Hayat farklı akıyor bir süredir. 16 yaşından beri kedilerle yaşıyor olsam da son altı senedir evimizde kedimiz yoktu. Neyse ki bu eksiklik yerini sekiz pati ile doldurdu. Evdeki hayvan sayısı, insan sayısından fazla. Daha ne isterim ki…Belki bir köpek? :)

Kendimi unutup iki yavru kediye adamışım gibi hissediyorum. Hiç şikayetim yok bundan. Çok hızlı büyüyecekler ve bu kuduruk günleri arayacağımı adımın Yaprak olduğunu bildiğim gibi biliyorum. Bir oyuncağın peşinden koşan, sıcak kahveme tokat atan, ayaklarımı ısıran bebeklerim var.

Hayatımda hiç ummadığım kişilerle konuştuğum, yüzleştiğim, affettiğim günler oldu bir de. Rahatladım mı, hafifledim mi bilmiyorum. Ama olgunlaştım sanki. Çocukluktan çıkmak ne kadar uzun bir yolculuk. Bitti sanıyorsun da bitmiyor.

Okumak için büyük bir açlık duyuyorum yine. Uzun uzun okumak için vaktim olsa keşke diye içimden geçirdiğimde en son eve saplanıp kalmıştım dizimi sakatlayıp. Şimdi sağlıkla okuyabildiğim kadar okuyayım diye içimden geçiriyorum. Önümüz kış. Evimiz, kahvemiz, kitabımız var neyse ki. Gilmore Girls izledikçe kahve içiyor, midem ağrıdıkça ilaç içiyorum :) Benim sonsuz döngülerim…

Bu ayın ilk iki haftasında okuduğum kitapları ekleyerek bitireyim bu yazıyı. Arayı açmasam keşke ama kesin açarım.

Dünyada, yaşadığım ülkede her yeni gün korkunç şeyler oluyor. Güzele, iyiliğe tutunmaya devam ediyorum. Sokaktan sahiplendiğimiz kedilerin kardeşlerine de yuva bulmanın, annesini tedavi ettirmenin neşesini bir hafta duyuyorum örneğin. Merak ettiğim bir kitabın çıkacağını öğrenince, metroda önüme geçmeye çalışan saygısız kişiyi boş verme ihtimalim de artıyor sanki. Bu Pollyanna ya da aptala yatmak değil de içinde bulunduğun şeklin kabını alırken kendini de koruyabilmeyi başarmak sanki bilmiyorum. Ya da belki de aldığım ilaçlar her şeyi daha pembe görmeme yardımcı oluyordur.

Dilerim bu sonbahar size de iyi davranır. Yapmayı dilediğiniz her şey kolayca yolunu bulur, gerçek olur.

Çok öperim.

Yaprak

Temmuz ayının bir haftasını çok sevdiğim bir şehirde, en yakın arkadaşımın evinde, onun harika köpeğiyle geçirdim. Döndüğümde heybem bir sürü hisle doluydu. Hüzün, endişe, mutsuzluk, şükran…Kendimle, hayatımla ilgili bir şeyleri fark etmemi sağladı. Her seyahat bir şey öğretiyor. Bu kez küçük de olsa bir aksiyon almamı sağladı en azından diyeyim. (Buraya hem içimi dökmek istiyorum hem de hiç tanımadığım insanların hayatıma dair bir şeyler okumasından huzursuz hissediyorum. Ne saçma.)

Yılı yarıladık. Bu 7 ay içinde 78 kitap okumuşum. 5 üzerinden 5 verdiğim kitaplar nelermiş diye bakarsam: Beni Götürmediğin Yer, Karınca Kokusu, Kafa Darbesi, Muhabbet (5 üzerinden 5 değildi aslında ama o an modum yüksekti), Bu Dünyada Kalmak İçin Nedenler, Antarktika var.

Hiç aklımda yoktu ama hayatıma bir anda kindle katıldı. Bu kadar seveceğimi düşünmemiştim. Sabah işe giderken kitabım bitince, eve dönerken çantamdan çıkartıp diğer kitabıma devam edebildim sayesinde. Evde olan basılı kitapları okuyorum ama sadece. Kitaba fiziksel olarak da tutkun olduğum için kütüphanemde olmayan kitabı oradan okuyup bitirmek istemiyorum. (Benim dertler)

Hava çok sıcak olduğu için hiçbir şey yapmak içimden gelmiyor. Hafta sonu dışarı çıkmak istesem de sıcak + kalabalık gözümü iyice korkutuyor. Bu kez de iyice eve tıkılıp kalıyorum gibi hissediyorum. İstanbul’da insanlar hafta sonu ne yapıyor sahiden?

Hiçbir şey izlemek de içimden gelmiyor. Odyssey’e mi gitsek diye düşündüm ama evde ayaklarımı uzatıp izlemek daha cazip geldi ne yalan söyleyeyim.

Playstation’da iki kişi oynanan Directive 8020’ye başladık. Karakterlerin aldığı kararlar oyunun akışına yön veriyor. Henüz bitirmedik ama ben epey sevdim. Dark anthology serisini de baya sevmiştik. Hepsini bitirdik. İki kişi oynanabilecek oyun arayışındaysanız bir bakmanızı öneririm.

Bende durumlar böyle. Denize girip, çıktığım gibi buz gibi bir bira içeceğim o anın hayalini kuruyorum. :)

Umarım siz de iyisinizdir. Yaz mevsiminiz güzel ve keyifli geçiyordur.

Yaprak

Su gibi akıp giden bir aydı. Heybem dolu geleceğim demiştim sanırım öyle de oldu. Bir haftalık bir tatile çıktık bayramı da fırsat bilip. Dört gün Madrid, üç gün de Barselona’da kalıp evimize geri döndük. Ben yine dönerken buhranlar yaşadım elbette. Avrupa’da bir şehirde kendimize sıfırdan, yepyeni bir hayat kurmanın hayallerini kurdum. Burada yaşasam, her sabah şuradan kahvemi alsam, şu kitapçı ile dostluk geliştirsem diye içimden geçirdim.

Her sabah erken kalkıp kendimi bir kafeye attım. Çağatay uyuyorken ben şehirde lokal gibi takılıp, kahvemi içtim. Kitabımı okudum, defterlerime notlar aldım. Tanımadığım insanlardan izin alıp fotoğraflarını çektim. Hatta iki sarhoş adamla karşılıklı Las Ketchup Aserejé dansı bile yaptım. :)

Kendime en yakın hisssettiğim yer hiç bilmediğim, tanımadığım yerler ve şehirler oluyor. Yalnızlıktan hiç korkmuyorum o anlarda. Bilakis sanki en sevdiğim Yaprak’la buluşup vakit geçiriyorum.

Velhasıl çok iyi geldi bu seyahat. Dönünce kendimi bana iyi gelen şeylere verdim her zamanki gibi. Sabah 6.50 vapuruna yetişip rahat rahat kitap okudum. İnsan sabahın o saatlerinde vapura yetişince bir güç zehirlenmesi ve hayat güzel hissi yaşıyor :)

Çok güzel kitaplar okudum. Özellikle Madrid’ten Barselona’ya giderken başladığım Kiraz Mevsimi’ni çok sevdim. Barselona’da geçtiği için onu valizime koyarken tam da o anın hayalini kurmuştum. Küçük hayallerim ve ben <3

İyiyim. Kendimle savaşlarıma yazlık ara verdim sanki. Ama sonbahar için de ayrı bir heyecan var içimde. Çünkü ailemize bir kedi çocuğun katılmasına karar verdik nihayet. Yıllarca kedilerle yaşamış biri olarak bu kararı zaten en başından almıştım ama evimizi paylaştığımız yukarıdaki arkadaşa zarar gelmeden bu süreci yönetmek partnerimi de beni de strese sokuyordu. Bakalım. Sonbaharda aramıza katılacak bu arkadaşı burada da bol bol paylaşırım diye düşünüyorum. Bana kalsa hemen şimdi alırım ama sonbaharın daha iyi olacağını düşündük. Bize şans dileyin :)

Nefis kahve çekirdekleriyle döndüm her zamanki gibi. Hola Coffee’nin kahvesine özellikle bayıldım. Dönsem de bu hissi yaşamaya devam etme halini çok seviyorum. En azından kahve kokusuyla birlikte haftalarca benimle kalmaya devam ediyor o şehir.

Geç de olsa Mayıs’ı uğurluyorum. Haziran da sıcağına inat hafif ve iyi gidiyor şimdilik. Vapurda esen rüzgarlar, kötü soğuk kahveler, uçuşan etekler ve yaz işte. Hayatın güzel olduğuna bize ikna etmeye yetiyor.

Sizi sevgiyle kucaklıyorum. Haziran ayınız neşeli ve keyifli geçsin.

Yaprak

Mayıs’tan umutluyum demiştim. Valla üzmedi beni ne yalan söyleyeyim.

Okuduğum kitapları buraya pıtı pıtı eklemeye geldim. Şu sıralar okumak konusunda çok iştahlıyım. Hepsinin yorumu her zamanki gibi hem Instagram hesabımda hem Goodreads hesabımda mevcut.

Beden dışında okuduğum her kitapla anlaştım. Bakalım ayın geri kalanında neler okuyacağım. Haziran’da dökülürüm buraya yine.

Filmler:

Çok az şey izledim.

Lost Highway, The Drama, A Poet ve Project Hail Mary ile ayı kapayacağım gibi duruyor. Palu Belgeseli’ni izleyip sinirlerimi de bozdum pek çok insan gibi.

Müzik:

Mayıs ayı boyunca deli gibi ABBA dinledim. Hayatta beni en mutlu eden şey ABBA şarkıları olabilir. Muhtemelen önümüzdeki günlerde de kulağımda hep ABBA olacak. Neşeye ve nostaljiye ihtiyacım var belli ki.

Hobi:

Bir puzzle’ı daha bitirdim belki notlar kısmında görmüşsünüzdür. Bir süre, en azından sonbahara kadar durma kararı aldım. Şu an duvara asılmayı bekleyen üç puzzle’ım var. :) Ama bana çok iyi gelen bir hobim oldu, mutluyum. Belki yapıp, çerçeveleyip sevdiğim insanlara armağan ederim. Saçma mı sizce? :)

Bu kez ‘dan ilhamla kategorilere ayırdım aylık yazımı. Umarım siz de pratik ve daha sevimli bulmuşsunuzdur.

Haziran başında güzel anlar ve anılarla heybemi doldurmuş geleceğim. <3

Yaprak

Atılan binlerce adım, biraz durmak, kendi hayatıma uzaklaşıp bakmak hep iyi hissettiriyor. Bu kez de öyle oldu. Kahve çekirdekleri, yeni bir puzzle, kitaplarla valizimizi kapatıp evimize döndük. Eve dönmek hem iyi hem kötü hissettiriyor artık.

Çok fazla okuyamadım bu ay. Odaklanamadım, leyla gibiydim. Yine de okumayı başardığım birkaç kitabı iliştireyim yine. Zinciri kırmayayım.

Bir de ne zamandır aklımda olan kitap kulübü işine sonunda giriştim. Her ay toplanan geliri bir barınağa, derneğe bağışlayacağım. İlk toplantının tüm geliri Kurtaran Ev’e gidecek. İkinci toplantı için de Dört Ayaklı Şehir’i düşünüyorum. Kitabımız ise bu yıl okuyup çok sevdiğim Antarktika. Yarın yapılacak toplantının heyecanı ve gerginliği şimdiden sardı. Umarım çok saçmalamam ve katılımcıları çok sıkmam. Buraya da linkini bırakayım.

Dandik dandik filmler izledim. Hiç söylemesem de olur bence :)

Mayıs ayını beklemek için sebeplerim var. Çiçek açacağım bir ay olacak, inanıyorum. Hoş, Nisan ayından da razıyım. Karabatak gibi daldım ama çıktım.

Siz nasılsınız? Bir görünüp bir kaybolan baharınız nasıl geçiyor?

Kocaman kucaklar, öperim.

Yaprak

Çok yorgun hissediyorum. Yetişkin olmak 2026’nın kilit meselesi benim için galiba. Yetişkin olmakta zorlanıyorum. Yetişkin olmanın problemleriyle uğraşmak yerine bir battaniyenin altına girip, aylarca uyumak istiyorum. Ev sahibiyle ilgili sorunlar, iletişim sıkıntıları, sağlık problemleri gibi dertlerden uzaklaşıp yapmam gereken ödevleri, kaçırdığım çizgi film bölümlerini dert etsem keşke. Hoş, ben 100 cm bir boya sahipken de endişeli biriydim.

Bacağım yeni yeni iyileşiyor. Sabah vapura yetişmek için koşmak zorunda kaldım. Hafif bir zonklama hissi var. Umarım başıma iş açmamışımdır. Diyetisyen devam. En azından mutsuzluğumun acısını kendimden yiyerek çıkartmama engel olan biri var hayatımda. Bir de bir psikolog görüşmesi ayarladım kendime. Beslenme, spor derken mentalim için de destek almam gerektiği artık aşikar oldu. İki sene terapi almıştım. Ama mental sağlık hele ki Türkiye’de yaşıyorsanız hep bir desteğe ihtiyaç duyuyor belli ki. Anlatmaya ihtiyacım olduğu buraya bile bu kadar dökülmemden belli sanırım.

Güzel haberlere, iyiliğe, hafiflemeye çok ihtiyacım var. Umarım Nisan daha iyi bir ay olacak her şey için.

Okumaya çalışsam da biraz zorlanıyorum. Hiçbir şey yapmak istemiyorum. Günlerdir kapalı, yağmurlu hava da bu duygu durumumda etkili. Günler sonra bugün güneş çıkınca bir nebze daha iyi hissettim. Okuduklarımı ve izlediklerimi de ekleyerek Mart ayıyla vedalaşayım.

Ayın geri kalanında The Wind Will Carry Us, Lurker, The Dinosaurs, Apollon by Day Athena by Night, Something Very Bad Is Going to Happen, What Marielle Knows, Arco’yu izledim. Arco ve What Marielle Knows çok hoşuma gitti.

Hepinizi öpüyorum. İyi geçen günler, hafif hisler bizim olsun dilerim.

Günlerdir evdeyim malum. 790 sayfalık bit kadar puntosuyla okurunu kör etmeye yemin etmiş olan Sekizinci Hayat romanını okuyorum. Neyse ki çok güzel. İnsan puntosuna, ağırlığına rağmen elinden bırakamıyor.

Çok anlatacak bir şey de olmadı hal böyle olunca. Nisan’ı bekliyorum dört gözle. O zaman anlatacak daha çok şeyim olacak bence. Pıtı pıtı yürürüm en azından. Güçlenin kaslar, yok olun ödemler! )Lıkır lıkır su içme efekti)

Kahve içtiğim kadar su içmeye çalışıyorum.

Doğru düzgün hiçbir şey de izlememişim. Heel, The Alabama Solution, The Face of Another’ı ve bir de Scarpetta dizisini izledim. Meh.

Neyse toparlıyorum, kendimi bırakmıyorum. Bol su içip, ödemlerimden kurtulup sahalara geri dönüyorum.

Öperim.

Şubat ayı kaygı seviyemin zortladığı bir ay oldu. Kaygılı, keyifsiz bir şekilde güzel kitaplar okuyarak tamamladım cüce ayı. Cüce ay ama hissi uzun oldu. Çok az D vitamini aldığımız, parçalı bulutlu bir aydı. Bitti. Bahar yolda.

Okuduklarımı iliştireyim. Buraya yeni gelenler olabilir diye her zamanki gibi bu kitapların yorumlarının yer aldığı Instagram hesabımın linkini de iliştireyim. Buyrun.

Ayın geri kalan günlerinde Masumiyet Müzesi’ni, Bergman Island, The Beast, Ghost Train, Blood Red Sky, The Plague, Father Mother Sister Brother’ı izledim. Mart başlayalı neredeyse on gün oldu. Hala bir şey izlemedim.

Bu ayın puzzle’ına başladım. Yavaş yavaş ilerliyorum bu kez. Acele etmeden bitirmek istiyorum. Bitirdiklerimden birini astım. Diğeri de çerçevede asılmayı bekliyor. Her yaptığım puzzle’ı eve asmak istiyorum. N’olacak böyle bilmem.

Havanın ısınmasını, yüzüme vuran ılık güneşi, dışarda olmanın iyi hissetmek için yeterli olmasa da yardımcı olduğu o bahar günlerini bekliyorum. Bu hafta sonu güneş her şeyi daha güzel gösterdi. Önce Heybeliada’da sonra da sahilde uzuuun uzun yürüdüm. Eve mimozalarla döndüm. Beni biliyorsunuz. Ben kötü hissedince kahve, kitap, çiçek alıyorum biliyorsunuz.

*Mimozaları ben kopartmadım, dekorasyon için kullanılmak üzere kesilen dalları usulca evlat edindim.

Şubat ayı boyunca neredeyse sadece Eksiz Mecaz podcastini dinledim. Övgülerle paylaştığım postun altına Zeynep Hanım ve Murat Bey yorum bıraktılar. Beni çok mutlu etti bu minicik etkileşim.

Dilerim Mart hepimize iyi gelir. Güneşli günler kapıdadır. Kalbimiz, yüzümüz sımsıcak olur. Çok öperim.

Yaprak

Şubat ayı yeni bir hocayla spora geri döndüğüm ay oldu. Online derslerle haftada üç gün spor yapmaya başladım. İki hafta ara vermiş olmak bile anında güçsüzleşmeme neden olmuş. Bir de diyetisyene başladım eş zamanlı. Temmuz’da diyeti bırakmıştım. Kilo almışım yeniden. Giymek istediğim şeylerin içinde kendimi daha iyi hissetmek için kilo vermek istiyorum. Bir de bırakınca tam bırakıyorum. İpleri elime almak iyi olabilir. Aaa aşırı gereksiz bilgiler bir anda. :)

Bu on iki günde okuduklarımı aşağı iliştiriyorum hemen.

Deli gibi puzzle yapıyorum görmüşsünüzdür belki. Onları çerçeveleyip duvara asacağım. Mart ve Nisan ayında yapacaklarım da hazır. Her ay bir puzzle yapıp evi deliler evine döndürmem umarım…

Şubat ayında izlediklerim nelermiş bakalım:

The Housemaid, Hamnet, The Brutalist (bunu üç güne böldüm asdfg), Joan Didion: The Center Will Not Hold, Evcilik, Chilly Scenes of Winter ve Aşk Filmlerinin Unutulmaz Yönetmeni.

Yıllar gibi süren Ocak ayından sonra Şubat hızlı geçiyor sanki. Sık sık bu şehrin kalabalığından, gürültüsünden, kaba insanlarından dolayı sinir krizinin eşiğinde bir kadın olarak dolaşıyor olsam da bana iyi gelen şeylere sığınmaya devam ediyorum.

Kendime hızlı bir aylık özet oldu bu.

Bitti, gidiyorum.

Yaprak

Okuduklarımın yine fotoğraflarını iliştireyim. İnternet aleminin neredeyse her yerinde okuduklarıma dair fikrim var gibi oluyor diğer türlü.

Ocak ayında okuduklarıma dair yorumlarımı Goodreads ve Instagram hesaplarımda bulabilirsiniz merak ederseniz. :)

Ayın geri kalan sürecindeyse Sirāt, 28 Years Later: The Bone Temple, Eyes Without a Face, Ah Güzel İstanbul, Gizli Yüz, Sound of Falling, Volver, Broken Embraces, Gece, Melek ve Bizim Çocuklar, Dönersen Islık Çal ve Die My Love izledim. Bunların içinde favorim sanırım Sirāt. Ocak ayı boyunca on dokuz tane film izlemişim. Sonsuza giden listemden epey film eksildiği için mutluyum. Zaman kavramıyla sürekli dövüş halindeyim. Ya yarın birden ölürsem ve o filmler listemde sonsuza dek kalırsa…….

Bu ayın en güzel şeylerinden biri Tarkan konseriydi. Bu deneyimi yaşayan- deneyim diyorum çünkü bu konserin ötesinde gerçekten bir deneyimdi- şanslı kişilerden biri olduğum için mutluyum. Bir hafta kadar bünyemde neşesi, enerjisi devam etti.

1000 parçalık, bembeyaz kısımları olan bir puzzle’ı akli melekelerimi biraz yitirerek de olsa tamamladım. Bugün yapıştırdım, çerçevelenip duvara asılacak hale geldi. Baktıkça deseninin güzelliğinden ziyade sabrımı göreceğim sanırım.

Bunun dışında biraz bok gibi bir aydı Ocak. Canımı sıkan, neşemi kaçıran çok fazla şey var ama bilirsiniz burayı ağlayarak yazdığım günlüğüm gibi kullanmayı sevmiyorum. Şubat ve Mart ayını hızlıca geçip, Nisan ve Mayıs ayına gelmeyi bekliyorum. Erken aydınlanan sabahlara, valiz tekeri tıkırtısına gün sayıyorum.

Spor hocam ile mecburen yolları ayırdım. İş başa düştü yine. Kilo da aldım muhtemelen. Kış gerçekten her yönüyle çok sevimsiz bir mevsim. Sürekli kahve içip, çikolata kemirip kanepede uzanmak istiyorum.

Chat GPT’ye sordum. Dedi ki Bugün 3 Şubat 2026 🌱 21 Mart’ta bahar başlıyor. 👉 Bahara 46 gün kaldı. Hadi bakalım, sayılı gün çabuk geçer.

Sizi öpüyorum. Şubat ayınız şerbet gibi geçsin dilerim. Gelmiş geçmiş en zevzek yazımı buraya kadar okuduysanız da ne mutlu bana.

Yaprak

Yıla süper başlamadım. Yılbaşında bok gibi hastaydım. Antibiyotik aldığım, fast food yediğim, erken uyuduğum bir yılbaşı gecesi geçirdim. Üç gün sonra ise 16 yaşındaki kedimizin vefat haberini aldım annemlerden. O pazar gününü ağlayarak, yas tutarak geçirdim. Sonra uzun uzun sosyal medyanın yapaylığı üzerine düşündüm. Daha önce evde beslediğimiz kuşumuz camdan kaçıp gittiğinde üzüntümü sosyal medyadan paylaşmıştım. Yakın sandığım insanlardan hiçbir tepki göremeyince onları hayatımdan çıkartmıştım. Açıklama yapmadan, sormadan, sorgulamadan. Artık insanları hayatımızdan çıkartmamız bu denli kolay. Ama bu denli kolay olan bir başka şey daha var, o da üzüntüsünü gördüğünüz birine minicik bir kalp koymak. Seni görüyorum ve üzüntünü paylaşıyorum demek. Kedimin vefatından sonra uzun zamandır iletişim kurmadığım bazı insanlar bana mesaj gönderdiler, başın sağ olsun dediler. İnsan evcil hayvanının kaybında bu acıyı yaşama ihtimali olan insanlardan bir reaksiyon görmek istiyor ne yalan söyleyeyim. Ama kibar gözüken insanların hiç de öyle olmayan bencil dünyalarında olmamayı tercih ederim. Yeni yıla hüzün ve alınacak derslerle başladım özetle.

Sonra kendimi en iyi bildiğim şeye, okumaya verdim.

Hepsinin yorumlarını burada bulabilirsiniz.

İyi kötü her gün bir şey izlemeye çalışıyorum. Bu on üç gün içinde Interiors, Savages, The New Yorker at 100, Put Your Soul on Your Hand and Walk, La Ciénaga, The History of Sound, Urchin, It Was Just an Accident filmlerini izledim. Letterboxd hesabımı aktif olarak kullanıyorum, onu da ekleyeyim yeniden.

Dün akşam Melikşah’ın stand up gösterisine gittik. Ben bir ara gülerken boğulacaktım, o denli eğlendim. Cuma günü de ofisçe Tarkan konserine gidiyoruz. Bu benim ilk Tarkan konserim olacak. Vallahi heyecanlıyım ne yalan söyleyeyim.

Süper hissetmiyorum. Her şey fazla ve yoğun geliyor bu aralar. İyi hissetmek için özel bir çaba sarf ediyorum. Nergis alıyorum, kahve alıyorum. Okuyacak bin tane kitabım olsa da kitap siparişi veriyorum. Ne yazacağımı bilmediğim defterler biriktiriyorum. Kendi yöntemlerimle kendi fanusumun içini süslüyorum. Nergislerin içinden çıkan küçük bir tırtılım var. Kelebek değil de güve kelebeği olacak muhtemelen. Bir kabın içinde her gün ona bakıyorum. Kendimle dalga geçe geçe hafta sonu şunu çizdim. Eğlendim en azından.

Durumlar böyle. En depresif yazım oldu sanırım. Olsun. Bazen de böyle olur. Kuyruğu dik tutmaya, enseyi karartmamaya devam. Dilerim iki hafta sonra daha neşeli ve heybemi doldurmuş gelirim.

Yaprak

Ocak ayının son gününde Bükreş’e gittim ablamla. Soğuk havası ve güzel kitapçılarıyla Şubat’ın ilk hafta sonunu orada geçirdim. Airbnb yerine otelde kalsak daha keyifli geçer miydi diye düşünmeden edemiyorum şimdi geri dönüp bakınca. Yine de gidip gördüğüm için mutluyum.

Mart ayında ise Kopenhag’a gittik. Güzel kahveye, güzel insanlara, iyi yaşamanın mümkün olduğu fikrine doyup döndüm. Dönüşü mutsuz hissettiren şehirlerden biriydi benim için. Sanki bir ütopyadan distopyaya geçiş yapmışım gibi hissetmiştim. Üzücü.

Nisan ayında ülkenin içinde bulunduğu korkunç durumla başa çıkmaya çalışmışım. Kitaplara, kedilere, kahvelere, güzel çiçeklere dönmüşüm yüzümü.

Haziran’da ise geri dönüp bakınca mutlulukla hatırladığım bir seyahate çıktık. Önce Lizbon’a sonra Porto’ya gittik. Sokakları arşınladık, kahveler satın aldık. Bir noktada artık lokal hissetmeye bile başladık. Çok sevdiğim arkadaşlarımdan biri bu yıl Lizbon’a taşındı. Onu görme bahanesiyle bu mavi şehre yolumu yeniden düşürmek istiyorum 2026’da.

Temmuz İstanbul sıcaklarıyla boğuşarak geçmiş. Geri dönüp bakınca fotoğraf bile bulamadım doğru düzgün :)

Ağustos’ta komşuya, Samos’a gittik. Yüksek sesle bağırarak konuşan, başkasının sınırı nedir bilmeyen, kaba Türkler nedeniyle bir daha okullar kapalıyken Yunanistan’da tatil yapmaya tövbe ettim. Ama meteor yağmurunun olduğu bir akşam Çağatay’la kimsenin olmadığı sahilde uzanıp yıldızları izlediğimiz bir akşam vardı ki benim için bu yılın en unutulmaz anlarından biriydi.

Eylül’de ise Hollanda’ya gittik. Çağatay’ın kuzenini ziyaret edip onlarla günübirlik Brüksel, Utrecht gezileri yaptık. Sonra ben Amsterdam’a en yakın arkadaşıma geçtim. Dolu dolu bir hafta geçirdik. Şansımıza hava da çok güzeldi.

Eylül’ün bir kısmı çok stresli ve sinirli geçti aslında. Hollanda dönüşünde ev sahibimizle kavgalar verdik. Hay böyle insanların ve ülkenin diye bol bol sövdük. Ben bu ülkede yaşlanmak istemediğimi bir kez daha anladım. Sonra bir şekilde akışta alıştım ne yazık ki olan bitene.

Kasım ve Aralık ise bol bol okuyarak, izleyerek geçti.

Bu yıl da cüzdandaki tüm paraları seyahatlere harcadım(k). Evimiz yok. Arabamız yok. Ama anılarımız var.

Okumak istediğim kitaplar, izlemek istediğim filmler, görmek istediğim şehirler ve kitapçılar var. İçmek istediğim galon galon kahve, öldürmeden bakabilmeyi başardığım bitkiler, doyurduğum kediler… Bunları yapabilecek sağlık, maddi manevi güç diliyorum önce kendime sonra tüm sevdiklerime.

Daha az ekran süresi, daha çok analog zaman diliyorum bir de.

Puzzle yaptığım, bulmaca çözdüğüm, analog fotoğrafa geri döndüğüm bir yıl olur umarım. Burası Instagram’a, Instagram Tiktok’a dönüşürken daha çok kalem kağıtla haşır neşir olduğum, insanların tuhaflıklarından sıyrılıp kendi dünyamda kendimle huzur bulduğum günler ve aylar diliyorum kendime.

Dilerim gelecek yıl da burada bir şeyler paylaşmaya devam etme motivasyonu bulurum. Bizi buluşturan her neyse siz de burada olmaya devam edersiniz umarım. Harika bir yıl diliyorum bunu okuyan herkese.

Kocaman sevgiler.

Yaprak

Neler Okudum:

Hepsinin detaylı yorumlarını hem burada hem burada bulabilirsiniz. İkisi çizgi roman olmak üzere 15 kitap okumuşum bu ay. Elimdeki kitap bitmek üzere hadi kendime torpil geçeyim 16 diyeyim.

Neler İzledim:

Dag Johan Haugerud’ün Oslo Üçlemesi’ni çok sevdim. Özellikle Drommer bu yıl izlediğim filmler içinde en sevdiklerimden biri oldu. Sorry, Baby de aynı şekilde. Bu ay biri dizi olmak üzere 17 tane film izlemişim.

Ayın favori bıdıları:

Böyle bir şey de eklemek istedim bu kez. Bu ay satın alıp da kullandığım ve memnun kaldığım şeyleri de ekleyeyim. Birincisi Philips’in hue go ışığı. Sabah uyandığımda karanlık olması beni mental ve fiziksel olarak çok zorluyor. İşe gittiğim günler alarmım 6’da çalıyor ama asla 6’da zınk diye kalkamıyorum. İstersem 12 saat uyuyayım, fark etmiyor. Neyse efenim bu saatin alarmını kuruyorsunuz, kademe kademe odanızı aydınlatıyor. Benim hemen başucumda durduğu için oda bir anda güneş doğmuşçasına aydınlanıyor. Gözüme gözüme de vurduğundan zor da olsa uyanıyorum. Kendisinin okuma, dinlenme, allı güllü morlu renkleri de var ama ben genelde okuma ışığını kullanıyorum.

Bir diğer kullanıp sevdiğim ürün Ben & Anna markasının refill bu vegan deodorantı. İçi bittikçe satın alınabiliyor. Beni mint-pembe tasarımıyla zaten tavlamıştı ama performansının da iyi olduğunu düşünüyorum. Temiz, şekersiz bir kokusu var. Şekerli kokulardan nefret.

Ve son olarak Yves Rocher’nin bu duş jeli. Böyle temiz, ferah bir kokusu var. Bunu satın alırken çalışan kadının bana koklattığı duş jeli banana bread kokuyordu. Kim neden yenilebilecek bir kek gibi kokmak ister hiç anlamadım, anlamayacağım da sanırım. Neyse :)

Velhasıl yılın son ayı böyle geçmiş gibi duruyor. Son dakika grip olmasam daha sevimli bir ay olabilirdi aslında ama sağlık olsun diyelim. Burada vedalaşıyor, yıllık z raporumu yazmaya doğru gidiyorum.

Bu ayın ilk kitabı Bozuk Para oldu. Ben sevmedim, Allah sevdiğine bağışlasın diyeyim.

Ben böyle kitapları hiç sevmiyorum sanırım. Biraz ‘’Dört Ayak Üstünde’‘ biraz ‘’Dinlenme ve Rahatlama Yılım’‘a benzeyen bu romanla hiç anlaşamadım. Zizek’in övgülerine mazhar olan Bozuk Para’yı belki de ben anlayamadım, bilmiyorum. Okur dostlarım okuduklarında ne düşünecekler, hissedecekler merak ediyorum.

Filistin asıllı, New York’ta ortaokul öğretmeni olarak çalışan, lüks markalara, kozmetik sektörüne düşkün anlatıcımızın hayatının yavaş yavaş kaosa teslim oluşunu onun ağzından dinliyoruz. Hayatına giren tuhaf adamlar, öğrencileri, hayatında anlam arayışı ve New York şehri üzerinden Batı eleştirisi...Not my cup of tea derler ya benim için de bu öyle oldu. Bu romanlar bana kendimi yaşlı hissettiriyor ve geride ‘’bir tek ben mi anlamadım bu dahiyane kitabı?’‘ sorusunu bırakıyor.

İkinci kitabım ise Yuko Tsushima’nın Işığın Alanı romanı oldu. Buraya yazdığım yoruma istinaden kitabın çevirmeni Ebru Hanım bana Goodreads üzerinden ulaşarak kafamdaki soru işaretini giderdi. Kendisine yeniden teşekkür edeyim. Bir de bu fotoğrafı, fotoğrafın ışığını ve mavisini çok seviyorum.

Osamu Dazai’nin kızı Yuko Tsushima’nın daha önce Köpeklere ve Duvarlara Dair öykü kitabını okumuş, çok sevmiştim. Orada yer alan iki öyküden biri de yine annelik ve kız çocuğu olmaya dairdi. Işığın Alanı da benzer bir yerde duruyor aslında. Eşinden boşanmak üzere olan bir kadının küçük kızıyla birlikte var olma çabasını onun ağzından dinliyoruz. Ev arayıp bulma, kendine ve kızına bakım verme çabasını; bir kadın olarak sevilme ve arzulanma ihtiyacını okuyoruz. Anne olmanın, küçük bir kız çocuğuna karşı sabırlı kalmanın bazen ne denli zor olduğunu Tsushima gerçekçi bir şekilde yansıtıyor. Bir de işin sosyo-politik kısmı var tabi. Japonya’da bekar bir anne olmanın zorluklarını da hissediyoruz.

Dürüst olmam gerekirse yazarın öykü kitabını daha çok sevmiş, daha çok etkilenmiştim. Bir de kızının r harflerini söyleyememesi ve o harfin y olarak çevrilmesi beni okurken biraz rahatsız etti. Bu orijinalinde de böyle mi yoksa çevirmen tercihi mi merak ettim.

Tshushima’nın diğer öyküleri de dilimize çevrilince heyecanla takip edip, okumaya devam edeceğim.

Üçüncü kitabım ise daha önce Ağaçların Gizli Yaşamı kitabını okuduğum Peter Wohlleben’ın Ormanın Kalbi isimli kitabıydı.

Ağaçların Gizli Yaşamı kitabıyla tanınan doğa koruyucusu Peter Wohlleben’ın Ormanın Kalbi eseri de tıpkı diğer kitabı gibi merak ve keyifle okunabilen bir kitap. Otuz bir başlıktan oluşan kitapta, ‘’Ağaçların kalp atışı’‘ ‘’Ormanların dili’‘ ‘’Solucanlar seyahate çıktığında’‘ gibi ilginç ve bir o kadar dikkat çekici bölüm bulunuyor. Wohlleben, konuya biraz ilgi duyan çoğu kişinin bildiği şeyleri basit ve anlaşılabilir bir dille anlatıyor. Akademik, kaynakça ve detaylarla boğulmuş bir anlatımdan uzak, samimi bir dille, kendi hislerini ve anılarını da katarak anlatıyor. Dolayısıyla okurken sizi yormuyor. Konuya dair biraz okuma yapan kişileri çok şaşırtacak bilgiler sunmuyor olabilir açıkçası, kabul ediyorum. Fakat belirli aralıklarla bölüm bölüm okumanın pek keyifli olduğunu düşünüyorum.

Zeytinlikleri acımasızca kesilen, ormanını, ağacını, hayvanını korumak zorunda kaldığımız bu ülkede bu kitabın varlığının önemli olduğunu düşünüyorum. Önümüz yılbaşı malum, doğayı seven, ağaçları tanımayı kendine dert edinmiş eşiniz, dostunuz varsa bence bu kitabı hediye edebilirsiniz. İnsanda kitapta da bahsedilen orman banyosunu yapmak, bir ağacın gövdesine dokunma isteği yaratıyor. Hiç olmazsa sizi duyacağını tahmin ettiğiniz ev bitkilerinize farklı bir gözle bakabilir, yapraklarını okşarken ona harika olduğunu söyleyebilirsiniz. :)

Evet bir sonraki kitabım ise Fırat Yaşa’nın Başka Bir Dünya’da isimli çizgi romanı. Yazar-çizer Fırat Bey’in bir söyleşisine katıldım. Kitabı Karaköy’den Kadıköy’e giderken okuyup, bitirdim. Söyleşiden sonra kendisi kitabıma harika bir imza kondurdu. Aynı gün lisedeki sınıf arkadaşlarımla seneler sonra görüştüm. Yorucu ama dopdolu bir gün geçirdim o gün, aklıma gelince gülümsedim şimdi.

Tepe çizgi romanını çok sevdiğim Fırat Yaşa bizi yine bambaşka bir dünyaya götürüyor. İnsanlık var olduğundan beri süregelen iktidar arzusu, mitler, hayvan-çocuk, doğa-insan ilişkisine dair yine düşündüren, duygulandıran bir çizgi roman. Fırat Yaşa’nın işlerini hayranlık ve merakla takip ediyorum. Tepe’yi okuyup sevenlerin çok seveceğini tahmin ediyor, kendisini hiç okumamış okurlara da ısrarla tavsiye ediyorum.

Aralık’ın bir diğer kitabı ise hem ayın hem yılın favorilerinden biri oldu benim için. Bu kitabı övmeye de biraz çekiniyorum aslında çünkü artık baskısı yok. Yine de olur da tekrar baskı yaparsa diye listelerinize almanızı çok isterim.

Of of of. 2025’i uğurlarken, henüz ölmemişken bu kitabı okuyabildiğim için kendimi çok çok şanslı hissediyorum.

2020’yi göremeden hayata gözlerini yuman Carlos Fuentes bizi 2020 yılına götürüyor. Amerika, Meksika’nın iletişim kanallarını tamamen durduruyor. Halk ve siyaset insanları birbirleriyle ancak mektup ve ses kayıtları aracılığıyla iletişim kurabiliyor. Biz de aslında kitap boyunca bakanların ve diğer yan karakterlerin birbirlerine yazdıkları mektupları okuyoruz. Seçim öncesi gergin atmosferde iktidar arzusundan kafayı yiyen, kötü bir sürü karakter var. Herkes ve her şey çok tanıdık ne yazık ki. Fakat Fuentes öyle muazzam bir kurguyla bu kitabı kaleme almış ki elinizden bırakamıyorsunuz. Mektuplarla birlikte dev bir gemici düğümü de çözülüyor sanki. Sırlar tıpkı matruşka bebekler gibi birbirinin içinden gün yüzüne çıkıyor. Nefis! Okuduğum sabun köpüğü birkaç kitabın ardından böylesine harika bir edebi kurgu okumak, yavan yemeklerin üzerine harika bir yemek yemek gibi hissettirdi desem abartmam.

Kitap alma hastalığımın faydasını gördüğümü de ekleyeyim zira ben bu kitabı 2010 yılında satın almışım. Kartal Koltuğu’nun artık ne yazık ki baskısı yok. Dilerim en kısa zamanda yeniden baskı yapar da bu harika kitabı uzun uzun konuşmaya devam ederiz.

Ve son olarak da kuzeye doğru gidelim ve Nils Vik’in Öldüğü Gün’ü anlatayım. Çağatay buna Hemme’nin Öldüğü Gün gibi mi dedi. Görüyorsunuz arkadaşlar ne kadar entelektüel bir çiftiz asfjgflkg.

Nils Vik’in Öldüğü Gün, kısa ama etkileyici romanlardan biri. Norveç’te fiyortlarda teknesiyle insanları taşıyan, Nils Vik’in yaşamındaki son günü okuyoruz. Tek bir günde geçen filmler gibi roman da tek bir günde geçiyor aslında. Ama biz Nils’in köpeği dahil hayatına giren herkesle yeniden buluşuyor, geçmişi yad ediyoruz. Karısı Marta’ya olan aşkı, teknesinde yolcu ettiği insanlar, sakin ama dolu dolu geçtiğini hissettiğimiz bir hayat. Kitap sakinliği ve atmosferiyle bana geçtiğimiz günlerde izlediğim İzlanda’da geçen Hvitur Hvitur Dagur filmini anımsattı.

Sakin, büyük olayların olmadığı, karakterin zihninde ve anılarında gezinen kitapları seviyorsanız mutlaka okumanızı öneririm.

Okuduklarım böyleydi. Vallahi Allah bereket versin diyorum.

İzlediklerim de şöyle gözüküyor:

Mubi’de Mussolini: Yüzyılın Oğlu’na başladım. Son üç bölümüm kaldı. Yarın Mubi’nin kitap kulübü etkinliğine gideceğim. Kitap-film eşleşmesi üzerinden bu eser konuşulacak. Normalde dizi aynı isimli kitaptan uyarlanmış. Bilgi Yayınları’ndan kötü bir çeviriyle yayımlandığı için yayınevi kitabın satışını durdurdu. Public bir yayın yapmıyor olsam farklı şeyler de yazardım da neyse adshf. Ben de Nasıl Faşist Olunur? kitabını aldım. Şimdi uyumadan önce ona bakacağım. Mussolini’yle ilgili birkaç şey daha izledim. Dersimi biraz çalışayım en azından. Hoş bu ülke sınırları içinde yaşamak, faşizmi anlamak için yeterli diye düşünüyorum aslında ama neyse.

Bu hafta sonu Nilay Örnek’in İş Sanat’ta gerçekleşen söyleşisine katıldım. İstanbul’da yazarların yaşadığı apartmanları anlattı kendisi. Ben birkaçını biliyordum aslında yine de dinlemesi keyifli bir oturumdu. Asıl İş Bankası’nın Temmuz ayına kadar devam eden süreli sergisi Yan Yana’yı çok sevdim.

‘‘Dr. Öğr. Üyesi Ali Kayaalp, “Melahat ve Eşref Üren çiftinde yan yana olmak ama aynı zamanda yalnız olmak arasındaki ince dengeyi vurgulamaya çalıştık,” diyerek, sözlerini şöyle sürdürdü: “Eşref Üren’in varlığını geri plana atmadan ancak Melahat Üren’e de eşit alan açmaya gayret ederek, sanatçı bir çiftin ilişkisindeki dinamikleri, gerilimleri, ahengi, neşeyi ve kırgınlıkları sanatseverlere yansıtmak istedik.”

Yan yana ama aynı zamanda yalnız olmak benim romantik ve arkadaşlık ilişkilerinde de üzerine çok düşündüğüm ve önem verdiğim bir konu olduğundan sanırım beni çok etkiledi ve hoşuma gitti. Melahat Üren’in kedilerle, çiçeklerle dolu eserlerini keyifle izledim. Onu da buraya eklemek istedim belki gitmek istersiniz.

Story’nin kahvelerini içmeye devam ediyorum. Bu Ethiopia çekirdeğini çok sevdim. Hatta o kadar sevdim ki sürekli bunu demleyip hemen bitirdim.

Ethiopia ve kahve demişken en sevdiğim hobimi rahatlıkla yapabilmek adına adımlar attım. Geçen yazımda bahsettiğim güzel haberi aldım. Beş yıllık vizeme kavuştum. Sağlık ve keyifle bol bol gezip, alıp denediğim farklı kahveleri, girdiğim kitapçıları, aldığım ıvır zıvırı burada anlatmayı diliyorum.

Sanırım böyle. Tüyap’a gidip döndüğüm bu yorucu günde yine de bilgisayarın başına oturup yarım aylık seceremi çıkartmak istedim. Umarım vakitsiz gelen bu bildirim nedeniyle bana sövmezsiniz.

Aralık ayının geri kalan günlerinde, ben yeniden yazana değin kendinize iyi bakın. Vitaminlerinizi, zencefillerinizi ihmal etmeyin.

Öperim.

Yaprak

Serinin üçüncü kitabı İlkbahar, çoğu okur dostum gibi benim de seride en sevdiğim, en etkilendiğim kitap oldu. Özellikle son bölümünü epey duygulanarak okuduğumu itiraf etmeliyim.

Ali Smith’in diğer iki kitabında da olduğu gibi bu romanda da hayal ile gerçek birbirine karışıyor, dağınık bir zamanda ilerleyen kurgu siz içine girdikçe katman katman açılıyor. Okurlara gerçekten iyi bir roman okuduğunu hissettiren bir akış, şiirsel bir anlatım var. Nefis.

Kısaca konusundan bahsetmem gerekirse, kitap üç karakter etrafında şekilleniyor. Çok sevdiği bir dostunu kaybeden, hayatının anlamını yitiren ve intihar etmeyi düşünen Richard, mülteci geri gönderme departmanında mülteci gözetim memuru olarak çalışan Brittany (isim seçimleri de elbette düşünülmüş) ve küçük bir masal karakterini andıran, insanların zihinlerini kontrol edebildiğini gördüğümüz on iki yaşındaki Florence. Bu üç karakterin yolu bir şekilde kesişiyor. Biz ilk bölümde Richard’ın zihninde, ikincisinde kötülüğün sıradanlığıyla sarsılarak Brit’in zihninde geziniyoruz. Üçüncü bölüm ise çözüm bölümü gibi, her şey aydınlığa erişiyor ya da karanlığa demeli belki de...

Smith bu romanı Brexit’ten önce yazmış yani mülteci krizi, ırkçılığın yükselişi, içinde bulunduğumuz savaş atmosferi ve hatta pandeminin gelişini görmeden. Biraz ön görerek belki de. Kitabın teşekkür bölümünde ‘’Birleşik Krallık Göçmen Geri Gönderme Merkezi’nde sınırsız olarak kapalı kalmanın nasıl bir şey olduğuna dair benimle konuşan ya da bana yazan göçmenlere minnettarım, özellikle de bu ülkenin GGGM’lerindeki günlük hayatı anlatan isimsiz arkadaşa.’‘ diyor. Dolayısıyla bu romanın incelikli bir çalışmanın eseri olduğunu bir kez daha anlıyoruz.

Çok etkilendim. Edebiyatın hayatın gerçekliklerini şiirsel bir dille aktarabilmesine her zaman hayran kalacağım ve Yaz’a devam etmeden önce bir minik soluklanacağım sanırım.

Marlen Haushofer’ın Duvar romanını seneler evvel hakkında hiçbir fikrim yokken Can Yayınları’nın yaz kampanyasıyla alıp okumuştum. (Yaşlılar bilir eskiden her yaz 5, 10 lira kampanyası olurdu :’)) Buraya duygularımı yazmamış olsam da kitabı korkunç bir klostrofobi hissiyle okuduğumu hatırlıyorum. Yazar haklarının Yapı Kredi’ye geçmesiyle birlikte Duvar’a ek olarak Çatı romanı da ilk kez okurlarla buluştu. Ben de yıllar sonra bu kez hakkında fikir sahibi olarak Haushofer’ın (bizim için) yeni romanını okudum.

Çatı romanı yazarın Duvar’dan altı yıl sonra kaleme aldığı aynı zamanda kendisinin son romanı. Kitabı spoiler vermeden anlatmak biraz zor olsa da deneyeceğim. Sessiz bir evde eşi Hubert ile yaşayan, kitaplara çizimler yapan bir kadın anlatıcımız var. Evin rutinleri içinde, sıradan ve sakin bir hayat süren anlatıcımızın hayatı bir gün kapısına gelen mektupla farklılaşıyor. Sürprizi kaçırmadan sanırım ancak böyle anlatabilirim. Çatıda kendine ait bir odası olan anlatıcımızın zihninden geçenleri okuyoruz. Geçmişini, hislerini, gününün nasıl geçtiğini. Bana biraz yakın zamanda okuduğum Sarı Defter günlüklerini hatırlattı. Zira Çatı romanı her ne kadar bir kurgu olsa da Pazar gününden diğer pazar gününe doğru giden yedi günlük bir çizgide ilerliyor.

Kadınlık, eş, kendine ait bir alan ve zaman konularını işleyen iyi romanlardan biriydi benim için. Olaysız ve durağan romanlardan hoşlanmayan okurları zorlayabilir ancak benim gibi karakterin zihninde dolaşmayı seviyorsanız bence keyif alarak okursunuz. Yazarın diğer eserleri de dilerim hızla dilimize kazandırılır biz de yeterince övülmediğini düşündüğüm Marlen hanımı keyifle okuruz.

Ben şiirle arası hiç iyi olmayan okurlardan biriyim. Hiç oturup şiir okumuyorum. Ancak böyle Margaret Atwood, Ursula K. Le Guin gibi sevdiğim ve hayranlık beslediğim kadın yazarların şiirlerini okuyabiliyorum. Atwood’un Kalpten ismiyle dilimize kazandırılan bu şiir kitabını da kendi ön yargılarımla başlayıp bitirdim.

Atwood’un 2008-2019 yılları arasında defterlere yazdığı, çekmecelere kaldırdığı şiiirleri şaşırtıcı olmayacak şekilde feminist, doğaya atıfta bulunan, kayıp duygusu baskın şiirler. Sevilen birinin kaybı, korkunç bir dünyada kadın olmak, mitolojik kadın karakterler ve kuşlar. Bu kitapta kuşlar ve kadınlar neredeyse her şiirde yer alıyor.

Çeviri şiir okumak zor olsa da okuduğum şey beni memnun ve tatmin etti. Benim gibi türe çok yakın olmasanız da çağımızın en önemli yazarlarından biri olan Atwood’un şiirlerine bir şans vermenizi isterim. :)

Arjantinli yazar Juan Jose Saer’in Muhteşem Limon Ağacı romanı, okuması o zor romanlardan. Bu kez bunu duygusal yoğunluğu için değil, yazım şekli için söylüyorum. Saer’in cümleleri oldukça uzun, tekrarlı ve şiirsel. Konuyu anlatım şekli de keza dolambaçlı, yer yer masalsı... Takip etmenin, içine girmenin zor olduğu bir anlatıya sahip.

Wenceslao ve eşi oğullarını kaybeder. İsmini bilmediğimiz eş, tam yedi yıldır yas tutmaktadır. Artık kendi ailesi bile onun yas sürecinden çıkması gerektiğini düşünmektedir. Yılbaşı akşamı Wenceslao baldızlarının evine doğru yola çıkar. Bir tam günde geçen romanda karpuz taşımak, hayvan kurban etmek gibi sıradan olaylar uzun uzun ve detaylıca anlatılıyor. Burada dikkati diri tutmak zor ve mühim :)

Bahçedeki limon ağacı üzerinden bir hayat ağacı metaforu var mıydı, ben mi fazla okuma yaptım bilmiyorum ama bahçede üç nesile tanıklık eden ağacın, ölümlere rağmen orada durmasında “Hayat biraz böyledir. Ağaçlar solar, yeniden yaşarır. Hayat devam etmenin yollarını bir şekilde bulur.” mesajını aldım ben. Dediğim gibi zor ama edebi anlamda tatmin eden okumalardan biri oldu benim için.

Ali Smith’in Sonbahar romanını beş yıl önce tam bu zamanlar okumuştum. Üzerinden yıllar geçtikten sonra seriye kaldığım yerden devam edip tamamladığım için çok mutluyum. Yaz’da diğer romanlarda yer alan neredeyse tüm karakterler yeniden buluşuyor. Sonbahar’dan tanıdığımız David Gluck, Kış’tan tanıdığımız Art ve Charlotte, yer yer de İlkbahar’daki karakterler. Birbirinin direkt devamı olmayan bu seri, arka arkaya okunduğunda sizi sanki yalnızca sizin tanıyıp bildiğiniz gizli bir dünyaya davet ediyor.

Diğer romanlarda olduğu gibi bu romanda da göçmenlik, kardeş olma, geçmişle hesaplaşma meselesi var. Pandemi de yine Yaz’ın esas meselelerinden biri. Kitaba dair en sevdiğim kısım ise Samantha’nın mektupları ve elbette ebabiller oldu. Robert’in dahiyane zekası, Kış’ta ismini duyup tanıma fırsatı bulamadığımız Charlotte’ın gizlemeye çalıştığı kırılgan hali yine romana dair çok sevdiğim birkaç şeyden biri. Serileri bitirmek konusunda epey başarısız biri olarak bu harika dörtlemeyi yıl bitmeden tamamladığım için epey memnunum.

Tanıdık Sima, her şeyin çok hızlı değiştiği bilinmez bir çağda şikayetleri “yalnızca okumak”la görevli bir memurun ağzından anlatılan bir hikaye. Oldukça canlı renklere sahip çizimler, distopik dijital bir çağı anlatıyor. Yapay zeka, her şeyin bir gün öncesine nazaran asla aynı ve tanıdık kalmaması, tanıdık simanın konularından. Dijital dünyada yalnızlık çeken insanlar için ev arkadaşlığı görevi üstlenenler, şikayet hattı hepsi trajikomik ve oldukça tanıdık aslında. Oldukça ilgi çekici, daha önce okuduğum hiçbir çizgi romana benzemeyen-buna kitabın boyutu da dahil- Tanıdık Sima’yı çok sevdim.

The Lovers on the Bridge, Domates, Biber, Depresyon, After the Hunt, The Beast in Me, A Tale of Autumn, Blow-Up ve If I Had Legs I’d Kick You da bu ayın geri kalan günlerinde izlediklerimdi.

Okuma-izleme serüveni açısından epey dolu dolu geçen bir ay olmuş. Aralık ayı için çok fazla koşturmam olacak gibi hissediyorum ama bakalım. Beklediğim bir haber var. Umarım güzel sonuçlanacak. Yeni yılın hayallerine tutunuyorum daha şimdiden.

Kasım’da Story Coffee’nin deneme paketini aldım. Her gün farklı bir çekirdeği öğütüp, demliyorum. Kahve öneriniz olursa lütfen bana yazın :)

Kafamı pek toplayamadım bu kez. Olduğu kadar diyor ve sizleri öpüyorum.

Yaprak

Yorumlar Goodreads yorumlarım. Onu okuyan insanlara dejavu hissi verirse normal :)

Üç yıldır işsiz Jean, internette gördüğü bir iş ilanına başvurur ve pozisyona seçilir. Görevi insanların deliksiz uyumalarına yardım etmektir. Yastık adam görevinde her gece başka insanlarla uyumalı, kişisel hijyenine, dış görünüşüne dikkat etmelidir. Bir yandan da partneri Marianne’e durumu izah etmeli ve ona bu işin yalnızca bir hizmet olduğunu hissettirmelidir. :)

Yastık Adam çok tatlı, keyifle okunan bir çizgi roman. Çizimlerini çok sevdim. Damla Hanım yine harika bir çeviriye imza atmış. Bir yerde “Hıyar ağaları!” ifadesi var ona çok güldüm. kulübüyle bu kitabı konuşmak da çok keyifliydi. Her ayın ilk pazartesi gününü sayelerinde çok seviyorum :)

Helen Garner’ın yıllara yayılan günlüklerinin ciltli baskısını görünce heyecanlanmış, Türkçe’de ne zaman yayımlanacağını merak etmiştim. Sanırım -neredeyse- eş zamanlı olarak dilimizde de yayımlandı. Üç ayrı kitap şeklinde okurla buluşacak olan serinin ilk kitabı Garner’ın 1978-1987 yılları arasında yazdığı notları içeriyor. Helen Garner benim severek takip ettiğim yazarlardan biri. Bir cinayet davasını anlatan Bu Yas Yuvası, kurgu dışı bir kitap olsa da içlerinde en sevdiğim kitabı sanırım.

Sarı Defter’e gelecek olursam aslında az önce söylediğim gibi bunlar dokuz yıl boyunca Helen Garner’ın tuttuğu kısa kısa notları içeriyor. Kimi zaman gününü, kimi zaman eşiyle yaşadığı kalp kırıklığını, büyüyen kızını kimi zaman da rüyalarını anlatıyor. İnsanda Virginia Woolf, Doris Lessing okuma isteğinin yanı sıra düzenli not tutma arzusu yaratan, ilham dolu bir kitap bu. Acele etmeden, günlere yaya yaya, birinin eski bir defterini bulup karıştırmanın verdiği o tuhaf his ve hazla okudum. İkinci ve üçüncü cildi de keyifle okuyacağımdan çok eminim, o nedenle heyecanla çıkmalarını bekliyorum.

Bir de kendisi acaba hâlâ not tutuyor mu, Dua Lipa’nın kitap kulübüne konuk olduktan sonra defterine onunla ilgili neler yazdı diye düşünmeden edemedim. :) Çünkü bu kitapta ya da diğer bir deyişle buradaki notlarında diğer yazarların tatlı gıybetleri de bulunuyor :) Günlük okumaktam hoşlanıyorsanız, benim gibi bir Helen Garner okuruysanız mutlaka edinmeniz gereken bir kitap diye düşünüyorum.

Son olarak Elif Ersavcı müthiş bir çeviriye imza atmış. Bu denli kişisel cümleleri dilimize böylesine akıcı, şiirselliğini koruyarak çevirmeyi başardığı için kendisine tebrikler ve elbette kocaman teşekkürler.

1984 doğumlu genç yazar Eric Metzger’in Orpheus ismiyle dilimize çevrilen novellası, Louis ve mitolojinin hüzünlü karakteri Orpheus’un hikayesini anlatıyor.

Sakin fakat melankolik yapılı Louis, bir gün bitpazarında tam da kapak görselindeki gibi nostaljik bir telefon bulur ve satın alır. Eve geldiğinde çocukluğundan beri hatırladığı telefon numarasının tuşlarını tek tek çevirir. Yanıt alamayacağını düşünürken bir mucize olur ve telefonu yıllar evvel hayatını kaybeden babası açar. (Bu bilgi arka kapakta da yer aldığından spoiler sayılmaz diye düşünüyorum :))

Orpheus ise modern dünyanın Orpheus’u. Liri yok belki ama barlarda dinlediği müzikleri var. Sevdiği kadın Eurydike’yi arıyor her gece. Naralar atıyor ve Hades’in peşinden Ölüler Diyarı’na inmekten korkmuyor. Fakat Orpheus’un mitolojik olarak anlatılan hikayesinde biliriz ki yaptığı hata sonucu, geri dönüp baktığı için sevdiği kişiyi sonsuza dek kaybetmekle lanetlenir. Burada da Orpheus’un kaderi aynı mı olacaktır onu da artık söylemeyeyim :)

Geleceğe ve geçmişe gitme durumu sinemada da sıklıkla işlenen bir konu malum fakat karakterin geçmişine telefon etmesi fikri bana orijinal ve ilgi çekici geldi. Bir solukta rahatlıkla ve ilgiyle okunan bu romanla ilgili belki tek eleştirim kısalığı olabilir. Biraz daha uzun biraz daha derin olsa sanki çok daha etkileyici olabilirdi diye düşündüm. Kitap, tiyatro sahnesine uygulansa ilginç bir seyir zevki sunar diye de düşündüm. (İçimdeki dramaturg dile geldi.)

Son olarak kapağına bayıldığım notunu da ekleyeyim.

Ali Smith’in Mevsimler Dörtlemesi’nin ilk kitabını 2019 Aralık ayında okumuşum. Tuhaftır içinde bulunduğum ruh halini net hatırlıyorum. Üç ay sonra patlayacak pandemi krizinden bihaber umutlu ve pek keyifliydim. Sonra herhalde hayatın da sürprizleriyle ben bu seriye devam etmeyi tamamen unuttum. Üzerinden altı yıl geçince tamamlamaya karar verdim. Birbirinin devamı niteliğinde olmamasından da cesaret aldım herhalde :)

Kış’ı anlatmak aslında bence biraz zor. Bazı yönlerden masalsı bazı yönlerden uzun bir şiiri andırıyor. Anne-oğul, abla-kız kardeş, kadın-erkek ilişkilerinin karmaşasından doğan bir ahenk gibi. Sanki anlamsız notalar bir araya gelince hoş bir melodi ortaya çıkartıyor gibi. Babasını hiç tanımamış, annesi de dahil kimseyle gerçek bir bağ kuramamış Arthur, hippi teyze Iris ve tam olarak tuhaflığının sebebini kavrayamadığımız Sophia... Bir de Arthur’un sahte kız arkadaşı Lux var ki romanda en sevdiğim karakter o oldu.

Irkçılığın ve yabancı düşmanlığının her dönem kendini farklı şekillerde tekrar ettiğini hissettiren, insan ilişkilerindeki sıcak ama kimi zaman yakıcı hislere masalsı bir perspektiften bakan bu romanı çok sevdim. Bu kez altı yıl ara vermeden, seriye hızlıca devam edeceğim. Yani umarım :)

Bu şiirsel metnin çevirisinde Seda Çıngay’ın emeği de göz ardı edilemez tabii.

Bu kitabı okurken ağlayacağımdan çok emin olduğum için yalnız olduğum bir günde okumaya başladım. Tahmin ettiğim gibi de oldu...
Georgi Gospodinov’un bu ağıt romanı babasını anlatıyor. Babasını, onun hastalık sürecini, kaybını, yasını... Okuması zor bir kitap bu. Babanızı hiç tanımamış olsanız da zor, babanız hayatta olsa da zor hele onu kaybettiyseniz tahmin ederim ki çok çok zor.

‘’En azından guguk kuşunun ötüşünü duyacak mıyım?’‘ cümlesiyle artık böğüre böğüre ağladığım bu kitabı okuyan herkesle kolektif bir hüznü beraber yaşıyoruz sanırım. Böylesine hüzünlü bir konuyu anlatan kitabın çok kısa süre içerisinde bu kadar sık tekrar baskı yapmasını, paylaşılan duygudaşlığa bağlıyorum naçizane.

Anne-baba kaybını anlatan her film her kitap okuruna, izleyicisine etkilenme vaadinde bulunuyor şüphesiz. Ama Gospodinov’un başarısı hislerini samimi ve ajitasyona düşmeden aktarmasında gizli. Bir bahçeye hayat vermeye çalışırken kendi hayatı yavaş yavaş solan, yaşadığı ülkenin şartları gereğince sevgisini göstermeyi bir türlü öğrenemememiş bir babanın hayatı bu...Türkiye’deki çoğu babaya benzemesi belki de hepimiz için böylesine etkileyici kıldı bu anı-romanı.

Kitaplar bizleri biz farkında olsak da olmasak da hayata hazırlıyor. Bu kitap da olanı ve olacak olanı okuruna hatırlatan ve ona öğreten cinsten bir kitap.

******

Bunlara ek olarak Margaret Atwood’un Dearly şiir kitabını okudum. Yakında harika bir kapakla Doğan Kitap’tan çıkacak. Bir yandan Peter Wohlleben’in Ormanın Kalbi kitabını okuyorum. (çok ilham verici bir kitap olduğunu düşünüyorum) Ali Smith’in Mevsimler Dörtlemesi’ne İlkbahar ile devam ediyorum. Bir de muhtemelen bugün bitireceğim Bunu Düşünmek İstemezdim’i okuyorum. Sesli kitap olarak ise Arkada Yaylılar Çalıyor, Hyunam-Dong Kitabevi ve Ölmek İstiyorum ama Tteokbokki de Yemek İstiyorum’u dinledim.

******

İzlediklerim açısından da epey verimli başladı bu ay aslında. Sinemada Bugonia’yı izledim ve çok beğendim. Del Toro’nun Frankenstein’ını, From Hilde, with Love’ı, Late Shift’i, The Perfect Neighbor’ı, berbat Cinayet Süsü’nü ve Deborah Levy’nin aynı isimli romanının uyarlaması Hot Milk’i izledim. Star Wars serisine devam ederek Return of the Jedi ile seriyi tamamladım. Şimdi geri kalan filmlere ek olarak Andor’a başlayacağım. İzlediklerim içinde bir de Bye Bye Tiberias vardı ama ona yazdığım yorumu buraya da ayrı olarak eklemek istedim.

Sonsuza uzanan okuma listem gibi sonsuza uzanan izleme listemden bir film seçip açtım. Bütün gün Bahçıvan ve Ölüm’ü okudum. Kalbim yeterince kırık değilmiş gibi Bye Bye Tiberias ile iyice paramparça oldum.

Lina Soualem, annesi Hiyam Abbas’la çektiği bu belgeselde aile olmayı, sürgünü, çocukluğu, dört kuşağın anne-kız ilişkilerini anlatıyor. Hiyam Abbas’ı Succession izleyicileri hatırlayacaktır. Kendisi Emmy ödülüne aday da olmuş Filistinli bir oyuncu. Yıllar önce doğduğu topraklardan Fransa’ya göç etmiş, burada iki kez evlenmiş, hiç ülkesine geri döneceğini düşünmemiş. Bir iç dökme, yüzleşme ve yas hikayesi bu. Ama çok içten, hiçbir yönden sırıtmayan cinsten bir hikaye. Sınırlara, savaşa dair bağırmadan bir sürü şey anlatan... Yeğenini koklayarak ailesinin kokusunu almaya çalışan bir teyze, beni unutma diyen bir anne... Çok dokundu bana özetle. Normalde izlediklerimi buraya hiç eklemiyordum ama böylesine yoğun hislerle sarmalanınca kendime de bir not olması adına eklemek istedim. Dilerim siz de izler ve benim gibi beğenirsiniz.

*****

Bunun dışında ilham aldığım birkaç şeyi de eklemek istedim bu yarı ay raporuna. Cevdet Mehmet Kösemen’in Youtube’ta Yaptığı Sıra Dışı Şehir Turu videolarına bayılıyorum. Sokaklara, binalara bakma şekli bana çok ilham veriyor. Hiç bilmiyorsanız bir bakmanızı öneririm. Kendisi de oldukça sıra dışı biri gerçekten :)

Kutsal Motor’un yeni serisi Gece Vardiyası’nı izlemekten büyük keyif aldım. İkinci buluşma bu akşam. Hakan Bıçakcı ve iş arkadaşım da olan Cihan’ın sohbetini ilham verici buluyorum. Bu akşamki bölümünü Mubi’nin etkinliğine gideceğim için kaçıracağım ama yarın tekrarını izleyeceğim koşa koşa :)

Bir konuyu merak edip onun peşi sıra giderek yeni şeyler öğrenmek bana iyi geliyor. Geçen ay Riefenstahl belgeseli, ilgili kitap derken kendimi Star Wars serisini izlerken bulmuştum. Bu ay öyle bir merakla kaybolduğum bir konu olmadı henüz ama alıcılarımı açık tutmaya çalışıyorum.

Günlerim rutin bir şekilde devam ediyor. Her hafta bir diğerinin aynısı gibi ama çok da şikayetim yok sanırım. Haftada iki gün spor yapıyorum. Canım istemiyorsa kendimi dışarı çıkmak için zorlamıyorum. Evde bol bol okuyup, izleyip dinleniyorum. Dilerim bu ayın geri kalanlarını da burada uzun uzun anlatma isteği duyarım.

Sizleri öpüyor, güneşli kasım ayının tadını çıkartmanızı diliyorum.

Yaprak

Ekim ayı boyunca Amsterdam ve Brüksel’den aldığım kahveleri içtim. En sevdiğim hobim bu sanırım.

Ekim ayında bir şeyler öğrenme arzum yeniden canlandı. Önce Leni Riefenstahl’ın belgeselini izledim. Onun sinema estetiğinin başta Star Wars olmak üzere birçok filmde kullanıldığını öğrenmemle birlikte Star Wars serisini izlemeye başladım. 34 yaşıma kısmetmiş bu kült seriyi izlemek. Görüyorsunuz hayatta hiçbir şey için geç değidflkg. Bunun dışında Slow Horses’a başlayıp son sezona kadar bir solukta izledik. Roses, Twinless, Honey Don’t!, Steve, The Woman in Cabin 10, The Conjuring: Last Rites, kızlarla izlediğimiz Practical Magic, Filmekimi’nde izlediğim Sentimental Value ve Mirrors No.3, One Battle After Another da bu ayın filmleriydi.

Çok fazla film olduğu için her akşam yapacağım bir şey olduğunu bilmek de bana iyi geldi. Kendi içinde bir rutini oluştu bu sürecin, çok hoşuma gitti.

Bir yandan da Nazi Almanyası’nın yükseliş döneminin ilgimi çok çektiğini fark ettim. Sebastian Haffner’in anılarını okumaya başladım. Bu kitabı keyifle okuyorum desem çok abes kaçacak biliyorum fakat o dönemi yaşayan birinin ağzından okumak bana garip bir zevk veriyor. Bir şeyleri anlamak ve anlamlandırmanın keyfi olabilir diye düşünüyorum. Bu döneme dair okuma ve izlemelere önümüzdeki ay da devam etmek istiyorum. Film, kitap ve belgesel önerileriniz olursa benimle paylaşmanızdan mutlu olurum.

Bunun dışında kolay bir ay olmadı benim için. Psikolojik olarak her şeyin ‘‘fazla’’ geldiği bir ay oldu. D vitamini, magnezyum, kitap, kahve derken biraz düze çıkmayı başardım sanırım. Dilerim beklediğim şeylerin gerçekleşmesiyle daha iyi hissedeceğim. 2026’yı planlamaya başladım şimdiden. Bu da bana iyi geliyor. Yakın zamanda 2026 ajandama karar vereceğim. Ajanda ve günlüğü daha düzenli kullanan biri olma niyetim var gelecek yıl için.

Storytel aboneliği aldım yeniden. Hyunam-Dong Kitabevi’ni dinlemeye başladım. Bundan önce de Ölmek İstiyorum Ama Tteokbokki de Yemek İstiyorum’u dinleyip bitirdim. Sanırım okumaya değer görmediğim kitapları dinliyorum. :)

Büyüme sancısı çekmek bir noktada sonlanıyor mu acaba yoksa ölene dek devam eden bir süreç mi bu? Yetişkin olmak bazen çok zor geliyor. Neyse, burada kişisel konulardan bahsetmeyecektim unuttum.

Kendinize iyi davrandığınız bir hafta dilerim.

Yaprak

Seyahatlere gidiyoruz, küçük hayatımızı güzelleştirmenin yollarını arıyoruz. Taze çiçek alıp, güzel kitaplar okumaya çalışıyoruz. Sonra yaşadığımız ülke hatta dünya ‘‘Her şey o kadar kolay mı sanıyorsun sahiden?’’ diyor. Ormanlar yanıyor, sokaklarda cam çerçeve indiriliyor, dünyanın bir ucunda un bittiği için ekmek yapamayan insanların haberleri düşüyor önüme. Evlerini terk etmek zorunda kalanlar, onur yürüyüşüne katılmak istediği için gözaltına alınanlar…Dünya gittikçe daha kötü ve zor bir yer mi oluyor yoksa biz mi artık daha kolay haberdar oluyoruz kötülüklerden bilmiyorum. Kuyruğu dik tutmayı iyi beceren biri olduğumu düşünüyorum ama gelin görün ki bazen çok zor. Kendi küçük fanusumu korumaya çalışırken bir anda can güvenliğimden endişe edebiliyorum. Barınma kaygısı yaşayabiliyorum ya da emek-değer ilişkisinin berbatlığıyla yüzleşebiliyorum. Özetlemem gerekirse her şeyi biraz daha ağır hisettiğim günlerden geçiyorum. Elbet hafifler. İnsan o yükü hep sırtlayamıyor. Güzel bir şey görünce, biraz iyi hissedince, sizi anlayan ve seven insanlarla bir araya gelince sırtınızdaki o yükü çıkartıp bir kenara koyabiliyor, biraz soluklanabiliyorsunuz. Ben de hem endişe, hem huzursuz hem de öfkeli hissettiğim bugünlerde yapmayı en iyi bildiğim şeyi yapıp kitap okudum. Şimdi onları buraya da yazayım. Uzun bir yazı olacak galiba ama olsun varsın diyelim.

Yu Hua'nın daha önce Yaşamak romanını okumuştum. O kitabın ağırlığı sebebiyle elim bir süre başka kitaplarına gitmedi. Kanını Satan Adam'a da isminin verdiği hisle de olsa gerek uzun süre uzak durdum. Fakat bu roman isminin aksine aslında oldukça komik bir eser. Çin'in yaşadığı kıtlıklara, insanların açlıkla mücadelesine, Kültür Devrimi'ne dair içinde birçok şey barındırsa da hayata dair neşesini de korumayı başaran bir roman esasında. Hani cenaze evlerinde bir şey olur ve herkes bir anda bir şeye gülmeye başlar, Kanını Satan Adam biraz da o anın romanı gibi. Çok hüzünlü, acı bir yönü var isminden de anlaşılacağı gibi fakat içinde hayatın o komik, eğlenceli anları da var.

Belki de en çok aile olmaya dair bir roman bu. Kan bağından kopuk ilişkilerin ve insanların birbirine ironik bir şekilde yine kan üzerinden bağlanmasına dair bir roman. 250 sayfaya bunca olay, karakter sığdırabilmek de muazzam bir başarı bence. Bir masal dinler, bir film izler gibi aktı gitti. Severek okudum.

Benim Adım Lucy Barton, Lucy Barton isimli anlatıcımızın zihnine bizi misafir ediyor. Hastane yatağındaki Lucy'i ziyarete gelen annesiyle birlikte biz de Lucy'nin bir çocuk, bir eş ve bir anne olarak hayatta bulunduğu yere, geçmişine, travmalarına ve sevinçlerine yolculuk yapıyoruz. Kitap biraz İdeal Defter'i biraz Miras'ı andırıyor. Çok sade bir dili olduğu için mi bilmiyorum ben kitabı biraz hafif buldum. Yani benzer tarzda sanki çok fazla şey okudum. Kendine özgü, yeni ve etkileyici bir şey söylemiyor diye düşünüyorum. Kötü değil ama vaov da değil bence. Kolay okunduğu için bir şans verebilirsiniz tabi ama beklentinizi düşük tutmanızı öneririm.

Agota Kristof'un Neredesin Mathias kitabı iki kısa metinden oluşuyor. Mathias isimli ilk öykü ve bir tiyatro metnini andıran, iki perdeden oluşan Line. Kristof okurlarının Büyük Defter üçlemesinden aşina olduğu çocukluk, ikizlik, hayal mi gerçek mi belli olmayan tekinsiz atmosfer ilk öykü Mathias'ta da var.

İkinci öykü Line ise yine çocukluk, yetişkinlik ve zamanın akıp gitmesini içeren bir metin.

Bir kahve molasında başlanıp bitirilecek bu kısacık kitap Agota Kristof ile tanışmak için doğru kitap değil bence. Yazarı tanıyan, kendisinin zorlu yazma şartlarına aşina okurlarına hitap eden bir eser. Kendisi anadilinde değil, sürgünde 16 yıl boyunca öğrenmek zorunda kaldığı Fransızca'da eserlerini kaleme alıyor zira. Size neşe ve keyif vermeyeceği gerçeğini göze alıp okumanızı öneririm son olarak :)

Mariana Enríquez, diğer öykü kitaplarından aşina olduğum şekilde yine oldukça sert, müdanasız ve deli :) Kitapta öykülerin bir yerine tetikleyici uyarısı verselermiş keşke diye düşünmeden edemedim. Zira şiddet, tecavüz gibi oldukça sert konular öykülerin yalnızca bir parçası. Çok ferah ve iyi hissetmediğim bir dönemde okuduğumdan da olsa gerek, Trainspotting filminde halıya gömülen Ewan Mcgregor gibi hissettim kendimi öyküleri okurken. Bazı öykülerden çok etkilendim. Özellikle, ameliyatla alınan miyomunu vücuduna tekrar yerleştirmek isteyen bir kadını anlatan Metamorfoz, Acı Çeken Kadın ve Renk Renk Gözyaşları isimli öyküler keşke Mariana Enriquez bir film senaryosu kaleme alsa da izlesek hissi yarattı.

Kafası hepimizden farklı çalışan Mariana Hanım'ın her okura hitap ettmediğini ancak kendisinin çağımızın modern Shirley Jackson'ı olduğunu düşünüyorum.

Mohamed Mbougar Sarr'ın Safi İnsan Onlar isimli romanı, Senegal'de eşcinsel bir erkeğin mezarına saldırılıp, cesedin kameraya alındığı bir videonun internette viral olmasıyla başlıyor. Üniversitede akademisyen olarak görev yapan Ndene Gueye'nin toplumun öldürmekte beis görmediği bu insanlarla ilgili düşünceleri üzerine kitap ilerliyor.

Babası imam olan Gueye, videoda yer alan kişinin hayatını merak edip hem onu araştırmaya hem toplumun ahlak bekçiliğini sorgulamaya başlarken kendi yaşamı da bazı çıkmazlara giriyor.

Kitabı Onur Yürüyüşü'nün engellendiği bir pazar günü bitirdim. Türkiye'nin ne yazık ki Senegal gibi katı bir ülkeden bir farkı olmadığı gerçeğini bilmek ve bu gerçekle yüzleşmek üzücü. Kitabın finale doğru didaktik bir yöne doğru evrildiğini düşünüyorum. Puan kırmamın en büyük nedeni bu oldu.

Sinemada 28 Years Later’ı evde de Bram Stoker’s Dracula, It Feeds ve Bring Her Back’i izledik. Nedense korku sinemasına yöneldiğim bir dönem olmuş.

Günlerdir Çağatay’la birlikte It Takes Two oynuyoruz Playstation’da. Arkadaşla, sevgiliyle yapılacak harika bir aktivite vallahi. Sinir, stres, gerilim Allah ne verdiyse. Bitirene kadar ona devam edeceğiz.

İstanbul’da hava çok sıcak. Bir yandan dışarıda keyifle vakit geçirmeyi arzuluyorum bir yandan evde buz gibi meyveler eşliğinde serin serin kitap okumak. Denizle kavuşmak için gün sayıyorum. Ağustos ayına kadar sabretmem gerekecek.

İşte böyle. Çok ferah ve iç açan bir yazı olmadı. Severek takip ettiğim insanların in-out paylaşımlarından ilham alıp hevesleniyorum, sonra burayı yine ağlama duvarına çeviriyorum.

Lizbon’dan aldığım kahveler bitmedi. Sık sık iced americano yapıp içiyorum. Taze çiçek almayalı epey oldu. Kış çiçeklerini daha çok seviyorum.

Dilerim güzel haberler alacağımız, içimize ferahlıklar dolduracak, umutlu bir Temmuz olur.

Öperim.

Yaprak

Sekiz günlük bir seyahatin ardından, iş koşturmacasına adapte olmaya, uyku düzenimi oturtmaya çalıştığım bir haftanın son iş günündeyim. Evdeyim. Çok kahve az su içtim ve buradayım. Güneşli ama çok rüzgarlı bir hava var dışarda. Sakinim ama pms kapıda. Her an ağlayabilir ya da sinir krizi geçirebilirim gibi ^^

Harika bir sekiz gün geçirdiğimi söyleyerek başlamak isterim. Dört gün Lizbon dört gün de Porto’da geçen bu bir haftalık süreç bana çok iyi geldi. Hasta olmadan, düşmeden, kazasız belasız bir şekilde gidip döndüğümüz için de çok memnunum. Çok sıkan düşen, bileği burkulan biri için arnavut kaldırımlı, yokuşlu Portekiz sokakları bir meydan okumaydı. Altından kalktım, üstünden geçtim ya da…

Azulejolara baka baka, kahvecilerin ve kitapçıların izinde yokuşları arşınladığım, gördüğüm her jakaranda ağacının fotoğrafını çektiğim bu seyahat bana neler hissettirdi, heybeme neler doldurdu onları buraya aktarmak istedim.

Benim için bu seyahatin en büyülü anı, Jardim do Morro seyir tepesinde hiç tanımadığım insanlarla birlikte sokak müzisyenlerini dinlediğim, yavaş yavaş güneşin batmasını izlediğim, soğuk Super Bock biramı yudumlarken yanımdaki sevgilimin omzuna başımı koyuverdiğim o anlardı. Kolektif bir şekilde, hiç tanımadığım insanlarla birlikte eğlenmeyeli ne kadar olmuş. Kendimi üniversite şenliklerinde çimenlerde oturduğum, Ahırkapı’da Hıdırellez kutlarken hiç tanımadığım insanlarla karşılıklı göbek attığım zamanlardaki gibi mutlu ve özgür hissettim. İçinde bulunduğumuz şartlara, çalınan neşemize hüzünlendim yine. Uzaklaşmak bazı şeyleri hatırlatırken, içinde bulunduğumuz şartları da yüzümüze tokat gibi vuruyor ne yazık ki.

Çalışıp hazırlanarak gittiğim için kabarık bir ziyaret edilecekler listem vardı. Bol bol kafe, kahveci, kitapçı kaydetmiştim. Ne mutlu ki neredeyse tamamını ziyaret etme fırsatı buldum. Salted Books’tan Annie Ernaux’nun The Possession kitabını aldım. Orada başladım okumaya, birkaç sayfam kaldı. Burada bitireceğim gibi duruyor.

250 gramdan farklı farklı kahveler aldım. Toplamda 1 kilo kahveyle eve giriş yaptım :) İçtikçe burada paylaşacağım. Sevdiğim bir ritüele dönüştü bu. Kendime Judy Kaufmann’ın Annie Ernaux pinini, lokal bir tasarımcının üzerinde memeler olan kupasını ve el yapımı harika bir çift küpe aldım. Baktıkça, taktıkça orayı bana hatırlatacak birkaç hatıra…

Orada hiç kitap okuyamadım. Hernan Diaz’ın Uzaklarda romanına başladım ama yarım bıraktım. Normalde kolay kolay kitapları yarım bırakmam, kendimi zorlar bir şekilde bitiririm. Bu sefer kendimi zorlamak da istemedim ve vedalaştım. Bazen olmayınca olmuyor, çok zorlamanın da bir anlamı yok. :) Uçakta Here’ı izledim. Kitabını okumadım ama sanki kitabı daha güzeldir diye düşünmedim değil. Bir de Sinners’ı izledim. Vampir hikayelerini sevenler bence bir şans verebilir ona da :)

Şu sıralar sinemada gösterimde olan Materialists ve The Phoenician Scheme’i merak ediyorum. Bir solo date yapıp ikisinden birine gideceğim sanırım :)

Haftada iki gün kardiyolu spor yapmanın bedenimi ne denli güçlendirdiğini her gün yirmi bin adım atsam da perte dönüşmediğimi görünce anladım. Spor yapmıyor olsam sızım sızım sızlardı her bir tarafım muhtemelen. Bunu da buraya yazmak istedim. Olur da bırakırsam ‘‘Bak sana ne kadar iyi geliyormuş aslında.’’ diye kendime hatırlatmış olurum.

Bu aralar Lizbon ve Porto’dan aldığım kahveleri içiyorum.

İçinde bulunduğum şartları en iyi hale getirmek için çaba sarf etmeye, hayal kurmaya, planlar yapmaya devam ediyorum. Değişmeyen şartlarım varsa onları en iyi hale nasıl getirebileceğim üzerine düşünüyorum. Şikayet ediyor muyum, bazen aralıksız on beş dakika söyleniyor muyum? Evet. :) Ama yine de çabalıyorum.

Dilerim Haziran ayının geri kalan günleri hepimize lezzetli soğuk içecekler, kolektif mutlu ve huzurlu anlar getirir.

Yaprak