Merhaba.

Rivayete göre İsa’nın öldüğü yaş olarak bilinir; ne ironi ki insanın fiziksel ve ruhsal olarak ulaşabileceği en olgun ve en mükemmel dönem de derler. Dünyadaki 33 yıllık turumu tamamladığım bu ay, uzun yıllar kurup durduğum bir hayalimi gerçekleştirip kendime mini bir GAP turu hediye ettim. Her şey bitmiş ve her şey yeni başlıyormuş gibi bir his var içimde şimdi. Hadi biraz kurcalayalım. Yıllar sonra ilk kez çalışmadan bir tatil yaptım aslında. Döndükten hemen sonra bu hayli iyi gelen aranın bedelini peşinen ödemeseydim keşke. Haberler kötü ama kötü haberler verecek değilim. Bir döngüye sıkışıp kalma meselesi ve girdaplardan uzak duruyoruz, aman.

Bir kez daha emin oldum ki insan bütünüyle beklentilerden oluşan bir varlık. Vardığım yerlerde kimi beklentilerimi karşılayamadım. Aslına bakarsanız, yaş aldıkça daha çok hissettiğim bir duygu bu. Sokak hayvanlarının perişanlığına kahroldum mesela. Doğru heybeyi seçmemiş olmak da pek yardımcı olmadı. Ömrümde bu kadar merdiven inip çıkmamışımdır ayrıca. Paslanmışım ama bir konuda hâlâ çok iyiyim. Zihnimde susturmak istediğim ne varsa hepsini o basamaklara bir bir hapsettim. Babamı son kez gördüğüm doğum günümün üstünden tam altı yıl geçmiş bu arada. Onun neşesine bulaşmadan geçen günlerin sefilliği hiçbir şeyle yarışamıyor hâlâ. Kaçak sigaraya yenildim, tekrar tutmak üzere bozdum bazı sözleri. Anlaşma benim değil mi? Denklemin bir de ödüle ihtiyacı var gibiydi, bunu da lokal yemeklerle hallettim. Her şeye rağmen, yolda olmayı çok özlemişim.

Yolculuğun en unutamadığım ânı, güneş bulutların arkasına saklanmış olsa da gün doğumunu Nemrut Dağı’nda bir tilkiyle yan yana beklemekti galiba. Gördüğüm manzaraların ömrünü uzatma istenciyle bu ay filmlere biraz sırt çevirdim haliyle. Elimi attığım her kitaptan ise çoğunlukla mutlu ayrıldım. Hele biri var ki…

Aşağılarda buluşalım.

📚 Kuşatılmış Kent | Clarice Lispector | 4/5
Lispector’un kendini detaylarda ortaya koyan akıl almaz tasvirlerine bayılırım. Nasıl olduğunu hâlâ açıklayamadığım bir şekilde, paragrafın orta yerinde kalbime saplanan alelade cümlelerine öylece teslim oldum yine. Her şeyin erkekler için yaratıldığı bir dünyada ona bahşedilmiş göz, tin ve bakış yeteneğiyle salınan; sonsuza dek yaşayacağını bildiğiniz bir karakterle tanışmak ister miydiniz? Kitabın kapağını kapattığım ân bir şeyden emin oldum; Lucrécia Neves tüm o Rus klasiklerindeki hafızamıza kazınmış karakterler kadar hayatta hâlâ. Dokunduğu, önünden geçtiği, göz göze geldiği her şeye bir ruh vermekle meşgul. Tamamen kendi hâlinde, dokunulmaz, havayla haşır neşir. İçimize çektiğimiz nefes kadar gerçek. Lispector’un bende bıraktığı etkiyi tam da Neves kadar uçarı bir kalıba sokabilirdim sanırım. Klasik anlatıyı sevdiği kadar ona mesafe de kurabilene öneririm.

📚 Reims’e Dönüş | Didier Eribon | 4/5
Eribon’u bundan yaklaşık on yıl önce Foucault biyografisiyle tanımış, çok da keyif almamıştım. Çeviriden mi dilin ağırlığından mı çok hatırlamıyorum şimdi ama benim için oldukça zor bir okuma deneyimiydi. Édouard Louis kitaplarında birkaç kez karşılaşınca sonrasında her şey beni ona sürükledi. Reims’e Dönüş uzun süredir listemdeydi zaten. Bu okumaya nedense Baldwinvari bir anlatıyla karşılaşacağım beklentisiyle başladım. Giovanni’nin Odası’nı okurken yaşadığım hazzın bir benzerini arzuluyordum. Öncelikle, metinde sık sık Annie Ernaux ile karşılaşmak sürpriz oldu. Anlatının tıpkı onun yaptığı gibi, çocukluğun ve ilk gençliğin izinde işçi sınıfının olanca bulantısından beslenmesi de sevdiğim bir başka detaydı. Dünyanın her yerinde ‘öteki olma’ hissinin bu kadar keskin bir şekilde bizi bir araya getirmesi ne acayip bir kümelenme. Bunlar hakkında hep çok yazıldı, çizildi ama kalbime iz bırakan birkaç tanesi gibi bu da çok filtresizdi.

📚 İlk Hikâye | Frédéric Gros | 4/5
Hikâyelere inanmak hakkında ne düşünürsünüz? Ya da şöyle sormalıyım; ne sıklıkla düşünürsünüz? Tekla’nın hikâyesi öyle tanıdık ki kutsal kitaplar kadar eski. Bir filozofun böylesi bir teokratik anlatının izini sürmesi ilginç geldiği için başlamıştım aslında. Sözlü ya da yazılı olması fark etmeksizin, bir kadının elinden çıksaydı da hikâyeyi ancak bu kadar sevebilirdim. Bu arada Mardin’de ve Diyarbakır’da görüp büyülendiğim manastırların etkisi altındayken okumak anlatıyı deli işi imgelerle desteklememe neden oldu. Girdiğim ibadethanelerde sık sık Tekla’yı düşünür oldum. Gros’un anlatıdaki boşlukları doldurmak için seçtiği yollar öyle dişil ve Mezopotamya’nın acılarını öyle iyi yoğuruyordu ki bu kitabı sevmemek bir seçenek bile değildi benim için. Hepimiz daha beşikteyken hikâyeler dinlemeye başlıyoruz. Aynı hikâyeyi kadınlar kadar erkekler de dinliyor. Ama ne nikmetse maktul ve ezilen çoğunlukla kadınlar oluyor. Böyle su gibi akıp gidince çok göz devrilesi bir ifade bu belki ama bir an için bunu düşünün çok isterim. Gros’un kendi yorumunu katmaktan geri durmadığı bu derlemeyi Amenabar’ın çok sevdiğim ‘Agora’sı ile birlikte düşünüp durdum bu arada. Coğrafya değişiyor; roller, kimlikler ve bahaneler de öyle ama bir şey hep aynı kalıyor. İşte o aynı kalanın tüm insanlık tarihi öyküsünde farklı sonuçlandığı gün nelerin değişeceğini görmek için sabırsızlanıyorum.

📚 Geçişler | Barbara Frischmuth | 3/5
Uzun yıllar Bektaşilik üzerine çalışmış, Avusturyalı, dil uzmanı bir yazar. Gençliğinde Erzurum’da yaşamış, burada çarşısı pazar olurken de ülkenin kültürünü iyice özümsemiş. Kendisiyle yolum Eski Mardin’deki tılsımlı bir sahafta kesişti. Gittiğim yerlerden hatıra kalsın diye kitaplar almaya bayılırım. Bu da Kebikeç’ten payıma düşenlerden biriydi. Küçük bir parantez, handiyse yitti yitecek o dile ait, Süryanice bir kelime olan Kebikeç’in anlamına bayılırsınız. El yazması eski kitapların ilk sayfalarına, kitapları güvelerden, böceklerden ve haşerattan korumak için yazılan bir çeşit duaymış. Bir başka inanışa göreyse, hamam böceklerine hükmettiği inanılan bir melek ya da cinin adıymış. Tılsımlı demiştim. Yolunuz düşerse, o muhteşem arka bahçesinde kendinize bir reyhan şerbeti ısmarlayıp tüm dünyaya bir süreliğine sırt çevirebilirsiniz. Bu arada, çevirmeni Gürsel Aytaç’ın yazarı ve tarzını değerlendirdiği keyifli bir yazıyla biten bu incecik kitabın en sevdiğim öyküsü şüphesiz ‘Uzaklaşma – Uyarının En İncesi’ oldu. Diğerlerinden bambaşka bir rayihada, sanki trans halinde yazılmış bu öyküye eminim yıllar sonra şöyle bir bakar, bir kez daha iç çekerim.

📚 Uşak ile Yosma | Nina Berberova | 2/5
Kapağındaki Modigliani resmine kandım herhalde, şu tılsımlı sahaftan aldığım ikinci kitap bu sefer beni memnun etmedi. Aslında çekilebileceğim bir ana karakteri vardı ama her şey o kadar hızlı olup bitiyor, sahneler o kadar çabuk değişiyor ki bir türlü giremedim hikâyeye. Acaba 80 değil de 180 sayfa olsaydı ne yaşardık bu kitapla? Cevabını hiç bilemeyeceğim. Aktarmaya çalıştığı duyguyu sadece epik finalinde, o da tıpkı hikâyenin kendisi gibi, çok kısa bir katarsisle yaşadım. Berberova’dan okuduğum ilk kitap olduğu için acımasız olmak istemem yine de. Yeri gelmişken, bir kez daha ve yüksek sesle, lütfen kapak tasarımlarındaki bu estetiğe geri dönün.

📚 Şehit! | Kaveh Akbar | 5/5
Bu kitabı öyle çok sevdim ki neresinden tutup anlatacağım konusunda bocalayacağım kesin. Önce biraz kolaya kaçayım hadi; bir kere Lispector alıntısı ile başlayıp bitiyor. Başlı başına bir sebep bu. Ferruhzad aralarda şiirleriyle göz kırpıyor mesela. Al sana bir sebep daha. Üstelik Akbar şiire bel bağlamış, şair bir yazar. Ayrıca hikâyenin yan karakterlerin perspektifini de içeren nefis bir kurgusu var ama bana asıl darbeyi vuran; Cyrus’un bir tür hayatta kalma pratiği olarak uyguladığı hayali diyaloglar oldu. Rumi ile Ali arasındaki laf dalaşına fütursuzca dalmadım diyemem. Bu pratiği ondan ödünç alarak kendi diyaloglarımı kurmaya da mental olarak bir hayli hazırmışım galiba. Durduk yere böyle bir heves koydu yazar içime. Hiç o niyetle başlamadığınız bir kitabın size küçük, tatlı bir ‘oyunda kalma motivasyonu’ sunması ne hoş. Bunun şiire ve tılsımlı olana göz devirmemekle çok alakası var bu arada. Şanslara, tesadüflere, hayatın getirdiği tüm olasılıklara açık olmaya teşvik eden bir anlatıya denk gelmek, şu sıralar özellikle, bir lütuf değil de ne? Yaşamak için o kadar çok bedel ödüyoruz ve bunu tüm o sınır kapılarından, aidiyetlerimizden, kimliğimizden bağımsız öyle derinden deneyimliyoruz ki… Hayatın büyüsüne değil kapılmak, herhangi bir anlatıda denk gelmeye dahi tahammül edemiyoruz kimi zaman. İnsanlık adına ne büyük bir kayıp bu ve ne mutlu Akbar’a ki yazdıklarıyla tam da böyle bir bilincin kapısını aralıyor. Service95’da yaptığı röportaj sayesinde yazarla karşılaşmama vesile olan Dua Lipa’ya da bir teşekkür borçluyum zira hayat tam da böyle karşılaşmalar doğurunca anlamına kavuşuyor. Yas, hafıza ve insanın kaybıyla olan ilişkisi üzerine kafa yoranlar her yerde artık neyse ki. Hatta bu konuda tüm dünyada ortak bir dil icat etmek üzere olabiliriz. Hepimizin bir anlamda ‘şehit’ olduğu fikri ne çarpıcı düşününce. Cyrus’un da kafasını kurcalayan “anlamlı bir ölüm” fikri üzerine daha dip bir dalgada düşünmek için sizi açıkça kitaba davet ediyorum.

📚 Kocanın Güzelliği | Anne Carson | 3/5
Keats’in ‘güzellik hakikattir’ sözüne verilmiş bir cevap gibi, gerçek her zaman o kadar da güzel değildir sanki? Nobel’i bir konuda çok ciddiye alırım; henüz elimin gitmediği kitaplar için bana bir zarf atar öylece. Elim neden gitmemiş diye düşünüyorum da başlığındaki ironi beni ne kadar çektiyse manzum etiketi bir o kadar ürkütmüş olmalı. Üstüne bir de ’29 tangoda kurgusal bir deneme’ denmez mi? Kafası oldukça karışık bir metin herhalde diye düşündüm kesin. Çok da yanılmadım bence çünkü bu hikâyeye kapılmak için çaba sarf etmem gerekti. Yabancı olduğum bir tür ya da ilk kez karşılaştığım bir üslup ve kurgu olunca afallamış da olabilirim, bilmiyorum. Faturayı doğrudan Anne Carson’a kesmiyorum. Hoşlandığım şöyle bir şey de oldu mesela; karakterler sanki çok eski bir tabloda yaşıyor ve o tablonun içinde ağır ağır hareket ediyordu. Tüm anlatıyı bu çerçeveden takip etmek değişik hissettirdi.

Hemen abone olun

🍿 Sultana | 2026 | 1/5
Bu topraklardan Aah Belinda, Anayurt Oteli, Gurbet Kuşları, Vesikalı Yarim, Sevmek Zamanı gibi senaryolar da çıkabildiğini bilmesem bu filmi izledikten sonra daha mutlu biri olur muydum acaba? Çıkış noktası hiç fena sayılmazdı aslında ama uzun zamandır bu kadar ‘yazılamayan’ bir hikâyeyle karşılaşmamıştım. Uzun uzun çalışıldığı aşikâr koreografiler sebebiyle çabalarına saygı duysam da hiçbir oyuncu performansının hakkını veremiyor. Bir filmi iyi yapan senaryo değilse performans, performans değilse senaryodur sanki? Bu ikisi arasındaki korelasyon ve denge filmin değerini belirler. Anlatıdaki çatlaklar öyle çok ve o kadar göze batıyordu ki yeter artık, bu imaja daha fazla maruz kalmak istemiyorum diye sıkılırken yakaladım kendimi. Tüm bunların dışında, filmin basın sürecinde magazine yansıyan ve özellikle Tuba Büyüküstün’e yapılan itibar suikastı da kesinlikle kabul edilemezdi.

🍿 Teenage Sex and Death at Camp Miasma | 2026 | 3/5
Bir slasher filmi görmeyeli yüz yirmi yıl olmuş galiba. Bu mesafenin getirdiği açlık mı, filmin beni ilk gençlik yıllarımdaki o efsane ortama ışınlaması mı yoksa Hannah Einbeinder’ın bu tarz bir karakteri canlandırırken aldığı zevki düşünmek mi daha keyifliydi acaba? Böylesi kültleşmiş bir alt kültüre gen z dokunuşu yapmak başlı başına riskli bir hamle olsa da bu riskin oldukça iyi kotarıldığını düşünüyorum. Geçişler de şakalar da beni rahatsız etmedi. Hannah Einbeinder’ın Gillian Anderson’la kimyası da tam tahmin ettiğim gibiydi. Filmin bir DVD baskısı olsaydı ekstralar bölümü için şu notu düşerdim sanırım: bastırılmış duygularımızın en derinine doğru görkemli bir yolculuk.

🍿 Nine to Five | 1980 | 3/5
Melikşah’ın hikâyelerinde görmüş, muhteşem jeneriğiyle dikkatimi çekmişti. Hiçbir düşünce kırıntısına ihtiyaç duymadan izlenecek bir film arıyormuşum meğer. Hayatı fazla ciddiye aldığım zorlu bir günün ardından açtığım bu film, üç kadının narsisist ve hatta tacizci patronlarını nasıl alt ettiğini anlatıyor. Beni sık sık güldürse de 80’lerden bugüne kurumsal hayatta değişen tek şeyin rahatsız edici olmanın binbir çeşit yeni yoluyla tanışmamız olması madalyonun öteki yüzü tabii. Yıllarca ‘işveren markası’ kavramı üzerine çalıştığım için tüm bu iletişimin koca bir balon ve imajdan ibaret olması üzerine şuraya sayfalarca yazabilirim ama inanın buna değmez. Bundan üç yaş daha genç, yerli bir filmi anmadan geçmek istemiyorum şimdi. Hababam Sınıfı Tatilde filminde Şener Şen’in canlandırdığı Badi Ekrem’i at kaçırıyordu hani. Hah, tam o sahnedeki absürtlüğü bütün bir filme yaydığınızı düşünün. Gel de gülme. Tanrı bizi Amazon ormanlarında yerliler tarafından kaçırılmasını organize etmek zorunda kalacağımız tüm işverenlerden korusun.

🍿 Silent Friend | 2025 | 4,5/5
Bu filmin bende yarattığı etkiyi ifade edebilmek için sıkı bir şair olmak isterdim. Sıkı bir şair olmadığıma göre özür dilerim arkadaşlar ama kusmamıza sebep olacak bir ifade kullanmak üzereyim: hakikaten şiir gibi film. Sadece bilimin ne kadar şiirsel olabileceğini hatırlatması bakımından bile çok özel. Işığa, renklere, ağaçlara, çiçeklere, arılara gözünüzün değdiği her varlığa farklı bir perspektiften bakmayı hatırlamak isterseniz, buyursunlar. Sırf bu his için bile en sevdiğim sanat sinema galiba hâlâ. Görüntüler, sesler, diyaloglar bir olup tenime bir nakış gibi işlediler filmi. Yaşlı bir ağacı kalbinden dinlemek ve o kalpteki tüm sırları öğrenmek varoluşun en kıymetli hediyelerinden biri değil midir zaten? ‘Bizim onları gözlemlediğimiz gibi onların da bizi izlediği’ su götürmez bir gerçek. Biz toz olup rüzgâra karıştığımızda bile onlar hep orada olacak. Yüzyıllardır olduğu gibi. Güneşe el sallayıp yakaladığı yerde onu öpücüklere boğan tarihi geçmiş bir romantik olarak bana bu türden karşılaşmalar sundu film ve neyse ki beni deli olmadığıma ikna etti. Döngüyü kırıp evrimimizi bir türlü tamamlayamadık malum, insanın kendinden daha zayıf olanı ezerken ne kadar aciz görünebileceğine dair sözünü de sakınmamış. Birbirine her anlamda yabancı iki insan arasında ve ancak yüzyılda bir gerçekleşen o müthiş diyalog alanının yanı sıra, hissettirdiği sakinlik ve ateş böcekleri de şu sıralar ihtiyacım olanı bana verdi.

🍿 Bad Apples | 2025 | 3,5/5
Bir şeylere kutsallık atfedilmesinden hiç hoşlanmam ama var olmasıyla en ufak alakası olmayan insanların bir çocuğu eğitmek amacı gütmesi bana hep çok erdemli bir davranış gibi gelmiştir. İnsanın denklemin içinde olduğu her iletişim kolayca bir sabır testine dönüşebiliyorken üstelik bunun kutsal olmaya yakın bir fedakârlık olduğunu düşünüyorum. Söz konusu özne bir bile değil, iki çocuksa bu testten geçmeye çalışmak hayatta verilebilecek o büyük sınavlardan biri olsa gerek. Bir panik halinde ve peş peşe verilmiş yanlış kararlar sonucu ana karakterin içine çekildiği ahlaki ikilemden tutun da hissettiği çaresizliğe kadar her duyguyu bedeninizde hissedeceğiniz türden bir anlatı bu. Gerilim dozunun kaynağı da tam burası. Saoirse Ronan’ın performansı müthiş. Henüz 13 yaşında, Atonement (2007)’te canlandırdığı Briony Tallis karakteriyle kâbuslarıma bile girmiş biridir zaten. Eddie Waller da Danny karakteriyle parlıyor ama filmdeki asıl favorim Pauline rolüyle Nia Brown oldu. Bir çocuğun eline geçen basit bir kozla insanın hayatını nasıl alt üst edebileceği üzerine nefis bir beyin fırtınası hediye ediyor performansıyla. Filmlerin bana sorular sormasına bayılırım, ana karakterle yer değiştirmeye de kimi zaman. Cevaplar pek görkemliydi. Öyle pek sabırlı biri değilimdir ben, dolayısıyla umarım böyle bir sınava tabii tutulmam hayatta. Siz buna kara komedi etiketi yapıştırmışsınız ama düpedüz korku gerilim filmi bu.

🍿 Worlds of Ursula K. Le Guin | 2018 | 3,5/5
Yazarı Ankara’daki öğrencilik yıllarımda, Konur Sokak’taki bir sahaftan aldığım Mülksüzler ile keşfetmiştim. O meşhur Yerdeniz serisini hâlâ okumadım desem? Büyük kaybediyorum değil mi? Kitapların sizi gerçekten seçtiği o ‘doğru zaman’ bir efsaneden ibaret değil galiba. Omelas’la ciğerimi deşmesi yetmiyormuş gibi sayısız denemesi, romanı, kısa öyküsüyle de defalarca kez aklımı almış biri. Bu belgesel de uzak mesafe bir arkadaşımdan ara sıra gelen ve her seferinde yüzümde güller açtıran o mesajlardan biri sayesinde radarıma girdi. Film, o çok sevdiğimiz ‘uzaylı kocakarı’nın sıra dışı hayatını ve yakın çevresinin onunla ilgili düşüncelerini aktarıyormuş gibi başlasa da ilerledikçe anlıyorsunuz ki bundan çok daha fazlası. Fantastik türlerin ve feminist anlatıların tarih boyunca nasıl da dışarıda bırakıldığına dair insanı düşünmeye iten etkileyici bir döküm. Ama bilge kadınların pes ettiği nerede görülmüş, değil mi? Keşke bir saat değil de en az üç saat olsaydı. İçine sıkışıp kaldığı kabuğu çatlatıp o çatlaklardan nasıl sızabileceğine dair soru işareti olanlar bir dakika bile düşünmesin.

Paylaş

Merhaba.

40 gün 40 gece yağmur mevsimi başlamışken hazırlıyorum bu dökümü. Bir şey fark ettim; günlük rutinim çok değişmiyor olsa bile eylül ayında hep beklentimin üstünde bir okuma ve izleme deneyimim oluyor. Süzme yoğurt, kavrulmuş fındık, bal ve incirin rüyasına bu ay hiç de fena olmayan bir katık hazırlamışım mesela.

Yine de genel olarak okuduklarıma, izlediklerime ya da iletişime geçtiğim insanlara yönelik beklentimi dengelemeyi öğrenmem gerekiyor galiba.

Aşağılarda buluşalım.

📚 Kupa Sevgili | Lily King | 4/5
Asla yüksek bir edebi zevke hitap etmeyecek ve yıllar belki de ona acımasız davranacak olsa da bazı ‘kendi hâlinde’ ve hiçbir iddiası olmayan küçük hikâyeleri ayrı bir seviyorum. İnsanların kimi zaman itici bile diyebileceğim yüksek duygularla övüp durduğu bu kitabı Kadıköy Yeldeğirmeni’ndeki eski sokağımda, şimdilerde kapanma tehlikesiyle karşı karşıya olan çok sevdiğim butik bir kitabevinden alırken en az kitabın ana karakteri Jordan kadar müdanasızdım. Arkadaşım arka kapak yazısını okuyup “Hah, tam bulmuşsun kitabını.” demese epey beklentisizdim hatta. Birçokları gibi finalinde ağlamadım da ama bir şey oldu, bir şey kırıldı içimde. Çok sakince. Hakkını vererek ifade edebileceğimden de emin değilim şu an zira tam o kırıldığım yerden ilk kitabımı yazmışlığım hatta unutmuşluğum bile var.

📚 İstanbulin | Ertuğ Uçar | 5/5
Kitabın sonunda, onların ürettikleri olmasaydı bu kitap var olamazdı notuyla Sait Faik’e, Ahmet Hamdi’ye, Abdülhak Şinasi’ye, Ara Güler’e, Çetin Altan’a ve Orhan Pamuk’a teşekkür eden bir yazar hayal edin. Eskizleriyle zaten ama kelimelerle vals eden üslubuyla da gönlümü kaptırdım galiba. Böyle bir yazar ile aynı çağı yaşıyor olmaktan müthiş bir haz duyuyorum şu an. İstanbul’a sokak sokak yürüyerek vurulmuş ve ondan ayrı düşmüş biri olarak, bir eylül akşamı okunabilecek en güzel kitaplardan birini edindiğimi bilemezdim çünkü bu, yazardan okuduğum ilk kitaptı. Artık kullanılmayan ama tozu alınsa parlayacak eski kelimeler, insanı hiç yormadan derdini anlatan kısa cümleler, bir şehri kıyısından köşesinden hatırlatacak, hatırlanan yerden kanatacak muhteşem tasvirler… Sayfaları çevirdikçe yaşadığım mutluluğu ancak Abidin Dino çizebilirdi herhalde. Bu kitabı hakkını vererek anlamamı sağladığı için bir teşekkür de benden Walter Benjamin ve Virginia Woolf’a gelsin. ‘İstanbulin’ dünyadaki tüm flanörlerin bir şekilde eline geçer dilerim.

📚 Sabahın Üçü | Gianrico Carofiglio | 4/5
Bir gün başınıza hiç beklenmedik bir şey gelir ve hayata baktığınız tüm o pencereler kırılmakla kalmaz, rüzgârı her anlamda teninizde hissedersiniz hani. Bu tam da o hissin hikâyesi. Bu baba-oğul yüzleşmesini Kiarostami eminim çok severdi. Onun kadrajından görmek için neleri feda edebilirdim acaba? Şunu bir düşünün isterim; anne ve babamızı kelimenin tam anlamıyla hiçbir zaman tanıyamayacak olmanın ağırlığı çok az yükle yarışır. Kimi zaman dağlar vardır, kimi zaman kısalır ama hep bir mesafe kalır aramızda. O mesafedeki boşluğa sığan yüzleşmeler, çatışmalar, aralardan sızmaya çalışıp duran hayatın canlılığı akıl almaz gerçekten. Gayet yalın ve kendi halinde diliyle oldukça akıcı bir metin bu.

📚 Yatakta Sigara İçmenin Zararları | Mariana Enriquez | 3/5
Yeni Arjantin Anlatısı akımının göz bebeği Enriquez’in dilimize kazandırılmış ikinci kitabındaki dipsiz karanlık beni resmen şok etti. Son üç dört öyküye kadar ilerlemekte hayli zorlandım hatta. Büyülü gerçekçi diliyle yazar, karanlığın tam kalbinde çıkardığı bu birkaç turda okuruna bir an olsun acımıyor. Rahatlıkla paranormal etiketi yapıştırılabilecek öyküler yeri geliyor öyle soru işaretleri bırakıyor ki anlatıların ardındaki gerçekliği cam gibi görebiliyorsunuz. Arjantin tarihinde yaşanan kimi acı deneyimlerin de yeniden yorumlandığı bu öykülerden birkaçını hiç okumamış olmayı dilerdim zira dünyanın foseptik çukuru olarak ‘insan’ yaşadığı yeryüzünü bu denli korkunç hale getiremez. Bir temenni olarak getirmemeliydi ya da.

📚 Oyunbozan Feministin El Kitabı | Sara Ahmed | 3/5
“Duyguların Kültürel Politikası” kitabını çok sevmiştim ama bunda yapmaya çalıştığı şeye saygı duysam da dil bakımından biraz süründüğümü itiraf etmeliyim. Sara Ahmed birçok kimliği ile her anlamda ‘masada’ olan biri ama oyunbozan bir feminist olmanın hakkını vermesiyle özellikle dikkat çekiyor. Mücadelemizin zorlu, uzun ve hayli taşlı yollarından öyle kararlı adımlarla geçiyor ki saygı duymamak elde değil. Kitapta bir yerde oyunbozan olmaya ara vermekle ilgili ortaya attığı bir fikir özellikle ilgimi çekti. Oyunbozanların da -mutluluk her ne kadar gayeleri olmasa da- neşelenebilme özgürlüklerinin olması gerektiğine dair düşüncelerini çekip çıkardım ve koydum cebime. Biraz da şu ‘kız neşesi’ değil midir zaten kimimizi ayakta tutan? Öfkeyi diri tutarken neşemizden ödün vermemek ve bunun sıkı bir inada dönüşmesi meselesi. Ayrıca, şu pasajdaki duvar metaforuna da dönüp dururum gibi:

"Maddileşeni dönüştürmeye çalıştığımızda, dönüşüme direncin maddeselliğiyle karşı karşıya kalırız. Duvara küçük bir şey atsanız parçalanır. Duvara ne olur? Belki sadece yüzeyde küçük bir çentik oluşur. Kurumları dönüştürmeye çalıştırmak işte böyle hissettirir: Yüzeye çentik atmak, yüzeye çizik atmak. Küçük nesneler bizler olabiliriz. Kendimizi tuğla duvara fırlatıp paramparça oluruz, oyunbozan hikâyelerinde bu kadar çok parçalanmanın olmasının sebeplerinden biri de budur.

Duvarlarla karşılaşmayanlar, onlardan bahsedenlerin duvarları ördüğünü düşünürler. Oyunbozan feministlerin duvarlar ördüğü düşünülür. Sorunlara işaret ettiğimizde onları yaratan bizlermişiz muamelesi görürüz. Duvarların hayaletler kadar asılsız olarak çerçevelenmesiyle bir duvar daha dikilir karşımıza, bir şeyi yapmaktan kendi kendimizi alıkoyduğumuz veya bir şey olmamızı kendi kendimizin engellediği söylendiğinde olduğu gibi. Dolayısıyla gerçek olanın, somut anlamda en sert olanın, aynı masada oturanlar tarafından bile her zaman algılanabilir veya elle tutulur bir nesne olmadığını öğreniriz.”

📚 Ahraz | Deniz Gezgin | 3/5
Hep söylerim, bu topraklara ait sözlü tarih öyle kuvvetli ki işin ehline düştüğünde büyülü gerçekçiliğin çerçevesini yeniden belirlemek işten bile değil. Deniz Gezgin’i farkında olmadan ajandalarından takip ediyormuşum zaten. Doğa Defteri ile bir vakitler radarıma girmiş ve suyla, kuşlarla, ağaçlarla ilişiği bizi aynı safa sokmuş. İlk romanı Ahraz uzun süredir listemdeydi ve yıl bitmeden aradan çıkardım neyse ki. Bu topraklarda doğmuş, büyümüş ve yaşayan bir kadın olarak mitolojiye sırt yaslayarak anlattığı bu hikâye öyle tanıdık ki okudukça boğup duvara attı beni. Kelimenin tam anlamıyla bunaldım ve bunun kapıdaki yağmurla en ufak ilgisi yok. Yitmişliğin, toplum eliyle görünmez ve silik olmanın ağırlığı yazarın her bir kelimesinde omuzlarımıza yükleniyor. Çıkışsızlığı öyle bir işliyor ki ciğerimize tutunacak dal arayıp durdum sürekli. Bu kasvete çok hazır değildim sanırım ama yazarın üslubu -ara ara hikâyeden koparsa da- etkileyiciydi. Kaleminden kan damlayan biri cesaret edip ikinci bir romana hazırlanır mı bilemem ama geriye dönük öykülerini özellikle aranacak gibiyim.

🍿 Rosebush Pruning | 2026 | 1,5/5
Bu seviyede bir zenginlik ve absürt bir hayat bana ışık yılı kadar uzak olduğu için mi bilmem, her seferinde izlediğim şeyin saçmalık dozuna şok oluyorum. Bu şok oluş hali nereden baksan komik aslında. Mubi’nin ısrarla kataloğa aldığı ve korkunç bir hızla birbirinin kopyası haline gelen bu Saltburnvari problematik anlatıların modası tam olarak ne zaman geçer acaba? Yıllar önce bir arkadaşımla sinematografinin mi yoksa senaryonun mu daha önemli olduğu konusunda tartışır dururduk. Bu gece seni anıyorum dostum. O bembeyaz tartışmaya nihayet nokta koymak üzereyim. Cepheleri değişelim. Bu tür anlatıları herkes Yorgos Lanthimos’a bıraksın ve hatta o bile bu temalardan biraz uzaklaşsın artık lütfen. Callum Turner’ın bile keyfini çıkaramadık ağız tadıyla, sinirlendim.

🍿 The History of Sound | 2025 | 3/5
Geçtiğimiz haftalarda ‘insanın sesini bulması’ üzerine çok kafa yorduğumu söylemiştim hani. Bu filmi o listede konuşmak çok daha iyi olurmuş aslında. Sesler üzerine düşünmeye devam ediyorum neyse ki. Kayıp seslerin peşinden giderken aşka yakalanmak da ihtimallerin heyecanına dahil elbette. Eski şarkıların peşine düşüp biriktirmek gibi bir tutkusu olan David (Josh O’Connor), bir gece bu tutkusunu paylaşabileceği Lionel’le (Paul Mescal) romantik bir karşılaşma yaşar. Yıl 1917’dir. Savaşın bedeninde hasar bırakmasa bile insan ruhunu derinden yaraladığı yıllarda kaybolmaya mahkûm şarkıların peşine düşmenin kendisi de aşk değil midir hem? Folk müziğe ayrıca bayılırım, sanki dünyadaki herkesin müzik yapabileceğine dair bir yanılgı barındırır içinde. İkiliyi bu frekansta bir araya getirmek yeterli değilse de iyi bir fikirmiş bence. Sonunda kalbimin kırıldığını da itiraf etmeliyim.

🍿 The Beast | 2023 | 3/5
Neden bilmiyorum, içinde yüzdüğü karanlık sulardan olsa gerek, sürekli Harris Dickinson ve David Lynch’i düşündüm durdum. Bu iki ismi aynı anda düşündürdüğü için özellikle, garip bir seyir deneyimiydi. Hiç herhangi birini onu sanki yüzyıllardır tanıyormuşsunuz gibi sevdiğiniz olmuş muydu? Bu o kadar da romantik bir fikir olmayabilirmiş meğer. Bir makineye girip tüm güçlü duygulardan arınmak üzerine ilk kez düşünmüyoruz aslında. Eternal Sunshine of the Spotless Mind bunu daha romantik bir yerden ele almış olsa da The Beast, yapay zekâ teknolojisinin evrilebileceği düzlemler üzerine de kafa yormamıza neden oluyor. Tam da Sara Ahmed okuduğum günlerde izlemem şahane bir ironi barındırıyor ayrıca. Bünyeye yüklenen patriyarka nefretinin tarifi yok. Léa Seydoux bir kez daha harika.

🍿 Echo Valley | 2025 | 3/5
Son yıllardaki tüm o başarısız tercihlerine rağmen Julianne Moore’u ekranda izlemeyi seviyorum. Filmin korkunç afişinden dolayı kadroda olduğuna hayli geç aymış olsam da, bulutlu bir havada izlediğimden de olabilir, keyif almak zor olmadı. Hatta taşlanmayacaksam ve çok erken bir itiraf sayılmazsa; rezalet bir insan olmasından bağımsız Sydney Sweeney’in performansıyla parladığını da söylemeliyim. Şimdi biraz kaşınacağım izninizle: Sweeney, kariyer tercihlerine bakılırsa Robert Pattinson ve Kristen Stewart’ın izinden gidiyor gibi? Anne-kız dinamiğinin merkezinde olduğu hikâyelere çekiliyorsanız ve bu konu bir sebepten ilginizi çekiyorsa tavsiye ederim.

🍿 Frankie and Johnny | 1991 | 3,5/5
90’lı yıllarda çekilmiş romantik komedilerin bir anda güvenli limanım haline gelmesi üzerine düşünüyorum da ne kadar toksik olurlarsa olsunlar, o yıllarda bir şeylerin daha gerçek yaşandığı yadsınamaz sanırım. Bir tür nostalji hissiyle söylemiyorum bunu. Hakikaten biriyle derinlerde yaşanan ve sırtını travmatik deneyimlere yaslayan insani bir ilişkiyi merkezine koymuş kaç film sayabiliriz ki şu an? Filmi denklemden çıkarıp çevremdeki ilişkilere baktığımda da göremediğim bir imaj bu. Sahnelerden birinde flört eden çiftimizin yürürken ayaklarını yakın çekimde görüyoruz mesela. Öyle sahici ve insanın içini ısıtan bir görüntü ki bu neredeyse yolda gördüğüm herhangi birine âşık olabilirim birazdan. Ayrıca Michelle Pfeiffer ile kimyası inanılmaz ve Al Pacino’nun başrolünde olduğu daha fazla romantik komedi izleyemeyecek olmamız ne üzücü.

🍿 Rebuilding | 2025 | 3,5/5
Bu aya iki Josh O’Connor filmi sığdırmışım, mis. Hem de ikincisinde hüzünlü kovboy rolünde. Kovboy dediğime bakmayın, bir yangınla yersiz yurtsuz kalmış çiftçi bir babayı oynuyor. Filmde sık sık kovboy şapkasıyla arz-ı endam ederken görüyoruz onu. Yapay zekâ içeriklerine boğulduğumuz bir dönemde her anlamda nefes aldıran bir film izlemek gayet hoş hissettirdi öncelikle. Gerçek insanların gerçek sorunlarını hiç de öyle ağdalı bir dil kullanmadan film yapmak da mümkünmüş neyse ki hâlâ. Sadece bu sebepten bile kendinize zaman ayırdığınız bir gün karşısına geçebilirsiniz. Bir hayatı ‘yeniden inşa’ etmek üzerine hakiki cümleleri olan bu film, bence bize çok da uzak olmayan bir gerçekliğe dokunuyor: ‘evsiz kalma’ ihtimaline. Bürokratik süreçler ne kadar zorlarsa zorlasın hayatın bir yerden ille de ‘ışkın vermesi’ ve her insanın o ışkına duyduğu ihtiyaç malumumuz. İlişkiler, işsizlik, bir sebepten yıkılır mı düşüncesiyle yoklayıp duran kurulu düzenin zemininde hissedilen tüm o sarsıntılar. Bu hislerin etrafında dolanıp bir baba ve kızın iletişimi üzerinden hayatın insanı nerelere sürükleyebileceğini görmekte hüzünlü bir şeyler var kesinlikle.

🍿 On the Beach at Night Alone | 2017 | 4/5
Aşk insanın hayatında ne kadar yer kaplar hakikaten? Bu sorunun peşine düşmüş bir aktrisin izinde helak olmak için güzel bir güne sıkıştırın gitsin. Narsist bir yönetmenin otobiyografik sayıklamaları olduğu göz ardı edilebildiği takdirde hayli dokunaklı bir film aslında. Çünkü hepimizin karşısına çıkmıştır illa ki böyle biri. Yakın bir arkadaş, işveren, kardeş, baba veya bir sevgili. Kendi varlığına körü körüne âşık, her şeyi kendine hak gören, düzenin önüne serdiği tüm imkânları sonuna kadar kullanan bir erkek. Ona bahşedilmiş güce ve kendisine öyle körü körüne aşıktır ki bir kadını sevmek ihtimaller arasında bile değildir hani. Dört yanından kuşatılmış bir kadın bu ‘er meydanında’ nasıl ve ne kadar hayatta kalabilir ki? Çevremdeki insanları düşünüyorum, herkesin ona giydirilen rolün altından kalkma çabasını bir de. Sonra Young-hee’nin insanın içindeki kimi tuğlaları yıkarcasına haykırdığı o yargıları bir bir: “Siz sevmeyi bilmiyorsunuz. Sevginin hakkını vermiyorsunuz. Hiç kimse sevmeyi bilmiyor.” … “Bütün erkeklerden kurtulalım ve birbirimizi sevelim.” Öyle ezici bir çaresizlik ki gerçekten de seni her an kıyıdan alıp götürebilecek bir denizin eteğinde ağır bir uykuya teslim oluyorsun. Bu deneyimden sonra senden geriye kalanla toplumsal yargıların gölgesinde yaşanan bir rüya mı kâbus mu emin olamıyorsun. Buna da hayat diyorlar işte.

Hemen abone olun

Merhaba.

Bu yazdan hiçbir şey anlamamıştım ki -evet, şu sıra pek sık duyduğumuz bir serzeniş- Sterling Point imdadıma yetişti. Şu ana kadar bu seride sadece film ve kitap konuştuk. Çünkü diziler benim için ayrı bir kümede. Kırk yılın başı, o da çok seversem belki konuşurum. E çok sevdim demek ki bu dökümde yerini buldu.

Bir Prime işi olması size geri adım attırmasın aman. Beni günler boyunca ve sezon sezon başına oturtacak bir diziden ilk beklentim oyuncular arasındaki kimyasal uyumun elle tutulabilir seviyede olması desem hiç abartmış olmam. Bu dizi özelinde de mevzu bahis kimyaya gözü kapalı kefilim an itibariyle. Yüzeysel olana maruz kalma seviyemiz öyle arşa çıktı ki en ufak derinliğe tav olmuyoruzdur umarım. Uzun zaman sonra ilk defa dikkatimi çalabilmiş bu hikâyede evlere şenlik bir aile draması var öncelikle. Her şeyiyle içimi kıpır kıpır eden o eski yazlara sürükleyip bırakması da apayrı bir lükstü.

İzlerken üzerine düşündüğüm sorulardan sadece biri: insan kimi aile bellemeli?

Aşağılarda buluşalım.

📚 Diğer Ev | Rachel Cusk | 3/5
Bu ayı, hakkında yazabilmek için birkaç gün sindirilmesi gereken bir kitapla açtım. En son klasiklerde yaşadığım şu hissi hatırladım okurken; karakterle birlikte ter dökmek. Cusk, hikâyeye öyle sahici ve niş bir yerden giriyor ki tek başına fikir bile heyecan verici: eve sanatçı bir misafir gelmek üzere. Peki. Çıkış noktamız bu ve neresinden baksan oldukça doğurgan. Yazarla aynı anda hem bedenen hem zihnen yorucu bir işgale kapı aralıyoruz resmen. Birine hayranlık duymak ve bu duygunun çağdaşın olan bir insana yönelmesi bazı riskler barındırır. O birinin koyduğumuz yüksekliklerden yere çakılması da çok sürmez genelde. İnsanın, ne kadar çabalarsa çabalasın, bir noktadan sonra pek de saklayamadığı zaafları üzerine beyin fırtınası yaptım durduk yere. İlginçti.

📚 Kopenhag Üçlemesi: Çocukluk | Tove Ditlevsen | 4/5
Nihayet erteleyip durduğum bir üçlemeyi aradan çıkardım gitti. Çocukluk ile başlayalım. Yazardan okuduğum ilk eserdi bu ve daha ilk elden diline vuruldum. Kuzeyler hep ilgimi çekmiştir zaten ama bu sefer bir şey daha fark ettim, genelde modern edebiyatını okumuşum. Garip ki 20. yüzyılın ortasındaki Danimarka’nın toplumsal dönüşümleri hiç radarıma girmemiş bugüne dek. Asıl sürpriz şu; 60’ların sonunda yazılan bu eserle bile günümüz Türkiyesi’ndeki işçi sınıfının yaşam şartlarını kıyaslamak oldukça acı verici bir deneyimdi. Bana Ernaux’yu anımsatan bir okuma beklemiyordum ve yazarın Türkçede yayımlanan son kitabının yarattığı hayal kırıklığı üzerine böyle bir efekt yaşamam beni mutlu etmeye yetti.

📚 Kopenhag Üçlemesi: Gençlik | Tove Ditlevsen | 4/5
Hazırsanız benim dünyamda büyük sayılabilecek bir cümle kurmak üzereyim: filtresizliği ve akıcılığıyla son yıllarda okumaktan büyük zevk aldığım Lispector’dan sonra beni ciddi anlamda yükselten bir yazarla haşır neşir oluyorum galiba. Hepimizin zamanın kıyısında bir yerlerde yaşadığı gelgitler, büyük savaşların ardında yaşanan küçük hayatlar, gerçek kayıplar, ömrünü tamamlamış evlilikler, yeni baştan hissedilen binbir türlü sahici duygu. Bunlar edebiyatta sevdiğim sular olmuştur hep. Bir de yazarın gerçek zamanlı ‘kitap bastırma’ serüveni var. Bir kadının yazmak uğruna verebileceği mücadelenin zamansızlığı yüzünden öyle çok sıktım ki neredeyse dişlerimi kırmak üzereydim.

📚 Kopenhag Üçlemesi: Bağımlılık | Tove Ditlevsen | 5/5
Yazar kendisini ağrı kesicilere bağımlı hâle getiren toksik ilişkisini de irdelediği bu son kitapta kürtaj mücadelesine de yer verince Ernaux’yu bir kez daha düşünmek kaçınılmazdı. Woolf’tan Ditlevsen’e, Ditlevsen’den Ernaux’ya okuduğum tüm bu kitaplardan çıkardığım, benim için çok kıymetli olan bir şey var: dünya döndükçe kadınlar yazmaya devam etmeli çünkü sadece mürekkeplerinden taşırdıkları kadarı bile görünür olmak zorunda. Bakmakla görmek arasındaki ipince çizgiyi, o incecik çizginin üzerinden bir hayat devşirmiş tüm bu cevherleri yaşadıkları zorlu deneyimler ve ödemek zorunda kaldıkları ağır bedellere rağmen okumuş olmak ne büyük şans. Listesinde bekleten varsa hiç düşünmeden başlasın derim. Bu seriyi, mücadelesine hayranlık duyduğunuz kadınların eline de tutuşturabilirsiniz gönül rahatlığıyla. Üçüncü kitabın bana düşündürdüğü o muazzam Woolf ifadesiyle kapatıyorum: “Ne hoş bir güzelliği vardır; hafif adımlarla dünyadan gülümseyerek geçenlerin. Kimseye bir kötülüğü dokunmadan yaşayanların, onurlu bir yaşamı seçenlerin...” Ditlevsen’in aralara serpiştirdiği tadımlık şiirleri bile kendinden çok dünyaya acımış olduğunun bir göstergesi bana kalırsa.

📚 Muhabbet | Virginia Evans | 4/5
Mektup sevdiğim bir tür zaten ama yetmezmiş gibi, son yıllarda okuduğum en özgün karakterlerden birinin hikâyesini anlatmak için kusursuz bir araca dönüşmesi güzel bir hediye oldu. Birçok kulübün parlayan yıldızıydı bu sene zaten ama zevkine güvendiğim birkaç kişinin hakkaniyetli övgüsüne de mazhar olunca bu kitabı daha fazla erteleyemedim. Yazı böyle iç yakıcı bir yüzleşme ile bitirmek hayli tuhaf hissettirse de Sybil karakterini bir süre aklımdan çıkarabileceğimi zannetmiyorum. Karakterle omuz omuza sıkıldım, içim daraldı, küçüldüm, büyüdüm, ikinci baharı tenimde hissettim, küstüm kendimle döndüm yeniden affettim, yeni bir ülke keşfettim, korkularımın üzerine yürüdüm durdum. En nihayetinde öyle cesur bir çözülmenin etkisi altına girdim ki kimi duyguların yerini kontrol ederken yakaladım kendimi.

🍿 Disco Boy | 2023 | 3/5
Hakkaniyetli bir hayat yaşamanın bedeli her açıdan çok fazla fedakârlık gerektirdiğinde dünyanın ne kadar faşist olabileceğini daha iyi kavrıyor insan. Fransız Yabancı Lejyonu ve Nijer Deltası’na dair olabilecek en empresyonist bakışa sahip bu film, sinemada soyut anlatıları sevenlerin kaçırmak istemeyeceği türden bir deneyim vadediyor. Neon dokunuşları, bedenin sınırlarını ortadan kaldırışı, seyircisinin gözlerinin içine bakarak yaktığı devrim ateşi ile her anlamda oldukça seksi bir film izledim. Petzold’un kadrolu oyuncularından Franz Rogowski de son yıllarda hep yaptığı gibi, hafızalara kazınan performansıyla resmen boyut atlatmış hikâyeye. Yersiz yurtsuzluğun bir sureti olsaydı, bu yüzün günümüzdeki sahibi Franz’dan başkası olamazdı herhalde. Onu öylece durduğunda bile izlemekten büyük keyif alıyorum.

🍿 The Apartment | 1960 | 4/5
Epeydir iyi bir şeyler izleyemiyorum diye kurnazlık yapıp -nasıl olduysa- hâlâ izlemediğim bir Billy Wilder filmini havada kaptım. Bir önceki filmi Some Like It Hot ayarında ama kesinlikle onun gibi tek başına ‘komedi’ janrasına sığmayacak büyüklükte bir film seçmenin haklı gururunu yaşıyorum izninizle. Zamansız ve incelikli diyalogları, komedi maskesi altında gizlediği hakiki trajediler, karakterlerinin yaşadığı hayli gerçekçi çözülmeler derken neyi yitirdiğimizin de nefis bir tasviriydi. Sesler çok uzaktan geldi önce, sonra uğultular çoğalmaya başladı. Film biterkense sesler azalarak kaybolup gitti. Sanki bir fener alayının içinden geçiyormuşum gibiydi. Neye güldüm asıl; bu denli nahif bir geçmişe özlem duygusuyla bir garsoniyerin hikâyesinde yüzleşmek üstüme tam oturdu.

🍿 Monster | 2003 | 3/5
Bir itiraf: Charlize Theron’un Aileen Wuornos’a tıpatıp benzemek için kaç fırın ekmek yediğini düşünmekten pek de odaklanamadım filme. Performansın kendisine mi daha çok şaşırdım, böylesi bir performansı bugüne dek ıskalamış olmaya mı, emin değilim. Yaşadığım odak problemi, tetiklenebileceğim bazı sahnelere karşı bir zırh görevi gördü neyse ki. Anlatı tek taraflı hatta yer yer ‘bir seri katil hikâyesi’ tadında jenerik olduğu için sıkıntılı ama Theron karakteri öyle bir yaşamış ki bu problematik yaklaşımı göz ardı edebildim. Bu kadar ikonik bir ismin performansıyla film boyunca kendini unutturması akıl almaz bir olay değilse nedir?

🍿 The Invite | 2026 | 3/5
Mini İstanbul ziyaretimde Odyssey için IMAX kaosuna girmeyi tüm hücrelerimizle reddedince arkadaşlarla anlık bir kararla başına geçtiğimiz bu filmi sevdim mi sevmedim mi hâlâ anlamış değilim. Kadro efsane, diyaloglar da hiç fena değil. Sanırım bir şeyler fazla karikatürize ele alındığı için biraz mesafe koydum aramıza ama kimilerinin dayattığı ölçüde bir kin duymuyorum açıkçası. Daha nötr ve liberal hisler besleyemezdim bir filme. Özellikle çiftlerin ama genelde insanların doğasında gözlemlediğim ikilikler ve iki yüzlülüklerle yüzleştirdiği için mi bu kadar rahatsız etti acaba birilerini? Ortada gerçek bir seksin dönmediği ama geriliminin buram buram hissedildiği senaryolar beni daha çok heyecanlandırır halbuki. Bir filme bu denli öfkelenmeyi de hiç anlayamayacağım galiba. Tiyatrovari sinemaya karşı önyargılı değilseniz sevebilirsiniz bile.

🍿 O da Bir Şey mi | 2025 | 2,5/5
Pelin Esmer’i çok severim. Filmin afişini ilk kez gördüğümde de çok heyecanlandığımı hatırlıyorum hatta ancak bu tam bir ‘içim kıyıldı’ filmiydi. Diyalogların bu denli zorlama olmasına epey şaşırdım izlerken çünkü “İşe Yarar Bir Şey”i bugün olmuş hâlâ aklımdan çıkarabilmiş değilim. Kadrosunda İpek Bilgin, Timuçin Esen, Nur Sürer, Nergis Öztürk gibi isimlerle çok daha iyi bir iş çıkacağına nedense fazla inanmışım herhalde. Bu anlamda benim için bir hayal kırıklığı oldu açıkçası. Anne-oğul arasındaki çekişme dışında filmde beni heyecanlandıran en ufak bir çatışma yer almıyordu. Bu çekişme de filmin temel meselesi değildi zaten. Kıyıda köşede kalmış insanların hikâyesini izlemeyi severim aslında ama derinleşmediğinde o hikâye havada kalıyor ne yazık ki.

🍿 Wind, Talk to Me | 2025 | 3,5/5
Çok sevdiğiniz birini kaybettiğinizde değil ilahi güçler doğada var olan en ufak devinimden medet umar hâle geliyorsunuz. Bunun inançlı olup olmamakla da hiç ilgisi yok üstelik. Birini hakkında konuşarak hatırlamak, eşyaları arasında yitip gitmek, rüzgârın uğultusu, hiç var olmamış gibi yok olmak ya da hiç gitmemiş gibi orada olması. Yitirdiğinle olamadığın kadar aile olabilmek. Hayatın aralardan sızarak hep bir yolunu bulması. Düştüğünde kalkmak zorunda olmak. Bedenimizle ilişkimizin zaten ama doğayla ilişkimizin de baştan aşağı değişmiş olması gerçeğiyle yüzleşmek. Telefon ve tabletlerin olmadığı bir dönemde köyde kuzenlerimle geçirdiğim günleri içlenerek hatırladım ve köpeğimiz Lessie’yi… Rüzgârdan dilek dilemek için güzel günlerdeyiz neyse ki.

🍿 Project Hail Mary | 2026 | 3,5/5
Ryan Gosling rolü bu kadar iyi taşımamış olsaydı laubali karakteri gözüme fena batardı sanırım. George Lucas’tan Christopher Nolan’a herkesin gayet ciddiyetle ele aldığı bilim kurgu janrına yepyeni bir yorum kazandıran Phil Lord ve Chris Miller, yapay zekânın bu kadar karşımıza çıktığı bir çağda eski usul efektlere sırt dayadığı için ayrıca mutluyum. Ayrıca 2026, Sandra Hüller’in çılgın attığı bir sene olacak gibi ve bu performanslardan ilkini havada kapmış bulundum. Karakterine yine şarkı söyletmişler ve bu rüzgâr beni Toni Erdmann’a savurmaya yetti ama şimdi susacağım çünkü bu konudaki hislerime kırk kilit vurmuş durumdayım. Almanlar’a has soğukluğu ve bıyık altı gülüşüyle beni benden almaya devam etti şahaneleri. Gerçekten inanılmaz bir oyuncu.

Merhaba.

İştahla yemek yiyen insanları çok sahici bulurum. Onları izlemek, zaman zaman var olduğuna dair şüpheye düştüğüm yaşama arzusunu ete kemiğe büründürüyor sanki. Böyle birini izlerken fark ediyorum; belli bir iştahla film izlediğim, bir şeyler okuduğum, aşk duyduğum, hatta denebilir ki iştahla acı çektiğim bir dönemi özlüyorum galiba. Ne diyordu şarkıda: tutamıyorum zamanı. Bir yandan da şöyle bir gerçek var ama; insan, bir zamanlar onu öldüreceğini sandığı duyguların pençesinden kurtulurken ne kadar da bihaber kendinden. Bir şeyler deneyimlemenin beni hâlâ bu sularda yüzdüren rayihasına kapılıp gitmemek mümkün mü şimdi? Aşağılarda buluşalım.

📚 Çocuk, Köstebek, Tilki ve At | Charlie Mackesy | 4/5
Aralara ‘çocuk kitabı’ sıkıştırmadığım dönemlerde bir süre sonra ensemde bir gerginlik baş gösteriyor. Zihnim öyle yoğun, hislerim öyle karmaşık ki elimde sürüklenen diğer iki kitabı bir kenara bırakıp Mackesy’nin kendi küçük etkisi büyük bu anlatısıyla bir şeyleri temize çekeyim istedim herhalde. İyi ki de istemişim. Bu kitabı, tam da hatırlamam gereken bir dönemde hatırlattıklarıyla anımsayacağım. Gözlerimizin buluştuğu bazı cümlelerde ne hayatlar kurtuluyor düşününce.

📚 Işık ve İp | Han Kang | 3/5
Pablo Neruda’nın mutluluğu küçük şeylerde aramaya yönelik telkinleriyle dolu ‘Sıradan Şeylere Övgüler’ kitabıyla bu bahar hatırladıklarım sağ olsun, Han Kang’ı ipe çekmeyeceğim burada. Bence dünyayı gördüğü ve mürekkebinden kâğıda akıttığı noktada bir yazarın perspektifini okuyacağını bilerek girişilmeli bu kitaba yoksa neresinden tutarsan tut bu bir israf ve haklı olarak sinirlenmeniz mümkün. Rutinler herkes için önemlidir tabii ve aynalar sayesinde ışık alan birkaç bitkiyle oluşturulan bir rutinin yazmak ve hatta yaşamak eylemiyle bağlantısı üzerine düşünmek tatlı da bir yandan ama kelimelerle vals etmeyi bilen birinden bir blog yazısından çok daha fazlasını bekliyor insan. Yazarın Nobel konuşmalarına dijital ayak izinden de ulaşabilirdik mesela.

📚 Deniz | John Banville | 3/5
Bir yas kitabını elimde tuttuğumda zihnimde tetikleyeceği hisler ve bittiğinde aldıracağı nefesi düşündükçe heyecanlanırım genelde. Bu kitaba böyle bir hevesle başlamıştım. Birini yazarak yeniden var etmek insanlık tarihi kadar eski bir arzu aslında. O birini; yan yanayken hissettiğiniz rüzgârdan tutun da dalgalarında serinlediğiniz denizin bitimsiz devinimlerinde yeniden yaratma ihtimalinde insanı hayata sıkı sıkı bağlayan bir şeyler var, bu kesin. Bu hislerin peşinde parçalı birkaç anıya girip çıkıyoruz Banville ile. Kendimden çok onun hikâyesine daldığım ve diğer yas anlatılarından bu sebeple ayrıldığı için mi bilmem, biraz koptum ara sıra. Bir kitaptan beklentiniz sizi tırmalaması, dürtmesi, bir yerlere ya da bir duyguya ışınlaması değilse şayet sevebilirsiniz.

📚 Dolanıklık: Felsefe ve Sanat Hayatımızı Nasıl Değiştirir? | Alva Noë | 2/5
Felsefe kitaplarını doğru soruyu sorana kadar orada olduğunu bilmediğim hisleri su yüzüne çıkardığı için severim. Tabii bu asla size ait olmak zorunda değil, tamamen benim kıstasım. Sorular desen yeni değil, cevaplar hep şöyle bir yerde: “Şu bölümde bunu cevaplamaya çalışacağım.” Bu minvalde o kadar cümleyle bakıştık ki dostum, hadi gir şu meseleye gibi bir sinir harbiyle kaldırdım rafa kitabı. Bu sıcakta hele, hiç çekilecek dert değildi de kendim kaşındım, kabul. Bir kitabı yarım bırakmak ne zaman huy olacak acaba bende?

📚 Tren Düşleri | Denis Johnson | 4/5
Aylar önce filmini izlediğimde de benzer bir hisle sarsıldığımı hatırlıyorum. Şu an içinde yaşadığımız dünya ile içine doğup büyüdüğümüz dünya arasındaki akıl almaz farkları sadece kayıp duygusuyla açıklamak yeterli gelmeyecek sanırım hiçbir zaman. Aileni, sevdiğin birini ve hatta kurallarına adapte olduğun bir hayatı ya da toplumdaki rolünü yitirdiğinde bununla başa çıkabilmek sanıldığı ve dile geldiği kadar kolay değil bence. Johnson belki de dünyanın en sıradan insanlarından biri olan Robert Grainier’in hikâyesiyle her insanın nasıl da bir dünya olduğunu öyle incelikli kaleme alıyor ki yıkılan devasa ağaçların toprağa değil de içinize düştüğünüzü hissediyorsunuz öylece. Bittiğinde Can Güngör’ün çok sevdiğim bir şarkısı dönüp durdu zihnimde: Yalnız ölmeyeceğim değil mi…

📚 Seçmeler | Katie Kitamura | 5/5
İşte sevdiğim türden bir edebiyat. Neden bu kadar sevdiğime de sonlarına doğru aydım aslında. Hikâye yapısı ve anlatı, Kiarostami’nin çok sevdiğim filmlerinden Copie Conforme’ye öyle benziyor ki. Bunu biraz açmam gerekiyor sanırım. Neyin gerçek neyin performans olduğu konusunda kaybolmuş hisseden bir kadın karakter çıkıyor burada da karşımızda. Kim olduğu, kaç yaşında olduğu, hangi mesleği yaptığı hiç önemli değil; yaşamak bir anlamda performans sergilemek onun için, hepsi bu. Dikkatli gözlerle bakılmazsa orijinalini hiç de aratmayan bir kopya gibi. Bu dünya onun sahnesi, her anlamda. Görülmeyi arzuluyor ve fark edilmeyi bekliyor. Dizginlediği arzuları, pek de dizginleyemediği kırgınlıkları ve kıskançlıkları ile saf bir insan formu. Güçlü olduğunu düşünüyorsun, dizlerinin üstüne çöküyor; düştü düşecek dediğin yerde bir bakmışsın, dizginleri eline alıyor. Bu kitabı hayli zamandır yaşamadığım bir coşkuyla kapattım. Bakmak, görmek ve fark etmek eylemlerinin gölgesinde var olma performansı üzerine de içime bi’ kurt düşürdü. Yeşil, sulu bir elmayı ısırır gibi sevdim.

🍿 In Another Country | 2012 | 3/5
Uzaktan bakıldığında bile hissedilen Eric Rohmer havasına kapıldığım bu Güney Kore yapımı filmle -dümdüz dursa bile- Isabelle Huppert’i izlerken ne kadar keyif aldığımı yeniden hatırladım. Üç bölümde, üç farklı kadını canlandıran Huppert her zamanki gibi formundaydı. Yan hikâyeler bakımından zengin bir anlatı olan In Another Country’de kalbimi en çok cankurtaranın hikâyesi kırdı galiba. Bir yandan da karakterin düştüğü durumlara gülmekten kendimi alamadım. Filmde herkes dayanılmaz derecede yalnız, cinsel arzularıyla başı belada, sıkılmış ve üzgün. Her duyguyu bu denli yoğun geçirmesi bakımından tuhaf bir seyir deneyimiydi. Hayatın kimi zaman tatlı kimi zaman tatsız cilvelerine kafa tutan diliyle Hong Sang-soo sineması keşfetmeye değermiş meğer.

🍿 No Good Men | 2026 | 3/5
Taliban baskısının hüküm sürdüğü Kabil’de olmak, kabus bile olsa deneyimlemek istemeyeceğim türden bir lanet. Kabil’in orta yerinde, asgari düzeyde var olmak için bile mücadele etmek zorunda kalan 30’larında bir kadını izlediğimiz bu otobiyografik film, ‘ikinci cinsiyet’in yaşamak zorunda kaldığı tüm baskıların sıkıştırılmış bir kopyası gibi. Naru’nun istibdat duvarıyla burun buruna kaldığı her an onu, hem bekar anne kimliğiyle hem de erkek egemen bir toplum ve sektörde kadınlara pek de alan tanınmamış bir mesleği icra ederken izlemek aklı selim kalmayı güç bir deneyime dönüştürdü öncelikle. Neresinden tutsan çıldırtıcı deneyimler silsilesi yüzünden dişlerimi sıkıp durdum. Film bittiğinde onuruyla yaşayan insanlar için dünya nasıl bir cehennem sorusuyla baş başa kalmaya hazır olun derim. Tüm o ezber ettiğimiz insan hakları bildirgelerinin kimi coğrafyalarda bu kadar hükümsüz olması da ne ironi ama.

🍿 Girls Like Girls | 2026 | 2,5/5
Dünyanın neresinde olursa olsun gençlere yalnız olmadıklarını hatırlatan sıradanlığı bu filmin en iyi tarafı olabilir mi acaba? Bir de hiç acımadı; kızlardan birinin kolyesinde, köşelere öylece fırlatılan bisikletlerde, her ayrıntısında bir depresyonun sobelendiği posterli genç odalarında, eski model otomobillerde ve tüm o iliklere işleyen sıcak hava dalgasında özlediğim yazlara sürükleyip bıraktı beni. Aşkın hiç bilinmeyen sularda kulaç atma hevesiyle alakası üzerine düşündürmesi de ayrıca keyifliydi ama sabun köpüğü gibi uçup gidecek yüzeysellikte bir hikâyeye dönüşmesi ile hayal kırıklığı oldu ne yazık ki… Kimi sahneleri bu kadar şablona oturmasa ve hikâyesi bulunduğu kabın şeklini bu kadar almasa daha çok keyif alırdım herhalde.

🍿 Backrooms | 2026 | 3/5
Kelimenin tam anlamıyla korkuyu iliklerime kadar hissettiğim bir filmi en son ne zaman izlediğimi hatırlamıyorum bile. Bu yara hâlâ henüz kapanmış değilse de bir yaz günü Renate Reinsve soslu A24 usulü bir gerilim izlemek iyi bir fikirdi. Filmin abartıldığını düşünenlerdenim ama türlü bahanelerle gömenlerin tarafında da hiç değilim. Bir kere sahne tasarımı, perspektif ve sinematografi çok ama çok ilgi çekici. Akıllara kazınacak türden hatta. Hikâye bir süre sonra odağını kaybediyor gibi ama bunun bilinçli yapılmış olma ihtimali de çok yüksek, çünkü o odaların her biri biraz da kendi hafızasına daldırıyor seyircisini. Reinsve’nin performansı bir sebepten Isabelle Adjani’yi hatırlattı bana bu arada. Onu Trier sinemasından çok uzaklarda izlemek de ayrı bir zevkti.

🍿 Heartstopper Forever | 2026 | 2/5
Dizinin varlığını bile unutmuşken finalinin türlü gerekçelerle film olarak yayımlandığını alelade bir telefon muhabbetinde öğrendim. Üşenmeyip bir sezon daha çekmelilermiş kesinlikle. Olivia Colman nerede yahu ayrıca? Yokluğu bas bas bağırıyordu. Diziyi ilk kez izlediğimde ve ardından Oseman’ın kitabını okuduğumda çok yoğun bir duygu hissettiğimi hatırlıyorum. Bütünüyle bana yabancı olan bir duyguydu bu hem de. Hakikaten toz pempe bir dünyanın hayalini kurmuş, bunu sadece hayal ederek bile pamuk gibi olmuştum. Malum platformun hep yapmaya çalıştığı ama o eğreti histen bir türlü kurtulamadığı döngüden çıkış biletiydi bence bu proje. Birileri bu denli -allah affetsin- liberal hayatları nasıl yaşıyor olabilirdi sorusunun etrafında, ne yalan söyleyeyim, hafif de kıskançlık sosuyla eritmiştim. Ortadoğu cehenneminde her birimizin dokuz canlı birer terminatör olarak yetiştiği düşünülürse Heartstopper evrenine girdiğimde pamuk gibi hissetmem sürpriz sayılamaz gerçi. Diyalog kurmanın ırkımıza bahşedilmiş bir şifa olması tezi artık pek de yumoş hissettirmedi bu sefer çünkü hayatın tüm arazları, hepsini aynı anda çözmek zorundaymışız gibi, bir paket haline getirilmişti. Hemen çözülmesinden mütevellit sorunlar da gözüme gittikçe yapay geldi. Ya da ben şu sıralar bu tür bir diyaloga kapalıyımdır, kim bilir? Her iki karakteri de yakasından tutup şöyle bi’ silkelemek istedim durdum iki saat boyunca. Çok daha ağır demeyeceğim ama belki doğru kelime şudur: ‘ciddi’ hisler deryasıyla yaşaması reva görülenlerin filmden çıktığında hissedilebileceği tek duygu düş kırıklığı olur sanırım. En azından benim için öyle oldu.

🍿 Disclosure Day | 2026 | 2,5/5
Emily Blunt ve Josh O’Connor ikilisini bir arada görünce içine dalıverdiğim bu filmde, Suzanne Collins ya da Stephenie Meyer tarzı bir hikâyeyle karşılaşacağımı asla beklemiyordum. Ergenliğimde okuduğum popüler kültür kitaplarını aratmayan dünyasıyla bir yaz akşamı ana akım medya kanallarından birinde denk gelip koltukta sızana kadar da izleyebilirmişim pekâlâ. Hansel ve Gretel detayına kocaman bir kalp ama. Bir itiraf: izlediğim şeyin bir Steven Spielberg filmi olduğunu da bu sahnede hatırladım. Her detayıyla ilginç bir film olmasının yanı sıra, Spielberg’ün dünyada o kadar da yalnız varlıklar olmadığımıza dair ısrarının son perdesi de olabilir bu film.

Hemen abone olun

Yorum bırakın

Paylaş

Merhaba.

Baştankaraların sabah muhabbetleri, cırcır böceklerinin gece uğultusu, her şeye bir boşvermişlik, masanın tam ortasında bir ‘aman ne olacaksa olsun’ havası, karpuz, kavun, yoğurtlu semizotu, çilek salatası, ille de peynir. Kaçırdığım konserler, sinemada yakalayamadığım filmler, hepsini benim yerime ve uzaktan da olsa benimle yapan onlarca güzel insanın varlığı. Soğuk bir duş, toprağın altındaki hareketi teninde hissetmek, sivrilerin minik ısırıkları, uzaklardan gelen çocuk kahkahaları derken ‘sesini bulmak’ kavramı üzerine kafa yorup durdum şu sıralar. Bulduğum her fırsatta aylaklık yapmayı da ihmal etmedim.

Hoş geldin, sefalar getirdin ve de güle güle haziran.

📚 Işıklara Bak Canım | Annie Ernaux | 3/5
İnsanın ‘market listesi yazsa okurum ya’ diyebileceği ve şöyle üst perdeden, peşin peşin sevgiler yağdırdığı bazı yazarlar olabilir. Annie Ernaux tam da o insanlardan biri benim için aslında ama ah, market listesi konusunda yanılmışım. Kendisini ilk kez başyapıtı da denebilecek Seneler kitabıyla tanıdığım için bende kredisi oldukça yüksek biri aslında. Diğer tüm kitaplarını çıktığı gibi havada kapan biri olarak bu kitabı da aynı motivasyonla edindim ve okudum. Seneler’in içinde olsa hiç de yadırgamayacağım bir konsept ama ayrı bir kitap olarak değerlendirilmeli miydi, bu konuda ele avuca gelen şüphelerim var.

📚 Omelas’ı Bırakıp Gidenler | Ursula K. Le Guin | 4/5
Bazen şunu düşünürüm, çünkü sınırlıdır; insan bir ömre kaç dolunay sığdırabilir ki? Tam da aynı frekansta içimde çınlayıp duran bir başka soru: insan bir ömre kaç Ursula anlatısı sığdırabilir? Kalbimi her seferinde büyüten, orada hakikaten attığını hissettiğim, kimi zaman en tepeye kimi zaman yerlere serdiği duygularla ve sorduğu sorularla beni hep alaşağı etmesini bilmiş o muhteşem büyücüden çıkan bu kısacık hikâye, yeryüzünün tüm çocuklarına ve sonsuza dek çocuk kalanlarına bir armağan.

📚 Saf Canavar | Sema Kaygusuz | 4/5
6 yıllık aranın ardından sahnelere geri dönen Şebnem Ferah’ı sahnede canlı izleme fırsatını kaçırmış olsam da 6 yıl sonra yeni kitabıyla sahalara dönen bir başka şahane kadını ıskalamadım. Öncelikle hiç distopik bir hikâye okumayı ummuyordum. Okurken küçük esler verip biraz dikkat dağınıklığı da yaşadım ama Kaygusuz, o hiç çabasız büyülü dili ve o kendine has arketipleriyle yine gönlümü çelmeyi başardı. Pandeminin en zorlu dönemlerinde, bir anlamda Nurdan Gürbilek ve Kaygusuz kitaplarıyla hayatta kalmış biri olarak, bu dönüş beni müthiş tatmin etti açıkçası. Yakın geçmişte distopik olarak çerçevelenen birçok şeyin gün geçtikçe ‘yeni normalimiz’ hâline gelmesi ve tüm bu teknofaşist uygulamalara müthiş hızda adapte oluşumuz üzerine de düşündüren bir kitap.

📚 Bir Öğrenme ya da Hazlar Kitabı | Clarice Lispector | 4/5
Bilen bilir, Lispector okumak başlı başına bir hazdır. Bir kere büyüsüne kapılan iflah olmaz derlerdi de gülerdim. Yıllar önce Yaşam Suyu’nu ilk kez okuduğumda mevzu bahis haz öyle bir ete kemiğe bürünmüştü ki, içimi bu hisle dolduran yazarları sayacak olsam bir elin parmağını geçmez sanırım. Türkçeye kazandırılan her yeni öyküsü, anlatısı ile ancak bir çocuğun sahip olabileceği türden saf bir mutluluk hissediyorum. Her kitabının bende ayrı bir yeri var ama Yaşam Suyu bambaşka, gizli bir odaya sahip kalbimde mesela. Bu kitap ise mevzubahis bu odanın anahtarı olabilecek güçte. Sonuna doğru, çevirisinden kaynaklanabileceğini düşündüğüm basite kaçan diyaloglar olmasa o ilk hissettiğim hazla yarışır bir duyguyla baş başaydım hatta çünkü aşkı, bir varoluş pratiği ile ele almanın incelik gerektiren bir özneye ihtiyacı var. O inceliğin hakkını da dünyadan zarafetle gelip geçmiş böyle bir kadın dışında kim verebilirdi ki…

📚 Yakut Orman | Rita Mae Brown | 4/5
Onur ayına, şanına yakışır bir kuir eser sıkıştırmasam olmazdı. Kitabın yarım asırlık bir eser olması şaşkınlığını henüz üzerimden atamamışken erteleyip durduğuma yandığımla kaldım. Diyaloglar öyle zamansız; hikâyeler, kavramlar, insan manzaraları öyle günümüze ait hissettirdi ki kitapla aramızda oluşabilecek duvarlar oracıkta bir bir yıkıldı hemen. Haliyle ben de bu görkemli yıkımın tadını çıkardım. Molly’nin ailesinden başlayıp da üniversitede devam eden tüm var olma sancısı ve bu uğurda kendi dışında her şeyden, herkesten vazgeçme cesareti cinsiyetler, yönelimler üstü ve hiç şüphesiz nereden baksan ilham verici.

🍿 Obsession | 2025 | 2,5/5
Haziran ayını son zamanların çok konuşulan iki korku-gerilim filminden biriyle açtım. Ne dilediğine dikkat et mavalını es geçersek, bir şeyi çok istemekle onun kaçınılmaz olarak seni yıkacak olması arasındaki korelasyon özgün bir gerilim yaratmak için eşsiz bir fırsatmış aslında. Oyuncular gayet iyi kotarsa da hikâyenin başlama şekline bir türlü ikna olamadım. Korku filmlerinde mantık arayan arıza biri değilim elbette ama etki altındaki bir kadını tüm film boyunca canavarlaştırıp son sahnede, sırf takıntı yaptığı kadını elde etmek uğruna düşüncesizce hareket eden bir adamı kurban gibi aynalamak; bunu da romantik bir şeymiş gibi damgalamak Sam Levinson tadında bir şuursuzluğa maruz kalıyormuşum gibi hissettirdi. İroniyse de -ki mümkün, anlatıda böyle bir alana da yer açılmış- bu bana kesinlikle geçmedi.

🍿 Erken Kış | 2025 | 2,5/5
Özcan Alper filmlerinde gördüğünüz manzaraların, tıpkı bir uçuruma bakmak gibi, sizi içine çekmek gibi bir huyu vardır. Alper, aynı uçurumun kıyısında duran insanların hikâyesini anlatır genellikle. Bu kimselerin pek de konuşmadığı ama odadaki fil kadar gerçek meseleleri dert edinmesi hoşuma giderdi eskiden, öyle ki sinemasını, politik çerçevesinin sınırlarında inceleyerek bitirme tezi yazmışlığım var. Bendeki karşılığını daha net ifade edemezdim galiba. Tam da burasından tutup söylemek istediğim şey şu; ne yazık ki heyecanla beklediğim bu film, özellikle ‘bir Özcan Alper filmi izlemek’ konusunda beni tatmin etmedi. Sonbahar, Gelecek Uzun Sürer, Rüzgârın Hatıraları gibi filmlerinde çok daha vurucu ya da akılda kalıcı meseleler ve manzaralarla buluşturduğu için bazı çıtaları kendisi yükseltti belki de. Ayrıca, filmi izlerken üzülerek bir şeyden daha emin oldum ki sinemamızda diyalog yazabilen bir elin parmağını geçmiyor hâlâ. Erken Kış da bu arazdan kendini kurtaramamış maalesef. Pencerelerden bakan kadın manzaralarına gelince, zor ama hadi bir ihtimal sinematik bir haz veriyor desem bu devirde bu manzaralar bir insan hakları hikâyesi anlatmaya yetmiyor ne yazık ki. Aralara sıkıştırılan ‘sevgisiz yaşayıp ölmek’ meselesi, annelik duygusu üzerinden yapılan çalımlar ya da sadece siyasi perspektifi üzerine bile, en kaba tabirle bu filmin derinleşmeye ihtiyacı vardı.

🍿 No Other Choice | 2025 | 3/5
Lütfen biri Park Chan-wook’a elinde kamera varken yavaşlaması gerektiğini tekrar hatırlatabilir mi? Kara komedinin dinamiklerine çok uygun, kabul ediyorum ve yapay zekâ illetinin insan gücüne ve potansiyeline tehdidini ele alan daha birçok film izleyecek gibiyiz ama bu temadan şimdiden sıkıldığımı söylemeliyim. Meseleyi konuştuk hallettik de karikatürize etmesi kaldı gerçekten. Ekonomik baskının ve işsizlik korkusunun sıradan bir insanı toplumda kabul görmüş ahlak sınırlarının dışına çıkaran tüm dinamikler karşısında Chan-wook’un vermek istediği mesajlar bende Don Quixote’nin yel değirmenlerine karşı kılıç sallaması gibi bir etki yarattı. Güldük, eğlendik, Chan-wook’u da severim ayrıca ama ortaya attığı problem üzerine sadece gevezelik etmiş bu sefer sanki. Bittiğinde bir filmden tam olarak ne beklediğimi düşünme fırsatım oldu.

🍿 Blue Heron | 2025 | 3,5/5
Sevdiğiniz ama ne olduğunu anlayamadan bir sebepten yitirdiğiniz biriyle kırlarda yürüme fikri ne kadar yaralayıcı olabilir ki? Böyle durgun sular insanın farkında olmadan yasını tuttuğu şeyleri nasıl da yüzeye çıkarıyor. Bir bakış, duvarda seken bir top, kapı eşiğinde duran bir çocuk, onun gözlerinde öznelerinin bir daha beraber olamayacağı bir aile tablosu. Her karesinde seyircisinin kendi hatıralarına yolculuk yapmasını sağlayabilen bir film bu. Hikâyesinin kuyuya attığı taş, kurgu tercihi, akla kazınan performanslar da yanına kâr kalıyor insanın. Sıklıkla düşündüğüm bir kavramın çevresinde kuruyor anlatısını mesela: çocukluk illüzyonu. Sinemanın bir şeyleri anlamlandırmak için araç olabileceği fikrine sıcaksanız ayrıca sevebilirsiniz. Her travmanın, trajedinin bir kaba sığmak zorunda olmadığı fikriyle baş başa bıraktı beni finalinde.

🍿 Orphan | 2025 | 2,5/5
Bu kadar uzun olmasaydı ya da yan karakterlerin hikâyelerini daha derinlikli ele alabilseydi muhtemelen birazdan başka bir tonda konuşuyor olurduk bu filmi. Açılış sahnesinde, saklandığı köşeden Andor’u ilk gördüğümüz andan bir hayli etkilendim aslında. Filmin geri kalanı için beklentim bu yüzden artmış olabilir. Çünkü II. Dünya Savaşı atmosferini Nemes’in gözünden tekrar kurmaya başladığımız bu ilk karşılaşma, tuhaf bir şekilde bana Virginia Woolf’u düşündürdü. Savaş sırasında şahit olduğu yıkım ve şiddetin etkisiyle neden cebine taşlar doldurup nehre atlayarak hayatına son verdiğinin sarsıcı bir yansıması gibiydi gördüğüm manzaralar. Bir anda onun gözleriyle baktım dünyaya. Boğucu, kasvetli, hiçbir hayat belirtisi yok. Sokaklar yıkılmış, insanlar bitik. Yeni bir hayat ihtimali henüz konuşulmuyor bile. Bir süre bu ürpertinin etkisi altında devam ettim hikâyeye. Sonra hatırladım ki, Nemes’in çok soru sormak ve o soruların cevaplarını vermektense ucunu açık bırakmak gibi bir huyu var. Hikâyeye çerçevesi net olarak çizilmiş bir doruk noktası koyup akmaktansa tam da o sorular üzerinden kuruyor gerilimini. Şüpheler, ihtimaller, belirsizlikler denizinde kulaç atmak yeni bir deneyim değil onun sinemasında ama savaş gibi sert bir temanın üzerine gitmek konusunda ısrarcı olduğunu düşünürsek, haliyle bir bildiği olabilir varsayımına kapılıyor insan. Finalde, lunapark sahnesinde yaşanan yüzleşme bunca sorunun bir cevabı olamadığı gibi; tüm film, meşhur Macar kabalığının pek de anlam ifade etmeyen rahatsız edici bir portresine maruz kalıp durdum. Kötü bir hikâyede heba olmuş iyi oyunculuklar ve hayli yatırım yapıldığı aşikâr şahane sinematografisi için üzüldüm gitti.

Subscribe now

Leave a comment

Share

Merhaba.

Mayıs ayı pek de hayal ettiği gibi geçmeyenler birleşse yeni bir ülke kurar mıydık acaba? Öncelikle bu sene de Likya Yolu için cesaretimi toplayamadım. Haneye kocaman bir eksi yazdım gitti. Üstelik, bir insan ömrüne yetecek kadar yağmur yağdı bu ay. 40 gün 40 gece hiç durmaması öyle böyle yormadı beni. Bir de o gün gelip çatmasın mı, evet, Hacks bitti. Çok ağlayacağım, biliyorum. O yüzden henüz bitirmeye cesaretim yok gibi. Haziranda ölmek zor’du değil mi? Umarım bu geçici bir histir zira bunun yaş almakla, dünyanın her anlamda daha da boka sarmasıyla ya da tatmin duygularımızın ayarının kaçmasıyla bir ilgisi varsa uzun vadede canım çok sıkılacak gibi.

Enseyi karartmak hiç huyum değildir fakat hayatta en sevdiğim şu üç eylemi -okumak, izlemek ve yazmak- bu denli ittirerek yapmak bana da sürpriz oldu. Yine de aşağılarda bu kadar karamsar değilim.

Subscribe now

📚 Ev, Kadınlar, Seks | Margit Schreiner | 3/5
Oscar Wilde’ın çok sevdiğim ve pek de aklımdan çıkaramadığım De Profundis’ini düşündürse de bu kitabı okurken öyle eril bir monologa maruz kaldım ki sinirlerim alt üst oldu. Neden bilmiyorum ama bu hikâyeden beklentim kesinlikle bir incelin sayıklamalarına maruz kalmak değildi. Schreiner’in kalemi öyle yoğun, öyle detaylı ve gerçek ki migrenim tuttu resmen. Paul Thomas Anderson’ın Phantom Thread filminde Reynolds Woodcock karakterini hatırlarsınız belki? Onun en az beş katı kadar karikatürize edilmiş bir versiyonu diyebileceğim Franz karakterini çok istesem de hafızamdan silemeyeceğime eminim. Tanrı bizi küçük hesaplar yapan vasat insanlardan korusun.

📚 Sıradan Şeylere Övgüler | Pablo Neruda | 4/5
Hayli uzun zamandır bir şairin gözünden bakmamıştım dünyaya. Bu hissi ne kadar özlemişim. Kendini Foça’da bir bağ evinde, papatyaların arasından gülümseyerek hatırlattı bu kitap bana. Hiç direnesim yoktu, direnmedim de. Dönüş yolunda hemen aldım elime. Hiç acele etmedim okurken ve her bir dizesinin keyfini çıkardım. Düşününce, sıradan şeylerin güzelliğini nasıl da küçümsüyorum farkında olmadan. Bu sıradanlıklar yaşadığımı hissettiğim anların tümünün başrolündeyken üstelik. Şilili şairler de olmasa ne olurdu halimiz acaba…

📚 Antarktika | Claire Keegan | 5/5
‘Emanet Çocuk’ ve ‘Böyle Küçük Şeyler’ novellaları ile tanıştığım şahane bir yazarın bu öykü kitabı aslında 99 yılında yayımlanmış. Oldukça titiz bir çeviri ile dilimize kazandırılmışken bu daveti ikiletmek olmazdı haliyle. Keegan’ın dilini seviyorum çünkü İrlandalı yazarlara has bir geçirgenliği var. Kendisi doğduğu ve yoğrulduğu topraklardan pek hazzetmiyor aslında ama insan seçemedikleriyle var oluyor çoğunlukla malum, o da bunun dışında kalamıyor elbette. Bu kitabı okurken sanki kilometrelerce ötedeki değil de her gün karşılaştığım insanların hikâyesini dinliyormuşum gibi bir hisse kapıldım sıklıkla. Öykü türünde bu tür bir zamansızlık ve mekânsızlıkla karşılaşmayı özlemişim.

📚 Bilinç Tene Kuşanınca: Günlükler 1964-1980 | Susan Sontag | 3/5
Birinin zihninde cirit atılan okuma deneyimleri bazıları için fazla niş olabilir ama benim için kesinlikle vazgeçilmez bir rutin. Hele ki bu zekası yadsınamaz biriyse ve işin ucunda Sontag varsa daha bir başka hevesleniyorum hatta. Yarım kalmış bazı cümleleri okuma hızımı sekteye uğratsa da çoğunlukla birinin okuması için yazılmadığı düşünülürse bu kabul edilebilir bir durum aslında. Oğlu David’in bu günlükleri Sontag’ın iradesi dışında su yüzüne çıkarması da etik değeri tartışmaya açık bir hamle ama insan irade bakımından zayıf bir varlıktır argümanına yenik düşüp okudum gitti. Böyle ikiyüzlülüklere çekildiğimi itiraf etmeliyim. Üstüne uzun uzun düşündüğüm kimi pasajları sayesinde insan ilişkilerindeki gündelik krizlere ve kişisel arazlarıma da bazı cevaplar edinmem bu okumanın bana geçtiği bir diğer kıyak oldu.

📚 Balıkları Öldüren Kadın | Clarice Lispector | 3/5
Dehasına çok âşık olduğum bir kadının zamanında çocuk kitabı da yazmış olmasını, üstelik bunun Türkçeye kazandırılmasını bu ay çıkmış yeni çevirilerini alırken Amazon’un önerilerinde fark etmeme biraz bozuldum aslında. Yine de alışverişimi tamamlarken şunu düşünmeme vesile oldu bu durum: çocuk kitabı olan bir tane bile kötü yazar tanımıyorum galiba. Her neyse, özellikle kitaba adını veren ilk öyküye bayıldığımı söylemeliyim. Diğer hikâyeler beni o kadar tatmin etmese de aralara sokuşturduğu zekice laflarıyla bilmiyor olsaydım bile bu uydurma hikâyelerin ardında Lispector’u sobelerdim herhalde. Birini gerçekten sevmenin bu tür bir saklambaçla doğrudan ilgisi olmalı.

📚 Ve Her Şey Aya Büründü | Georgi Gospodinov | 4/5
Kendisini bir şair olarak tanımlasa da henüz şiirlerini hiç okumadığım ama romanlarıyla kalbimi fethetmiş bir Bulgar beyefendisinin, kimisi bazı antolojilerde yer almış ama nihai yolculuğunu bu kitaba saklamış birbirinden özgün öyküleriyle bu ayı nihayet kapatıyorum. Bahçıvan ve Ölüm gibi hakikat ve sadelik dozu açıkça ortada olan bir anlatıdan sonra bazı öykülerdeki fantastik dokunuşlar beni epey şaşırttı bu arada. ‘Lizbon’da Carla’yı Aramak’ adlı öyküsü ise o kadar Pedzold sineması tadı verdi ki sadece bu öyküsü yüzünden bile bu kitabı sevmemek benim için bir seçenek olmaktan çıktı. Sırtımı bir ağaca yaslamış, kafamın üzerinde onlarca kuşun sesiyle güneşin tadını çıkarırken okumak da onu koşulsuz sevmem için kurulmuş tuzaklardan biri olabilir gayet.

🍿 The Drama | 2026 | 3/5
İki ucu boklu değnek dedikleri durumların filmin ana çatısını oluşturduğu hikâyeleri severim. Kendimi karakterlerin yerine koyup hikâyedeki çatışmaya taraf olmayı denemek de sıklıkla eğlendirir beni ama gel gör ki, buradaki çatışmanın şu sıralar ülkece hassas olduğumuz gerçek bir olayla denk düşmesi hiç de hoş hissettirmedi. Bu filmi hayli tatsız duyguların gölgesinde seyrettim ne yazık ki. Bir diğer konu, insanın yeri geldiğinde anne babasını bile gerçekten tanımadığı düşünülürse, partnerini ne ölçüde tanıdığı sorusu pek de yeni sayılmaz aslında. Filmin bu tezi ele alış biçimi çok özgün olmasa da yarattığı gerilim fena değildi. Zendaya ve Pattinson’ın uyumunu da sevdim ama meğer Alana Haim’den ne kadar sıkılmışım ya? İşte bu sürpriz oldu. Bir şeylerin bu denli karikatürize ele alındığı evrenlere genel olarak biraz daha tahammülüm kalsaydı puanımı da bir tık büyütebilirdim.

🍿 A Poet | 2026 | 3/5
Şairlerin yaşadığı zamana ait olmadığını düşünmüşümdür hep. Onlara sadece tam da bu sıkışmışlık ve yersiz yurtsuzluk hissi şiir yazdırabilirmiş gibi sanki. Esasında, onların da bir ailesi olduğu fikri üzerine ilk kez O’Farrell’ın Hamnet’ını okurken düşünmeye başladım galiba. Buna benzer gölge alanlarda dolanmama sebep oldu film. Fazla geveze filmlerle aram iyi değildir, hele ki ana karakterlerden biri ağlak da olunca elimde değil, boğulurum. Yine de şiir sevdasından yana yüzü hiç gülmemiş, annesi ile kızı arasındaki ilişki arasında bocalayıp duran ve ne yaşadığı ne yaşayamadığından hallice diyebileceğimiz Oscar karakterini sevdim. Sevmekle de kalmadım hatta, finale doğru ona yapılan konuşmalardan birini bayağı üstüme alındım. Bu da şöyle hafiften bi’ silkeledi hani beni.

🍿 Still Walking | 2008 | 4,5/5
Birinci dereceden kayıp yaşayanların içine çekildiği girdabı, aile üyelerinin her bir ferdi üzerinden oldukça gerçekçi ve hiç zorlama olmayan bir dille anlatan kaç film sayabilirsiniz? Bu filme tam orasından bayıldım işte. Japon sineması, bazen edebiyatında da hissettiğim bir şey bu, yitirilenin gündelik hayattaki portresini çıkarırken her seferinde alaşağı ediyor beni. Yası büyük duygularla, aşmış cümlelerde değil de küçüklerinde yaşayan ve ne yazık ki tadan biri olarak gerçekle kurguyu iç içe geçirdiğim bir pazar sineması tercihi oldu bu.

🍿 Aysel, Bataklı Damın Kızı | 1934 | 3,5/5
Tarlada çalışan fötr şapkalı köylülerin arasında olanca sarışınlığı ile dikkat çeken Cahide Sonku’nun da yer aldığı bu ‘ilk köy filmimiz’, çekildiği dönemin şartları penceresinden bakınca oldukça etkileyici aslında. Nazım Hikmet’in Selma Lagerlöf’ün hikâyesinden uyarladığı; sinemamıza nice ilkler armağan eden Muhsin Ertuğrul’un ise yönetmen koltuğunda oturduğu bu filmi ne acı ki bir sinema öğrencisiyken izleyememiştim. Kadıköy Belediyesi Sinematek Sinema Evi’nin restorasyonu sayesinde Mubi’de yakalama şansım oldu neyse ki. Böyle evrensel bir hikâyenin dönemin devrimlerini de ortaya koyan bir yaklaşımla ele alınması nereden baksan sinemamız adına hayli havalı bir başlangıç. Filmin 92. yaşını coşkuyla kutlamak varken, ne kadar geriye gittiğimizi düşünerek kahrolmasaydım keşke.

🍿 The Devil Wears Prada 2 | 2026 | 2,5/5
Filmin açılış jeneriğinde aklımda dönen sorulardan biri şuydu: ilk filmi 12 yaşında falan mı izledim ya gerçekten? Büyüdüğüm şehirde sinema olmadığı için mahalleden arkadaşlarla bir dut ağacının gölgesine kurulmuş, korsan DVD’den izlediğimizi hatırlıyorum sadece. Çıktığı yılın birkaç yıl sonrasına denk düşüyor olmalı. Sanırım 15 yaşlarındaydım. Bu bilginin şokunu atlatmam ne kadar sürdü bilmiyorum çünkü Meryl Streep’i yirmi koca senenin ardından, sanki eski bir kıyafeti öylece üstüne geçirmiş gibi, kaldığı yerden izlemek inanılmaz bir şok dalgası yarattı. Miranda Priestly için söylemiyorum bunu üstelik. Streep, benim için modası asla geçmeyecek bir ikon gerçekten. Andy ve Emily’yi görmek de yıllar sonra liseden bir arkadaşımla karşılaşmak gibi hissettirdi. Nigel’ın varlığı ise tam bir nostalji bombasıydı. Birilerinin zamanı büktüğü fikri kafamı kurcalarken pek odaklanamadım ama filmin şu sıralar Hacks’in de gündemine oturmuş bir meseleye odaklanması ilgimi çekmedi değil. İlgili tartışmanın yan etkilerini deneyimleyen bir reklam sektörü emekçisi olarak, yapay zekanın hayatımıza olan etkilerinden dem vurması ve bunu nostalji duygusuyla harmanlaması hoştu bana kalırsa. Matbu yayının ivmesini kaybetmesi, yazarlığın bir nevi ayağa düşmesi ve ister geleneksel ister dijital olsun her kanalda reklam verenin ipleri elinde tutması gibi önemli mevzuları mesele edinerek aslında dönüş için kuvvetli bir ivme yakalamışlar ama keşke filmin finali için de aynı şeyi söyleyebilseydim. Gerçi bu işin sonu neye varacak kimse bilmiyorken, hali hazırda öngöremediğimiz bir gelecek için ne kadar keskin bir yorum yapılabilirdi ki? Acımasız olmak istemem ve yazarken fark ediyorum bunu ama bu konuda Spike Jonze’un Her’ü daha etkileyici bir son söz söylemişti galiba.

🍿 The Moments | 2026 | 2/5
Tam bir Brat manyağı olarak -ah, ne albüm ama- ve Letterboxd denen şeytan icadı müthiş platformda film izlemek konusunda charli xcx’le yarışabileceğimi sandığım günlerin nostaljisi uğruna bir heyecanla oturduğum bu belgesel sürpriz bir şekilde sinirlerimi zıplattı. Filmin prömiyerinden sonra aldığı kötü yorumlarla charli’nin yaşadığı public depresyon bir ufak dikkatimi çekmiş, çok da üstünde durmamıştım ama daha majörü yaşanmış meğerse. Evet, sektörün acımasızlığı ve insanı nasıl alaşağı edebileceği bas bas bağırılmak suretiyle ortaya saçılmalı, bu konuda hemfikiriz de bunun garip bir hedonizm duygusuyla harmanlanması çok da konforlu bir izleme deneyimine dönüşmedi açıkçası. Bu şahane albümü çıkarma yolculuğundaki engellerini içselleştiremediğim gibi, onunla ne çeşit bir empati kurmam gerektiğini de asla anlamlandıramadım ne yazık ki.

Merhaba.

Her şeyin üst üste gelmesi altın kuralına paralel, nisan ayında deli danalar gibi uçakta, metroda, karakolda, hastanede, sanayide koşturmama rağmen bulduğum her fırsatta araya sıkıştırdıklarımla hiç de boş atmadığım bir ay oldu. Böyle anlarda ne yapıyorduk, omzumuzdan mı öpüyorduk?

📚 Zamanla Aynı Kumaştan | Sezen Ergen Breitegger | 4/5
Baharın gelişini, hali hazırda Nurdan Gürbilek ve Meltem Gürle sevenlere gözü kapalı önerebileceğim bir yeni keşifle kutladım diyebilirim. Kendi hayatından ve düşün yolculuğundan damıttığı bu şahane denemelerden birinde yazar hiç farkında olmadan ya da bilinçli denebilecek bir hamleyle, Sevgi Soysal’ı Annie Ernaux ile bir arada düşünmek gibi müthiş bir hediye verdi mesela bana. Daha bu fikrin üstüne çok yatıp kalkarım gibi. Orhan Pamuk sevdasında ve Viyana nefretinde değil ama yazar ile özellikle Soysal ve Tomris Uyar’a karşı hissettiği derinlikli sevgide kesinlikle buluştuk. Bu okuma, ‘elim gitse ya artık’ listemde Ulysess’i de üst sıralara çekti ayrıca. Kendi deyimiyle ‘yazının eli üstüne değmiş’ insanların bu kitabı çok seveceğinden neredeyse eminim. Sanki okuma eylemini çok küçük yaşlardan bu yana ‘gökyüzünün tavanı kadar’ sevmiyormuşum gibi, hep ve karşı konulamaz bir güçte daha da iştahımı kabartıyor böylesi.

📚 Tiziano: Su Perisi ile Çoban | John & Katya Berger | 3/5
Kıyıda köşede unuttuğum her yeni John Berger kitabına heyecanlandığım sürece hatırladığım bir şey var: hayatı hakikaten seviyorum. YKY baskısını unutmuş gitmişken Metis’in John’un kızı Katya ile yazışmalarından oluşan bu metnini yeniden basmasıyla kitap olanca varlığıyla dikildi karşıma. Gece yarısı başlayıp rüyalarıma kattım onu ve sabah uyanıp tekrar devam ettim kitaba. Bir anda çok büyüleyici bir deneyime dönüştü haliyle. Bir baba-kızın hayata dair böyle incelikli ve açık bir iletişimine şahit olmak tek başına mest etse de Berger külliyatının en ilgi çekici eserlerinden biri diyemem. Yazışmalarında Tiziano’nun izini sürmeleri yetmezmiş gibi, kitabın çıkış noktası da aklı oyalayacak cinsten ama. Katya’nın ilginç bir karşılaşma yaşadığı yabancı ihtiyarın varlığı dönüp duruyor zihnimde.

📚 Ayı Dağı | Andrew Krivak | 4/5
Son yıllarda sırtını doğaya yaslayan hikâyelere gözü kapalı bir teslimiyet hâlindeyim. Hele bu bir de kıyamet sonrası bir hikâye ise değmesinler keyfime. Yağmurdan sıdkımın sıyrıldığı çok bulutlu bir ruh halindeyken, ana karakterinin olabilecek en vahşi ve en saf haliyle doğada hayatta kalma mücadelesine ortak olmak hiç de fena bir fikir değildi. Bildiğimiz hayattan geriye kalan her şey silik, tüm insanlık yok olmuş ve yeryüzünde sadece bir baba ve kızı kalmış. Ağaçlarla konuşabilenlerin çok ama çok seveceği bir hikâye bu. Mevsimlerle, yıldızların hareketleriyle, küçücük bir kızın yalnızlığı, kayıpları, yeniden doğuşu ve o gün geldiğinde nihayete erişiyle ilgili. Babamın köyünde silueti ayıya benzeyen bir dağ olması ne garip bir tesadüf düşününce. Babamın sonsuzluk uykusuna o dağın hemen eteklerinde yatıyor olması da. Hayat tam da böyle ‘çok bulutlu’ hissettirirken bu kitabın çabasızca bana hatırlattığı olasılıklar edebiyatın ta kendisi belki de.

📚 Dağlarda Koşan Kadın | Yūko Tsushima | 3/5
Çevirisinin azizliğine mi uğradım nedir, halbuki son zamanlarda çok da okumaktan zevk aldığım bir temaya sahip bu kitap elimde süründü de süründü, bir garip. Japon edebiyatıyla ne yapsam ne etsem de bir türlü barışmayan yıldızımla ilgili de olabilir gerçi. Geçişlerde garip bir tutukluk, hikâyede akmayan bir şeyler var ve dünyanın neresinde olursa olsun kadınlığından hedef alınan herkese boynum kıldan ince olduğu halde Takiko’nun hikâyesini hakikaten içselleştiremedim. Resmen içimde kaldı bu hikâye…

🍿 Bildiğin Gibi Değil | 2024 | 3/5
Anadolu’nun herhangi bir şehrinde doğup bu kültürün içinde büyümüş, sonrasında çıkıp gitse de bir sebepten ya da bir süreliğine geri dönmek zorunda kalmış olma haline birinci elden tanıklık ettiğim bir evrede izledim bu filmi. Üstelik memleketim Tokat’ta geçiyor olması da cabası. Bazılarına karikatürize gelebilecek şekilde ele alınsa da Tokat’ın birçok açıdan gerçekten de underrated bir şehir olduğunu söylemem gerek öncelikle. Bu konuda Vuslat Saraçoğlu ile hemfikiriz. Ayrıca İstanbul dışına taşan; doğası, tarihi ve gastronomisiyle öne çıkması gereken şehirlerimize itibarını teslim eden işleri gözü kapalı desteklemek geliyor içimden. Bu arada Tokat olmasaydı bile herhangi bir Anadolu şehrini koyabilirdik rahatlıkla bu öykünün merkezine. Bu öykünün gerçeklik dozu, sevgili Seyfi Teoman’ın Barış Bıçakçı’dan uyarladığı çok sevdiğim filmi Bizim Büyük Çaresizliğimiz’i anımsattı bana her şeyden önce. Cast ve diyaloglar oldukça başarılı, özellikle Hazal Türesan performansıyla öne çıkıyor. Orçin’in de bölgenin şivesini oldukça iyi kotardığını düşünüyorum. Filmin finalde kırdığı dümene gelince, burası fazlasıyla hassastı bence. Ne yazık ki tüm Anadolu’ya mal edilebilecek ve belki de daha çok konuşulması, tartışılması, temsil edilmesi gereken bir konuyla final yapıyor hikâye. Konunun hassasiyeti sebebiyle oldukça kısa, net ve keskin bir bitişle baş başa kalıyoruz. Filmin böyle bir vaadi olmasa da bu konuda söylenebilecek sözlerin -ki oldukça zordur- bir kez daha söylenememesi sizi bilmem ama benim kalbimi yaraladı.

🍿 Beating Hearts | 2024 | 4/5
Filmin başı ve sonu arasındaki trick’e özellikle bayıldığımı belirterek, çok uzun zaman sonra bir an bile akıştan kopamadığım muazzam bir sinema deneyimi yaşadım. Üç saate yakın süresi nasıl geçti asla anlamadım bir kere. Adele Exarchopoulos’un kıyıda köşede kalmış filmlerinin sıkı takipçisiyimdir zaten ve yine şahane rol kestiği underrated bir filmle daha karşılaşmak neşemi bulmama yetti. Bu sefer pastadaki pay tümüyle ona da ait değil üstelik. Hem genç hem de yetişkin cast’ı, baş döndürücü kurgusu, özgün ama bu uğurda göz yormayan kamera açıları ve bir an olsun durulmayan suları ile tam bir cevher bu film. Yağmurun kesilmek gibi bir niyetinin olmadığı şu son günlerde yazı tenimde hissetmek ve imgeler arasında ilk gençliğime ışınlanmak hayli iyi hissettirdi.

🍿 The Bride! | 2026 | 2,5/5
Bu hikâyenin olabilecek en güzel uyarlamasını Penny Dreadful’da izlediğim için beklentim çok yüksek değildi neyse ki. Yine de ne yalan söyleyeyim, Jessie Buckley’i hafif kaçık bir rolde ve dark side’da görmek için oldukça heyecanlıydım. Maggie Gyllenhaal’ın, Lost Daughter gibi şahane bir ilk filmin ardından böyle bir hikâye ile dönmesi her şeyden önce şaşırtıcıydı diyebilirim benim için. Şaşırtıcı olduğu kadar cesurdu da ama. Bu kült hikâyeyi yaratıcısıyla birlikte ele alış biçimi orijinal denebilecek ilginç bir yaklaşım aslında ama her çiçekten bal alma sevdası biraz tadını kaçırmış filmin. Çok sevdiğim kurgusal karakterlerden biri olan Bartleby’ye yaptığı referans, Frank’in sinemayla nefes alabilmesi ve ‘brain attack’ bağlamının bir anda kolektif bir kadın hareketine dönüşmesi gibi detaylar hoş olsa da sebebini henüz anlamlandıramadığım bazı kopukluklar yüzünden maalesef unutup gideceğim bir hikâye. Bu puanı da Buckley’yi performansıyla Broadway sahnesinde tek başına tirat atarken hayal ettirmesine veriyorum.

🍿 Resurrection | 2025 | 3,5/5
İlk yıllarına ve o müthiş ‘sessizliğine’ göz kırpan detaylarıyla sinemayla gönül bağı olanların kalbini kazanacak bu film, Sinners’ın bu kadar pik yaptığı bir dönemde çekildiği için hepimize bir beden fazla geldi sanki. Referansları muazzam incelikte, orijinal bir Nosferatu yorumu. Gaspar Noe’nin görsel stilini, onun sapkınlığa olan düşkünlüğünü törpüleyerek, belki de hep yapmak isteyip de kıyısından döndüğü türden bir mindf*ck ile aşıyor. Öteki olmanın sarhoş edici dışlanmışlığına sinemanın en kült mitlerinden biriyle yaklaşması bir yana, anlatısının her detayıyla bir aşk mektubuna dönüşmesi de oldukça niş ama ilgi çekici. ‘Asırlardır yaşayan, asırlardır ölü’ birinden duyduğumuz ‘tüm bunların ne anlama geldiğini hâlâ bilmiyorum’ ifadesi; hayat üzerine kurulmuş ve kurulabilecek en büyük cümlelerden biri olabilir mi acaba diye düşünürken buldum kendimi. Nereden baksam, zihnimin sınırlarını zorlayan bir deneyimdi.

🍿 Only The Animals | 2019 | 3,5/5
Başkalarını nasıl algıladığımız ve bu algının nasıl da yoruma açık olabileceği üzerine kafa yormak isteyenleri şöyle alayım. Uzun zamandır -iyi anlamda- ‘ben az önce ne izledim ya’ hissiyle ayrıldığım bir film olmamıştı ve bu açığı rahatlıkla kapattı. Baş döndüren kurgusu hikâyeyi sadece lineer yapıdan çıkarmakla kalmıyor; anlatıcıları dolayısıyla bakış açısını da sık sık değiştirerek karakterlerin her biriyle aynı kefeye sokuyor seyircisini. Bazı sahneler Fargo’nun kara mizahına da göz kırptığı için ayrıca torpil geçiyor olabilirim. Olaylar bazen tesadüflerle bağlansa ve bunlar çok uç noktada ele alınsa da bu hikâyeden ayrılırken tatmin hissediyorum.

🍿 Love Letters | 2025 | 3,5/5
Fransa’da eşcinsel evliliğin yasal hâle gelmesinden sonra iki kadının bebek sahibi olmak istemesi üzerine temel düzeyde bürokratik detayların merkezinde olduğu bir hikâye izlemeyi beklemiştim ama sürpriz bir şekilde bundan çok daha fazlasıyla karşılaştım. Bu film, sadece bürokratik engellerin kıskacında kalmış iki kadın hakkında değil açıkçası. Dünyanın neresinde olursa olsun sıradan hale gelmiş bir hissin etrafında dönüp duruyor ve kadınların ‘annelik’ etrafında şekillenen tüm o yargıları, korkuları, derin duyguları hakkında hiç de boş atmıyor. Celine’in annesiyle olan ilişkisi, yakın arkadaşlarının çocuklarıyla iletişimi, biyolojik saati, hukuk danışmanlarının talepleri, partnerinin sürekli özne olması derken ne hissettiği konusunda bocalamasını görmek kalp kırıcı bir deneyimdi. Dünyanın kadınların omzuna yüklediği tüm o yükler, özellikle azınlık olarak nitelenen bir gruba yöneldiğinde gerçekten daha da acımasız olabiliyor. Neyse ki ikilinin her şeyi koyverip gittiği kısacık bir tekno partisinde Eli&Fur ile karşılaşmak bana da onlarla birlikte nefes aldırdı. Şarkının beni sürükleyip bıraktığı anılarda orada olduğunu unuttuğum bazı duygularla yüzleştim.

Yorum bırakın

Hemen abone olun

Merhaba.

Bahar geldi, gönül yayları gevşedi demeyi çok isterdim. Önce hava, sonra su derken nihayet toprak da ısındı ama bu sene kış bitmek bilmedi resmen. Marteniçka takmamıştım, malum ritüeli de içimden gelmedi, yapmadım ama dün leyleği havada gördüm neyse ki.

Hayatın her alanında maruz kaldığımız haksızlıklar yetmezmiş gibi savaşlar, depremler de tuzu biberi oldu bu ayın. Ciddi bir süredir topyekûn bir delirme halindeyiz sanki. Hiçbir şey aynı kalmıyor ama bir yandan da eş zamanlı olarak, daireler çizip durduğumuz garip bir zaman sıkışmasını bu duyguyla birlikte deneyimliyoruz. Bir şekilde hayatta kalmış olmayı kutlamalı mıyız acaba? Motorumun pert olduğu ciddi bir kaza atlatıp sol bacağımın üstüne basamadığım birkaç günden sonra fark ettim ki seçeneklerimiz bariz bir şekilde buralara indirgendi.

Yaşamak her zamankinden güzel, her zamankinden iştah açıcı ama bir o kadar zor artık. Yine de hayatımdaki güzel insanların varlığına şükretmeliyim. Onlar sayesinde, yine başka güzel insanlara çıkıyor yolum. Bu güzelliklerden biri de Lara Lakay’ın Tefekkür Atölyesi oldu mesela. Gönül gözü, algıları, kalbi açık bir avuç insanla bir araya gelip muhabbete, düşüne, yazıya doyduk. Ne kadar doyulabilirse!

Her zamanki rutinimden uzak düştüğüm bir ay oldu nihayetinde ama buna rağmen hasılat hiç de fena değil gibi. O zaman aşağı çeşmede buluşalım.

📚 Şimdi Buradaydı | Irmak Zileli | 4/5
Birilerinin hikâyesinden çekip çıkarılan öylesine bir kelime sizi de kendi kıyılarınıza sürüklemiştir illa ki. Bu hissin etrafında dolanan, bol katmanlı, sürpriz sonlu bir roman bu. Bir terapist, onun hastası ve deftere yazdıklarıyla eş zamanlı zihnindeki gelgitlerle iç içe geçiyoruz sürekli. Tuhaf bir deneyim ve azıcık ucundan zamana yolculuk yapıyormuşuz gibi. Bir bakmışız, 12 Eylül’e uyanmışız mesela. Birkan ve Yankı’nın yaşantıları hem çok farklı hem bir o kadar aynı. Tanıdık bir hissi kucaklıyoruz yani, içine doğduğumuz o atmosferi yakinen tanıyoruz. İlk defa Irmak Zileli okuyorum ve oyunlar kurup duran dilini pek bir sevdim.

📚 Nils Vik’in Öldüğü Gün | Frode Grytten | 5/5
Bu kitap, arka kapak yazısında olduğu gibi, ‘ben sıradan bir ölümlünün pek de albenisi olmayan, bir o kadar sıradan ama mükemmelliğini de tam buradan alan hikâyesiyim’ diye bağırıyor. Bu sefer seyir defterinde, laf cambazlığından uzak, kaptanın hayatı kayda geçiriliyor. Hayatının son gününde hafızasında yer etmiş ve çoktan ölmüş kişileri teknesinde ağırlayan Nils Vik, düşününce, ölümlü bir Kharon gibi. İnsanları, tüm hayatını geçirdiği fiyordun karşı kıyısına getirip götürüyor. Hafızasının kuyularından çekip çıkardığı kişilerle teknede yaptığı konuşmalar öyle insani duygulara temas ediyor ki bir tür tefekküre çekiliyor insan.

📚 Çınlayanlar | Yeşer Sarıyıldız | 3/5
Bir yazarın ilk kitabını okumak her zaman heyecanlandırır beni. Satırlara sinen o tatlı duyguyu çok severim. Bu kitapta sevdiğim ilk şey bu oldu. Yazar bu öykülerde hayli aşina olduğumuz diyaloglarla çerçevelenmiş, içinde yaşadığımız dünyaya çok da uzak olmayan distopyalar kuruyor aslında. Bazı sivri noktalar ve yaratıcı dokunuşların yanı sıra çoğu öykü tahmin edilebilir bir akışta ilerliyor. Giriş ve gelişmenin epey güçlü olduğu bazı noktalarda güvenli sulara inmektense daha epik finaller beklemedim diyemem. Finallerinin daha güçlü olması, yaratıcı bir çıkış noktasına sahip bu öyküleri hafızamıza daha çok kazıyabilirdi. Neyse ki güncelin siyasetine lafını esirgemiyor yazar. Bu modern distopyalarda çok sık karşılaştığımız bir yaklaşım değil ve bunu epey sevdim. Dildeki didaktik tonun altını biraz daha kısmış olsa bayağı güzel hatta. Öyküde ve romanda biraz sihir arayanlardanım ben. E burada sihir yok mu, var tabii ki. Yazar evrenlerin birinde kadınların yok olduğu bir dünya kuruyor mesela ya da “Pluribus’u sevenler bunu da sevdi” diyebileceğim bir öykü çıkıyor aniden karşımıza. Bu kitabın her şeyin bu kadar yerli yerinde olmadığı bir versiyonu nasıl olurdu acaba diye düşünürken buluyorum kendimi. Bazen sihir için biraz dağıtmak gerekiyor sanki. Bana şimdi çok tanıdık gelse de belki de yıllar sonra bu evrenler birilerini hakikaten şaşırtabilir ve asıl sihir de burada başlar, kim bilir.

📚 Kuşlar da Gitti | Yaşar Kemal | 3/5
İstanbul, çehresi sık sık değişen çok katmanlı bir şehir olmuştur hep. Bu uzun öyküde yeni olan -tabii benim açımdan ‘yeni’- Yaşar Kemal’in bu sefer Anadolu’ya değil de kentteki dönüşümlere bakıyor olması. ‘Azat buzat’ geleneğiyle kuş satan çocukların peşinde bir bakmışız Dolapdere’de bir bakmışız Taksim’deyiz. Kuşlara ayrı, çocuklara ayrı, bu kentin değişmeyen yoksulluğuna ayrı kafa yoran bir metin bu. Yazarın alıştığım, bildiğim sularında yüzmediğim için kafamı vermekte zorlandım önce ama bir kentin doğasıyla birlikte, yitirdiğimiz insani değerler üzerine de düşündüren bir perspektif kazandırması gayet hoştu.

📚 Tefekkür Yaşamı | Byung-Chul Han | 2/5
Günümüz insanının sürekli performans ve hız odaklı yaşamını yerden yere vurarak, bence biraz burjuvazinin ve konformizmin dile geldiği bir yerden ‘eylemsizlik’ üzerine düşündürmeye çalışan bu kitapla bir şeyi daha net anladım. Byung-Chul Han’ı ilk kez okuduğum zamanlarda söylenceleri daha samimi, daha geçirgendi bana kalırsa. Bir süre sonra evirip çevirip aynı cümleleri kuruyor olması, tezlerinde esnek olamaması ve güvenli sulardan temelsizce kurduğu cümleleriyle maalesef inandırıcılığını kaybediyor.

📚 Aşk Romanları Okuyan İhtiyar | Luis Sepulveda | 5/5
İşte uzun zamandır özlemini çektiğim ‘o sihre’ sahip kısacık bir hikâye. Amazon ormanlarının derinliklerinde; aşk romanlarını sevdiğini fark etmiş, dünyayı kitaplardan keşfeden bir ihtiyarla birlikteyiz. Onunla saatlerce hamakta yatıp yağmuru dinleyerek kitap okumak nefis bir seçenek olabilirdi ama tabii ki bazı yerleşimciler sadece doğayı değil onun da huzurunu yıkmakla var olmak zorunda o sırada. Bu hikâyenin de çatışması bu, n’apalım. Bir jaguarın peşinde, kendi vicdanıyla da savaş halinde bu ihtiyarla vasat insani hırslarımızın doğaya verdiği zararlar üzerine düşünmek bir süre birlikte yaşayacağıma emin olduğum bir deneyimdi.

📚 Onca Yoksulluk Varken | Romain Gary | 4/5
Okuma zevkine bayıldığım ve büyüdükçe dönüştüğü insana hayranlıkla yaklaştığım birçok insanın çocukken okuyup çok etkilendiği bu kitapla sık sık rastlaşmaya başladım son günlerde. Haliyle daha fazla ertelemek istemedim ve bir sabah, Momo adında on yaşlarındaki Arap bir çocuğun Madam Rosa adlı Yahudi bir fahişeyle yaşadığı bir evrene uyandım. Anlatıcının bilhassa kayıp kavramıyla da yüzleştiği bu hikâyeye yer yer çocuk ağzından yer yer bir yetişkinden dinler gibi dahil olmak çok tatlı bir deneyimdi. Bunu kaybı birinci dereceden deneyimlemiş bir yetişkin olarak şu anki yaşımda değil de çocukken okumuş olsam hayli travmatik hatırlardım sanırım. Yazarın sahte bir isimle piyasaya sürüp ödül aldığı metinlerden biri olması da ayrıca ilginç.

📚 Kırık Taşlar | Herakleitos | 3/5
Hayatının büyük bir kısmını doğada ve büyük bir yalnızlık içinde tefekkürle geçiren; sırf bu yüzden ağlak, insan kaçkını olarak nitelense de kendinden sonraki birçok isme ilham vermiş bu büyük filozofa ait parçalar/fragmanlar onu tanımak ve anlamak için yeterli değil elbette ama fikir edinmek için güzel bir başlangıç olabilir. Herakleitos ateşinin nelerle tutuştuğunu düşünmek için bile olsa bu küçük kılavuzu edinebilirsiniz.

📚 Seni İçime Gömdüm | Andrew Jolly | 4/5
Altından girip üstünden çıkmam gerekse de bu aya bir Tomris Uyar çevirisi sıkıştırmayı başardım. Bu kitap nasıl gizli bir cevhermiş yahu. Yani bir aşk hikâyesi okuyorum sanıp hali hazırda düşüyorken çok daha geniş bir perspektifte bambaşka bir şey yaşarken bulup durdum kendimi. Toplumun en küçük biriminden en büyüğüne uyarlanabilir bir cephede öteki olmak, öteki olmaya kafa tutmak ancak bu kadar kompakt sunulabilirdi herhalde. Çarpıcı finaliyle tetikleyici olmasının yanı sıra unutulmaz da oldu benim için. Pek duyulmamış, çok konuşulmamış, görece kıyıda köşede kalmış çapı küçük ama etkisi yadsınamaz cinsten bu şahane metin ile mart ayını kafamda bitiriyorum.

🍿 The Plague | 2025 | 3,5/5
Yetişkinler için bile zorbalık baş etmesi oldukça zorlayıcı bir duyguyken bunu çocukken yaşamak dünyanın en korkunç deneyimlerinden biri olsa gerek. Bir sebepten zorbalığa uğramamış çocuk sayısı yok denecek kadar azdır sanıyorum. Akran zorbalığının çok ağır sonuçlarıyla yüzleştiğimiz ve bunun örneklerini tüm dünyada gördüğümüz bir çağda olduğumuzu kabul ediyorsak, bu film insanı çok acı deneyimlerle yüzleşmek zorunda bırakıyor. Hikâye o kadar sert ve evrensel ki sunduğu gerçekliğiyle baş etmekte zorlandım. Filmdeki her bir çocuk öyle bir role girmiş ki aklım şaştı. Yer yer body horror’a da göz kırpan kurgusuyla da zihnime kazındı gibi. Daha güçlü bir finalle kapatsaydı benim için bir başyapıt olmaya epey yakındı.

🍿 Father Mother Sister Brother | 2025 | 3,5/5
Biri hayatınızı sinemaya uyarlasa bunu kim yapsın isterdiniz diye sormuşlardı bir dost meclisinde. Bu soruya tereddütsüz bir cevap verdiğimi hatırlıyorum: Jim Jarmusch. Yönetmen New Jersey, Dublin ve Paris’te geçen üç ayrı hikâye ile o çok sevdiği antoloji türüne dikkat çekici bir dönüş yapıyor. Mizahşörlüğünden de hiçbir şey kaybetmemiş üstelik. Ayrıca kadro tam bir yıldızlar geçidi. Birbirinden bağımsız bu üç aile portresinde hepimizin az çok aşina olduğu ikiliklere Jarmusch evreninden bakmak yine ‘safe’ hissettirdi. Kendi ikiyüzlülüğümüze ayna tutarken her zamanki tavrını korumasına da bir kez daha tav oldum ama bu hikâyeden ‘Only Lovers Left Alive’ derinliği beklemeyin derim.

🍿 The Secret Agent | 2025 | 3,5/5
Brezilya benim için hep başka gezegene ait bir ülke gibi nedense. Kaosu, renkleri, hayat kadar ölümü de normalleştirmeleri ve tüm sesleriyle bir tümör gibi. İyi mi kötü mü bilmiyorum tabii. Aşkta da ölümde de hep bir karnaval havası var. Burada da 1977 Brezilyası’nda neden ve kimden kaçtığını bilmediğimiz bir adamın peşine takılıyoruz. Silahlar patlıyor, cesetler günlerce sokakta kalıyor, rüyalarda kan gölünde yüzüyoruz derken Armando’nun sığınma arzusuyla çıktığı bu yolculuğun pek de öyle güvenli sulara ulaşmayacağını çok geçmeden anlıyoruz. Askeri diktatörlük ablukasındaki bir ülke atmosferinde geçen bu hikâyenin başına buyrukluğunu sevdim bir şekilde. Ayrıca Wagner Moura her zamanki gibi formunda.

🍿 The Testament of Ann Lee | 2025 | 3/5
Bu tarz niş inanışlara dair hatırı sayılır okumalar yapsam da ilginç bir şekilde Mother Ann ve Shaker hareketiyle ilgili hiçbir şey hatırlamıyorum. Cinsiyet ve sosyal eşitliği savunan ve kendini Tanrı’nın dişil yüzü ilan ederek 18. yüzyıla damga vuran bu topluluğu ve liderinin hayatını anlatan bu biyografik film benim için hayli sürprizli bir izleme deneyimine dönüştü o yüzden. The Housemaid ile eş zamanlı çekilmiş olduğu halde, Amanda Seyfried’in bu denli farklı bir role bürünmesi cesur bir hamle her şeyden önce. Adaylık almamasına inanamadığım performansı ile kelimenin tam anlamıyla büyülüyor.

🍿 Calle Malaga | 2025 | 3,5/5
Nesnelerle ilgili bağlılıklarımı tekrar gözden geçirdiğim bir süreçte denk geldiğim bu film, görünürde bir anne-kız çatışmasını merkezine alsa da bir kadının her yaşta kadın olduğunun ve bunun nasıl hissettirdiğinin kalbe ufaktan çelme takan bir portresi. Film, sadece kadın olmakla da değil, bir kimliğe sahip olmakla haşır neşir hatta. Çıkmayan candan ümit kesilmez lafı ete kemiğe bürünmüş de Tanca’da anlatılan bu hikâyeye evrilmiş gibi sanki. Bir insanı ölmeden mezara koymak, onun aidiyet duyduğu her şeyi elinden almak zorunda kalması bir tarafa; ekonomik bağımsızlığını elde edememiş ve son çare, annesinin tüm hayatını geçirdiği evi satmak zorunda kalmış bir kadınla da empati yapabiliyoruz mesela. Karakterlere eşit mesafede durmaktan hoşlandım. Hikâyenin özü itibariyle çok da yabancı olmadığımız meseleler üzerinden ilerlemesi bu güçlü anlatıya bizi bir adım daha yaklaştırıyor ayrıca.

🍿 Wuthering Heights | 2026 | 1/5
Agresif pazarlama stratejisiyle yerden yere vurulan, buna rağmen sağlıklı bir önyargıyla yaklaştığım bu uyarlama için tek söyleyebileceğim şey şu; filmin pazarlama faciası olarak kalmasına bile razıymışım. Bronte’yi hakikaten mezarından kaldırabilecek güçte kötü bir uyarlama, şahsen onun yerinde olsam emeği geçen herkese musallat olurdum. Neyse dostlar, panzehir veriyorum: Andrea Arnold’un 2011 uyarlamasıyla zihninizi temize çekebilirsiniz.

🍿 Tülay German: Kor ve Ateş Yılları | 2010 | 3,5/5
Leylim Ley ile açılması nasıl müthiş bir karşılaşmadır allasen? Daha bir gece önce bu türküyle yatıp kalkmışlığım der susarım. İlk elden gönlümü kazanan bu belgesel; daha çok ‘Burçak Tarlası’, ‘Kızılcıklar Oldu mu?’ gibi şahaneleriyle tanınan müthiş yetenekli bir müzisyen hakkında. Formatının tüm gerekliliğini karşılıyor diyemem ama müziği, siyasi aktivizm için bir platforma dönüştüren eşsiz tarzı ile bu efsane kadını biraz olsun daha yakından tanıma fırsatı yakalıyoruz. Tam burada yönetmen gibi benim de bu fırsatın sınırlarını German’ın belirlediğini özellikle belirtmem gerekiyor. Sonlara doğru hayatın ve ülkemizin küstürdüğü isimlerden biri olduğunu anlamak hayli kalp kırıcıydı.

🍿 Gündüz Apollon Gece Athena | 2024 | 4/5
Bu topraklara böyle büyülü gerçekçi, tılsımlı hikâyeler nasıl da yakışıyor ve nasıl da az başımıza gelen bir doğa olayı bu sinemamızda. Arafta kalan ruhlarla diyalog kurabilen bir medyum, Marksist bir devrimci, bir fahişe ve bir rahibe. Tarif bu kadar yalın. Antik kentlerin gün batımları, çarşaf gibi bir denizin yüzümüze yüzümüze vurması -aman allah nasıl da özlemişim- Apollon’un ruhu, Athena’nın bilgeliği, ille de tanrılar, tanrılarla ve annelerle savaşlar, kimi hayali kimi can yakacak derecede gerçek kayıplarla yaşanan karşılaşmalar… Özellikle Hüseyin’in hikâyesi beni ringde yere serdi. Yakın Türkiye tarihine yapılmış cesur atıf için ayrıca minnettarım tüm kalbimle. Emine Yıldırım ilk uzun metrajlı filmiyle, her bir oyuncu da performansıyla döktürmüş. Yaşasın, böylesi de yapılabiliyormuş. Bir kişinin bile izlemesine vesile olabilirsem ne âlâ.

*atölye buluşmalarından bağımsız, son bir serbest atış gibi düşünülebilir.

birini sabaha karşı yitirmek
ve ardından
bir balığın kancadan kurtulması gibi,
sabahların anlamından kurtulması.

görkemli bir gül fidanı.
köklerinde ev kuran karıncalar.

hayat ve ölümün şaşırtıcı bir aradalığı.

tenimdeki güneş yanığı,
derken aniden sertleşen rüzgar.

vazoya koyulmuş mezar çiçekleri.
vazonun son sarsıntıdan sağ çıkamaması.

kırılmak, parçalanmak, yapışmak
derken uslanmak ihtimali.

horozların sesine uyandığım köy sabahları.
anneannemin uçuşan eteği.
sanki birazdan taş fırında pişireceği çöreğin
harlanıp duran ateşi.

çocukluğum.

mantar kokusu,
köylülerin mantar takası.
topraktaki nem.
su kuyusu.
evliya yuvası.

bir kadının dizlerinde hikâyelerle büyümek.

dev gövdesiyle bir adak ağacı,
ağacın altındaki kurumuş kan izleri.

dışarıdaki tüm sesleri susturmak
derken müziğin sesini açıp
dizlerinle ritim tutmak.

proust’un öğle uykusu.

birini kıskanmak.
birini gördüğü rüyadan bile kıskanmak.

birini unutmak ve nihayet,
unutulduğu yerden
gördüğü rüyaya tutulmak.

Hemen abone olun

Yorum bırakın

Kar eridikçe patikalara doluyor.
Nereden geliyor, nereye gidiyoruz?
Kaynağı/m/ neresi, merak ediyorum.
Dereciklerin üzerinde kendime bir oyun kuruyorum.
Her atlayış hafızamda bir sıçrayış yaratıyor,
Yazıyla varlığımı dara çekiyorum.
● ● ●
Ooooo piti piti
Karamela sepeti…
Babamın kokusu.
Annemin uzaklara bakışı.
Hafifçe esen ve ensemde biriken rüzgâr.
Ellerimde yeni baharın çiçekleri.
Mor, sarı, beyaz.
Suyun gürültüsü.
Bir deklanşör sesi.
Yayla çiçeklerinin arasında, annemin kucağındayım.
Fotoğrafa sıkışıyorum.
Sararmış albümlerde unutmuyorum kendimi.
Terazi lastik jimnastik.
Uyuyorum uyanıyorum.
Gözü açık daldığım kaçıncı uyku bu, kim bilir.
Anneannemin dizlerindeyim.
Kirpikleri uzun uzun.
Gökyüzü masmavi.
Bir deyiş dudaklarında,
Sözler birbirine karışıyor içimde.
Biz size geldik -BUGÜN BİZE PİR GELDİ.
Çingeneler giriyor köye,
Uzaklardan gelmişler.
Uzaklar neresi ola ki?
Davulu, neşesi, zurnası, kahkahası.
Ellerinde bohçalar…
Bohçaları bir açıyor, bir topluyorlar.
Kırkların ceminde dönüyor ahali.

Bir nefes alıyorum, içimdeki en derinden.
Eğilip dereden su içiyorum avuçlarımda,
Narcissus’u öpüyorum rüyalarımda,
Kanıyorum dünyaya.
İki baştankara bir sır veriyor bana oracıkta,
Dönüyor, dönüyorlar başımın üzerin/d/e.

Nerede ne konuşacağını, nerede susacağını bilmenin ilmi.

Kırıyorum cennetin kapısını.
Kimin cenneti bu girdiğim, bilmiyorum.
Aşkın şarabına doyulmazmış ya,
Ayaküstü öğreniyorum.
Uyuyorum, uyanıyorum.
Düşüyorum sanki elden ayaktan.
Düştükçe dönüyorum.
Döndükçe düşüyorum.
Ne aşka ne dünyaya kanıyorum.
Kalemi kırmayı huy edindim, iyi mi…

Bilmek istemediğim şeylere yüz sürüyorum.

Subscribe now

Leave a comment

Yumruk büyüklüğünde bir taş parçası.
Nereden geldiği, hangi zamana ait olduğu belli değil.
Ama tam orada, gözlerimin hizasında, kitap raflarının arasında.
Olabildiğince kimliksiz.
Yok değil, ‘var.’
Kendimce bir takas yapıyorum ve
yanıma alıyorum onu.
Yerine bir avuç deniz kabuğu koyuyorum.
Milyonlarca yıl önce deniz olduğu rivayet edilen topraklardan toplamış,
saatlerce kumunu temizlemiş ve birlikte 870 km yol tepmiştik.
Kabuklarla vedalaşıyorum.
Bir toplayıcı, bir aşırıcı, Agnes Varda ve JR.
Biri benim de elektrikli sandalyemi yokuş aşağı sürüyor sanki.
Neşeleri yüzüme gözüme bulaşıyor.
Derin bir nefes alıyorum.
Ahşap kokusu.
Rüzgârın yaprakların arasındaki dansı.
Duvarda salınıp duran gölgeler.
Biri yükseklerden suya atlıyor.
Su sıçrıyor.
Suyun sıçrama ivmesiyle yarış halinde
bir boşluk hissi ağır basıyor içimde.
Ağır. Elimdeki taş gibi.
Kendimle tatile çıkmayı özlediğimi fark ediyorum.
Burnumun direği sızlıyor.

Kedim taşı yuvarlıyor o sırada.
Öfkemi ne zaman yitirdiğimi düşünüyorum.
Öfkem bir zamanlar kimliğimdi.
Metanetimin arttığını bir şeylere.
Şaşırıyorum.
Biri tam karşımda şarap kadehini yere düşürmüş ve
şimdi ona çatacağım diye paniklemişti.
Eski bir sevgili.
Çatmamıştım.
Çatasım yoktu, hepsi bu.
Camları çıplak elle ve sükunetle topladığımı hatırlıyorum.
Çok sonradan söylemişti ama o an anlamıştı şunu:
değişmiştim.
Devin.
Yazarak bağlandığım ilk hikâyemdeki karakterlerimden biriydi.
Kim bilir, belki bu yüzden.
Ben de sonradan anlıyorum bunu.
Bir boşluk daha.
Bu boşlukların bazısında sigarayı özlüyorum ama…
bir şey hissetmiyorum artık ona.
‘Mesafelenmek’ üzerine düşünüyorum son zamanlarda.
Anılar üzerinde sıçramalı bir pratiği deneyimliyorum.
Bak şimdi bir sıçrama daha:
Tilda Swinton ile Berlin’de oturuveriyorum bir banka.
İkimizin de saçları kısa.
“Neden ağlıyorsun? Ağlayacağına elini ver bana.
Söz ver buluşacağımıza rüyalarda.
Sen ve ben bir acılar dağıyız.
Senle ben bir daha buluşamayacağız.” diyor bir anda.
Yine çok sonradan anlıyorum ki bu,
hayli sevdiğim bir şairin dizeleri.
Odessalı, kızıl saçlı bir sahafın bana hediyesiydi.
Gözlerimi kapıyorum ve göz kapaklarım nasıl ağır,
Spree Nehri’nin kıyısında bir oğlanı öpüyorum.
Bir miselyumun ağları gibi,
her şeyin birbiriyle ne kadar bağlantılı olduğunu fark edip
şaşırmayı ezberliyorum buna.
Kalkıp gündelik telaşlardan soyunuyorum.
Buz gibi bir kaynak suyunda,
tüm günahlarımdan arınır gibi
yıkıyorum kendimi.
Yıkılıyorum mu demeli?
Bir kahve yapıp oturuyorum dağımın karşısına sonra.
Dağa bakmaktan,
baharı beklemekten,
kuşlara çalakalem ev yapmaktan hoşlanıyorum.
Baharın olanca varlığıyla tenime temas edeceği o an için yaşıyorum.
Hayatın Yasmine Hamdan’ın bir/hal şarkısıyla
nasıl da aynı ritimlere sahip olduğu düşüveriyor oturduğum yerden aklıma.
Sakin, telaşsız devam ederken
bir anda yükselen;
yükseldiği yerde şiddetini sakınmayan ama yine de şefkatli.
Kararlı, dağınık, bir gün/birazdan biteceğinden emin;
tarafların hayli zevk aldığı bir sevişmeyi bitirir gibi.
Dur.
Daha açılacak ne kopçalar, öpülecek ne dudaklar var.
Yapma.
-O şarkıdaki gibi-
Terelelli.
Bahar gelecek daha.
Elim kalbimde hatırlıyorum bunu da.
Bahar eşiğinden içeri adım atacak daha.

Taşı alıp kitaplarımın arasına koyuyorum.
Bir kimlik daha veriyorum ona,
bir daha,
bir daha değişene kadar.

Merhaba.

Hamnet, Masumiyet Müzesi, Uğultulu Tepeler derken öyle ya da böyle edebiyat ve sinema konuştuğumuz bir ayı geride bırakmak heyecan verici.

Birkaç metninde yakaladığım tutarsızlık ve dilindeki kitabilik sebebiyle Orhan Pamuk ile yıldızı barışmayanlardanım. Bu kış, başyapıt kabul edilen birkaç eserini okumaya niyetim vardı aslında ama türlü bahanelerle yine elim gitmedi. Kaldık yine başka baharlara. Hakkaniyetli olabilmek için Masumiyet Müzesi’nden uzun uzadıya bahsetmeyeceğim o yüzden. Yazarın kurduğu dünyalar bir şekilde bana hep ‘aşırı’ geliyor ve yarattığı karakterlere de şimdiye dek hiç ikna olamadım. Aman neyse, bu bahaneyle edebiyat ve uyarlamalar hakkında daha çok konuşmuş olduk. Seviye yine yerlerdeydi ama olsun, böyle böyle kıracağız sanırım bu buz dağını. Sabır.

Emerald Fennell’in Wuthering Heights uyarlamasını da henüz izlemedim. Brontë’nin kitabıyla ayrı bir gönül bağım var ve açıkçası bu uyarlamanın kitabın hissettirdiği ham duyguların yanına bile yaklaşamayacağını en baştan kabullendim. Öyle bir iddiası olmadığı zaten fragmanından da belliydi. O yüzden benim için hayli insaflı bir izleme deneyimi olacak gibi. Zamanı gelince bunu ayrıca konuşuruz.

Geri dönüp baktığımda, çok uzaklardan gelen bazı kalp kırıcı haberler ile ülke ekonomisine bağlı kaygılar ve endişelere rağmen bu ay da aklımın iplerini elimde tutabilmişim neyse ki. Tam burada bir alkış kıyamet o zaman bana. O ipleri elimde tutmamı sağlayan bazı hikâyeler hakkında karalama motivasyonumu da koruduğuma göre başlayalım o zaman!

📚 Dip Akıntıları | Kirsty Bell | 4/5
“Tıkanmış bir gideri, döşenmiş bir odayı, içinde yaşanmayan bir evi, parçalanmış bir aileyi, tarihsel bir hikâyeyi nasıl okuyabilir insan?”

Kitabı yarıladığım bir noktada böyle bir cümleyle karşılaştım ve yazarla aramdaki mesafe gözle görünür şekilde kısaldı. Kent hafızası, Weimer döneminin etkileri, Walter Benjamin, flanörlük, Arendt, kötülüğün sıradanlığı, Spree Nehri derken Berlin’in kucağına düşüveriyoruz öylece. Ah Berlin, kalbim. Tilda Swinton’ın 21 yıl arayla oynadığı ve bisikletle sokaklarını arşınlayarak bir tür hafıza kazısı yaptığı çok sevdiğim bir belgesel serisi var. Brandenburg Gate hem ilk hem son durak. Değişenleri ve değişmeyenleriyle bir şehrin nefis bir portresi çıkarılıyor. Kent hafızasını kurcalayan en güzel işlerden biri bana kalırsa ve bu okuma esnasında da sık sık zihnimi ziyaret etti. Kolay bir okuma değil kesinlikle ve dikkatinizin tamamen üzerinde olmasını isteyen bir eser bu. Yazarın üzerine eğildiği kavramlar ve bahsettiği isimlere özel bir ilginiz varsa akar gider o ayrı. Berlin’e özel bir parantez açayım hadi. Yıllar önce birkaç günlüğüne de olsa gerçekten kendim olabildiğim bir şehirdi. Beni o kişisel anılarıma, yüzleşmelerime koyup bıraktığı bazı cümlelerle göz göze geldim. O yüzden kişisel bir yerden bu kitabı daha da bir sevdim. Son düzlükte aile dizimi konusuna girmesiyle odağımı biraz dağıtsa da bunu da fena bir yere bağlamamış aslında.

📚 Annem | Miray Çakıroğlu | 4/5
“İnsanın çok da sağlam yere basamadığı bir aralık var yasta, tam nerede durduğunun belli olmadığı. Bu aralıkta insan işaret toplayıcısı oluyor.”

Kitabı tam burasından konuşmak iyi bir fikir olabilir belki. Çünkü kemik yapısı tam da bu olan, nesnelerin peşine takılarak yazılmış çok kişisel bir yas anlatısı. Yazar, lineer olmayan bir akışta bizi annesinin varlığıyla yokluğu arasında sıkışmış bir zamanın parçası kılıyor. Sert bir giriş ve sayfaları çevirdikçe gelen minik minik yüzleşmelerle devam eden bir okuma deneyimiyle baş başa kalıyoruz. Tam da bahsettiği o aralıkta makyajsız, hayli dürüst bir kabullenmeyi birlikte deneyimliyoruz. Sorduğu bazı soruları, yas deneyimiyle kavgaya tutuşmuş herkesin en az bir kez aklından geçirdiğine neredeyse eminim. Çakıroğlu’nun üslubunda eli titremeden yaraya tampon yapan birinin soğukkanlılığı var. Bu da kaçınılmaz olanı beklerken veya henüz geride bırakmışken zihni biraz olsun sağaltmaya yarıyor.

📚 Asmalımescit 74 | Fikret Adil | 3/5
“Yaşadığımız dakikalarda ‘sahi’ zannettiğimiz nice şeyler bir müddet sonra bize ‘yalan’ görünüyor.
…
Yalnız yaşanılan dakikanın ‘sahi’si ve ‘yalan’ı vardır. Ben burada onları yazdım.”

Etkileyici bir son cümle. Fikret Adil’in 1930’lu yılların başında yazdığı bu kitap, dönemin bohem hayatına yarı kurgusal yarı hatırat denebilecek bir bakış sunuyor. Eski Türkçe ile yazılmış bir metin olduğundan kolay bir okuma olmadı benim için. Yazarın kadınlara yaklaşımı da biraz sinir bozucu diyebilirim hatta ama hayli tanıdık şairler, ressamlar da işin içine girince bir noktada odağımı geri kazanabildim. Bazı isimlerde yaptığı kelime oyunu, kimi pasajlarda Sabahattin Ali’yi çağrıştıran romansı dili ve hikâyenin tanıdığımız sanatçıların küçük çizimleriyle desteklenmesi gayet hoştu. Hele bir Beyza Hanım muhabbeti var ki Fikret Adil’in bu karakterle kastını anladığım an kahkahayı bastım.

📚 öylesine bir sevgili | Aslı Tohumcu | 3/5
Yazarla ilk karşılaşmamız bu. Kitabının sonunda bahsettiği üzere bambaşka bir janra çekilmiş ve kendine bambaşka bir dil kurmuş aslında. Henüz tanışmış saymıyorum kendimi o yüzden. Yine de kullandığı bu dil beni çekti çünkü içgüdüsel bir akış var her satırında. Bu metinde tek bir ses duymadım asla. Kadınlardan el almış, kadınlara el veren yazar bir kadın. Hâliyle nasıl kötü bir metin olabilirdi ki bu? Okuyarak büyüdüğüm kimi klasik masalların modern bir yorumunu görmek ilginç bir deneyim oldu ayrıca. Bir tür sözlü tarih efekti yaşadım. Yıllar önce Beyoğlu’nda ‘Kurtlarla Koşan Kadınlar’ için okuma atölyeleri yapılırdı. Beni o yıllara ve o okumalarda hissettiğim büyülü duygulara ışınladı. Kısa, sert ve yine de şefkati elden bırakmayan bu kitabın; bilhassa kadın okuyucularının hafızasında özel bir yer edineceğini düşünüyorum.

📚 Hakkari’de Bir Mevsim | Ferit Edgü | 5/5
Döndüm, dolaştım ve yüzyıllar sonra yine buraya geldim. Son günlerin favori terimi malum, hemen kullanacağım: reading slump yaşayanların eline tutuşturmak istediğim iki yerli kitaptan biridir bu. Diğeri de Sevgi Soysal’ın Yürümek kitabıdır mesela. Sait Faik’e de çok torpil geçerim. Yine dağıldım bak, topluyorum. Bu öyle bir kitap ki tılsımını unutup onu her seferinde yeniden okumak hiç vazgeçemeyeceğiniz bir alışkanlığa dönüşebilir. Ferit Edgü’nün de en parlak memleket meselesidir. Ardından 83 yapımı filmini de mutlaka görmelisiniz.

📚 Bir Aşk | Sara Mesa | 3/5
Bu kitabın adıyla hikâye arasındaki bağlamsızlık beni yormasaydı özellikle finali için 3,5 hatta 4 verebilirdim. Bu bir şeye hizmet ediyordur kesin ama o şey her neyse ben yakalayamadım. Pek de ele avuca gelmeyen bir sebepten dellenip kendini taşraya vuran çevirmen bir kadının hem kendisi hem çevresindeki insanlarla ikili ilişkilerine tanıklık ediyoruz. İspanya’da bile olsa taşra taşraymış gerçekten. Küçük yerlerde insanlar hep mi bu kadar çıkarcı, içten pazarlıklı, dedikoducu hatta acımasız olur; bu bir emir midir şaştım kaldım. Bu durum biraz fazla karikatürize işlense de doğruluk payı da yok değil aslında. Canımı bu kadar sıkan bu olmalı. Nat’ın taşra halkına kıyasla çok daha gri bir alanda gezinmesi hikâyeyi gerçekçi bir perspektife oturtuyor öncelikle. Kimi zaman onları küçümsese de kimi zaman ezildiğini hissediyor karakter. Sonunda, tüm o kayboluşlara dair kendince yaptığı açıklama ise bence hepimizin kalbine su serpecek cinsten.

📚 Aşk Yolunda İstanbul’da Neler Olmuş | Reşad Ekrem Koçu | 4/5
Şu sıralar eski Türkçeye çekilip duruyorum. Çok kolay bir okuma deneyimi olmuyor tabii ama o dönemlere ait metinlerde enerjisini sevdiğim tuhaf bir işve cilve var. Eski zaman yazarlarının ağzı hakikaten laf yapıyor. Reşad Ekrem Bey de onlardan biri. Ağzından bal damlıyor. Böyle tatlı dilli hikâye anlatıcıları pek kalmadı malum. Erteleyip duruyordum bu tanışmayı ama beklediğime değdi. Osmanlı’dan Cumhuriyet’e uzanan döneme ayna tutan bu nefis kent anlatıları ile okuyucu, dört meddahın peşinde heyecan verici bir yolculuk yapıyor.

📚 Saraybosna Radyosu | Tijan Sila | 4/5
‘Muhtemelen biz de hayal edemiyoruz ama o savaş hiç bitmedi’ gerçekten. Belli ki savaşın yıkıcı etkileri Tijan Sila’nın hafızasından da hiç silinmeyecek. Onun da altını çizdiği gibi, yazmak bazen tüm yaşananların unutulmasına karşılık bir tür direniş biçimi. Yazarın henüz on yaşındayken maruz kaldığı savaşın hem bireysel hem yakın çevresi üzerindeki sonuçlarına bu kadar nesnel bir yerden bakabilmesi bana sürpriz oldu bir kere. Bu okumanın, acıya ve kayba mesafelenmek üzerine sıklıkla düşündüğüm bir döneme denk gelmesi de madalyonun bir başka yüzü. Bu kadar kişisel anıları evrensel bir dil kurarak anlatmasını çok sevdim. Tüm o küçük küçük parçalar üzerine ciddi bir süre düşünecek gibiyim. Saraybosna, Filistin, İran… Merkezi değişse de sonuçları aynı oranda can yakan tüm bu yıkıcı deneyimlerin ardını arkasını kavrayabilmek için bu tür anlatıların çok ama çok kıymetli olduğuna inanıyorum.

📚 Yenişehir’de Bir Öğle Vakti | Sevgi Soysal | 5/5
İşini aşkla yapan bir ayakkabı boyacısını zamanın nasıl akıp gittiğini unutarak izlediğiniz oldu mu hiç? Müşterisi gelir, bir baş selamıyla yerine kurulur, taburesine oturup elini beline koyarak etraftaki canlılığı kesmeye başlar. Boyacı sanki bir makinenin dişlisi gibidir, biri onun düğmesine basmıştır sanki. Yavaşça yerine yerleştirir ayakkabıyı. O an, bunu yapmak için doğmuştur sanki. İncitmeye korkar gibidir, tozunu alır önce. Sağına soluna bakar ayakkabının, yapacağı işlemleri kafasında şöyle bir tartar. Sonra sanki bir orkestra şefi hazırlık vuruşunu vermiş gibi, elleriyle dansı başlar. Büyülü bir danstır bu, bir rayihası vardır. İşte Sevgi Soysal okurken hep hissettiğim şeydir bu. Karakterleri, olayları, detayları, siyasetin gündelik hayatımıza etkilerini hikâyeye öyle bir yediriyor ki insanın başı dönüyor zevkten. Yıllar yıllar önce -neye güvenerek hiç bilmiyorum- bu kitabı İngilizcesinden okumaya heves etmiş, cinnet geçirmiştim. Ki Tante Rosa’sı, Yürümek’i ile aklımı almış biridir şahaneleri. Bir vesileyle yıllar sonra yeniden elime alayım dedim. İyi ki almışım. Ankara’nın deli ayazı, yürekli kızı kalemiyle bir kez daha tüm kalelerimi fethetti.

🍿 Blind Willow, Sleeping Woman | 2022 | 2,5/5
Epeydir Murakami okumuyordum ve bu filmi izleyince nedenini hatırlamış bulundum. Földes’in yorumuyla daha da derinleşmiş gibi, bir tutukluk ve havada kalmışlık var bu hikâyelerde. Birine odaklanıp onu derinleştirerek anlatsaymış çok daha iyi olabilirmiş belki de. Birkaç öyküyü eş zamanlı anlatmaya çalışması ve birine tampon yaparken öbürünü elinden kaçırması yoruyor maalesef. Yine de Hemingway ve Tolstoy hakkında konuşan kurbağa gibi gerçeküstü dokunuşların ele alınış biçimi güzeldi. Her hikâye elbette derdini açıkça ortaya koymak zorunda değil ve bazıları sırtını boşluklara yaslayabilir ama yüksekten bir giriş yapıyorsanız haliyle ele avuca gelecek bir bağlam oluşturmalısınız sanki finalde. Ben bunu bulamadım. Filmde geçen bir cümleyi uyarlayarak bende bıraktığı etkiyi şöyle tarif edebilirim: “Bu filmi izlemek bir parça havayla yaşamak gibi.”

🍿 Hamnet | 2025 | 5/5
Hakkında yazmaya başlamadan önce bu filmi el yordamıyla içimde halletmem gerekti resmen. Kitabı okumaya başladığımda anlatısından bihaberdim. Sonsuzluk şarabını dizeleriyle içmiş bir şairin onu o noktaya getiren aşkı, acısı, kaybı, tercihleriyle tüm hayatı hakkında bu kadar derinlikli ve yepyeni bir bakış edinmek; onu ailesiyle düşünmek çok garipti. Hatta Agnes tüm hikâyeyi öyle bir ele geçirmişti ki William’ı unuttuğumu hatırlıyorum bir noktada. Bu, edebiyatın bize neler yapabileceğine dair kurulmuş yeni bir cümleydi benim için ve büyülenmiştim.

Film uyarlamasına da kahrolacağımı biliyordum içten içe, görebilmek için de neredeyse her gün sayıkladım. Bunu bile bile ateşe atladım. Dostlar, ne ateş ama. Hikâyenin kendisi zaten baştan aşağı kalp kırıcı ama bir sinema filmiyle hissedilebilecek duyguların sınırsızlığını hatırlamak başımı döndürdü şahsen. Sanırım hikâyenin kendisindense en çok bu etkiye ağladım. Hiç öyle kitapla birebir değil yorumlarına aldanmayın, meselesi bu değil zaten. Beklentinizi de uçurun gitsin. Uzun zamandır her duyguyu ‘bu kadar’ hissettiğim bir esere maruz kalmamıştım.

Kitabın da filmin de yaptığı bir şey var: yasın ancak paylaşılabilir olduğu noktada taşınabilir bir yük olduğunu hatırlatmak. Hiçbir şey değilse bile bunu hatırlamak ağlatıyor zaten.

Max Richter’ın dinleyeni her seferinde ipe götüren müziği, Zhao’nun kendini detaylarda ortaya koyan incelikli sineması, Buckley ve Jacobi Jupe’un şok edici güzellikteki performansı için bile görülmeye değer. Anlatısı gereği, Mescal’in gölgede kalması gerekiyordu bence ve oyuncu müthiş bir incelikle kendini gölgede bırakabilmiş.

Sanat tarihinde her şey yazıldı, çizildi, konuşuldu, çekildi gibi bir yanılgıya kapılırım sıklıkla ama hayır bu yeni bir duygu işte. Finalde sahnedeki oyunun ona ne yaptığını görüp hemen ardından Agnes’in bakışlarında kendi hislerimle çarpışmak canlı bir portreyi yansımasından izlemek gibiydi. Aynanın içindeydim sanki. Son yıllarda benzerini asla yaşamadığım bir sinema deneyimiydi bu.

Duygularımı dizginleyerek ifade edebilmişimdir umarım zira bu film hakkında sevenden de sevmeyenden de uç noktada gezinen yorumlar okuyacak gibiyiz daha. Ben yas anlatılarında kör göze parmak sokanlardansa detaylarıyla insanı kişisel yolculuklara çıkaran eserlere çekilirim hep. Bundan da hiç bıkmayacakmışım gibi. Neyse ne, bu bir aşk mektubuna dönüşmek üzere içimde. Kaybıyla şöyle hakkaniyetli bir yüzleşme yaşama cesaretini gösterebilmiş ve doğanın kalbindeki seslere kulak kesilebilen herhangi birinin bu filmi çok seveceğine eminim.

🍿 The Housemaid | 2025 | 2/5
Başrolündeki kadınlar yeterince hor görülüp hedef haline getirildiyse filmin neden olamadığı üzerine konuşabiliriz sanıyorum artık. Açıkçası kitabı okumadım ama kesinlikle böyle epik, didaktik ve bu denli ‘cringe’ bir finali olmadığına inanmak istiyorum. Hikâyesini Feig’e gözü kapalı teslim ederken McFadden’in aklından ne geçiyordu acaba? Ana karakterin bir anda erkek şiddeti mağduru kadınlara hizmetle kutsanmasını ‘ne kadar da feminist bir yorum’ diyerek bağrımıza mı basarız sandılar ki? Bu dayatma beni sinir etmeye yetti. Temeli sağlam atılmış iyi bir intikam filmi izlemek isteyenleri Gone Girl’e yönlendirip bu bahsi burada kapıyorum. En azından Rosemund Pike’ın ikonik performansıyla mest olursunuz. Yani Sweeney ve Sklenar’ın bir noktadan sonra porno anlatısının merkezi hâline gelmesi bu hikâyeye ne kattı mesela? Uyarlamaların orijinal eserleri birebir yansıtmamasını kabul edebilirim hatta değişime ve gelişime açık olmasını beklerim genelde ama bu mu gerçekten ya? Bu sığlıkta mı olmalı bu? Herhangi bir Rihanna klibinin daha çok sinemasal değeri vardır sanıyorum.

🍿 Il Posto | 1961 | 4,5/5
İzlediğim bir filmle ya da okuduğum bir kitapla yıllar sonra yeniden randevulaşmak beni hiçbir zaman pişman etmemiş ve arada kapısını tıklattığım bir alışkanlık. Bu filmi ilk kez Ankara’da sinema okurken, çok sevdiğim bir hocamız vesilesiyle izlemiştim. Geçtiğimiz günlerde Letterboxd akışıma düşünce şöyle bir tozunu almak istedim. 60’lı yıllarda gösterime girmesine rağmen yetişkin hayatının beraberinde getirdiği sorumlulukları ele almasıyla hâlâ oldukça canlı bir hikâye. Farklı bir şehirde, farklı bir zamanda ve akışta yaşanan bu belirsizlik hali bize hiç de yabancı değil maalesef. Gerçeğe direnemedikçe hayallerinden olmaya devam eden iki insanın peşinde dolanıp dururken aynı anda kendi yitik masallarımız üzerine de düşünmeye başlıyoruz. Tıpkı bizim de hissettiğimiz gibi, Domenico ve Antoniette ne olduğunu anlamaya çalışıyor. Gençlik akıp gidiyor, hatta gitti bile belki de. O zamanlar bunu çok iyi kavrayamamıştım ve neyse ki öyle olmuş ama bu bir tür ‘yetişkinlik muharebesi’ diyebileceğim hikâyeden bu sefer sağ çıkamadım. Dünya her zamankinden daha çok belirsizliğe kucak açmış ve sorumluluklar altında ezilip dururken hepimizin içinde ukde kalan o gençlik ateşinin nasıl söndürüldüğünü izlemek kalbimi deldi geçti.

🍿 Written on the Wind | 1956 | 4/5
Renkler vardı Gülfem… Arzular gerçekti, aşklar ve ihtiraslar da. Kötüler daha yaratıcıydı bir kere. Düşmanlık desen mertlik aranırdı. Şıklık vardı bir de. İnsanlar satenler, keten takımlar, ütülü gömlekler giyer; giydiklerini de karakterlerine yakıştırırlardı. Geç dönem belki ama Hollywood’un altın çağına ait bu nefis drama hakkında konuşacaksak ben de dramatik bir giriş yapabilirim dedim gayet. Oldu mu? Douglas efendinin alametifarikası mıdır, nedir? Yoksa gerçekten dünya zamanla renklerini mi kaybetti hakikaten? Filmin renk paleti diğer her şeyin üzerinde. Onaylanma ve sevilme ihtiyacının pençesinde, bastırılmış arzularının esiri dört muhteşem karakterin melodramını izliyoruz üstüne. Karakterler ne siyah ne beyaz. Tamamen gri ve gerçekler. Özellikle yardımcı kadın oyuncu rolünde Dorothy Malone performansıyla parlıyor. Bunca çöp ve çerezin içinde her ayrıntısıyla sıkı bir Hollywood filmi izlemek isteyenlere önerdim gitti.

🍿 28 Years Later: The Bone Temple | 2026 | 3/5
Tüm hikâyeyi tetikleyen virüsün yalnızca bir detay olarak kaldığı ilginç bir devam filmi. Neyse ki serinin diğer filmlerinde olduğu gibi, burada da asıl mesele enfekteler değil, “sağlıklı” insanlar. Bu sefer felaket daha arka planda, ilk filmin o aşırı cool dokusu da yok burada. Nia Dacosta sırtını açık açık grotesk bir mizaha yaslamış; görkemli çürüyüşü devam eden Britanya tasvirine yumuşak bir dokunuş diyelim byna hadi. Spike anlatısına hiç gerek yoktu bana kalırsa ve Jimmy’ye de hiç anlam veremedim, fazla karikatürize edilmişti. Bu filmin en büyük kazananı kesinlikle Ralph Fiennes. Seyir zevki yüksek performansıyla, bir kez daha, filmi baştan sona sırtlamış desem yeri.

🍿 Breaking the Waves | 1996 | 3,5/5
İzlemek için hayli geç kaldığım ve buna da hayret ettiğim filmlerden bir diğeri. Emily Watson ve Stellan Skarsgard’ın arz-ı endam ettiği bir Lars von Trier klasiği. Bess aşırı fedakâr, Jan ise iktidarsızlığının gölgesinde bencilce arzulara sahip biri. Bir de merhametten yoksun ahlak anlayışıyla temsil edilen kilise cemaati ve onların doğrularıyla yaşayan aileler var tabii. Karakterler yine, yeniden uç noktalarda. Talepler, itaat dürtüsü, tetikleyici sahneler gırla. Trier hep yaptığı gibi, duyguyu temsile dönüştürmüyor da kendi doğrularını deneyim olarak dayatıyor ve bu bir kez daha, izlemesi kolay bir filmle karşı karşıya getirmiyor bizi. Dogma 95 akımına yaraşır düzeyde bazı dayatmalara maruz kalıyoruz haliyle. Emily Watson’ın film boyunca geçirdiği dönüşümü izlemek inanılmaz bir deneyim, o ayrı.

🍿 Marty Supreme | 2025 | 3,5/5
En son Uncut Gems’i izlerken dayak yemiş gibi hissettiğim ve aşırı yorulduğum için Safdieler’e epey mesafeli yaklaştığımı söylemeliyim. Her ne kadar solo bir film olsa da formül yine aynıydı. Sinemada bu kadar gürültü ve patırtıyı kafamın kaldırmadığını kabullendim aslında ama yine de geldim, işte buradayım.

Şampiyon masa tenisi oyuncusu Marty Reisman’dan ilhamla yazılmış kurgusal bir karakter var karşımızda. Bu hayli hırslı ve obsesif biri olan bu adamla o meşhur Amerikan rüyasını parça pinçik etmeye davet ediliyoruz. Yani bu antitezinden bile sıkıldığım bir konu artık. O yüzden hikâye ve klasik olay örgüsü üzerinde durmayacağım hiç. Sadece şunu söylemek zorundayım. Nihayet Chalamet’yi Elio karakteriyle kıyaslama refleksimi kıran ilk film bu ve bunu kutlamaya değer. Gerçekten çok, çok iyi bir performans izledim.

🍿 Loveable | 2024 | 3,5/5
Son yıllarda çekilmiş Nordik filmlerdeki sahicilik dozu kalbimi gerçekten paramparça ediyor. İnsan, her türlü ikili ilişkide bocalamaya dünden hazır gerçekten. Genelde de karşısındakini tek kalemde harcamaya daha bir meyilli. Belki de bu bir tür hayatta kalma refleksidir, kim bilir.

Sevdiğimiz insanı kaybetmekten korkuyor, kaybetmemek için de bazen kendimizi ondan soyutluyoruz. Bu da dikkat gerektiren ve muhatabının katılımını talep eden bir iletişim biçimi. Elbette sürdürülebilir değil. Üstelik çok yorucu ve insanı akıl sağlığından şüphe ettirecek kadar da riskli bir pozisyona sürüklüyor. Dönüp ne hissettiğimize sular durulunca ancak -o da belki- yüreklice bakabiliyoruz. İşte böyle bir hikâyenin kucağına bırakıyoruz kendimizi.

Oyuncu kadrosunun hepsi çok iyi ama Helga Guren gerçekten bambaşka bir seviyede. Norveç’in suyundan mıdır nedir, aktörler deli dehşet rol kesiyor.

🍿 The Chronology of Water | 2025 | 3,5/5
Kristen Stewart’ın yönetmen koltuğunda oturduğu bu ilk film beni gerçekten heyecanlandırdı. Sanılanın aksine, kendisinin her zaman politik biri olduğunu düşünüyorum. Sadece son yıllarda bunu daha çok öne çıkarmaya karar vermiş gibi.

Lidia Yuknavitch’in aynı adlı anı kitabından uyarladığı bu film ve geçenlerde eski bir sinemayı satın alarak ona yeniden hayat üfleyeceğine dair akışımıza düşen haberler yapacaklarının habercisidir umarım. Ona şaşırmayı seviyorum.

Yuknavitch, bu kitabını henüz okumasam da Dünyanın Sonundayız adlı bir başka kitabıyla kalbimi çalmış bir yazar. Canlı, kışkırtıcı ve vahşi bir dili olduğunu hatırlıyorum. Bu uyarlama da tam olarak öyle. Sakin gibi ama değil. Kesinlikle tetikleyici. Bu bağlamda Stewart’ın görsel sıçramaları oldukça bilinçli olsa gerek. Ayrıca renk ve ışık oyunları ile anlatıyı çok daha vurucu hâle getirmesine de bayıldım.

Klasik bir anlatı ya da lineer bir yapısı yok ama özellikle bazılarımız için o close-up görüntüler ve tekrar eden seslerde bazı yüzleşmeler sobelenmeyi bekliyor. Yazarak ve yüzerek özgürleşen bir kadının peşine düşüyor ve uç noktalarda gezinen bir büyüme anlatısıyla baş başa kalıyoruz.

Filmin süresi biraz daha makul olabilirdi zira konu itibariyle hayli zorlayıcı bir anlatı bu. Görsel dünyasında da deneysel bir yol izlendiği için bir süre sonra yorgun düşmeniz mümkün.

🍿 Hiçbir Şey Normal Değil | 2024 | 3/5
Ceylan Özgün Özçelik, bu film ile bir zamanların ekoköy furyasına bir harabenin içinden bakıyor. O harabede gördüklerimiz, işittiklerimiz, hafızamızı tetikleyen her şey daimi bir döngüde nasıl delirdiğimizin de bir göstergesi. Bu delirmenin her anlamda nasıl politik olduğunun da altını çizip duruyor üstelik. Deneysel bir film izlemenin gönüllülük esasına dayandığını düşünenlerdenim. Birçok deneysel filmde olduğu gibi, bu da herkesin sinir sisteminin kaldıracağı bir anlatı değil. Memleketiyle, siyasi konjonktürün sınırlarını belirlediği yaşam olasılıklarıyla, fazla parlatılmış düşler ve bu uğurda ödenen bedellerle derdi olanlar bu anlatıyla ilgilenecektir. Dış ses değişken. Özellikle içlerinden biri -bilinçli bir tercihle belli ki- bu parlak düşleri satarken kullanılan stratejik tonu/reklam dilini yeniden üretiyor. Bir bakmışız, aynı çıldırmanın eşiğine sürüklemiş bizi. Bu ses benim için zamanla mekân arasındaki bağı öyle bir çekip kopardı ki tüm bu kaotik yıllarda maruz kaldıklarımız üzerine düşünürken buldum kendimi. Sarkastik dili insanı fazlasıyla kaşıyor açıkçası. Korkunç bir kâbusun içindeyiz düşününce ve evet, hiçbir şey normal değil. Bundan daha iyi bir korku filmi senaryosu yazılamaz gibi.

🍿 Başlangıçlar | 2023 | 2,5/5
Ozan Yoleri’nin bu ilk uzun metrajlı filmi kendisiyle tanışma filmim oldu aynı zamanda. Osman Hamdi’nin klasik bir tablosunu restore ederken kendi hayatını ve gelecek endişelerini de onarmaya çalışan 20’li yaşlarında bir kadının hikâyesini anlatıyor bize ilk filminde. Öncelikle, prime-time kuşağının sevilen isimlerinden Ahsen Eroğlu’nu bağımsız bir filme çok yakıştırdım. Karakterinin bir kaybın ardından yaşadığı sorgulamaları, gelecek kaygısını, ânın içinde sıkışmışlığını gayet iyi yansıtmış. Sadece filmin genelinde şöyle bir sorunla karşılaştım ve bu yüzden de biraz hikâyeden koptum açıkçası. Bazı diyaloglar hayatın akışına ait değil gibiydi ve fazlasıyla tutuktu. Sahne geçişlerindeki bu tutukluk canımı sıktı. Yine de üslubunda beni yakalan bir şeyler var, yönetmenin çekeceği yeni filmleri mutlaka görmek isterim.

🍿 Mirrors No. 3 | 2025 | 3,5/5
Bilen bilir, benim Petzold & Beer ikilisine zamansız bir zaafım vardır. Bayıldığım bir hikâye anlatıcısı olduğundan bazı filmlerini döndürür döndürür izler, yeni filmlerini de hakkında hiçbir şey okumadan put gibi beklerim. İlk kez izlediğim bu hikâyeden de hâliyle Petzold usulü bir ters köşe bekledim.

*spoiler alert
Beklediğim o kırılma meğer hikâyenin başında yaşanmış. Bir kaza, bir kayıp, bir yanılsama, bir yerine koyma çabası. Aynanın sırrı üzerine düşüncelerin bir bir o kayıplara çıkması.

Petzold, hiçbir zaman büyük cümlelerin insanı değildi ve zaten beni onunla ilgili heyecanlandıran da hep bu oldu. Baktığında çok güçlü bir çıkış noktası yok bu sefer, doruk noktası da zaten filmin başında veriliyor. Sonlarda gelen yüzleşmeler de pek ikna edici yaşanmıyor. Tüm bunlar filmin zayıf halkaları ama biraz demlenince olanlar oluyor yine. Aslında düşündüğümden de derin bir şey izlediğime birkaç saat sonra ayıyorum. Mesele de bu, Petzold bunu hep yapıyor ve kim ne derse ne desin ben her seferinde buna düşüyorum.

Beer zaten… Gönlümün biricik hayaleti. Bira şakası yapmadan kapatıyorum bu ihaleyi.

Subscribe now

Share

Merhaba.

Uzun zamandır kafamı kurcalayan bir konu var. Aftersun, Paul Mescal, Timothée Chalamet, Yorgos Lanthimos, Orhan Pamuk, Beren Saat ya da kitaplarından kule yapan kurtçuklar, e-okuyucu edinenler desem bence meseleyi şak diye anlarsınız.

Öfkesiyle başı belada olan birileri var ve o birileri, yaktığı ateşte sürekli bazılarını kazığa çekiyor. Bu alev ateş kitlenin son kurbanlarından biri de Chloé Zhao oldu. Hamnet ile acı pornosu çekmiş güya, manipülatifmiş de duygularımızı sömürüyormuş. Filme hiç ağlamamış, başka bir şey onu daha çok ağlatmış, bu muymuş yani?

Sanki yeterince karmaşık, telaşlı ve zor zamanlardan geçmiyormuşuz gibi; sosyal platformlardaki linç kültürünün ürettiği öfke diline kültür-sanat alanında bile maruz kalmak canımı çok sıkıyor. Zaten sınırlı sayıdaki kaçış alanlarımızın köküne kibrit suyu dökülüyor sürekli. Kaçış alanı falan diyorum da apolitik bir yere çekilir diye ödüm kopuyor mesela. Maslow gelsin de hiyerarşi görsün.

Birçoğumuz saf duyguya tahammül edemez hâle gelmedik mi sizce de? Sanki her şey mesafeli, ironik, cool ya da gidik olmalıymış gibi. Ki bu etiketlere sahip işlere deliririm sık sık. Bu durumu, Guy Debord’un ‘gösteri toplumu’ kavramıyla birlikte düşünesim var. Belki de mesele bir filmin duygularımızı manipüle edip etmemesi değil de bizim artık duyguyla doğrudan temas edemeyen bir topluluğun parçası haline gelmemizdir. Zira duygularımız bu kadar metalaşmışken ötekine açıkça ‘bir şeyler hissettirmiş’ herhangi bir eseri bu denli topa tutmak bana pek adil gelmiyor.

Baktığım yerden gördüğüm şey şu; delinin biri kuyuya bir taş atıyor ve diğer herkes de onun peşinden gidiyor. Popüler olan kötü olmak zorundaymış gibi, onu seveni durmadan aşağılayan huysuz birileri var etrafta sürekli. Kimsenin kendine ait bir cümlesi yok ve fikirler de en az yargılar kadar birbirinin kopyası. Akışta hep devşirme bir cümle okuyormuşuz gibi.

Kalbinize dokunmamıştır ve bir filmi sevmezsiniz. Neden olmasın? Sürekli aynı oyunculara maruz kalmaktan sıkılmış da olabilirsiniz. Bir yazarı/yönetmeni apolitik duruşundan ipe çekebilirsiniz gayet. Ya da hadi diyelim dümdüz, o eseri sevmediniz. Bunlar olağan şeyler ama olağan olmayan ve sıklıkla maruz kaldığımız peşinden gelen bir tavır var. Detaylandırıp burada yeniden üretmeyeceğim o dili ama siz anladınız. Bir şeyi adabıyla konuşmak ve tartışmak ihtimali ne ara raftan kalktı dostlar? Garip bir ironi zehirlenmesi çağında falan mıyız? Ya da ben mi bir şey kaçırdım?

Bence bu çok tehlikeli bir eşik. Aramızda kontrolünü kaybettiğimiz bir nefret var ve bu her şeyi daha da yorucu hale getiriyor. Bir şeyler okuyup izlemek, bunlar hakkında yazmak da zihnimi kurtarmıyor artık. Sosyal medya orucu da işe yaramıyor. Büyük büyük kurulmuş cümlelerin arasından küçük, hisli, kendi hâlinde olanları ayıklamak zorunda kalıyorum daima ve o hakkaniyetli ifadelere de ihtiyaç duyduğum için bu rutini terk edemiyorum. Neyse ne, beden ve akıl sağlığımızın bütünlüğünden ciddi anlamda endişeliyim. Bir şeylere olan haklı öfkemizi birbirimizden çıkarmak yerine olması gereken yerlere/kişilere/sistemlere mi kanalize etsek biraz da acaba? Ve evet, sağlığınız için günde en az 2-3 litre su içmelisiniz.

Sapla samanı karıştıran ya da kulaktan dolma bilgilerle analiz kasanların cirit attığı bir zamanda yürek yiyorum sanki şu an ama olsun, devam edeceğim. Katiyen üstenci bir tavırla söylemiyorum bunu; aslında eleştiri kültürümüzü ve kullandığımız dili/üslubu geliştirmenin bazı keyifli yolları var. Yerli de olabilir yabancı da; sevdiğimiz konular ve eserler hakkında bol bol deneme okumak seçeneklerden sadece biri. Odak probleminiz varsa hele, ilaç gibi gelir. Bir şeyi ifade edebilmenin kaç farklı yolu olabileceğini düşünmek de yaşattığı bir başka heyecan. Gün içerisinde hangi düşünce kalıplarının içinden konuşuyoruz; acıya, yasa, trajediye karşı blokajlarımız veya savunma sistemimiz neler? Bakın hiç değilse, oturduğumuz yerden perspektif kazanıyoruz. Olur ya, bir gün göt baş dağıtacak kadar mutlu oluruz falan, bunu kaldırmanın yollarını da öğrenmemiz lazım. Hiç de fena bir kazanım sayılmaz bu. Hayalini kurup durduğumuz bazı değişimlere biraz olsun yaklaşabilmek için tüm bunlar hakkında düşünmemiz ve konuşabilmemiz gerekiyor.

Bir şeylerin dayatılmasından asla hoşlanmam ama eşeğin aklına karpuz kabuğu düşürmeye de bayılırım doğrusu. Birbirimize ihtiyacımız var ve bunu sık sık hatırlamanın bazı güzel sonuçları olabilir.

Share

Merhaba.

Yıllarca okuma ve izleme eylemiyle kılçıksız bir aşk yaşadıktan sonra, bir an geldi ve tüm bunların bende uyandırdığı duygular üzerine düşünmek yetmemeye başladı. Zihnimde çarpışan düşüncelerin hepsini birbirine bağlayıp yazıya da dökmeye başladım. Sanırım kırılma da tam burada başladı.

Kullanılan araçlardan bağımsız, bir şeyler yazmak çok acayip bir süreç. Bir devinim. Etkisi büyük ve hatta sıklıkla akıl almaz sonuçları var. Zamana yayılıyor bir kere. İnsan hayatının boşa geçmediğine inanmak istiyor ve yazmak, her şeyden önce bu çabayı destekliyor. Bazen hafifletiyor seni, kuş gibi hissettiriyor. Çoğunlukla da içine öküz oturtuyor. Bir itiraf: geriye dönüp okuduğumda yazdığım herhangi bir metnin üzerinde onlarca değişiklik yapmak zorunda hissettiğim acemilikteyim hâlâ. Kalbinin yankılarına teslim olduğum tüm o büyük yazarlar bile çözebilmiş değil gerçi bu düğümü. Biraz da bu yüzden, yazar yazmaz vedalaşıyorum bazılarıyla. Bu ‘yazdığın şeyle mesafelenme’ dedikleri pratiği de yeni yeni öğreniyorum.

Yakın bir arkadaşım kurgusunu halletmeye dünden hazırdı aslında. Hakikaten de mikrofona konuşamadığım için video kanalı açma teklifini havada bıraktım geçenlerde. Yine de hayatınızda olsa, yapmak için doğduğunuz herhangi bir şey için sizi yüreklendirecek müthiş biri. Beni farkında olmadan bir kez daha cesaretlendirdi. Gel gelelim; yazan, konuşan ve daimi bir arayışta olan üç farklı personadan en güvendiğimle yola devam etmeyi seçiyorum.

Özellikle son yıllarda müthiş verimli bir okuma ve izleme rutini edindim. Bunlar hakkında ara sıra karalıyordum aslında. Ama bunu düzenli yapmak konusunda beni tetikleyen yeni bir şey oldu. Edebi kurgu türünde birkaç taslak oluşturarak kendi sınırlarımı zorladığım bir yılı henüz geride bırakmışken o ateşi söndürmek istemedim. Şu an burada yapmaya çalıştığım şey düşüncelerimi bir tür yazı pratiğine dönüştürmek ya da artık yakmış bulunduğum o ateşi bir tür harlama girişimi sayılabilir belki. Hatta dürüst olmam gerekirse tamamen öyle ve fazlasında da hiç gözüm yok. O yüzden gönül rahatlığıyla şunu söyleyebilirim: bu bir ödev ya da yarış değil, gittiği yere kadar gidecek.

Son yıllarda ipin ucunu hiç kaçırmamışım gibi, geçtiğimiz sene edindiğim e-okuyucu sayesinde okumalarım arşa çıkmıştı. Üstüne, kendisinin haberi yok ama film loglama konusunda da Charli XCX’le yarışmaya başlayınca bu seriye başlamak kaçınılmaz oldu benim için. Bu arada sigarayı bıraktım. Bir de ödül koydum ucuna. İnsan kendini belirli aralıklarla rahatsız ve motive etmek zorunda şüphesiz. Bahanelerimden biri de bu oldu.

Şimdilik çerçeveyi film ve kitaplarla sınırlıyorum. Ayrıca, bu yazıları aylık periyotlara sıkıştıracak gibiyim ama arada bazı sürprizler de yapabilirim.

O zaman başlayalım.

📚 Bundan Sonrası Ateş | James Baldwin | 5/5
Bazı yazarlar hakkında konuşmak çok zor ve benim için Baldwin açık ara o isimlerden biri. Yeni yılın ilk günlerinde eski dostumla şahane bir buluşma yaşadık. Siyahların özgürlük mücadelesine yol gösteren bir misyona sahip ama çerçevesini bununla sınırlamak bence bu kitaba yapılabilecek en büyük haksızlık olur. İlk kez 1962’de yayımlanan bu çok güçlü iki mektubu okurken benim motivasyonum bambaşkaydı. Baldwin, her şeyden önce öteki olmanın vücut bulmuş hali ve ister istemez, tüm kavgasını da bu durum belirliyor. Birçok metninde olduğu gibi bunda da öteki olma durumunu; tüm dünyaya kafa tutan, öfkesi diri, dokunduğunu yakan cümleleriyle baştan aşağı deneyimliyorsunuz. Öyle şiddetli başınıza geliyor ki bu, özellikle onu ilk kez okuyacak olanlar biraz şaşırabilir. Bir bakmışsınız 60’larda ve Harlem’desiniz; bir bakmışsınız şimdiki zamanda, dünyanın herhangi bir şehrinde. Söylediklerinin geçerliliğini koruması canınızı yakıyor. Onu okurken zaman ve mekânın büküldüğünü hissediyorsunuz. Sizi kaşıyor, kamçılıyor kelimeleriyle. Tam da ihtiyacımız olan şey, değil mi?

📚 Proust Yaşamınızı Nasıl Değiştirebilir | Alain de Botton | 4/5
Yazarın dili ve üslubu sayesinde rahat bir okuma olabilir ama bence tıka basa keyif almak için öncesinde Proust’un meşhur serisini tamamlamalısınız. Bunun dışında bu metin en düz tabirle edebiyat size ne yapar sorusuna tatmin edici bazı cevaplar içeriyor. Lafı uzatmayacağım, okuma eylemiyle hastalıklı bir aşk yaşayanların ayılıp bayılacağını düşünüyorum.

📚 Günaydın Gece Yarısı | Jean Rhys | 4/5
Bir röportajında bahsediyordu ve bu kitap için beni Jessie Buckley influence etti aslında. Başucu kitaplarından biriymiş. Hiç durur muyum, hemen yapıştırdım. Yazarın hayatından da izler taşıyan otobiyografik bir roman. Karakterimiz 30’lu yaşlarında bir kadın. Çok karanlık ve bir o kadar içine çeken gerçek bir bunalımın etkisinde. Açıkça bir teşhis yok ve ben de konunun uzmanı değilim ama bipolar eğilimler gösteriyor. Paris’i bohem havasıyla yaşayanlara değil de arka sokaklarındaki barlarda yitip giden hayatlara çeviriyoruz yüzümüzü. Kasvetli atmosferi ve Pınar Kür’e ait çevirisi beni biraz zorladı. Yine de kayıtsız kalamayacağım bir gerçekliği yansıttığı için ilgimi çeken bir anlatı oldu doğrusu.

📚 Erkeksiz Kadınlar | Shahrnush Parsipur | 3/5
Ülkede devam eden korkunç olaylar şu sıralar dünya gündemini daha bir yoğun meşgul etse de İran’ın o hiç eskimeyen meselesi kitabın ana unsuru. Yani kadın özgürlüğüne dair lafları var. Belirtmeme gerek var mı bilmiyorum, tabii ki orada yasaklı bir eser. Merkezine İran’ı yerleştirse de toplumun baskısından kaçamayan az gelişmiş tüm ülkelere yamayabileceğimiz bir hikâye bu. Yazar erkeklerin olmadığı bir dünya, dolayısıyla fantastik bir evren kuruyor. Hadi, bahçe diyelim biz buna. Parsibur büyülü gerçekçi bir dil kullansa da ele aldığı konular oldukça ağır. Bunu bilerek okunmalı.

📚 Çiçeklenmeler | Melisa Kesmez | 3/5
Melisa Kesmez üslubunu sevdiğim bir yazar. Aynı manzaraya baksak da onun her seferinde içinde kimselerin görmediği bir güzellik daha bulacağına eminim. İzlediğiniz bir filmden, uzun uzun baktığınız bir tablodan ya da okuduğunuz bir kitaptan sizin beklentiniz nedir bilmiyorum ama benimki açık ara orada olduğunu fark etmediğim bir hissi öpüp uyandırması. Yazarın bazı cümleleri bana tam da bunu yapıyor. Bu hikâyeyi diğerlerinden daha az sevmemin sebebi biraz daha uzun olması gerektiğine dair inancım. Karakterler güzel, biraz daha derinleşebilirdi. Sırtını, her zaman yeniden başlanabilir fikrine yasladığı için gözü kapalı okunabilir.

📚 Kadınlar Ormanı | Jennifer Clement | 4/5
Meksika’nın bir dağ köyündeyiz ve bu sert hikâyenin başrolünde, uyuşturucu kartellerinin ve erkek şiddetinin hedefi hâlindeki kadınlar var. Yazarın bu anlatıyı oluşturmak için bölgede tam on sene mağdurlarla görüşme yaptığını kitabı okuduktan sonra öğrendim. Okuduğum hikâyenin ne kadarı gerçek ne kadarı kurgu diye düşünmekten helak oldum resmen. O kadar sinematik bir okuma deneyimiydi ki kendi filmimi çekmiş bulundum. Meğer çekilmişi varmış. Onu da aşağıda yorumluyorum.

📚 Babam, Ev ve Yumurta Kabukları | Fatma Nur Kaptanoğlu | 4/5
Son zamanlarda yerli edebiyattan daha çok isim okumak gibi bir amaç edinmiştim kendime. Baktım, yazarıyla aynı kuşağız. Üstüne üstlük bir yas deneyimi anlatısı. Hemen elime aldım bu kitabı. Öylece aktı gitti. Dil müthiş, yüzleşmeler sahici, yan hikâyeler dozunda. Kişisel bir yerden, bana sordurduğu sorular da cabası. Daha önce öykü kitapları yayımlanmış bir yazarın ilk romanı bu. Öykülerini henüz okumadım ama radarıma girdi bir kere, yakındır. Hayli tanıdık çıkmazlarla yüz göz olduğum hikâyesine zaten ama kuir dili ve anlatı yapısına da ayrıca tav oldum.

📚 Cehennemde İlahi | Rıdvan Hatun | 5/5
Edebiyat zevklerimizin uyuştuğu birkaç isim önerince edinmiştim. Yazarla ikinci kitabıyla tanışmış olduk ama belli ki bu son olmayacak. Dil ve üslubu bu denli koruyarak özenle yol alması özellikle öykü türünde, son yıllarda çok da karşılaştığımız bir tavır değil bence. Biraz bu yüzden ama en çok zamanla büyüsü daha iyi kavranacak hikâyeleriyle, ileride adını sıkça duyacağımız bir isim keşfettim galiba durduk yere. Okurken çok heyecanlandım ki bu öykü türünde çok sık yaşadığım bir duygu değildir.

📚 Karanlık Atölye | Annie Ernaux | 4/5
Yazmak konusunda big bang yaşamadan önce okusaydım keşke dediğim bu kitap bana çok derinlerimden bir ah çektirdi resmen. Bu metin, şimdiye dek temas ettiğim hiçbir editörün yapamadığını yaptı ve bana muazzam bir rönesans yaşattı. Sanata, bir şey üretmeye, bir kitabın anatomisini öğrenmeye ya da doğrudan Ernaux’ya takıntılı bir merakınız yoksa çok da bulaşmayın bence. Hele ki yazarın tüm kitaplarını okumadan buraya gelmeyin çünkü bağlam kurmakta zorlanabilir ve çok ciddi kopukluklar yaşayabilirsiniz. Oldukça niş bir okuma deneyimi olduğunun altını çizerek bende iz bıraktığını belirtmeliyim.

📚 Büyücü | John Fowles | 4/5
Çoğunluğun aksine bu benim yazarla tanıştığım ilk kitap oldu. Bir süre çok satanlar listesini alt üst eden Koleksiyoncu’sunu henüz okumamışken elimin neden buna gittiğini anlamadım önce. Anlamam için kitabı bitirmem gerekti. Sonunu biraz havada buldum hatta. Bir yandan üzerinde çok çalışılmış, bir yandan aceleye gelmiş gibiydi. Neyse ki yazar bizzat sonsözüyle bu duruma açıklık getirdi. Kitap baştan aşağı yüzlerce kez değişmişti, haliyle sonu da öyle. Yazar geldiği noktada kitapla arasına giren mesafenin sağlıklı olmadığının gayet farkındaydı, bu yolculuğun bitmesi gerektiğinin de. Herkesi etmeyebilir tabii ama bu dürüst açıklama beni tatmin etti doğrusu. Bu yazma rayihası içinde kafası bozuk atıp duran biri olarak, o sonsözü okumak için gitmiş elim bu kitaba. Yer yer zorlanmış olsam da böyle bir dönemimde okuduğum için sevmiş olabilirim. Yazarla tanışmak için en doğru kitap budur diyemem asla. İnsanın kendini keşfetme yolculuğu zaten yeterince zor, bunu yaşayan bir karakteri de uykuyla uyanıklık arasında okumak zihni biraz yoruyor.

📚 İrlanda Defteri | Meltem Gürle | 5/5
Zihnimdeki yoğunluğu sağaltmak için yaptığım şeylerden biridir şu; bazı romanları okurken, yanı sıra veya hemen ardından bir deneme kitabına sarılırım hep. Geçen sene Kırmızı Kazak ile gönlümü çelen Meltem Gürle’nin yeni kitabıyla da aşk ile meşk olduk. Yolu iyi edebiyata çıkan herkesin karşılaşmasını çok istediğim bir kalem. Gerek gündelik hayatındaki gerçek insanlar gerek edebi kahramanlarıyla diyaloglarından müthiş keyif alıyorum. Bazı ifadeleriyle insanın bam teline oynuyor. Sanki o ateş içimizi yeterince kavurmamış gibi, İrlanda edebiyatına bir kez daha vuruluyoruz kitap bittiğinde. Kendisiyle bir masada otursam hiç acımaz, sabaha kadar konuşmasını sağlardım herhalde. Bazıları gazetedeki köşesinde yayımlanan bu yazıları İrlanda’ya en ufak ilgisi olmayanlar da vadettiği karşılaşmalar için mutlaka okumalı.

🍿 Magic Farm | 2025 | 2/5
Bazen kendimizi o kadar dünyanın merkezine koyarız ki çevremizde olup bitenlerin farkında olmayız hani. Böyle bir duyguya sırt yaslıyor bu film ve bence harika bir çıkış noktası var. Rejisi, kostümleri ve bazı kamera açılarına özellikle bayıldım ama filmin bütünü için aynı frekansta olduğumu söyleyemem. Yanlış zaman, yanlış insan belki de.

🍿 It Was Just an Accident | 2025 | 2,5/5
Yeni bir durum değil, Panahi hep iyi bir hikâye anlatıcısıydı. Küçücük bir detayı alır, onun çevresinde dolanır ve siz de filmlerinden birçok duyguyla yüzleşerek çıkarsınız. Bu da onlardan biri. Bu hikâyeleri de çok güzel bitirir ayrıca. Genelde ahlaki bir ikilem yaşarsınız. Rahatsız eder, kaşır, düşündürür. Bunu en iyi yaptığı film Taxi’ydi bana kalırsa.

🍿 What the Day Owes the Night | 2012 | 2/5
X’te akışa düşen popüler tweetlerden birinde yakaladım bu filmi. Paylaşılan fotoğraflar bana Monica Bellucci’nin Malena’sını çağrıştırdı. Filme de bu yüzden çekildim aslında. Ana hikâyeden bir beklentim yoktu ama politik nüanslarla kurulmuş doyurucu bir yan hikâye tamamen sürpriz oldu. Cezayir Bağımsızlık Savaşı’nın gölgesinde sömürgecilik, kimlik ve aidiyet çatışmalarıyla şekillenen bir büyüme ve aşk hikâyesi. Muhtemelen kitabını daha çok severim.

🍿 Eternity | 2025 | 2/5
Arkadaş ortamında konuşulan ve sonu bir yere varmayacak boş muhabbetler vardır ya, onlardan biriyle film yapalım demişler sanki. Olsa da olur, olmasa da olur yani. Genç yaşta hayatını kaybeden ve yarım kalan ilk aşk mı; tüm hayatını birlikte geçirdiğin, iyi kötü her şeyi onunla paylaştığın insan mı? Sonsuz uykunu hangisiyle geçirirdin? Bu şaka yapılmıştır kesin ve hatta yapılsın diye bu film yapılmış olabilir ama tam bir ahiret sorusu gerçekten. Eğlenceli, yemek yerken akıyor, Dua Lipa’nın herhangi bir kusuru hâlâ ortaya saçılmamış sevgilisini de kesiyoruz falan ama yani izlenmese de olur kategorisinde benim için. Böyle boş hoşluklara da ihtiyacımız yok değil.

🍿 Women Without Men | 2009 | 3/5
Kitabını okur okumaz filmine koştuklarımdan bir diğeri. Erkeklerin gölgesinde var olmayı reddeden birkaç kadının hikâyesini anlatıyor. İran gündemini yakından takip ediyorsanız biraz daha içine alabilir sizi. Çok da sert olmayan diliyle, mevcut baskının boyutlarını gözler önüne seriyor. Bunu öyle kör göze parmak sokar gibi yapmıyor, doğrudan bir tetikleme söz konusu değil ve büyülü gerçekçi bir dili var ama yine de tüm olanlar hakkında düşünmek can yakıyor.

🍿 People We Meet on Vacation | 2026 | 1,5/5
Yüzyıldır anlatılan bir hikâye daha ve böyle durumlarda başroldeki isimlerin kimyasına bakıp geçenlerdenim. Belki bir de günceli yakalayan bir diyalog sarmalı görmeyi bekliyorum, o kadar. İkisini de bulamadım şahsen. Ayrıca okumadım ama Emily Henry’nin kitabından uyarlanmış. Karakterlerin her yaz bir haftalığına bir araya gelip tatil yapma ısrarları, motivasyonları belki kitapta daha iyi işlenmiştir, yani umarım.

🍿 Kiki’s Delivery Service | 1989 | 3,5/5
Listemde hâlâ izlemediğim bir Miyazaki filmi bulabiliyor olmam müthiş bir his. Hem de bağımsızlığının peşinde genç bir cadının hikâyesini anlatıyor. İçine girdiği topluluğa adapte olmaya çalışırken de kuryelik yapıyor. Afiyetle yedim.

🍿 Prayers for the Stolen | 2021 | 4/5
Bu ay şimdiye kadar izlediklerim arasında beni en çok tatmin eden film bu oldu sanırım. Buraya da Jennifer Clement’in Kadınlar Ormanı kitabını okur okumaz düştüm. Kafamda kurduğum evrene çok yakın, hatta ondan çok daha iyi bir atmosfer kurulduğu için ayrıca beğendim galiba. Bir kadın hikâyesini yine en iyi bir kadın anlatıyor günün sonunda. Kız çocuklarının maruz kaldığı baskıcı tavırların hiç de öyle sınır tanımaması ne acı. Film, canımı çok sıkan ve Adem’le Havva kadar eski bir meseleyi kurcalıyor aslında. Meksika kartellerinin hedefi haline gelmesin diye saçlarını kısacık kestirip yüzü çamurlara bulanan küçük kızlar ve daimi bir döngüde onlar için endişelenen bazı annelerin hikâyesi bu. Gerçekten başarılı bir uyarlama.

🍿 Pillion | 2025 | 3/5
Bu filmin her şeyden önce, Heated Rivalry rüzgârının esmeye devam ettiği bir süreçte pik yapması büyük bir talihsizlik oldu bence. Cinselliğin ve uç noktada gezinen bazı bedensel deneyimlerin ön planda olduğu bu iki anlatı arasındaki en önemli fark; birinde hikâyenin derinleşmesi birinde ise Doğu Avrupa’yı aratmayan bir pornoya dönüşmesiyle doğrudan bağlantılı. Aynı sularda yüzen iki farklı gemi var ve birinin burnu bir hayli önde.

İtaat ve köle ilişkisi kabul, bu ikiliye de yerdi belki ama bence genel hikâye oldukça zorlama ve yan hikâyeler de zayıf aktığı için inandırıcılık, duygu geçişi, empati, sempati derken sınıfta bıraktım gitti.

Her iki performans da oldukça iyi bu arada, film bendeki puanını açık ara oradan topladı.

🍿 Sirāt | 2025 | 4/5
Hayat biz planlar yaparken başımıza gelen şeyse arkada böyle bir müzik çalabilir hakikaten ya, ben çok okeyim. Mizahtı.

Yalnızca hayatın ironisinden nasibini alanların seveceği türden bir film bu bence. Klasik bir anlatı yapısı bekleyenleri hayal kırıklığına uğratabilir. Rave kültürüne yaraşır şekilde, sürprizlerle dolu. Önce bir kal geliyor, ne izliyorum ben ya diyorsunuz. Çok geçmeden kahkaha patlatıyorsunuz. Bir iki sahnede hakikaten şok oldum ve bir film izlerken şaşırmayı epey özlemişim. Bu duygu geçişlerindeki hızla fazlasıyla haşır neşir olduğum için benden kesinlikle geçti. Ayrıca, yol çeşitlemelerini sevenlerin de kalbini çalabilir.

🍿 Gone with the Wind | 1939 | 4/5
Kişisel tarihimde ‘beni izle’ çığlıklarına en geç cevap verdiğim film olabilir kendisi. Yıllarca izlemenin kıyısından köşesinden döndüm ve nihayet çıkardım aradan. Genel hikâyesi herkesin malumu zaten. O dönemde pek de yadırganmayan ama şimdi baktığımız yerden oldukça ırkçı ve cinsiyetçi söylemleri dışında bütünüyle kusursuz bir anlatı var karşımızda. Görkemli sinematografisi ve oyuncuların akıl almaz performansları en az hikâyesi kadar pay sahibi bence klasik olmasında. En son Proust’u okurken geçtiğim bir sabır testine tabii oldum izlerken ama onda da olduğu gibi, buna değdi. Bir şeyin değerini kaybettikten sonra anlamak üzerine bir film bu ve bu konuda insanlık tarihi boyunca yaşanmış tüm yüzleşmelerin ve anlatıların da atası. İzlemek için hayattan çalınan süre asla bir kayıp değil, hiç şüpheniz olmasın.

🍿 The Super 8 Years | 2022 | 4/5
Annie Ernaux okumayı sevenlerin gözü kapalı beğeneceğini düşünüyorum bir kere. 70’lerde çekilmiş bu görüntüleri sadece izleyip geçmiyor, onun anlatısıyla yeniden düşünüyoruz. Öncelikle her şeyiyle çok kişisel bir film. Kitaplarında yaptığı şeyi burada da yapıyor, yine muhteşem bir tanıklığın parçası hâline getiriyor bizi. Sadece bu sefer yapıbozuma biraz daha bel bağlıyor. Super 8 görüntü formatını geleneksel bir şekilde kurgudaki kesmelerle aralara atmayıp tüm filme yaymak cesaret ister aslında. Bir anlamda deneysel bir iş olmuş. Diline aşina olmanın bir sonucu olabilir ve bu bir uyarı sayılabilir ama ben sevdim.

🍿 Sound of Falling | 2025 | 4/5
Gözünüzü kapattığınızda sizi kendi hatıralarınıza sürükleyen bazı filmler vardır. İşte onlardan biri. Hatırladığım şeyler üzerine yazacak olsam inanın, bu bahsi kapatamayız diye oralara hiç girmiyorum.

Filmin ses tasarımı beni her anlamda altüst etti. Color’ı, mekân tasarımı, aralara serpiştirdiği süper 8 çekimler, deforme görüntüler ve ancak bir kadının yakalayabileceği bazı detaylarla bezeli; doğayı merkezine alan, hayli vahşi bir hamlığa sahip sinemadaki bu dişil stile bayılıyorum.

Film, afişini gördüğüm gün radarıma girmişti zaten. Bazı ünlü tablolara ve sinema tarihinin ikonik sahnelerine verdiği referanslarla da gönlümü kazandı. Sinemada izlemek müthiş bir deneyim olurdu herhalde. Yine de filmi ilk on dakikasında durdurup sesi maksimum seviyede deneyimlememi sağlayacak tüm imkânları sonuna kadar kullandım. Her şeyden önce, iyi bir ses sistemiyle izlemenizi tavsiye edebilirim.

🍿 The Piano Accident | 2025 | 2,5/5
2022 yapımı Sick of Myself’in kız kardeşi olabilir mi? Her iki filmin de çıkış noktası fikir olarak fena değil aslında ama iş pratiğe gelince didaktik bir kamu spotu izlemekten kurtulamıyoruz asla. Ayrıca bu mesele yapay zekâ falan tartıştığımız günlerde biraz old school kalıyor artık. İlgi Manyağı biraz daha komikti. Adèle Exarchopoulos’a özel bir parantez açacağım ama. Bence çok ilginç bir filmografi inşa ediyor kendine. Yine bambaşka bir persona ve gerçekten de diğer tüm rollerini unutturacak bir performansla karşımızda. Tüm puanım da kendisine.

Subscribe now

Share