Lıseyı sevıyorum. Lısenın dengesızlıgını de. Hungur hungur ağlarken yıne de aramızın böyle kalmayacağı konusunda kendımı teselli edıyorum. Bır yandan da kasıklarımdakı ağrıyı hissedıyorum . hungur hungur ağlama sebebım olan kişinin kucağında bacaklarımı onun belıne dolamaktan ağnyor kasıklarım. Evet , lise bana belkı güzel bır ilişki veremedi. Ama lise bana ne kadar kırılsa da kopmayan bağların var olduğunu gösterdi. Onu seviyorum. Yaklasık bır yıldır. O, benı Sevıyor mu? Yaklaşık bır yıldır bu Sorunun Cevabını bulamadım. Saat başı bu düşünceye olan cevabım değişiyor. Bızım Papatyamızın yaprakları bir yıldır bitmedi. Ve bu yıl bitene kadar da son Yaprağa ulaşabıleceğımı sanmıyorum. Ve bu yıl bıttığınde Onunla olan bağımızın gun gectıkce silikleşip yok olacağının da farkındayım. Ve bir diğer bildığim șey, Papatyamızın Son Yaprağında ne yazarsa yazsın o benımle olmak istemedi. Hiçbir Zaman da istemeyecek.

Çünkü bılıyorum, benımle gerçek bır ılışkiye başlaması demek. onun kendıne ait hıcbır alanının kalmaması demek. Çünkü onun hayatının her yerındeyim, Sabahında, akşamında, okulda, kursta, kafede, kütüphanede, kafasını cevırdıgı her yerdeyım. Zaten hayatının her yerını ısgal etmıs bırıyle ılıskıyıye gırmek, kendıyle basbasa kalıp rahat bır nefes alıcak hıcbır yerı kalmaması demek.

Ben onun ‘hiçbir’ şeyiyken bile hayatında fazlasıyla söz sahibi olduğumun farkındayım.

Ve sevgili olsak, ona bensiz nefes aldırmayacağımın da farkındayım, o da farkında. Ona olan sevgim kalbimden taşıp ayaklarının dibine dökülüyor. Belki de boğulmaktan korkuyor. Bilmiyorum, sanırım hiçbir zaman da sormaya cesaret edemeyeceğim. Çünkü alacağım cevaptan korkuyorum. Son yaprağımızın çürümüş olmasından korkuyorum. Ordan bakınca umutsuz, platonık, zavallı asık olarak gorundugumun farkındayım. Ama değil. Evet, belki beni sadece ben olduğum için sevmiyor, insanların bizi birlikte görmesini istemiyor. Ama seviyor. Sıranın altından gizlice elimi tutucak kadar, mermere yasladıgım kafam acımasın dıye kafamın arkasına şal koyacak kadar, kimse görmezken avuçiçimi öpücek kadar, ona küstüğümü söylediğimde telaşlanıp üzülücek , her yerde yanıma yerlesıp belımı sarıcak kadar seviyor. Bu bana yetmiypr. Her zaman daha fazlası için umut edip inanmadığım bir tanrıdaj her gece onu dilemek dışında yapabildiğim bir şey yok.

Bazen düşünüyorum, neden benimle olmak istemiyor?

Çirkin miyim, beni yanına mı yakıştırmıyor, onu fazla mı darlıyorum, onun için ne anlam ediyorum, beni sadece arzuluyor mu, aramızdaki engel ne?..

Bazen kafam patlayacak gibi oluyor, onun gözlerine bakarken bunları düşünmeye başladığımda istemsizce gözlerim doluyor.

Hayır, çirkin bir kız olmadığımı biliyorum.

Hayır, yakışmıyor değiliz.

Evet, onu darlıyorum.

Muhtemelen, beni sadece arzuluyor.

Onun gözündeki konumum ne, bilmiyorum.

Aramızdaki en büyük engelse, o.

Her neyse, her şeye rağmen lise biteceği için üzülüyorum. Her başladığım yeni günde 12 saat onu görememeye nasıl alışıcam, bilmiyorum. Onun hayatımda kapladıgı yer cok büyük. Bu yüzden bana verdigi sevgi ve ilgiyle doymaya calısıyorum.

Sanırım anoreksiya oldum.

Onunla olan dengesiz ilişkimizden nefret ediyorum. Günde binlerce kavga etsek de sonunda barışacağımızı bilmeyi seviyorum.

Motor sürerken ve gözyaşlarımdan önümde akan trafiği göremezken bile hıçkırarak “Nasıl olsa düzelicez.” diyerek kendimi teselli etmeyi sevmiyorum. Neden barışacağımızı bile bile birbirimizi kırmaktan, soğuk yapmaktan vazgeçemiyoruz anlamıyorum.

Sanırım ikimiz de birbirimize uzun vadede iyi gelmediğimizin farkında olsak da birbirimizden vazgeçemiyoruz. Bağımlılığın ne demek olduğunu artık daha iyi anlıyorum.

Ve sevgilim, her ne kadar sevgilim olmayı ve çıkma teklifimi reddetsen de, senin o çocuktan çirkin olduğunu düşünmüyorum. Seninle ilgili her şeyi seviyorum. Evet, arkadaslarımıza o cocugun her döneminde senden daha yakısıklı oldugunu söyledim. Özür dilerim, kedi ulasamadıgı cıgere mundar dıyor gercekten. Kafanda ustunden belkı ıkı ay gecmıs bır sohbetı cevırme nolursun. Her halinle seviyorum seni. Keske takıldıgın tek nokta bu olsaydı.

Sevgilim, sana bir sır vereyim mi? Kitaplar da yalan söylermiş: “Amor gıgnıt amorem.” değilmiş, her aşk bir diğerine gebe kalmazmış. Keşke kalsaymış.

Ve Vega’nın da dediği gibi “Yanımdasın, yine de sensizim.”

https://open.spotify.com/track/3E5MPbvvsGojVTdChYKKEQ?si=YpMWLQbOQteXCX-DoOG0kA&utm_source=copy-link&pi=LSZ13XjNTqiLb

Ama bılıyorum kı sen suan benden gercekten hoslanıyor bıle olsan, bu sefer uydurdugun bır kılıf olmasa, bız yıne de mutlu olamayız sevgılım. Cünkü gördüm; sevince nasıl güzel sevdiğini, istediğinde nasıl çabalayabildiğini, o kızdan gelen en ufak yesıl ısıkla bırlıkte bana olan tum ısıklarını kırmızıya cevırdıgını. Gördüm, yaşadım, hissettim.

Bizim seninle hiç gercek bir iliskimiz olmadı, ben sana hıcbır zaman sevgılım demedım. Ondan sana sevgılım dıye seslenıyorum sımdı, ıcımde ukde kaldıgından. Ve bılıyorum kı bundan sonra da hıc gercek bır ılıskımız olmayacak. Cunku sen de farkındasın, bır ılıskı olmasa bıle senın ıhtımalıne tutunup nasıl hayatımı sevgılım varmıs gıbı ıdame ettırdıgımın. İliski sorumlulugu almadan canın istediginde benimle iliskide gibi davranmak isine geliyor senin de. Geriye kalan tüm erkeklerin de isine gelecegi gibi.

Ve sevgilim, asla yasanmayacagına emın olsam da teorık duzeyde konusuyorum, sen gelıp bır ılıskıye hazır oldugunu soylesen bıle bız mutlu olamayız senınle. Cünkü senin beni bıraktıgın gıbı, seni yarım bırakan o kızın geri gelmesinden korkarım. Bu korku benı delırtır, sana da hayatı zından ederım.Evet ben kontrolcuyum, ama kontrol etme ıhtıyacı duymam da yasattıklarından. Cunku o kız geldıgınde onunla kalan hesabını tamamlamak ıcın bana sırtını donusun hala mıhlı zıhnımde.

Sevgilim, sen benı hıc kalbınle ıstemedın. Yıne de sıtem etmıyorum sana. Artık senden senı ıstemıyorum, senınleyken sensız oldugumun farkında olarak bırlıkte kalan sayılı gunumuzu mutlu gecırmek ıstıyorum.

Ben sanırım seninle hiçbir şey olamayacagımız gercegini özümsemeye baslıyorum. Evet her zaman kendi icimde tekrar ettigim bir cümleydi bu: “Simay, sizden bir bok olmayacak, bu işin sonu bir yere bağlanmayacak.” . Ama artık kabullenmeye çalışma faslını atlattım sanırım. Artık senın yanındayken, bırlıkte mutlu oldugumuz anlarda da kafamda zil gibi calıyor. “Simay, şu an gülüyorsun ama biliyorsun, siz olmayacaksınız.” “Bunlar geçici, kendini kaptırma, bir bakmışsın yarın yok.”

Nasıl gitme ihtimalini bu kadar icime isleyebildin? Artık senın yanında gercekten mutlu olamıyorum, kafam susmuyor. Cünkü ben bir yıldır seni bekliyorum, sadece seni istiyorum, eğer bir gün kararından vazgecersin de geri dönersin ama beni oldugum yerde bulamazsın dıye yerımden bır mılım bıle kıpırdamıyorum. Bacaklarım kangren oldu, kan dolasımım durdu; sen gelmedın.

Şimdi sana sorsak “ben hic gitmedim.” dersin. Dogru da aslında. Hıc tam anlamıyla gelmedın kı, nasıl gıdesın? Ama ben hep gelmenı bekledım.

Gelmedıgın gıbı, uzakta bır noktada durup benı ızleyıp , benım hâlâ aynı noktada bekledıgımden emın olmaya calısıyorsun.

Ben sana karsı hıc bencıl olamadım, sen hıc bana karsı bencıllıgınden vazgecmedın.

Ve artık eskisi kadar aynı noktada beklemek istemedigimi ve her an baska bir yere gidebilecegimi fark ettiginde, moralin bozuluyor.

Peki neden? Neden yanına gitmek icin bir adım bile atmaya tenezzül etmedigin bir insanın orda durusu senın ıcın bu kadar önemli?

Seni anlayamıyorum. Ben, sen gelmedıgın ıcın sana tavır almazken; sen, benım senı beklemekten olusmus ayaklarımdan yukarı uzanan sarmasıklardan rahatsız oluyorum dıye bana tavır alıyorsun.

Bencilsin.

O kadar bencilsin ki, senin olmasını istemedigin birinin yine de baskasıyla da olmamasını istiyorsun.

Ama benim artık kangrenin bacaklarımdan yukarı cıkmaması ıcın, gıdıp bacaklarımı kestırmem gerek.

Üzgünüm, artık senin sonsuzda noktasal oluşmuş görüntünün yaklaşıp büyümesini bekleyemeyeceğim. Biraz daha beklersem seni bekleyebilecek bir ben de kalmayacak.

Eğer bir gün o bir adımı atmadıgına pisman olursan, sen benim bekledigim yerde bekleme. Cünkü gelemem. Beni senin yanına getirecek bacaklarım artık yok. Senin yüzünden.

Tabii sen bunların sorumlulugunu kabul edecek yureklılıkte bır adam degılsın, hıc olmadın, hıc olmayacaksın.

Öncelikle “Elde eden” ve “Razı Olan” kullanımlarını doğru bulmuyorum. Bu kullanım hımym dızısındekı bır bolumden gelıyor, bu yuzden kullanmak istedim. İlişkiler tek taraflı değil, çift taraflıdır. Bu yüzden tek bir tarafın kazanç elde etmesi ya da kayıp vermesi mümkün değildir. E dolayısıyla kimse bir sey elde etmez, beraber bir yola girersiniz. Sağlıklı bir ilişkinin 1+1=11 metaforuna dayandığını hepimiz biliyoruz zaten. Ama benim ele aldığım şey ilişki değil, öncesi.

Bir arkadasınız, tanıdığınız, sadece bir yabancı size karsı duygularını itiraf ediyor ve sizinle bir iliskiye girmek istedigini söylüyor. Sizin bu zamana kadar ‘o’ kişi için böyle duygularınız yok. Ama denemeye karar veriyorsunuz ve karsınızdaki kisiyi sevmek icin caba harcıyorsunuz. Ve sonra fark ediyorsunuz ki, sevmek icin o kadar cabalamıssınız ki karsınızdaki kisinin bunu yürütmek icin cabalamasına gerek bile yok. Çünkü ilişkinin tüm sorumlulugunu siz üstlenmissiniz. Halbuki başta böyle bir ilişki fikrine kapılan siz bile değildiniz. Peki neden elde eden kişi karşı tarafken sizi hayatında tutmak icin caba harcayan kisi o degil de sizsiniz?

Bir ilişki iki kişiyle yaşanır ve yük de eşit dağılır. Siz bu yükü tek başınıza üstlenirseniz karsınızdaki kisi artık kendini elde edilen sanmaya baslayacak ve sizin onu kazanmanız icin cabalamanızı bekleyecek. Size karsı ilgisini geri cekicek, cünkü sizin onun pesinde kosmanız gerekıyor. Cünkü artık karsınızdaki kisi kendini elde edilen sanıyor. Sizin kosmaktan cigerleriniz sönüyor, karsınızdaki kişiyse size yaklaşmak için bir adım bile atmıyor. E ama başta bu ilişkiyi isteyen kişi ben bile değildim ki, ben nasıl bu hale geldim?

En başta bu ilişki fikrini kafanızda olumlamak için cabaladıgınızdan, bucabanın bosa gitmemesi icin iliskiyi sürdürmek noktasında karsınızdakinden daha istekli bir hale geliyorsunuz. Belki daha çok seviyor değilsiniz ama daha çok mesai harcadınız. Ve mesainizin karsılıgını gormek istiyorsunuz. Ama karsınızdaki kisinin tek yaptıgı sey size gelip “Hadi birlikte bir yola girelim.” demek olduğundan, ilişkinin sonu hüsran olsa bile kaybedeceği bir şey yok. Çünkü zaten baştan bu fikri kabullendiğinden oldurmaya uğraşmadı. Elde eden olduğunun farkındalıgını bile yitirdiginden, sadece kösesine gecip sizin onu elde etmek icin verdiginiz savası izlemeye basladı.

Bir kişinin sizin çabanızı bir hiç için harcamasına izin vermeyin ve elde edenin siz olmadığınızın farkına varın.

Selam! Öncelikle sivilceli bir yüz ile yanmış olduğumdan dolayı mücadele ettiğim lekelere iyi gelenlerle başlamak istiyorum.

Retinal

Son zamanlarda sosyal medyada da viral olmuş bir aktif içerik. Lekeye ,kırışıklığa, koyuluğa her şeye iyi geliyor.

• !Retinal gece rutininde olmalıdır, aktif oldugundan günes ısıgına maruz kalmamak icin gece yatmadan once perdelerınızı bıle kapatarak kullanmalısınız.

• Ayrıca bol bol değil ince bir katman olarak tüm yüzünüze sürmelisiniz.

• Sabah yüz temizleyiciyle iyice arındırıp güneşe cıkmadan önce de günes kremi sürmelisiniz (yaz-kıs fark etmeden retinal tedavisi sürecinde bu rutin önemli)

Azelaic Asid

Bu da aktif içerikli bir asit, yine retinalle aynı şeyleri tedavi etmeyi hedefliyor. Açık yaraları yakıyor çünkü asit yani. Ben retinalle çapraz olarak kullanıyorum.

Güneş Kremi Kullanmak

Hem nemlendiriciden hem günes kreminden kısaca kremsi yapıda şeylerden nefret eden biri olarak. Lekenin önlenmesi için en büyük tedbir budur.

İkinci olarak saç kirpik uzama- gürleştirme için kullandığım içeriklere geciyorum.

Tatlı Badem Yağı

Baya basic olucak ama ipek kirpikten dolayı ortası boşalmış kirpiklerimin yerini bir haftada daha gür şekilde doldurdu. Selam sana imparator.

Çam Terebentin/Biberiye/Yılan/Hindistan Cevizi Yağı

Hepsini karıştırıp adeta koca karı ilacıymışçasına saçıma maske yapıp bir saat bekletip sonrasında duşa giriyorum. Çam t. Biberiye ve yılan yagı oldukca yogun yaglar ve sac cıkarmada oldukca etkılıler. Hındıstan cevızı yagıysa bu yagları seyreltmek ve sacı nemlendirmek için güzel bir yöntem. Ben hindistan cevizi yağı kavanozunu sıcak su dolu bır kaseye koyup erıyınce karısıma ekleyıp sonrasında sacıma suruyorum. Bunun yerıne soguk sıkım alabılırsınız. Veyahut hindistan cevizi yagı yerine seyreltmek icin dogal zeytinyagı kullanabilirsiniz.

Son olarak muzdarip olduğum bir konu: Koltuk altı kararması. Bunun için her dönem farklı bir asit içeriği viral olsa da ben Glikolik Asitten memnunum. Gece duştan sonra sürüp sabah roll on sürüyorum. Gözle görülür şekilde kararmalarım geçti. Periyodik olarak tüyler uzadıkca koyu görünüyor ama aldırınca ve düzenli glikolik asid kullanımıyla o görüntü de yok oluyor.

Bonus olarak yine koca karı tavsiyesi:

• Karınca yağı tüy çıkmasını azaltıyor.

• Hindistan Cevizi ve Tatlı Badem Yağı Dudak nemlendirmede birebir.

• Gliserin ve Hint yağı Saçı parlak gösteriyor ve elektriklenmeyi alıyor.

Hepsi kişisel deneyimlerim. Görseller de temsili, kendi kullandıklarım değil ama içerik aynı oldukça paketin ne olduğu önemli değil. Çift aşamalı temizlik yapmayı ve kendinize cici bakmayı unutmayın👋🏿👋🏿

Dedem öldüğünde üç yaşındaymışım. Dürüst olayım, ona dair hatırladığım hiçbir şey yok kafamda. Sadece annemlerin anlattığı anılarımız kadar var hayatımda. Durum böyle olunca kafamda bir kişilik oluşturup tutunmak oldukca kolay oluyor. Dedem harici tüm aile ferdlerim hayatta, birini fiziksel ve ruhen kaybetmenin acısını pek bilmem. Ama fotoğraflarla yasattıgım dedemin 1000 kilometre uzaktaki mezarının basına ne zaman gecsem, gozlerımden yaslar dokuluyor ıstemsızce. Ve kalbimde hissediyorum yokluğunu ki aslında hiç var olmadı hayatımda. Teyzemin dedem ve benimle ilgili anlattığı birkaç hikaye var.

Dedem ölmeden tam bir ay önce , annemi zorlayıp her gün telefonla anneannemi aratıp ,bakın 3 yasındayım, “annemin babası olan dedemle görüşmek istiyorum.” diyormusum. (Üc yasında bir cocuk nasıl aile kavramlarını bu kadar iyi kavramıs bılemıyorum.) Telefonu dedeme verdiklerinde günümü anlatıyor, aklıma gelen her seyı konusuyormusum. 3 yasında iseniz gündeminiz biraz kısıtlı olacaktır, buna ragmen dedem ölmeden önceki bir ay her gün onunla konusacak konu bulmusum.

Bundan bir ay sonraya gidiyoruz. Artık dedem hayatta değil.

Dedemin cenazesi icin annemin memleketine gitmeden önce, teyzemi almaya İzmir’e gitmisiz. Benim asla yanımdan ayırmadıgım bir yastığım varmış. Çocuklar peluşlara bağlanır, ben neden bir yastığa bağlandım? Bilmiyorum. O telaşla yastığımı izmirde unutmuşuz ve bunu gidince fark etmisiz. Annemin memleketine gittiğimizde “Yastığımı getirin.” diye feryat figan ortalığı birbirine katarak ağlamısım. Demisler “tamam, dönerken alacağız.” . “Hayır buraya getirin.” diyerek daha çok ağlamaya baslamısım. “Neden?” diye sorduklarındaysa “Dedemi kutuya koymuşlar, kafası ağrır, onun kafasının altına koyacağım.” demisim.

Dediğim gibi, ben bunların hiçbirini hatırlamıyorum. Bana da bir aksam yemeginde sohbet olsun diye anlatıldı. Hayatımda yasadıgım en yogun duygularla dinledim onları. Evet, ben hiç bilinçli bir yaşta yakınımı kaybetmedim. Ama bunları anlattıklarında ben bu yaşımla beraber yeniden o cenaze törenindeydim.

İnsan, hiç varlığını tatmadığı birinin yokluğunun acısını çeker mi?

Ben çektim.

Dedeciğim, her gece yatmadan önce senin için dua ediyorum, benim inanmadığım ama senin inandığın tanrıya, huzur içinde uyuman için.

Bır ınsanın ustune ne kadar duser, ne kadar ılgılenırsenız ; o kısı de sızden kacmaya o kadar egılımlı olur. Cünkü karsınızdaki kisinin alısık oldugu bır yasam standardı vardır ve bu yasamın ıcınde sızın verdıgınız , alısık olmadıgı ilgi yoktur. Karsınızdaki kisi , onun güvenli alanına girme isteginizi ‘güvenlik uyarısı’ olarak algılar ve alısık oldugu hayata donmek ıster. Sızın ıse onun normal hayatında yerınız yoktur. Sız bu ılgıyı, karsınızdakı kısının kacmasına ragmen vermeye devam ettıgınızde; karsınızdakı kısı de bu ‘kacan kovalanır’ mottosuna ve ayrıca ılgınıze alısır. Sizin ilginize karsı hala “istemem yan cebıme koy.” tutumuna devam etse de beynı coktan sızı rutınıne dahıl etmıstır. Ve sız bu ılgılı tavrı bır noktadan sonra karsılık goremeyıp gerı cektıgınızde, karsınızdakı kısı ıcın ıkıncı bır şok dalgası yaratırsınız. Karşınızdaki kısı, basından berı reddettigi ilginin bir anda geri cekildigini fark edince bosluga düser. Ve bu ılgının pesıne duser. O ana kadar onu ‘darlayan’ ilgi, o anda sonra ‘muhtac’ oldugu ılgıye donusur. O ılgıyı yenıden gormek ıcın cabalar. Artık ‘alısık olmadıgı’ bır ılgıye maruz kalan taraf sızsınızdır ve bu sızın hayatınızın bı parcası olmadıgı ıcın beynınız ‘güvenlik uyarısı’ vermeye başlar. Tebrikler! Minik caplı bir paradoksa girdiniz ve hayır, burası güvenli alan değil.

Bir insan , doğduğundan beri gördüğü yüze gittikçe yabancılaşır mı? Ben yabancılastıgımı hıssedıyorum. Aynanın karsısında zaman gecırdıkce yuzum blurlanıyor sankı; astıgmatım yukselıyor, ben kendımı secemıyorum yansımaların arasından. O aynadakı buhuyu sılmenın tek yolu, benlıgımde bır seylerı degıstırmekten gecıyor sankı. Ne zaman aynada kendımı gorememeye baslasam, kendimi tanımayacak hâle gelene kadar degistiriyorum. Eskiden kücük degisimler tatmın edıyordu benı, kendıme yabancılastıkca yuzumu secebılıyor oluyordum. Sonra yetmemeye basladı. Benı ben yapan seyler dıye tanımladıgım seylerden vazgecmeye basladım. Asla yapmam dedigim seyleri yaptım. Dizlerime inen saclarımı tek makas darbesinde kestim. Küt oldular. Hanı tanımadıgınız bırıne alıcı gozuyle bakmak daha kolaydır ya, ben de kendıme tam da onu yapmaya calısıyorum. Tanımadıgım bır sima, bir siluet haline geldigimde kendime alıcı gözüyle bakabiliyorum. Mesele güzel olmak mı bilmiyorum. Ama sanmıyorum da. Kendıme yakısmayacagını bıldıgım renklere boyadım saclarımı, oysa dogdugumdan berı herkesın ımrenerek baktıgı bır sarının tonuydu. Sonra aldım elıme acıcıyı, aylarca actım sacımı; sacım beyazlasana kadar. Bunlar kalıcı degildi ama. Aldım elıme ıntraketı kulak mememden basladım delmeye. Kulagımdakı delık sayısı 1,2,3 derken 20ye ulastı. Artık elımle dokundugumda tenimi hissedemedigim icin bıraktım delmeyi. Kulagım bıtınce gobegımı deldırdım ben de. Tamam ama bunlar da kalıcı degıldı kı , pıercıngı cıkarsam ıkı gun sonra kapanıcaktı yerı. Belkı ızı benımle kalıcaktı ama varlıgı kaybolucaktı. Burnumu yaptırdım ben de , daha 16 yasına yenı gırmısken hem de.Bu uzun bir süre tatmin etti beni, sonucta karından cıkarken belırlenmıs bır uvzum degıstı tamamen. Burnumun kendıne has elastık kıkırdagını da aldılar, her dokundugumda yabancı oldugunu hıssettım. E onun ustunden de bır yıl gectı tabıı yıne alıstım aynadakı goruntume. Bu surecte bır anda cıldım mahvoldu, cıldımı duzeltmeye calısırken baska bır yere zaman ayırmadım. Ama artık cılt bakımı da rutinimin bir parcası oldu. Dislerime tel taktırdım, rengini mavi yaptırdım. Her güldügümde yabancı olan varlıgını bellı etsın dıye. Bırkac ayda 15 kılo aldım, bıkac ayda 15 kılo verdım.Terazide degisen olmadı ama kendime obsesifligim beni yendi.

(hiçbir bilimsel dayanağı yoktur kaynakça tamamen benim deneyimlerim, sorgulamalarım ve düşüncelerim.)