebben we er nog een fantastische reis van gemaakt en zal ik deze herinneringen en verhalen voor altijd meenemen en er met een warm gevoel op terugkijken. Want na deze dag bezochten we de kalkterrassen van Pamukkale waar we op blote voeten naar boven zijn geklommen, aten we misschien wel de meest lekkere lahmacun die ik ooit gegeten heb en konden we de geschiedenis van vele eeuwen geleden aanraken in de archeologische stad Efese. Maar als je daar nog meer over wilt weten moet je me er maar eens naar vragen als je me tegenkomt. Dan drinken we een klein biertje en praten we verder.

Op dit moment ben ik trouwens alweer bezig met het inpakken van mijn reistas want morgenavond stap ik in de nachttrein naar Praag met de hele selectie van mijn voetbalteam, VV Voorwaarts Zondag 3, en ik weet nu al zeker dat dat weer de beste verhalen op gaat leveren.

Abonneer nu

Abonneer nu

In de tien minuten die ik sta te wachten op de tram zijn de andere mensen die ook al wakker zijn op twee handen te tellen. De meeste van hen gaan gekleed in sportkleding, anderen openen een koffiezaakje en de twee mensen die naast mij staan te wachten bij de halte zien eruit alsof zij vandaag ook op reis gaan. Bij hen kan je het zien aan hun koffers en rugzakken. Aan mij valt niet te zien dat ik over een paar uur op een vlucht zit die Europa zal verlaten. Je ziet het niet aan mijn slordige haar, mijn gekreukte kleding of aan de slaap die nog in de hoek van mijn ogen hangt.
Wanneer de tram er is stap ik zeer content met mijzelf in, ik heb mijn zaakjes goed voor elkaar, ik ga op tijd komen en er is geen vuiltje aan de lucht. Dat gevoel blijft zeker negen seconden hangen en verdwijnt daarna als sneeuw voor de zon. Ik zit in de verkeerde tram.

Met mijn domme, slapende, dronken hoofd heb ik bijna een kwartier aan de verkeerde kant van de straat staan wachten op de tram. Ik ben ingestapt en gaan zitten. Pas op het moment dat ik de haltes zie verschijnen die deze tram allemaal langsgaat weet ik genoeg. Bij de eerstvolgende halte, nog geen 600 meter verderop, stap ik weer uit en kijk vluchtig om mij heen of ik de juiste tram nog kan halen. Geen schijn van kans, die verdwijnt net om de hoek uit zicht en is vertrokken. Vol chagrijn en met een licht gevoel van paniek besluit ik aan de overkant van de straat te wachten op de volgende tram die komt. Deze fout gooit mijn hele planning in de war. In totaal sta ik bijna een half uur te lummelen in de straat waar ik nota bene wakker ben geworden voordat ik een keer onderweg ben naar het station. Daar mis ik op een haar na de trein naar Utrecht waardoor ik nog eens twintig minuten kan wachten. En de trein waar ik uiteindelijk instap heeft vervolgens halverwege de rit vertraging vanwege een “langzame sprinter” waar we achter rijden. Dit zorgt ervoor dat ik uiteindelijk veel later dan gepland thuis kom, nog net tijd heb om mijn spullen te pakken, een schone onderbroek en een nieuw T-shirt aan te trekken en weer rechtsomkeer kan maken naar Schiphol. Maar geloof het of niet, stinkend naar een mix van allerlei verschillende soorten geuren waardoor zelfs menig drugshond in de war raakt, kom ik uiteindelijk precies, op de minuut, op tijd aan op Schiphol en kan de reis naar Turkije beginnen.

Stinkend naar een mix van allerlei verschillende soorten geuren waardoor zelfs menig drugshond in de war raakt, kom ik precies op tijd aan op Schiphol

Turkije, dan denk je al snel aan grote, all inclusive hotels, haartransplantaties en neuscorrecties. Niets van dat alles! Mijn moeder heeft hele andere plannen, die wil graag het land en de cultuur ontdekken. En omdat mijn zusje en ik niet de wens hebben om onze neuzen te laten verbouwen, wij zijn immers prima tevreden met ons reukorgaan, stemden we er mee in mijn moeder te vergezellen naar de plekken die zij graag wil bezoeken. Met als eerste stop: Istanbul!

De vlucht verloopt soepel, zoals je misschien kan voorstellen heb ik bijna de hele reis geslapen. Eenmaal geland besluiten we een taxi te nemen die ons de stad in brengt. Kleine tip: neem nooit een taxi naar de wijk Sultahnamet, dat is de meest toeristische wijk van heel Istanbul, met hele kleine straatjes, hellingen en verkeer dat van alle kanten komt. Over een kleine kilometer kan je makkelijk een half uur doen. In één lange rij van taxi’s staan we te wachten totdat we eindelijk op onze bestemming zijn. Op een gegeven moment zie ik mensen hun verjaardag vieren in een taxi, mensen ontmoeten elkaar voor het eerst en worden verliefd, kinderen worden geboren en na verloop van tijd gaan diezelfde kinderen zelfs op kamers. Zo lang duurt het. Maar als we eenmaal bij ons hotel aankomen vergeet ik al snel alle ellende. De avond valt en Istanbul ligt er prachtig bij. Op een dakterras, met uitzicht over de twee belangrijkste en grootste moskeeën van heel Turkije, eten we wat en daarna kan ik, fris gedoucht, naar bed.

In de paar dagen daarna verovert Istanbul mijn hart. We bezoeken verschillende moskeeën, bazaars, paleizen en winkels. We stoppen ons vol met allerlei Turkse zoetigheden en spoelen het weg met liters thee. Op straat worden we om de drie meter aangesproken door Turkse handelaren en restauranteigenaren. Behalve op de avond dat de Turkse voetbalclubs Galatasaray en Fenerbahce tegen elkaar spelen en uitmaken wie de beste club van de stad is (dat is Galatasaray, het wordt 3-0), want op dat moment staan alle verkopers gebiologeerd de wedstrijd op het schermpje van hun telefoon te kijken, in de deuropening van hun winkel, in plaats van dat ze toeristen naar binnen proberen te lokken. Geld verdienen is belangrijk, voetbal belangrijker.
Allemaal zeer de moeite waard, ik ben echter geen Floortje Dessing dus ik ga niet met moeilijke namen van moskeeën, pleinen en verborgen koffiebarretjes strooien. Maar ik ga het wel hebben over de Turkse man die mij twee uur lang heeft gewassen, met groene klei heeft ingesmeerd en uiteindelijk met heel veel olie heeft gemasseerd. Zijn naam is Emin, hij heeft krullend haar, diepe, donkerbruine ogen en hij woont al zijn hele leven in Istanbul.

Op de eerste ochtend van onze vakantie gaan mijn moeder, mijn zusje en ik naar de hammam, een Turks badhuis. En ondanks dat we samen gaan, gaan we niet samen want de mannen en vrouwen worden van elkaar gescheiden. In mijn eentje moet ik dus de ingang zien te vinden van het enorme badhuis waar aan het begin van de dag ook nog helemaal niemand is. Twijfelachtig, lichtelijk nerveus en een beetje gespannen probeer ik een lichtbruine deur open te trekken. Hij geeft niet mee en ik zet weer een paar passen achteruit. Het gebouw bestuderend kijk ik om me heen, dan hoor ik een slot draaien en gaat de deur langzaam open. Ik word binnengelaten.

Eenmaal binnen krijg ik mijn eigen kleedhokje waar ik mij helemaal uit moet kleden, een wegwerp boxershort aan mag trekken en een badjas omsla. Daarna is het tijd om met de Turkse Emin het warme, benauwde badhuis binnen te lopen. Ik volg hem braaf. We lopen door twee gangen die van de grond af aan helemaal betegeld zijn met witte tegels, tegen de muur zijn bankjes gemetseld en uit de muur steken gouden kranen. Als ik omhoog kijk zie ik een grote koepel, met daarin gaten in de vorm van sterren waar het daglicht door naar binnen valt. Naast één van de gouden kranen mag ik plaatsnemen, ik krijg een gouden bakje aangereikt en Emin vertelt mij dat ik mij tien minuten lang mag wassen met het water uit de kraan waarna hij terug zal komen. En zo zit ik daar, helemaal alleen in een badhuis in Istanbul met alleen het geluid van het water dat uit de kraan stroomt en verder niets.

Na tien minuten komt Emin zoals hij heeft beloofd terug, en waar hij net nog een prachtig, beige trainingspak aanhad, draagt hij nu alleen een handdoek om zijn middel. Tijd voor het echte werk. Ik mag hem volgen naar een volgende ruimte met witte tegels, gemetselde bankjes en gouden kranen. Emin zeept mij helemaal in, spoelt mij schoon, wast mijn haar, spoelt mij weer schoon en smeert vervolgens groene klei op mijn benen, armen, buik, rug en gezicht maar spoelt mij vervolgens niet meer schoon. In plaats daarvan laat hij mij weer achter voor tien minuten. In die tussentijd wordt de klei op mijn lichaam en gezicht hard. Mijn ogen besluit ik te sluiten terwijl ik als de Temu versie van de Hulk tegen de witte muur van de hammam aanzit. Misschien ben ik heel even weggedommeld want als ik mijn ogen weer open staat Emin daar weer die mij een flesje water aanbiedt. Daarna word ik gewassen met warm water, mag ik op mijn buik gaan liggen en krijg ik een zware deken van zeep over mij heen. Dan besluit mijn nieuwe Turkse vriend al mijn botten in mijn lichaam te kraken. Van mijn rug, naar mijn borstbeen tot aan de vingerkootjes van mijn duimen. Sadistisch, maar ook merkwaardig lekker.

Het contact tussen Emin en mij blijft deze ochtend vrij beperkt. Komt dat door zijn minimale Engels? Misschien. Komt het door mijn gebrek aan een sociaal talent om goed te kunnen kletsen met een man die alleen gekleed gaat met een handdoek om zijn middel terwijl hij mij inzeept? Waarschijnlijk wel. Gelukkig begrijp ik het wel wanneer Emin me weer vraagt om hem te volgen en ik zweef achter hem aan. Hij droogt me af, trekt een badjas bij me aan, zwaait nog een handdoek om mijn schouders en begeleidt me naar de ontvangsthal. Daar mag ik plaatsnemen op een bedje, er komt een dienblad met thee, vers fruit en nootjes aan en als een sultan, maar ook een beetje als een pasgeboren baby in doeken gewikkeld als ‘s werelds grootste burrito, mag ik daar twintig minuten tot rust komen en mijmeren over het leven.

Voor de grande finale mag ik Emin nog één keer volgen als ik van mijn bedje ben getakeld. We beklimmen een paar houten wenteltrappen, hij inmiddels weer gestoken in zijn prachtige, beige trainingspak, en ik alsof ik in een wasmand van een weeshuis ben gevallen. In een apart kamertje mag ik gaan liggen op de massagetafel die daar voor mij klaar staat en met heel veel olie masseert Emin de laatste restjes spanning uit mijn lichaam.

Wanneer ik even later afscheid van hem neem vertel ik hem dat ik mij herboren voel en ik bedank hem hartelijk. Daarna frommel ik nog onhandig een fooi uit mijn portemonnee, hoop dat het bedrag hoog genoeg is en niet juist een belediging en vertrek dan uiteindelijk. Buiten, op de straten van Istanbul, ontmoet ik mijn moeder en zusje weer. We zijn het erover eens dat we waarschijnlijk nog nooit zo schoon zijn geweest en dat we nu klaar zijn voor de rest van onze reis.

En daarover lees je de volgende keer meer. Want anders wordt dit wel een heel erg lang verhaal en ik wil niet ineens per ongeluk de Nobelprijs voor de literatuur winnen. Stel je voor zeg, wat een gedoe dat op zou leveren. Dus abonneer je vooral op mijn Substack en ontvang direct een bericht zodra ik iets post. En dat is dit keer misschien al wel eerder dan de volgende dinsdag.

Tot snel!

Er is nu al genoeg om volgende week over te schrijven. En dat terwijl er nog een hele reis voor ons ligt. Op dit moment zit ik bij mijn gate op Istanbul Airport. Onze taxichauffeur heeft ons hier met snelheden van 150 kilometer per uur heen gebracht, voor een kort moment dacht ik dat we al in het vliegtuig zaten en aan de rand van de Bosporus op zouden stijgen. Om 18.30 uur vliegen we naar Kayseri, we slapen dan in Göreme en reizen door naar Izmir. Als we het daar gezien hebben rijden we door het Turkse land naar Pamukkale. Dan is er nog een laatste halte, Efeze, voordat we vanaf Istanbul weer terugvliegen naar Amsterdam.

Het zal wel klinken als een hoop abracadabra, voor mij in ieder geval wel, en zelfs Frodo leek een gemakkelijkere reis te moeten ondernemen om de Ring in het vuur van Mordor te gooien, maar ik weet zeker dat het een fantastisch avontuur gaat worden.

Ik kan niet wachten om je er volgende week meer over te vertellen!

Dat klinkt als de vierde, onbekende dochter van Wim Lex en Max.

Sinds het heugelijke telefoontje van de makelaar worstel ik mij al een paar dagen door een jungle van woorden, documenten en mailtjes waar ik nog nooit van gehoord had of de betekenis niet echt van weet.

De eerste vraag die ik nog in de auto aan de telefoon van de makelaar kreeg was of ik misschien mijn personalia wilde opsturen? Mijn wat? Personalia? Dat klinkt als de vierde, onbekende dochter van Wim Lex en Max. Personalia Juliana Carmen Wilhelmina, Prinses der Nederlanden, Prinses van Oranje-Nassau. Goed, dat was niet het geval. Personalia zijn blijkbaar gewoon je persoonsgegevens die nodig zijn voor concept koopakte.
Daarna kreeg ik de opdracht om de app ‘Cleverbase’ te downloaden. Ik had nog nooit van deze app gehoord, jij misschien ook niet, en hij laat zich het beste vergelijken met de DigiD app. Het schijnt een veilige omgeving te zijn om digitaal met je identiteit in te kunnen loggen, belangrijke documenten te ondertekenen of om je te kunnen authentificeren. Eerlijk is eerlijk, ik weet niet precies wat het doet. En tegenwoordig wordt iedereen gehackt, van Odido tot Pornhub tot je eigen huisarts, dus hoeveel nut deze app heeft weet ik niet maar als het nodig is om een huisje te kopen meld ik me graag aan.

In deze Cleverbase app moest ik ook weer al mijn gegevens (sommige mensen noemen het ‘personalia’) invullen en toen gebeurde het meest fascinerende van deze koop tot nu toe. In de app kreeg ik een videogesprek met een gozer van mijn leeftijd die mij onder een systeemplafond en met een headset van de McDonalds op zat aan te kijken en maar twee vragen voor me had. Kunt u uw hoofd even van links naar rechts draaien? En kunt u de volgende code herhalen? Waarna er een viercijferige code volgde. Toen ik dat gedaan had wenste hij mij nog een fijne dag en werd de verbinding verbroken. Blijkbaar kon hij uit deze halve minuut contact afleiden dat ik een echt mens was en geen robot uit Rusland die er probeerde vandoor te gaan met de identiteit van de ware Luc Sarneel. Wow! Dichterbij de wereld van James Bond zal ik waarschijnlijk nooit komen.

Een paar mailtjes, nog meer gegevens en wat controles verder blijk ik ook geen witwasser te zijn. En er is meteen gecontroleerd of mijn naam nog ergens voorkomt op een lijst met terreurverdachten. Ook dat is niet aan de orde. Die vermoedens had ik al wel, maar het is nu toch fijn dat het honderdprocent zeker is. Daarmee was de kous overigens nog niet af want toen kreeg ik de concept koopakte in mijn mail. Een mail met 17 (!) bijlagen! Voor de zekerheid heb ik het meeste documenten twee keer doorgelezen, volgens mij stond er niets geks in. Dus heb ik het ondertekend en teruggestuurd. Maar nog steeds houd ik rekening met een scenario waarin ik midden in de nacht van mijn bed word getrapt. Door een paar sterke mannen word ik aan armen en voeten mijn kamer uitgetrokken. Ik worstel en probeer los te komen, maar ik maak geen schijn van kans en zonder enige uitleg word ik in een busje gegooid. Met een zak over mijn hoofd en mijn handen op mijn rug gebonden voel ik dat we een heel eind rijden. Wanneer het busje stopt en de achterdeuren opengetrokken worden zijn het dezelfde sterke armen die mij vastpakken en op een ziekenhuisbed een donker en verlaten gebouw binnenrijden. Daar, op die sinistere plek, zullen per direct mijn longen en dunne darm worden gedoneerd aan de hoogste bieder, een kettingroker uit Roermond. Protesterend roep ik dat zoiets niet kan. Ik ben nog niet eens overleden! Hoe kan ik dan nu al mijn organen doneren? Maar terwijl ik aan de operatietafel word vastgebonden krijg ik van de artsen te horen dat ik toch echt toestemming heb gegeven toen ik de documenten uit mijn inbox ondertekende en terugstuurde. Ja, ik acht de kans klein dat dit scenario werkelijkheid wordt. Maar ik houd rekening met alles.

Op dit moment van schrijven moet ik nog op zoek naar een notaris in de buurt van Utrecht. Maar hoe kies je een geschikte notaris? Is daar een soort Tinder voor? Wanneer dat dan geregeld is, zit het grootste gedeelte er wel op denk ik. Maar zeker weten doe ik het niet. Sowieso weet ik niet eens of de helft van alles wat ik hierboven geschreven heb wel klopt. Was die gozer in de Cleverbase app wel echt? Is personalia een woord en zou het een koninklijke naam kunnen zijn? Was Pornhub wel gehackt? Ik zou het echt niet weten, ik kom daar nooit maar ik zag het volgens mij op het nieuws…

In dit leven beheers ik de waardeloze kunst van het maximaal uitstellen van taakjes tot in de puntjes. Het betalen van boetes. Het kopen van een cadeautje voor beste vrienden of familieleden. Het voorbereiden van mijn werk (sorry Mattie & Marieke). Maar deze keer probeer ik echt kort op de bal te zitten. Ik probeer zo goed en zo snel mogelijk te reageren op alle mails en berichten. Veel documenten lees ik twee keer en ik google alles wat ik niet begrijp. De rest vraag ik aan mijn ouders, want je bent nooit te oud om advies te vragen aan je ouders!

En hopelijk doe ik alles zo zorgvuldig en beheerst dat ik op 1 juli de sleutel mag ontvangen van mijn eigen appartementje in Utrecht met al mijn organen nog op de plek waar ze te horen zitten. Ik ben erg blij en dankbaar dat dit gelukt is.

Tot volgende week!

Luc Sarneel

Nr. 6 Is dit de ideale voorbereiding op een marathon?

Hij slaat zijn hand voor zijn ogen, zet zijn kopje koffie terug op tafel en vraagt mij lachend ‘Ga je dat echt doen? Je bent niet goed wijs…

Read more

7 months ago · 9 likes · 7 comments · Luc Sarneel

Abonneer nu

Terug naar afgelopen zondag, want ik heb de marathon dus wel gelopen en daarom ga ik daar nu ook uitgebreid over schrijven. Niemand loopt een marathon zonder daar vervolgens ook maar één woord over op te scheppen, dus ik ook niet. Veel plezier met verder lezen.

De eerste tien kilometer waren een eitje, die heb ik gelopen op ervaring en jaren opgebouwde conditie. Het was ook ergens rond dat punt dat ik mijn zusje langs de kant van het parcours zag staan met een groot bord waarop ik te lezen kreeg dat er bij de finish bier op mij te wachten stond. Meer motivatie had ik op dat moment eigenlijk niet nodig. Terwijl ik langs haar en haar vriendinnen liep deed ik nog een beetje leuk voor de video die ze opnam met haar mobiel en tegelijkertijd vervolgde ik met een prima snelheid mijn weg.

De volgende vijf kilometers liepen in één rechte lijn vooruit over een breed fietspad met aan weerszijde een sloot en verder wat bomen en heel veel gras. Nu ik dit zo schrijf lijkt vijf kilometer niets, dat loop je met een beetje training in een half uur, maar dit stuk voelde veel langer en voor een kort moment was ik er van overtuigd dat we Zuid-Holland inmiddels verlaten hadden. Zo lang waren we, voor mijn gevoel, onderweg. Dat bleek gelukkig mee te vallen en al snel gingen we richting Ahoy. Daar moeten vast veel mensen hebben gestaan want het is me in alle eerlijkheid niet opgevallen dat we langs Ahoy zijn gekomen.

Na een halve marathon, 21.1 km, ben ik al twee uur, drie minuten en twintig seconden onderweg. Mijn knieën beginnen steeds meer te protesteren, mijn benen worden zwaarder en mijn voeten komen met steeds kleinere stapjes van de grond. Maar daar is ineens mijn zusje weer langs de kant van de weg! En haar belofte, er wacht bier op mij bij de finish. Opgeven is sowieso geen optie maar dit is de extra motivatie die ik nodig heb.

Tot aan de dertig kilometer blijf ik gelletjes naar binnen werken en bij iedere drinkpost pak ik meerdere bekertjes water. Fijn die belofte van het biertje na afloop, rond kilometer 27 was mijn zusje daar weer, maar nu wil ik alleen maar water. Het is erg warm op het asfalt van Rotterdam en langzaam begint mijn lichaam af te takelen. Dit is het niet gewend, in de matige voorbereidingen en trainingen die ik gedaan heb kwam ik nooit boven de 25 kilometer uit. Op wilskracht moet ik door, als het mentaal breekt dan ga ik nooit kunnen finishen.

Misschien dat dit er in jouw verbeelding allemaal nog heel heldhaftig uitziet. De foto’s die gemaakt zijn bewijzen echter het tegendeel. Ik heb beelden van mijzelf teruggezien waar ik mijn wangen bol van het puffen en steunen, mijn armen langs mijn lichaam hangen alsof ik twee onzichtbare, loodzware boodschappentassen van de supermarkt draag en mijn voeten niet verder van de grond komen dan een dubbelgevouwen A4-tje. Het was allemaal echt niet heel fraai en dan moesten de meest zware kilometers nog komen.

Iedere stap tussen de 32 en de 38 kilometer deed pijn. Niet vaak dacht ik aan opgeven, maar het vaakst van de hele marathon kwam die gedachte in mij op op deze sector van het parcours. En daarom zou ik graag voor het volgende willen pleiten: vanaf kilometer 32.3 tot en met kilometer 36.9 zetten we naast het parcours alleen maar bureaus neer. Achter ieder bureautje zit een notaris waarbij jij heel makkelijk en snel contractueel kan vastleggen dat je NOOIT MEER meedoet aan een marathon. Doe je dat wel dan is dat contractbreuk en moet je als straf voor de rest van je leven afvoerputjes schoonmaken in voetbalkleedkamers. Want het is op dat moment van de marathon dat je echt voelt en echt weet hoe vreselijk zwaar en vervelend het eigenlijk is. Daarna kom je in de laatste vier kilometer, word je opgezweept door het fantastische Rotterdamse publiek langs de weg en krijg je na de finish een hele mooie medaille omgehangen. Je voelt je euforisch, onoverwinnelijk, sterker dan Hercules zelf en daardoor vergeet je op dat moment hoe zwaar het was, hoe veel leuker het leek om aan de kant te staan, tussen de supporters en hoe vaak je de keuze om deel te nemen vervloekt hebt.

Nee zodra je over de finish bent gekomen ben je zo blij met jezelf dat er een klein stemmetje in je hoofd op komt die fluistert: “Volgend jaar komen we terug. We gaan het hele jaar trainen en zetten een top tijd neer”, maar diep van binnen weet je dat het een leugen is. Dat je pas last minute weer gaat trainen en weer dezelfde lijdensweg moet doorstaan om bij de finish te gaan komen.

Dus met pijn in mijn hart zeg ik. Dit doe ik nooit meer. Tot de volgende keer.

Abonneer nu

Dit is de vriend met wie ik echt alles bespreek. Mijn grootste onzekerheden, de meest harde grappen, de beste kroegen uit de stad, de meest recente dates, wat ik die avond ga eten, banksaldo’s

Omdat die vriend en ik elkaar dus alles vertellen is het ook niet gek dat we elkaar soms voor een totale idioot uitmaken. Dat moet ook kunnen en vandaag is zo’n dag waarop ik van hem weer eens te horen krijg dat ik niet goed wijs ben. Oordeel zelf maar of hij een punt heeft, ik ben benieuwd wat jij er van vindt.

Dit weekend loop ik de marathon van Rotterdam…

Nee wacht! Dat is nog niet de reden dat hij denkt dat ik niet goed bij mijn hoofd ben. Alhoewel ik er ook niet gek van op kijk als er nu al lezers zijn die denken dat ik ze niet allemaal meer op een rijtje heb, want wie gaat er nou voor zijn plezier 42,195 kilometer hardlopen en legt daar ook nog eens het belachelijke bedrag van 155 euro inschrijfgeld voor neer? Je zou er geld voor moeten krijgen! En een standbeeld! En minstens een straat, steegje of plein die naar je vernoemd wordt! Mensen zouden deze prestatie moeten herdenken met een nationale feestdag en over minimaal 50 jaar zou iedere middelbare scholier tijdens de geschiedenislessen moeten worden gewezen op deze sportieve verrichting.

Dit weekend loop ik de marathon van Rotterdam… maar omdat ik een kleine fout heb gemaakt in mijn agenda loop ik de dag daarvoor ook de stadsloop van Terneuzen met mijn vader en mijn zusje… Die is tien kilometer lang. Vorig jaar heb ik samen met mijn vader, zusje en broertje iets soortgelijks gedaan in Hulst en dat was harstikke leuk! Of het dit weekend ook zo leuk wordt weet ik nog niet want ik loop dit weekend dus in 24 uur tijd een afstand van 52,195 kilometer. Logisch dat die beste vriend van mij zei:

‘Ga je dat echt doen? Je bent niet goed wijs!’

Ik vertelde hem dat ik dit inderdaad echt ga doen. Op vrijdagmiddag haal ik na mijn werk bij de ochtendshow van Qmusic mijn startnummer op in Rotterdam, dan rijd ik door naar Middelburg waar ik bij mijn ouders logeer, op zaterdag lopen we in Terneuzen 10 kilometer, dan stap ik in de auto om helemaal terug naar Utrecht te rijden, daar probeer ik thuis een goede nacht te slapen, neem de volgende ochtend de trein naar Rotterdam en begin om 10:21 uur vanuit Wave 4 aan de marathon van Rotterdam. Hopelijk finish ik na vier en een half uur, lever ik mijn startnummer in bij De Gele Kanarie in ruil voor een meter bier en kijk ik vanaf daar wel hoe het schip strandt.

Dan is de enige vraag die overblijft: hoe kan je nou een stadsloop in Terneuzen plannen de dag voordat je een marathon moet lopen? Geen idee. Ik denk dat het komt door enthousiasme. Alles maar mee willen maken, overal JA op zeggen en dan totaal het overzicht van je agenda verliezen. En wie weet, misschien is dit wel de ideale voorbereiding op het rennen van een marathon. Misschien ga ik er wel helemaal aan onder door. Wat het ook wordt, ik weet zeker dat je dat hier volgende week leest.

Ben ik zo kritisch dan? Dat valt wel mee!

Gezocht: een instapklaar appartementje met een balkon of een tuintje, een aparte slaapkamer en een helikopterlandingsplaats in een levendige wijk van Utrecht. Dat laatste is vooral belangrijk. Omdat ik voor het eerst in mijn leven in mijn eentje ga wonen ben ik op zoek naar een buurt met bijvoorbeeld een koffiezaakje van een eigenaar die een knotje heeft of een parkje waar hele families verjaardagen vieren met ouders die stiekem dronken worden van goedkope rosé. Een Turkse bakker, een sportschool of een bloemenzaak waar ik één keer iets zal gaan kopen en er dan weer pijnlijk achterkom dat ik helemaal niets in leven kan houden. Vooralsnog weiger ik om een appartement te gaan bezichtigen in een van de vele zelfmoordflats aan de rand van de stad met uitzicht op de ring of erger nog, op Tuincentrum Steck Utrecht.

Omdat ik langer dan tien jaar met huisgenoten heb gewoond vind ik het belangrijk dat er een beetje leven in de brouwerij blijft. Over huisgenoten gesproken, het zijn de laatste dagen van Huisgenoot Roel. Niet dat hij binnenkort het hoekje om gaat. En mocht hij dat wel van plan zijn dan zijn deze dagen vlak voor Pasen natuurlijk wel het uitgelezen moment omdat er altijd een kans bestaat dat je weer terugkomt.
Voor het gemak echter, ga ik ervan uit Roel gewoon onder ons blijft, hij blijft alleen niet in hetzelfde huis wonen. Toen we allebei te horen kregen dat we voor de zomer moesten verhuizen en op zoek konden naar een nieuwe woning was Roel al vrij snel weer klaar met die zoektocht. Hij gaat een prachtig appartementje huren in Den Bosch. Aan het einde van de week vertrekt hij. In onze woonkamers stapelen de verhuisdozen zich inmiddels op. De helft van zijn meubels staan op Marktplaats. En tot overmaat van ramp neemt hij ook de grote TV mee! Omdat die toevallig van hem is. Wat is dat nou weer voor een argument?

Vier jaar geleden kwam Roel bij ons wonen. Lachen, drinken, verdwaald raken, sporten, praten over onzekerheden, juichen (maar nooit voor dezelfde voetbalclub), uitbrakken, Taskmaster kijken en eten bestellen. Roel is een goede vriend van mij geworden. Het leukste aan Roel vind ik onder andere de racefiets die in zijn kamer hangt en daar best veel ruimte inneemt. In de afgelopen jaren heb ik Roel die fiets nog nooit zien aanraken. Daarbij is Roel een hele lieve jongen die altijd rustig blijft, behalve wanneer je over zijn voetbalcluppie begint en daarbij de wanprestaties van de afgelopen seizoenen opsomt. Er is een avond geweest waarop ik flink was gaan stappen met een vriend van mij. Het was zo’n avond waarop zelfs alle drank uit de stad onze drang om het leven te vieren niet kon verzadigen, als je begrijpt wat ik bedoel. Toen deze vriend bij mij op de bank mocht slapen moest hij nog even naar het toilet. In plaats van dat hij naar de wc liep trok hij de deur van de kamer van Roel open, haalde zijn leuter tevoorschijn en begon flink te stralen. Waar jij en ik vast door het lint waren gegaan omdat dit gewoon ontzettend smerig is, vroeg Roel rustig of die vriend van mij misschien een paar doekjes uit de keuken kon pakken om het samen op te ruimen. Even later leek het net alsof er niets was gebeurd.

Ik ga Roel missen en niet vanwege zijn grote TV. Oké ook een beetje vanwege zijn grote TV.

P.S. Dan is er ook nog Huisgenoot Kees, een hele goede vriend die ik al ken sinds de middelbare school. Maar die verhalen bewaar ik voor later.

Sinds een paar maanden woont mijn broertje in Parijs. Hij heeft zijn eigen appartementje en het was de eerste keer dat ik hem daar kwam opzoeken. Vol trots toonde hij zijn nieuwe woonplek met uitzicht op de Sacré-Cœur, in de artistieke wijk Montmartre. ‘Wel het “slechte gedeelte” van de wijk’, zegt mijn broertje er steeds bij wanneer hij moet uitleggen waar hij nu woont. Wat deels klopt want om bij zijn voordeur te komen moet je om een groepje prostituees heen wandelen en door de McDonalds lopen voordat je naar binnen kan. Verder valt het wel mee met hoe slecht de buurt er aan toe is. ‘S ochtends open je de ramen en dan is geur van vers gebakken stokbrood bij de bakker beneden het eerste dat je ruikt. Alle clichés zijn waar.

Vorige week schreef ik je al dat mijn broertje en ik van plan waren om dit weekend dezelfde tatoeage te laten zetten. Omdat we allebei groot fan zijn van de zanger Paolo Nutini en daarin ook nog eens dezelfde liefde delen voor het nummer One Day van zijn album Caustic Love, besloten we om de eerste twee regels van dat nummer te laten vereeuwigen op ons lichaam. Mijn moeder is geen fan van de tatoeages die mijn broertje en ik in de afgelopen jaren hebben laten zetten. Desondanks begint mijn linkerarm er steeds meer uit te zien als een kladblaadje van een verveelde, puberende scholier en vind ik het zelf erg mooi dat ik nu ook samen met mijn jongere broertje een tatoeage heb.
Het had nog wel even wat voeten in aarde voordat de tattoo-artist die we van te voren hadden uitgekozen aan de slag kon gaan, want leg jij maar eens aan een Fransman, die eigenlijk uit Zwitserland komt, uit wat voor Engelse tekst jij graag op je arm geschreven krijgt zonder dat daar ineens een heel andere tekst uit rolt. Een paar dagen later betrap ik mij er nog steeds op dat ik af en toe controleer of de tekst wel echt overeenkomt met de lyrics van Paolo Nutini.

De rest van het weekend bracht ons veel wandelen en fietsen in de zon. Het ene terrasje na het andere. Fijne restaurants, cocktailbars en goede gesprekken. Kortom; een heerlijk weekend! Dat kwam grotendeels doordat ik de tijd mocht doorbrengen met mijn broertje maar ook Parijs kende een groot aandeel in deze fijne tijd. Het is mijn lievelingsstad en daarom kom ik er ieder jaar wel minstens één keer. Ik voel me er thuis. Ik luister er graag podcasts over (Zoals 'De Ziel van Parijs', tevens een heel goed boek) en ik lees boeken waarin de hoofdstad uitgebreid beschreven wordt (Zoals 'Chanson' van Bart van Loo, een boek over Parijs maar eigenlijk over heel Frankrijk).

Een paar jaar geleden besloot ik om in mijn eentje naar Parijs te gaan. Niet met familie, niet met goede vrienden, niet met een geliefde. Gewoon in mijn uppie. Dat was spannend want zoiets had ik nog nooit gedaan. Waar er mensen zijn die glimlachend hun backpack inpakken en vier maanden gaan reizen door verschillende delen van de wereld, plekken bezoeken waar ze de taal niet kennen, niet weten wat ze ‘s avonds eten en ook niet tot welke God ze moeten bidden om een hevige storm te overleven, vond ik het al spannend om drie nachten alleen in Parijs door te brengen. Want kon ik wel alleen zijn?
Overdag was dat geen enkel probleem! Rustig wandelen door de stad, in een parkje koffie drinken en een boek lezen, na de lunch naar een museum waar ik rustig in mijn eentje doorheen kon slenteren. Het was heerlijk. Maar wanneer de avond viel en ik mijzelf had opgefrist op mijn kamer om de stad weer in te duiken leek de drempel van mijn hotelkamerdeur hoger dan eerder op de dag. Het voelde toch onwennig om in mijn eentje in een restaurant te gaan zitten, terwijl om je heen de vriendengroepjes en de verliefde stelletjes de tijd van hun leven hadden. Natuurlijk deed ik het wel! Anders zou ik omkomen van de honger en daarmee mijzelf alleen nog maar zieliger vinden. Maar ik kwam er niet zonder slag of stoot vanaf.

Op de tweede avond was ik doelloos aan het ronddwalen rond de Arc de Triomphe, niet de beste buurt voor leuke restaurantjes, dat had ik kunnen weten. Het werd later en later en bij ieder restaurantje stopte ik om naar de menukaart te kijken, twijfelde ik, werd gek van mijn onzekerheid en liep dan boos en zonder enige vorm van zelfvertrouwen door. Daar had ik na verloop van tijd genoeg van en dus besloot ik dapper om onder een terraskachel plaats te nemen aan een klein rond tafeltje. Gewapend met een boek en mijn iPhone, om de eenzaamheid te verlichten, kreeg ik de menukaart onder mijn neus geschoven door een klein Frans mannetje met een wit schort en zwarte schoenen. Na de eerste slokken van mijn wijn groeide mijn zelfvertrouwen weer een beetje. ‘Zie je wel? Ik kan dit best’, dacht ik terwijl ik iets te zelfverzekerd om mij heen keek.
De hele avond sprak ik in het Frans. Of in ieder geval iets waarvan ik dacht dat het Frans was. Een dessert? Natuurlijk! En daarna koffie alstublieft. Toen ik om de rekening wilde vragen besloot ik nog één keer te laten zien wat ik in huis had, dat ik niet zo ben als alle andere toeristen die in hakkelend, steenkolen Engels bestellen. Dus in mijn beste Frans zei ik: ‘Monsieur, l’addition. S’il vous plait!’, en ik zag aan zijn gezichtsuitdrukking, met daarbij het korte knikje dat hij mij gaf, dat hij precies begreep wat ik wilde hebben. Binnen een paar minuten kwam hij terug, mijn hand ging al richting mijn portemonnee toen hij uit het niets, als een ninja die in de duisternis toeslaat, een kopje warme melk voor mij neerzette. Met een vragend gezicht keek ik hem na toen hij weer stevig wegbeende naar het volgende tafeltje.

L’addition is ‘de rekening’.
Lait chaud is ‘warme melk’.

Van treinen weet ik dus niet zo heel veel. Maar mijn kennis van de Franse taal kan hier en daar ook nog wel wat beter.