Tüm yaz boyu kendi yaptığım yaz playlistimde enerjik şarkıları dinledim. Akşam dışarı çıkmaya hazırlanırken, bir şeyler pişirirken ya da sadece boş zamanlarımda daha mutlu olabilmek için bu listeyi dinledim.

Şimdi ise sonbaharın kasveti gitgide yaklaştı ve dinlediğim playlistteki şarkılar yerini geçen sonbahar da dinlediğim daha az hareketli, hüzünlü olan playliste bıraktı.

Çünkü sonbahar yaz kadar cıvıl cıvıl değil. Yazın canlılığını gitgide yok eden, onun canlı yapraklarını kurutan bir mevsim. Onunla birlikte bizim içimizdeki enerjiyi de kurutuyor aslında. Ama bunu kötü anlamda söylemiyorum.

Evet enerjik şarkılar dinleyince bizde kendimizi enerjik mutlu hissediyoruz ama aynı zaman da dinlediğimiz hüzünlü olarak tabir edilebilen şarkılar da bana -içinde barındıran hüznü hissettirse de- huzur veriyor. Gözlerimi kapatıp o şarkıyı dinlediğimde belki o karamsarlık biraz bana geçiyordur ama onunla beraber buzurlu hissetmeme, dinlenmiş hissetmeme de yardımcı oluyor.

Hatta bence kışın, yazın dinlediğimiz şarkıları dinlersek bazen anlık yine aynı yaz aylarında hissettiğimiz gibi hissetsekte bir süre sonra hava ile olan tezatlığından şarkının bize geçmeyeceğini ve belki de bizi daha mutsuz yapabileceğini düşünüyorum. Sadece bir teori.

Ayrıca her mevsimin benim tarzıma göre içinde bulundurduğu şarkılar ve bu şarkıların bazılarının yıldan yıla değişiklik göstermesi her yılı ve o yılın mevsimlerini ayrı kılıyor, o zamanı içinde barındırıyor.

Bir iki yıl sonra o zamanlar dinlediğin bir şarkıyı tekrar şimdi dinlediğinde adeta bir zaman yolculuğu yaparak o zamanlarda düşündüklerini, hissettiklerini ve günlük rutinini sana hatırlatıyor. Tıpkı bir albüm defteri gibi. Bir anı siliktir, düşündüğünde hemen hatırlayamazsın ama fotoğrafı görünce o gün neler yaptığın ve o günki hislerin bir bir aklına düşer.

O zamanlar dinlediğim müzikleri yeniden dinlediğimde de sanki geçmişte çekilmiş bir fotoğrafa bakıyormuş gibi hissediyorum.

İki tarafta bilir ki eğer şimdi tanışmış olsaydık birbirimizden hoşlanmazdık hatta belki nefret ederdik. Ama küçükken karşı karşıya gelen iki kızı zaman buraya kadar sürüklemiştir. Artık o kızlar eskisi gibi beraber oyun oynamıyor veya gizlice ailelerinin telefonundan mesajlaşmaya çalışmıyor. İstemesede ikisi de büyüyor. Küçükken tek dertleri eğlenmek olan kızların kendi karakterleri belirginleşiyor ve fark ediyorlar ki neredeyse ortak bir noktaları kalmamış. İkisi de hayatı farklı bir noktadan yakalamaya çalışıyor. Çoğu zaman birbirlerinin düşüncelerini desteklemeselerde arkadaşlıkları için ses çıkarmıyorlar fakat farkındalar ki her gün aralarında bir santim daha mesafe açılıyor.

Arada eskiye dalıyorlar her ikisi de. Geçmişten konu açılıyor. O anlar yeniden hatırlanıyor. O zaman eski sıcaklığı yakalıyor gibi oluyorsun ama bu ne kadar sürebilir ki?

Arada buluşmak istiyorsunuz, sürdürülebilsin bu arkadaşlık diyerek. Buluşmanın ikinci saatinde dilleriniz kilitleniyor. Bu sessizlik bozulsun diye beyninizi iyice zorluyorsunuz, bir yerden konu açmaya zorluyorsunuz kendinizi ama olmuyor. Karşılıklı oturuyorsunuz ama sadece kendi içinizde konuşuyorsunuz.

Bir yerden sonra karşındakine kalbinin kırıldığını hissediyorsun bazı nedenlerden. Belki çabalamıyor gibi hissediyorsun o bu dostluk için. Belki bitse daha iyi olacak iki taraf için de ama kimse bunu yapmıyor.

Genellikle diğer arkadaşlarınız birbirinizin önüne geçiyor. Daha rahat konuştuğun, kendini daha yakın hissettiğin arkadaşlarınız önceliğiniz oluyor. Bazen bir taraf diğerinden yanlız olabiliyor, çevresinde yakın olarak gördüğü pek bir insan olmuyor her zaman bu yüzden o eski arkadaşla görüşmek istiyor arkadaş arkadaştır diyerek. Diğeri görüşmeyi kabul ediyor ama diğer arkadaşlarıyla olan buluşmalarını sıranın başına koyuyor. Bu diğerine kendini değersiz hissettiriyor ama belli etmiyor.

Aylar belki de yıllar geçiyor bu sefer durum tam tersi olmuş artık öbürünün çevresi geniş diğeri yalnız. Yine aynı şey oluyor ve buluşmak istiyor daha yalnız olan. Çevresi olanın aklına geliyor geçmiş, ona kendisine yaptığını yapmak istemiyor ama elinde olmasada biraz yapıyor. Bu sefer yalnız olan diğeri gibi bunu içine atmıyor. Onu suçluyor yaptığı için. Çevresi olan kendini çok kötü hissediyor, kendini suçluyor biraz da. Ama biraz da sinirleniyor. Diyor ki “o zaman keşke bende kırgınlığımı zamanında gösterseydim, şimdi söylesem hatırlamıyordur bile”.

Artık epeyce birbirlerinden uzaklaştıklarının farkındalar ama hala bunu görmezden gelmeye çalışıyorlar. Bunun daha ne kadar sürebileceği ise tam bir bilinmezlik lakin pekte fazla sürmeyeceği belli…

Karakter farkı gerçekten çok önemli. Herkes farklı düşünüp farklı bir noktaya kırıldığından taraflar bunu çoğu zaman anlayamıyor. Evet empati yapılmaya çalışılıyor fakat kimsenin zihni değişmediğinden çok bir şey anlaşılmıyor.

Kimseyle aranızın kötü olmamasını istemek doğal. Özellikle küçükken tanıştığın birinin nasıl olacağını ön görmek güç. En azından yeni tanıştığın insanlardan daha yakın hissettiğiniz, yapmayı sevdiğiniz şeylerin ortak olduğu insanlara yaklaşmaya çalışın. Tabii herkesin gözüne bakıldığında şıp diye ne olduğu anlaşılmıyor ama çabalamakta fayda var.

Anlatmak beni her zaman zorlamıştır. Hislerimden bahsetmek bazenleri kendimi küçük düşürüyormuş gibi hissettirir. Bazense o anki duygularımla hislerimi anlatmak beni çok zorlar.

Kendimden yanlış bir şekilde bahsetmek insanların beni çok daha yanlış bir şekilde tanımasına yol açıyor. Sonra düzeltemiyorum bunları dengesiz gibi görünmemek için. Aslında her zaman içimde aynı dengedeyim ama konuşurken o dengeyi altüst ediyorum.

Kendinden yanlış bahsetmek biraz da aileye bağlı.

Benim ailem beni karşısına alıp doğru düzgün sohbet etmezler mesela. Bir derdim var mı yok mu merak etmezler, ben de pek bahsetmem. Ama bazen içim de doluyorum ve o zamanlar insan en yakınındaki insanı yanında istiyor, ona derdini anlatmak içini dökmek istiyor.

Ben buna ihtiyaç duyduğumda genellikle ilk aklıma gelen kişi annem olur. Ona o anki duygularımı paylaşmaya çalışırım. Ağlarım, bağırırım ne bileyim o sırada ruhsal olarak neye ihtiyacım varsa… Annem beni pek dinlemez. Ergenlik hormanları, regli zamanları vs vs. Susturmaya çalışır sesime tahammül edemediğinden. Böyle olunca daha çok ağlarım. Bu sefer de görmek istemez gözyaşlarıma tahammül edemediğinden. Babam desek… O daha da kırıcı benim nezlimde. Kendimi tutamasam ağlasam dalga geçer benimle. Çok kötü hissettirir bana bu çünkü zaten bazı şeyleri zor aşan bir kızım ve bu benim özgüvenim açısından olumlu bir sonuç doğurmuyor. Annem ve babam hiç duygusal insanlar değildir. Onlar ne kadar duygusal değillerse ben de bir o kadar duygusalım. Bu kadar zıt olmamızdan dolayı çıkıyor bütün tartışmalar. Benim kırıldığım noktalar onlara ulaşmadığından göremiyorlar bile pek çok şeyi. Aslında suçlamıyorum onları da, kişilikle alakalı bir durum biraz da ama her çocuk dinlenilmek, anlaşılmak, konuşmak ister. Yemek yeme, su içme gibi bir temel ihtiyaç çünkü bunlar da.

Onlar gibi düşünmediğinde kime çekti bu çocuk oluyor. Herkesin içindeki ruh bambaşka. Sizin evladınız olunca ruhum sizinkilere benzemiyor ne yazık ki. Ki benzese evdeki huzur daha sık kendini gösterirdi.

İşte bu tarz sebepler çocukların konuşma becerilerini geriletiyor, kendilerini tanımalarını engelliyor. Bu yüzden bir olay olduğunda düzgünce açıklayamıyorlar kendilerini. Düşündüğüyle ağzından çıkan aynı olmuyor bazen bu da karşısındaki kişiyle arasını bozuyor. Bir kere karşı taraf için yanlış bir laf edersen düzeltmesi zor oluyor. Vicdan azabı da eklenir kimi zaman buna. Buda seni yalnızlaştırır.

Böyle insanlar yargılanmaktan korkarlar zaten, bu yüzden konuşamazlar. İnsanların düşünceleri çok önemlidir onlar için. İnsanlara göre yön verirler hayatlarına. Kalplerinden geçtiği gibi yaşayamazlar. Karakterlerinin özü kaybolur zamanla.

İnsanlara anlatamayınca dertlerini, genellikle en yakın arkadaşları sayfalar olur. Bir günlük mesela…çok şey değiştirir. Kendinle konuşmak en azından biraz kendini tanımaya yönlendirir. Çok yazalarlar böylece ve de çok okurlar. Fark ettiyseniz eğer genelde sessiz insanlar kitap okumaya çok düşkündür ya da hayatının bir döneminde sessiz olanlar.

Bence içine kapanık olan insanlar birilerini bile isteye kırmazlar. Bir şeyi bin kere düşündükleri gibi söyleyeceklerini de en az yüz kere düşünürler. Kendi aklında bir sorun teşkil etmiyorsa söylerler ama herkesin karakteri farklı olduğundan her zaman kimin neye kırılacağını tahmin etmek çok zordur.

Duygularını paylaşmak acizlik değil. Birini tanımak onun ne hissettiğini anlamakla başlar, kalbini görmekle. Bu yüzden lütfen kendinizi kapatmayın. Kendinizi yanlış anlattığınızı düşündüğünüz zamanları tabii ki olacak ama anlata anlata en düzgün haline getireceksiniz. Korkmayın. Sizi dinleyen birileri elbette ki olacaktır.

“Böyle giyinmeyi kimden özeniyorsun? Cehenneme mi gitmek istiyorsun?”

“Her şeye ağlamandan bıktım, kes sesini.”

“Büyüklere karşı çıkılmaz.”

“Su küçüğün, söz büyüğün.”

“Bizim dediğimiz mesleği yapacaksın.”

"Akşam ezanı okunmadan dönmüş ol.”

“İlerde evlenecek olan ben değilim bunları öğrenmek zorundasın, yıka şu bulaşıkları.”

Bu lafların barındığı evlerde kızların kendi odalarından çıkmaları cehennem gibidir. Üniversite sınavına çalışırken kariyerlerinden çok aile evinden uzaklaşmak için çalışırlar. Küçüklüklerinde anne baba arasında edilen kavgalar artık evdeki çocuğa yapışır. Her şey onun suçu olmak zorunda. Her şey onun sorumluluğunda olmalı.

Bir kız yaşı çok büyümeden türlü türlü yemekler, herkesin yediği bulaşıkları yıkamayı, lekelerin nasıl etkili bir şekilde çıkacağını bilmelidir. Yoksa mazallah evde kalır.

Kendi evlerinde içinden geldikleri gibi göz önünde ağlayamazlar. Büyük günahlara bedeldir bu. Sesin çıkmamalı kabullenmelisin sana söylenenleri veya yapılanları. Kalbin kırıldıysa sakın söyleme. Kalp bırakmazlar yoksa bu sefer sende.

En iyi ihtimalle giydikleri şort diz boyunun bir parmak üstündeyse kimseye görünmemelisin veyahut giymemelisin. Görürlerse çünkü hiç giymemiş olmayı dilersin. Kendi kararların asla yoktur. Ailen her şeyi senin için daha iyi bilir çünkü!

Yıllar geçtikçe kavgalar artar, çatışmalar daha da büyür. Sen de artık eskisi kadar boyun eğmezsin. Bu ortamı daha da kızıştırır. Beklersin artık bu evden gitmen gereken zamanı. Kendi özgürlüğünün kendi ellerinde olacak zamanın hemen gelmesini istersin. Eğer kazandığın üniversite yaşadığın şehirdeyse artık her şey senin için çok daha kötü. İstediğin gençlik senin olamayacaktır muhtemelen. Bu sefer de mesleğinin başına geçeceğin tarihi beklersin.

Aile evi kimin için bir cennet, kimin içinse en sıcağından bir cehennem. Bir kader işidir bunlar, senin elinde değil.

Kaç kere ağladığım için aşağılandım ailem tarafından bilmiyorum. Ama hepsini hatırlıyorum ve hafızam diri kaldığı sürece de hatırlayacağım. Odamda ağlarken yan odaya ses gitmesin diye kaç akşam kafamı yastıklara gömdüm… Gözlerimin altında kırmızı noktalar oluştu ağlarken kendimi kasmaktan. Söylemedim hiçbir şeyi alay konusu olmamak için.

Anne ve baba.

Bir çocuğun bütün dünyasıdır. O dünyanın başına yıkılması nasıldır? Tabii kimse anne ve babadan mahrum kalmamalı. Ama anne ve baba da çocuklarını sevgiden mahrum bırakmamalı. Çocuklar her şeyin üstesinden tek başlarına gelmeye çalışmamalı.

Sevgisiz büyüyen bir çocuk sulanmayan bir çiçekle eş değerdir. Önce çiçek solar sonra toprak verimsizleşir.

Şuanda da değişen hiçbir şey yok. Her şey tıpatıp aynı, hatta çok daha beter. Bende kendi hayatımın iplerinin kendi elime geçeceği günü bekliyorum.

Bir şekilde iletişim kurulabilir aşıkken, gözlerin konuşur senin için. Eğer o da bakarsa gözlerine tüm gece susmazsınız. Küçük bir temas kalbinin ritmini rayından çıkarır. Yanlış bir trende sonsuzluğa gidermiş gibi hızlanır. Boğazın düğümlenir, karnın kasılır, ellerin karıncalanır...

Aşk cesaret ister. Tek bir adımlık cesaret. O adım seni ona kavuşturur. Veya uzaklaştırır çünkü onun gözleri belki sani görmüyordur.

Görünmek istersin, senin gördüğün gibi görünmek. Başka tarafa bakamazsın belki aylarca. İnat edersin bir lokma geçirmezsin boğazına. Telefonundaki fotoğrafa elin gider istemeden, geri çekmezsin yine de.

Bir süre sonra da rüyaların bırakmaz seni. İster daha çok sancısın kalbin. Ama bu kadarı senin için fazla. Umutsuzluk ve umut çatışmada. Umutsuzluk beynin, umut ise kalbin. Kalpler daha zayıftır. Yalnızca saf duygular büyür içeride. Doğru mu yanlış mı bakmaz hiç. O bakmayınca sen de düşünmek istemezsin. Beynin ister onu da dinle. Nafile…

Diyelim artık görüyor seni gözleri. Elleriniz düğümlü birbirine. Kalpleriniz bir. Tüm gün tatlı konuşmalar. Her sabah günaydınla başlayan yazışmalar, gece iyi geceler öpücükleri... Kalbin daha da arttırmış duygu hacmini. Ağzın kulaklarında. Uyuyamıyorsun bir türlü gözlerin silmiyor yüzünü. Tanımak istiyorsun, her yerini ezberlemek, her şeyini bilmek, onun her şeyi olmak.

Daha da ilerliyor işler. Ciddi ilişkim var diye tanıtıyorsun herkese. İmreniyor pek çok insan, kem gözler süzüyor ikinizi. Gülümsüyorsun sen.

Diyorsun ki, o benim hayatımın aşkı, onun için her şeyi göze alırım.

Sonra ne oluyor? Kalbi aldatıyor seninkini... Dayanamıyor senin kalbin duygular patlıyor içerisinde. Önce küçük çatlaklar, büyük kırıklar ve bum. İşte sana paramparça bir kalp kaldı geriye. Yapıştırabilecek iyi bir yapıştırıcı yok elimizde. Gözyaşların rotasını belirliyor boğazından aşağı. Tüm anıları çöpe atmak istiyorsun ama yapamıyorsun onun sana yaptığını yaparak kıyamıyorsun her şeye, yine de saklıyorsun bir süre daha ceplerinde.

Yemiyorsun, içmiyorsun, konuşmuyorsun. Beynin sesini yükseltiyor artık. Gerçekten bu kadar önemlimiydi o? Düşünüyorsun, evet öyleydi. Ama sen onun için değilsin artık demek ki. Niye boş şeylere kıymet veriyorsun? Bütün günleri geriye doğru tek tek sayıyorsun. Bu sefer beyin süzgeçiyle eliyorsun.

Farkına varmak bazı şeyleri çok daha yaralayıcıdır çoğu zaman.

Ama farkına varınca çok da değeri kalmayacak inan.

Bir gece masa başına oturuyorsun, siliyorsun her şeyi. Kağıttan değil aklından, zor olsada kalbinden. Doğruları yazabilmek için güzel silmelisin bir önceki yazılanları. İşin bitti, kapattın arka plandaki müziği.

Güneş doğdu, tekrardan senin için. Hiç yemediğin kadar yedin o gün. Daha da fazla yaptın makyajı. Kulaklığındaki müziği ise bir tık daha kıstın.

Herkesin hayatında keşke bu dünyadan silinsem dediği anlar illa ki olmuştur. Benim de oluyor. Yaşamak istemiyorum, aynı şeyleri en baştan yaşayıp durmak hiç istemiyorum.

Acılar karşısında ağlıyorum. Çünkü ağlamaktan başka hiçbir şey elimden gelmiyor. Gözyaşlarım beni teselli etmiyor, nefesimi kesiyor. Anlatıyorum dinlenmiyor. İnsanların sesi benim sesimin üstünde tepiniyor. Artık bitsin diyorum, dayanamıyorum çünkü. Dayanamıyormuş gibi hissediyorum. Görebileceğim kadar şey gördüm, yaşamak istediğim yıl kadar yaşadım. Bundan sonrası boş dediğim oldu pek çok kez.

Günlüğümdeki sayfalar bile tükendi yeni sayfa açmak sıkıcı diye de düşündüm. Hep düşündüm.

Ama sonra ölümü düşündüm. Tüylerim ürperiyor, çok düşünemiyorum… Başkalarının ölümü bile fazla derecede beni etkiliyorken kendi ölümümü hayal etmek beni öldürüyor. Evet yaşamı sevmiyorum ama ölmek hiç istemiyorum. Her zaman karanlığı görmek huzursuz ediyor içimi. Geri de kalanlar birde. İlerde bir çocuğum olursa eğer vadetmek istediğim şeyleri edemeden gitmek istemiyorum ondan. Ona haksızlık yapmak istemiyorum hiç.

Başka bir dünyaya gitmek… Orası nasıl hiç bilmiyorum. Orada iyi olanların tarafında mı olacağım? Tamamen belirsiz. İstiyorum ki öyle olsun. Eğer hiç hata yapmasaydım belki ölüm bu kadar korkutucu gelmezdi bana. Ama bedenimin o kadar soğuma düşüncesi…korkunç.

Yaşamı düşününce ölüm, ölümü düşününce yaşam geliyor aklıma. Aslında bu o kadar kötü değil. Çünkü ölmeyi düşünmek bu hayatta zevk aldığım şeyleri, anıları zihnime getiriyor. Gülümsenecek nedenler beliyor. Hayallerim çoğalıyor ve o hayalleri gerçekleştirmeden göçmek istemiyorum dünyadan.

Belki de bu kadar hata yapan bir insan olmasaydım toprak beni çekerdi itmekten ziyade. Çünkü galiba ben ölümden değil ölümün sonrasından korkuyorum. İçimde hep bir sıkıntı oluyor. Düzeltmeye çalışıyorum hatalarımı ama ipin ucu kaçında daha da eline geçmiyor.

Birde unutulmak var…

Bu unutmak dün yediğin yemeği veya söyleyeceğin şeyi unutmak değil. Hayatında bir çok yıl kaplayan birini artık görmemek. Ve bu görmemezliğe alışmak. Anlatabiliyor muyum?

Unutulmak beni ölümden bile fazla korkutuyor. Bu hayattan bir ben geçmiş oluyorum. Ama geçmiş oluyorum. İlla ki benim için ağlayanlar, mezarımın başında bekleyenler, bir iki çiçek ekenler olacaktır. Ve buna minnettar kalırım. Ama onlar da eninde sonunda unutacak. Belki bir bayram seyran ya da ayın kaçında olduklarına baktıklarında o tarih tanıdık gelecek. Bir düşünecekler ve sonra diyecekler ki onun doğum/ölüm günü. İçlerine bir hüzün girip iki dakikaya çıkacak. Çünkü onlar için hala saatler çalışıyor. Yılların ardından mezarıma bile uğrayan kalmayacak. En başta o ekilen çiçekler de benimle beraber kuruyup gidecek. Hatırlamayacaklar ikimizi de.

Annem bana her zaman ölümden korkmamam gerektiğini söylemiştir. Asıl dünya orda derdi hep. Küçükken bunu pek düşünmezdim, ne güzel der geçerdim. Ama yaş ilerledikçe korkular biraz daha büyüyormuş sanırım. Bakış açısı sürekli değişiyor. Bu yüzden bir çok yönden bakıyorum olaylara. Ve açıkçası bu daha da korkutucu.

Ama korkunun ecele faydası yok. Ecel gelince korkmaya vaktin bile yok. Ağzından çıkan son bir nefes sana açılan yeni bir kapı, veya kapanan… Bunun cevabını bir süre tam olarak bilemeyeceğiz.

Bu kadar düşünmek hiç iyi değil. Hiçbir anlamı yok. Düşünmek yine düşünmek ve daha çok düşünmek. Evrenin sonsuz olmasıyla eşdeğer bir kavram. Hatta eşdeğerler.

Evet ölüm hep var. Bir kenarda zamanının dolmasını bekliyor senin. Ama ne zaman dolacağı belirsiz. Biz o zamanı beklerken hayatımıza devam etmeliyiz.

Erken ölmek istememize gerek yok.

Hazır daha vaktimiz varken bugünü yaşayalım. Çünkü eninde sonunda zamanımız tükenecek. Takvimdeki yaprakları erkenden koparmaya gerek yok.

Ailemde bir problem olduğunda benimle aynı konumda bulunan bir kişi daha olsun isterdim. Bu bencillik mi bilmiyorum ama evdeki tek kurban olmak çok bunaltmıştı beni. Bir kardeşim olsaydı birbirimize destek olabiliriz diye düşünüyordum. Onu hep korur kollardım.

Belki böyle olmazdı… Tek çocuk olduğumdan dolayı da böyle düşünüyor olmam normal. Ama eve gelince odamdaki sessizlik göğsümün üzerinde bir ağırlık olurdu bazenleri.

Uzun yıllar arkadaş edinmede de güçlük çekmiştim, bu da kardeş özlemimi arttırmıştı içimde çoğu zaman.

Küçükken hatırlıyorum kaç gece boyunca dua ettiğimi. Bir kardeşim olsun lütfen diye. Nasip olmadı, hayırlısı budur belki de.

Kıyaslanma oluyor o zamanda kardeşler arasında diyebilirsiniz ama benim ailem kardeş olmasa da bir yerden illaki kıyaslayacak yer bulur, o yüzden en azında kardeşimle kıyaslanmayı göze alıyordum.

Tek çocuk olduğumu en çok hissettiğim zamanlardan biri de tatil zamanları. Çok şükür tatile gitmeye yetecek maddi durumumuz var. Ama kendi kendime eğlenmeye çalışmak, hiç eğlenmiyormuşum hissiyatı veriyordu o zamanlar.

Şuan da aslında yalnızlığı seviyorum. Kendimle vakit geçirmek çoğu zaman hoşuma gidiyor. Ama yine de sorarsanız hala istiyor musun diye...Yine cevabım evet olur.

Kardeşi olanlar büyük ihtimalle beni anlamayacaklardır ama o odadaki sessizliği bilen tek çocuklar bana hak verecektir diye düşünüyorum.

Çevrem de tek çocuk olup kardeş istemeyenler de var. Herkesin karakteri farklı. Kimi ailesini bir başkasıyla paylaşmak istemiyor. Onları da anlayabiliyorum. Ama bu kardeş ihtiyacı her zaman benim içimde bir ukde olarak kalacak.

Evet eğer yapabilirsen en çok istediğin şeylerden biri eksilecek, herkes seninle gurur duyacak. Belki de hiç olmadığın kadar mutlu olacaksın. Hayatında yeni, bembeyaz bir sayfa açılacak.

Bunlar olabilir. Ama olmayadabilir. Gerçekler her zaman hayallerimiz kadar parlak gelmez. Uğraşların her zaman sonucuna kavuşamaz. O zaman bu işe girişmediğin zamandan çok çok daha mutsuz olursun. Kendine güvencin tamamen sıfırlanır. Böyle durumlarda daha önceden pes etmeyi dilersin bazen. Belki o zaman bu kadar hayal kırıklığına uğramazdın, yarı yoldan dönebilirdin.

Tabii ki sonucun ne olacağını yarışı bitirmeden bilemeyiz. Asla pes edin demiyorum. Ama pes etmek de devam etmek kadar insanın bilinciyle gerçekleşir. Bunun da başka sorumlulukları vardır. Kendine yeni bir hikaye yazmaya başlamak eskisini devam ettirmekten çok daha zor olur.

Ama toplumumuzdaki çoğu insan olaya böyle yaklaşmıyor.

Eğer pes edersen toplumun büyük çoğunluğundan dışlanırsın, eğer hayallerini başkalarına bahsetmişsen. Başarısız görür birçok göz seni. Sen pes ettiğinden dolayı değil de, keşke bu gözlere bakmak zorunda kalmasaydım diyerekten pişmanlık duyarsın…

Ama senin gözlerin seni küçümseyenlerinkinden çok daha parlak.

Bu hayat senin. İster pes et, ister diren. Seni takdir etmeyen gözlerin yanında sen fark edemesen bile mutlaka sana içten içe güvenenler vardır. Hadi diyelim yok. Sen varsın.

Sen varsın ve sana en çok güvenmesi gereken de sensin. Başaramayacağını düşündüysen ve artık çoktan ipleri elinden bıraktıysan korkma. Asıl şimdi daha cesur olmalısın. Bir sayfa kapanırsa birden fazla sayfa açılır. Asıl azmini ortaya koyman gereken an şimdi.

Sen çünkü daha kazancı, tatmin edilme duygusunu tatmadın. Bana kalırsa ilerlediğin bir şeyi bırakıp kendine güvenerek başka bir yola girmek bundan çok daha üstün bir duygu.

Söylüyorum, hayatında sana en gerekli şey kendini tanımak. Kendini tanımak ve ne istediğini bilmek.

İnsanların “bence sen şöylesin…” diye başladığı cümleleri dinleme. Sen öyle değilsin. Gerçek sen, sadece senin içinde ve bunu senden başka kimse göremez.

Kendini sev, ben seni seviyorum.

Her yolun sonu yeni bir başlangıç. Eğer yolun sonuna gelmemişsen senin için daha bir sürü başlangıç var💌.

Böyle insanların genelde çok arkadaşı olur. Bu insanlarla arkadaş kalmak çok zordur, aslında buna anlam veremiyorum.

Bana söylenen tek bir kelimeyi bile gün boyu düşünüyorum belki de buradan başka bir şey anlamam gerekiyordur diye. Pek çok farklı pencereden bakıyorum hayatıma. Benim derdim olmayan en ufak bir şeye bile çok kolay ağlayabilirim. Ama şuana dek edinebildiğim arkadaş sayısı iki elimin parmaklarını geçmez. Onların da ne kadar gerçek dostluklardan oluştuğu süpheli. Hayatın ne getireceği hoçbir zaman tahmin edilemiyor.

Lütfen düşünmeden konuşmayalım çünkü her insanın kırılma noktaları, hayata bakış açısı, düşünme biçimi farklıdır. Bizim için hiçbir değeri olmayan bir laf başkasında derin yaralar oluşturabilir veya oluşan bir yarayı daha da deşebilir.

Belki de böyle düşünmemin nedeni günlük hayatta çok duygusal olmamdan dolayı olabilir ama yine de her zaman birazcık hassasiyet iyidir diye düşünüyorum❤️.